Maria zaginęła na 3 dni. To było 20 lat temu, kiedy spędzała ostatnie lato u babci w Górach Sowich. Ani ona, ani nikt inny nie wie, co wtedy się z nią działo.
Teraz, gdy wraca w tamto miejsce, nie przypuszcza, że będzie musiała zmierzyć się nie tylko ze swoją traumą, ale i z tym, co zdarzyło się na tych terenach pod koniec wojny.
Stare poniemieckie domy w spowitej mgłą dolinie szepczą mroczne tajemnice.
Maria, Mereike, Marianna – wszystkie musiały coś ukryć i wszystkie musiały milczeć.
Zbyt długo skrywane tajemnice teraz okazują się zbyt trudne do wypowiedzenia.
Czy Marię budzi w nocy krzyk saren, a może to głosy kobiet z przeszłości?"
Wciągająca, poruszająca, przeraźliwie realna i przykra historia ludzi, którzy kiedyś istnieli. Jednak... Niestety można odnieść wrażenie, że większość polskich tego typu pozycji pisze ta sama osoba. Ten sam styl, niemal to samo przesłanie.
"Jednak umrzeć można na wiele sposobów, na wielu poziomach, niekoniecznie wtedy, gdy się przestaje oddychać."
"Idzie i żałuje, że nie umarła wtedy na strychu, chociaż przecież umarła. Ile razy można umierać? Z ilu warstw składa się śmierć?"
"Jestem przędzą na szpuli. Czas przewija się przeze mnie. Jestem lnianą kanwą, utkaną z wielu różnych nici: tych wysnutych moimi palcami, ale i palcami kobiet, które były przede mną."
Owszem - gładko się czyta, akcja jest spójna, zakończenie sensowne, tło historyczne- wszystko pasuje a jednak nie zachwyca. Czytałam i czekałam na zakończenie, ale troszkę się tym zakończeniem rozczarowałam.
6/10
