"Nieobliczalna" Magda Stachula

 

"Nieobliczalna" Magdaleny Stachuli to hipnotyzujący thriller, od którego nie sposób się oderwać. Czasem relacje międzyludzkie są poprawne i pełne szacunku tylko wtedy, kiedy oceniamy je z odpowiedniej odległości. Kiedy jednak podejdziemy bliżej, okazuje się, że patrzymy na kogoś zdolnego do zbrodni.

Martyna i Alicja są przyjaciółkami od lat młodości. Jedna z nich od lat trwa w zupełnie nieszczęśliwym związku z zaborczym mężem, przy którym trzyma ją głównie zobowiązanie wobec córki, a druga jest samotną matką dorosłego już syna. Każda z nich zazdrości drugiej życia, ale nie mają pojęcia o tym, jak wygląda ono naprawdę. Syn Alicji, Daniel, ma dwadzieścia jeden lat i jest studentem, który ma wkrótce wyjechać na stypendium do Włoch. Jego dziewczyna, Adelina, nie ma zbyt łatwego życia, ponieważ mieszka z matką chorą na depresję, a swojego taty nigdy nie poznała. Dziewczyna wie, że może liczyć tylko na siebie.

Relacje między bohaterami są złudne, a pozorny spokój zakłócają zakłamanie, zdrada i chorobliwa zazdrość. Kiedy na osiedlu zostaje znalezione ciało, tylko jedna osoba wie, czy doszło do samobójstwa, czy też do morderstwa."

Powiedziałabym, że książka z gatunku tych lżejszych. Przynajmniej dla mnie. Fabuła ciekawa, a temat w niej poruszany wywołuje zainteresowanie czytelnika. Akcja dość niespieszna i odkrywająca przed nami wszelkie zakamarki zdrad, niedomówień i sekretów.

"Jak mówi mój ojciec, starość to czas ciągłej utraty: pracy, kolegów, zdrowia. Stale czegoś ubywa, a jedynie lat przybywa."

"Najbardziej szkoda mi dziewczyn uzależnionych od swoich facetów. Nie wiem, co oni mają w sobie albo czego brak tym kobietom, ale przykro patrzeć, jak dają się traktować."

"Prawda jest taka, że już nigdy nie poczuję spokoju. Ktoś zna moją tajemnicę I może ją w każdej chwili wyjawić. Upijam łyk wina. Już nie smakuje wykwintnie, czuję wyraźną nutę goryczy. Znalazłam się w pułapce własnych kłamstw, w labiryncie z którego nie ma wyjścia."

Autorka ma bardzo fajny styl i lekkie pióro. Wbrew opisowi nie jest to jednak thriller, bardziej romans. Bez szału i fajerwerków, ale czytało się szybko, lekko i przyjemnie.

6/10

"Przewina" Agnieszka Jeż

 

"Dawne sanatorium w Kowalowej zaczyna nowy etap swojej działalności - skrytej i zasłoniętej przed oczami innych. Ani właściciel, ani pacjenci nie chcą rozgłosu. "Ostoja" - to obecna nazwa placówki - przyjmuje bowiem osoby uzależnione, które mają tu zacząć nowe, lepsze życie. Tadeusz Cichosz je kończy. Po kilku dniach pobytu w ośrodku zostaje znaleziony martwy w swoim łóżku.

Komisarz Sonia Kranz tego samego ranka obserwuje, jak w poszczególnych pokojach sanatorium zapalają się i gasną światła. Wydaje się, że to mogłaby być podpowiedź, kto zabił Cichosza. A jednak w tej sprawie nic nie jest oczywiste - ani przyczyna śmierci, ani motywacje tego, kto do niej doprowadził. W toku śledztwa okazuje się, że więcej niż jedna osoba miałaby powód, żeby pozbawić bogatego biznesmena życia, a tropy prowadzą do historii, która wydarzyła się w tym miejscu kilkadziesiąt lat temu. Sonia, sąsiadka sanatorium, dopiero teraz ją odkrywa. Nie tylko zresztą tę, zamkniętą w pożółkłej teczce sprawę - także w sferze prywatnej pani komisarz dokonuje odkryć, które domagają się jej reakcji.

Dochodzenie splata się z życiem osobistym Soni Kranz. W obu przypadkach policjantka ma wrażenie, że uczestniczy w rozgrywce, w której inni grają znaczonymi kartami. Jaki będzie finał tych rozdań?"

Kolejna świetna polska powieść wpadła mi w ręce. Pierwsze spotkanie z Agnieszką Jeż - i już jestem zachwycona. I wiem, że sięgnę po inne jej książki - koniecznie dwie pierwsze z tej serii. Autorka świetnie łączy wątki kryminalne z obyczajowymi. 

"Racjonalna część jej mózgu mówiła, że nie ma żadnego zagrożenia. W pokoju nie czai się potwór ani złoczyńca, korytarz też jest wolny od zagrożeń, a drzwi wejściowe zamknięte na klucz, zasuwę i łańcuch. Nie ma się czego bać. A jednak się bała. Truchlała, sztywniała, nawet nie drgnęła. Starała się jak najciszej oddychać, byle tylko nie zdradzić swojej obecności."

"Zaciekawiło ją to. Na razie prywatnie, choć… Po tylu latach pracy w policji prywatne i służbowe się mieszało. Intuicja nie rozdzielała tych obszarów."

"O tym informował ją głos w środku, instynkt samozachowawczy, który starał się oszczędzić jej bólu, stresu i rozczarowań. Przez wiele lat pracował na najwyższych obrotach, ją też utrzymując w ciągłym napięciu."

Jest tu tajemnicza historia, w której każdy szczegół odgrywa ważną rolę. Autorka dozuje nam napięcie z rozdziału na rozdział. Fajnie ukazane są emocje komisarz, której życie i problemy prywatne przeplatają się ze śledztwem i pracą. Wciągający kryminał. Myślę, że to przyjemna książka na wieczór. Polecam!

8/10

"Lowizm, czyli na szlaku po ulgę" Filip Cembala

 

"Droga Osobna Osobo,

jeżeli czujesz, że nieustanne wyścigi po „najlepszą wersję siebie” nie przestają Cię atakować zaproszeniami zewsząd – ta książka jest dla Ciebie.

Jeżeli czujesz, że potrzebujesz znaleźć miejsce na oddech w swojej zadyszce życiowej – to rymuję się w tym z Tobą.

Jeżeli czujesz rodzaj cichej niezgody w związku z nieustającym rozliczaniem cię za przedłużający się pobyt w mitycznej strefie komfortu – wiedz, że jesteśmy drużyną.

Jeżeli czujesz, że narracja zwycięzców w dziedzinach wszelakich mówiąca, że sukces płaci się w walucie wszelkoceńskiej nie jest twoja, to chciałbym ci szepnąć do ucha, że wszelka cena to za drogo i sukcesem jest to sobie w porę uświadomić, poczuć i odetchnąć.

Jeżeli szukasz poradnika, który obieca ci prostą receptę na szczęście w trzech krokach, to pewnie leży na półce obok.

W książce "Lowizm, czyli na szlaku po ulgę" zapraszam Cię w podróż, którą odbędziemy razem, w absolutnym zaopiekowaniu, czułości i otwartości.

Podróż po odnalezienie w życiu cenTYmetra ukojenia i wytęsknionej przez wszystkich w ostatnich czasach ulgi.

Moim ogromnym marzeniem jest, żebyś po przeczytaniu tej książki poczuła, (już bliska mi)

Osobna Osobo, jak wspaniale jest nie brać się w garść, tylko w ramiona.

Tulę – tyle."

Tej książki nie da się streścić, ją trzeba przeczytać.

"Nie bierz się w garść, weź się w ramiona."

"Człowiek z krwi i kości, i wątpliwości."

Nie znajdziesz tu sztandarowych "porad". Ona jest nietuzinkowa, nieschematyczna, niebrzydka i napisana przez kolorowego ptaka oraz kładąca nacisk na przyjaźń, rodzinę i LOWIZM. Bardzo "moja", bardzo ulubiona. 

8/10