"Anglia na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Młody amerykański dyplomata (Christopher Reeve) kupuje okazałą posiadłość, którą opiekuje się starszy lokaj (Anthony Hopkins). Służący dopiero teraz, gdy świat jego wartości legł w gruzach, znajduje nieco odwagi, by odnaleźć kobietę (Emma Thompson), która kiedyś pracowała z nim w rezydencji. Po latach przyznaje, że była największą miłością jego życia. We wspomnieniach powraca do wydarzeń sprzed drugiej wojny światowej."
Piękny film. Skłania do głębokich refleksji na temat przemijania i ulotności życia. Nostalgiczny, głęboki i kameralny dramat. Reżysersko i aktorsko opanowany do perfekcji. Hopkins i Thompson robią świetną aktorską robotę, a od scenografii nie mogłam oderwać oczu. Teraz czas na przeczytanie książki.
"Jody Sawyer (Amanda Schull) to jedna z wielu dziewcząt, które od dziecka pragnęły tańczyć w balecie. Męczące treningi, godziny ćwiczeń, stopy zdarte do krwi, to wszystko nie stanowi dla niej problemu. Walcząc z własnymi słabościami, wygrywa bilet do sławy. Jedna z najbardziej prestiżowych szkół przyjmuje ją w swe progi. Szybko jednak okazuje się, że Jody odstaje od grupy. Kiedy zostaje pominięta przez właściciela szkoły przy doborze obsady do wystawianego przez niego baletu, postanawia spełnić swe marzenia w inny sposób... przez łóżko Coopera Nielsona (Ethan Stiefel). Jest on wspaniałym baletmistrzem i utalentowanym choreografem, a Jody, zakochana w nim po uszy, dostaje główną rolę w jego przedstawieniu. Czy zdoła kontynuować próby, gdy w grę wejdą wyższe uczucia? Zwycięży moc uczuć czy profesjonalizm?"
Całkiem miły i przyjemny film. Dobrze się go oglądało. W ciekawy sposób pokazana "walka o marzenia" młodych ludzi i do czego są oni zdolni, by zdobyć to, czego pragną.
