Śledztwo prowadzą znani z poprzednich powieści Larsson komisarz Anna Maria Mella i Sven Erik Stalnacke. I tym razem włącza się w nie Rebeka Martinson, która pracuje w Kirunie jako prokurator.
Najbardziej pomocna w rozwikłaniu zagadki okaże się ... sama Wilma. Jak to możliwe?
Tajemnic w tej powieści jest znacznie więcej."
Åsa Larsson potwierdza, że skandynawskie kryminały są jednymi z moich najbardziej ulubionych. Uwielbiam ten zimny i mroczny klimat, jaki serwują skandynawscy pisarze. I zupełnie nie wiem, skąd i jak się to dzieje.
"Serce Hjalmara bije rytmicznie. To uderzenia życia. To opuszki palców szamana trącające skórę bębna. To krople deszczu, tłukące blaszany dach domku w Saarisuanto jesienną porą, kiedy w kominku trzaska ogień. Krew krąży w jego żyłach niczym wiosenna woda, która uwalnia się z lodu, płynie wartko pod śniegiem, sięga wierzchołków drzew, rzuca się ze skał. Tchnienie przemierza jego płuca, tam i z powrotem. To wiatr, który unosi ku niebu kruka w czasie toków, kręci w górach bicze smagające śniegiem, marszczy delikatnie wieczorną taflę jeziora, a w końcu cichnie, roztaczając wkoło spokój i gładkość."
"Śnieg leżał na rzece niczym szept natury. Tsss... mówił. Nie ruszaj się. Teraz jesteśmy tu tylko ty i ja."
"Kocham cię, przyjacielu, ale uważam, że życie stałoby się nieznośne, gdybyśmy byli identyczni."
Bardzo fajny, skonstruowany w nieoczywisty sposób kryminał. Wciąga i pozwala przesiąknąć nordyckim klimatem. Kolejna książka z serii, którą czyta się błyskawicznie. Przepiękna opowieść o czasach dawnych i czasach współczesnych, i o akceptacji inności u młodych ludzi. Świetnie się czyta i nie szkoda na tę powieść czasu, naprawdę.
7/10
