Zniknięcia (2025)

 

"W spokojnym miasteczku Maybrook w Pensylwanii pewnej nocy siedemnaścioro uczniów tej samej klasy w tajemniczy sposób opuszcza swoje domy o dokładnie 2:17 nad ranem. Ich nauczycielka, Justine Gandy (Julia Garner), znajduje w klasie tylko jednego chłopca – Alexa Lilly’ego (Cary Christopher). Rozpoczyna się śledztwo, które szybko zmienia życie Justine w koszmar – społeczność odwraca się od niej, a dyrektor szkoły (Benedict Wong) zawiesza ją w obowiązkach. Kobieta, nękana koszmarami i coraz bardziej zdeterminowana, zaczyna własne dochodzenie. W tym samym czasie Archer Graff (Josh Brolin), ojciec jednego z zaginionych dzieci, również zdeterminowany jest odkryć, co stało się z dziećmi. W cieniu śledztwa pojawia się tajemnicza i ekscentryczna Gladys (Amy Madigan)."

Tytuł zupełnie nieadekwatny do fabuły filmy - pierwszy zawód. To nie horror, tylko cringowa komedia. Nie rozumiem tak wysokich ocen. Fajnie budowane napięcie spalone zostało w połowie filmu. Wielkie rozczarowanie.

4/10

Mniej obcy (2026)

 

"Mniej obcy" to napędzana muzyką opowieść inspirowana życiem legendarnego polskiego rockmana Jana Borysewicza. Film śledzi losy zbuntowanego gitarzysty, którego pierwsze spotkanie z rockiem rozpala obsesyjne pragnienie stworzenia zespołu zdolnego dorównać idolom. Dzięki talentowi i bezkompromisowej determinacji bohater przechodzi drogę od skromnych początków do pozycji lidera jednego z najpopularniejszych zespołów rockowych w kraju, którego piosenki znają całe pokolenia. Sukces przychodzi gwałtownie, ale niesie ze sobą wysoką cenę. Rodzinne tragedie, osobiste upadki, konflikty z władzą i przekraczanie kolejnych granic zaczynają podkopywać zarówno jego osobiste relacje, jak i fundamenty zespołu. Napędzany bezkompromisową potrzebą wolności, bohater musi zmierzyć się z ceną buntu i cienką granicą między twórczą wielkością a autodestrukcją."

Od młodości kocham Lady Pank, po dziś dzień. Jeden z niewielu "bliskich mi" polskich zespołów. Z niekłamaną przyjemnością obejrzałam ten film i w nosie mam wszystkich krytyków. Żaden film inspirowany życiem znanego muzyka czy aktora nie będzie w 100% odzwierciedleniem jego życia. Piosenek Lady Pank miło było posłuchać, a niedociągnięcia scenariuszowe rekompensuje udana rola główna.

8/10

Robin Hood: Koniec legendy (2026)

 

"Robin Hood (Hugh Jackman), który do tej pory wiódł życie bandyty – naznaczone przemocą, krwią i cierpieniem – pogodził się z tym, że każda kolejna bitwa może być jego ostatnią. Jednak los pisze dla niego inny scenariusz. Ciężko ranny trafia pod opiekę tajemniczej kobiety (Jodie Comer) oraz poznaje bezbronną dziewczynkę, której grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Stając w jej obronie, przekonuje się, że walka o niewinne dziecko może być jego najważniejszą walką – walką o odkupienie."

Film bardzo specyficzny. Dostajemy tu  dekonstrukcję klasycznego mitu o Robin Hoodzie. Momentami pusta jest to historia, otulona morzem łez, ale da się obejrzeć. Bardzo dobre ujęcia, wizualnie bogate w krajobraz kadry. Fabuła mogłaby być jednak lepsza - zdecydowanie druga połowa filmu była dopiero ciekawsza i miała sens.

6/10

Szeptacz (2026)

 

"Kiedy jego ośmioletni syn zostaje porwany, owdowiały autor kryminałów zwraca się o pomoc do swojego dawno niewidzianego ojca, emerytowanego detektywa, który odkrywa powiązanie ze sprawą skazanego kilka dekad temu seryjnego mordercy, znanego jako "Szeptacz"."

Wiadomo - film się nie umywa do książki, ale tego się nie spodziewałam. Od początku zarysowuje się znany schemat: zaginione dziecko, rodzinna trauma, seryjny morderca. I do tego emerytowany detektyw z ambitną panią detektyw. Co tu mogło się nie udać? Mogło wszystko. Ale, mimo niskich ocen i fali krytyki, mnie ten film się podobał. I dostałam dokładnie to, czego oczekiwałam.

7/10

Tajemnicza kobieta (2026)

 

"Louise Andersen wiedzie spokojne życie na norweskiej wyspie Hidra wraz ze swoim partnerem Joachimem, z którym prowadzi niewielką kawiarnię. Pewnego letniego dnia ich spokój zostaje zburzony, gdy nieznajomy twierdzi, że Louise to tak naprawdę Helene Söderberg - kobieta, która zaginęła w Danii trzy lata wcześniej. Wkrótce Louise odkrywa, że nie tylko ma męża, ale jest także matką kilkuletniego chłopca. Chcąc poznać prawdę o swojej przeszłości, opuszcza Joachima i dotychczasowe życie, aby odnaleźć swoją rodzinę i dowiedzieć się, co naprawdę wydarzyło się w noc jej zaginięcia. Im bliżej poznaje Helene, tym bardziej szokujące sekrety wychodzą na jaw. Odkryta prawda całkowicie odmienia jej życie i wywraca jej świat do góry nogami."

Ciekawy film. Nie sądziłam, że aż tak mnie wciągnie. Całkiem przyzwoita produkcja, jak na Netflix. Nie sądziłam, że tak się zakończy - to akurat na plus.

7/10

Koniec ulicy Dębowej (2026)

 

"Kiedy tajemnicze zjawisko kosmiczne przenosi osiedle przy ulicy Dębowej do świata prehistorycznych potworów, podmiejska codzienność zamienia się w walkę o byt. Aby przetrwać w tym śmiertelnie niebezpiecznym środowisku, pewna rodzina musi natychmiast zapomnieć o dawnych sporach i trzymać się razem."

Po opisach i zwiastunach liczyłam na coś więcej. Miał być thriller, a wyszło słabe "młodzieżowe" kino. Bardzo przeciętne kino. Miało być miło, miało być dobrze, a wyszło jak zawsze. Tym razem bardzo nie me gusta.

5/10

Wola przetrwania (2025)

 

"Czterech przyjaciół wyrusza na beztroski rejs u wybrzeży Florydy. Gdy niespodziewany sztorm przewraca ich łódź, rozpoczyna się desperacka walka o życie na otwartym oceanie. Bez jedzenia, bez wody i bez kontaktu ze światem każdy dzień staje się testem odwagi, wiary i człowieczeństwa."

Historia oparta na faktach. Historia na pewno tragiczna (w rzeczywistości), a pokazana w trochę błahym świetle. Wiadomo, nie da się w 100% oddać tych emocji, które towarzyszyły bohaterom tej tragedii, ale... Zmęczył mnie ten film.

4/10

40 sekund (2025)

 

"21-letni Willy Monteiro Duarte zostaje brutalnie pobity, atak trwa zaledwie 40 sekund, w jego następstwie chłopak umiera. Film opowiada o 24 godzinach poprzedzających te wydarzenia."

Tragiczna historia, która wydarzyła się naprawdę, jednak pokazana bardzo słabo, bez ładu i składu. Można było zrobić film "ku przestrodze" albo z innym przekazem - tu tego zabrakło. Zabrakło jakiegokolwiek przesłania, które mogłoby iść za pokazaną historią. Zmarnowany potencjał.

4/10

Dawne rytuały (2020)

"Meksykańska dziennikarka Cristina Lopez (Brigitte Kali Canales) wraca do rodzinnego domu w Veracruz. Jej celem jest zbadanie niepokojących informacji na temat tajemniczych rytuałów i niewytłumaczalnych uzdrowień. Po przybyciu zostaje jednak porwana przez lokalnych mieszkańców. Ci uważają, że Cristina jest wcieleniem diabła i postanawiają działać."

Jak dla mnie - tani horror klasy B. Jest kilka niezłych motywów, ale jako całość - słabe.

4/10

Ostatni dom (2026)

"Czteroosobowa rodzina zostaje nagle uwięziona we własnym domu i musi razem walczyć o przetrwanie wobec kurczących się zasobów i tajemniczego zagrożenia, które nie pozwala im opuścić murów budynku."

Całkiem przyjemny horrorek, raczej z gatunku mniej strasznych. Możliwe, że zbyt naiwne, czasami przewidywalne i nielogiczne, ale całkiem przyjemnie się oglądało.

6/10

Spider-Man: Całkiem nowy dzień (2026)

 

"Peter jest teraz dorosłym mężczyzną żyjącym samotnie - od czasu, gdy z własnej woli wymazał się z życia i pamięci tych, których kochał. Walcząc z przestępczością w Nowym Jorku, który nie zna już jego imienia, w pełni poświęcił się ochronie miasta. Gdy rosnące wymagania zaczynają go przytłaczać, presja wywołuje zaskakującą fizyczną przemianę, która zagraża jego istnieniu, podczas gdy nowy, niepokojący schemat zbrodni prowadzi do pojawienia się jednego z najpotężniejszych przeciwników, z jakimi kiedykolwiek się zmierzył."

Wybrałam się na film do większego kina, niż moje lokalne (IMAX) i nie żałuję, wręcz przeciwnie. To było coś! Tom Holland zaimponował mi w tym filmie. Najbardziej dojrzały, smutny, wyobcowany i po prostu najlepszy aktorski film o Spider-anie. Reżyseria i scenariusz dopieszczone maksymalnie, sceny akcji to samo. Kino absolutne! Najlepszy film o Spider-Manie jaki mi było dane oglądać, bardzo polecam wizytę w kinie.

8/10

Oszukać przeznaczenie: Więzy krwi (2025)

 

"Oszukać przeznaczenie: Więzy krwi", najnowsza odsłona krwawego i kasowego cyklu studia New Line Cinema, zabiera widzów do samych początków tego, jak śmierć zaczęła realizować swoje obłąkane poczucie sprawiedliwości. Prześladowana strasznym, powtarzającym się koszmarem studentka Stefanie wraca do rodzinnego miasta. Chce odnaleźć jedyną osobę, która może przerwać błędne koło i ocalić członków jej rodziny przed niechybnie czekającą ich makabryczną śmiercią."

Całkiem miły i przyjemny powrót. Świetna wizja, bardzo fajne gore (scena z MRI i śmieciarką najlepsze), motyw rodziny i urocza relacja braci. Jest kilka kreatywnych zgonów i zdecydowanie najlepsza sekwencja otwierająca w całej serii.

7/10

Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu (2026)

 

"Złowrogie Imperium upadło, a imperialni watażkowie wciąż są rozproszeni po całej galaktyce. Nowo powstała Nowa Republika, która stara się chronić wszystko, o co walczyła Rebelia, zwraca się o pomoc do legendarnego mandaloriańskiego łowcy nagród, Dina Djarina, i jego młodego ucznia, Grogu."

Gwiezdne Wojny - zawsze będę na nie czekała i zawsze je propsowała. Na tym polega właśnie miłość do tej serii. Niezależnie od tego, co mówią i piszą domorośli krytycy - dla mnie to był dobry seans i dobrze się na nim bawiłam.

7/10

Odyseja (2026)

 

"Odyseja" to historia Odyseusza, królu Itaki, podczas jego długiej i pełnej niebezpieczeństw podróży powrotnej do domu po wojnie trojańskiej. Opisuje jego spotkania z mitycznymi istotami, takimi jak cyklop Polifem, syreny oraz nimfa Kalipso. Król robi wszystko by wrócić do ukochanej żony Penelopy."

Epickie widowisko i niezwykle ciekawa autorska wizja Nolana. Wykorzystując jeden z najstarszych mitów naszej kultury, opowiedział bardzo współczesną historię o odpowiedzialności. Reżyser jasno przekazuję nam, że wojna niszczy ludzi psychicznie i pozostawia trwałe konsekwencje. Nolan nie pokazuje bohatera, który dobrze się bawi. A krytycy zawsze znajdą coś, co jest nie tak, co jest źle przedstawione - albo więc się skupimy na detalach, które się różnią historycznie, albo pójdziemy zobaczyć niezłe widowisko.

7/10

Nancy Drew i ukryte schody (2019)

 

"Szesnastoletnia Nancy Drew jest znudzona życiem w małym miasteczku - aż pewnego dnia razem z byłą przeciwniczką postanawia rozwiązać zagadkę tajemniczego domu."

Ot, taki przewidywalny film dla młodszej młodzieży. Przyjemny filmik, nie powiem. Szybka akcja, trochę humoru i fajni bohaterowie. Ogólnie to nie jest źle.

5/10

The Outrun (2024)

 

"Kiedy 29-letnia studentka biologii Rona powraca na Orkady po ponad dziesięciu latach, wspomnienia z dzieciństwa łączą się z ostatnimi latami życia spędzonymi w Londynie. Zabiera nas z powrotem do czasów, kiedy zagubiła się w imprezowej scenie Hackney i zakochała w Dayninie, ale wtedy też stopniowo alkohol przejął kontrolę i Rona straciła wszystko i wszystkich, na których jej zależało. Teraz trzeźwa, ale samotna i z dala od otaczającego ją świata, przebywa z religijną matką i pomaga cierpiącemu na chorobę dwubiegunową ojcu na farmie owiec, gdzie dorastała. Bez żadnych oczekiwań Rona podejmuje pracę dla RSPB, przeprowadzając badanie nieuchwytnego ptaka derkacza, co zmusza ją do odwiedzenia każdej zamieszkałej wyspy Orkadów. Utknęła w spirali wstydu i żalu. Rona próbuje znaleźć stabilność w swojej nowej rutynie, jednocześnie tłumiąc wspomnienia o tym, co spotkało ją w Londynie, ale przeszłość podąża za nią i powoli mistyczna kraina, która ją otacza, zaczyna przejmować jej wewnętrzny świat. W chwili słabości, gdy wszystko wydaje się rozpadać, decyduje się na odizolowanie na małej wyspie Papay. Wraz z wichurami, ciemnościami i przejmująco zimnym morzem odnajduje pocieszenie i radość wśród małej społeczności. Z dnia na dzień Rona zaczyna godzić się ze wszystkimi rzeczami w swoim życiu, które sprawiły, że wyruszyła w podróż ku wyzdrowieniu i w końcu znajduje nadzieję na swoją przyszłość."

Film o trudnej walce, która nigdy się nie kończy. Ostatnia scena jest imponująca. Odpowiadał mi rytm narracji, skupienie na drobnych sprawach: zakupach, siedzeniu przy komputerze, rozmowach z sąsiadami, przyzwyczajaniu się do samotności. Saoirse Ronan dała koncertowy występ. 

7/10

Aż po kres (2026)

 

"Jada (Nawell Madani) poświęciła wszystko, aby zostać matką, więc gdy jej syn zaczyna chorować, cały jej świat rozpada się na kawałki, a jej walka o jego uratowanie przybiera brutalny obrót."

Przyzwoity film, który można spokojnie obejrzeć. Historia, jakich wiele, choć momentami mało prawdopodobna. Bez wielkiego szału, bez większego wzruszenia czy zaskoczenia.

6/10

As palestry (2026)

 

"Chcąc ocalić życie bliskiej osoby, znany prawnik podejmuje się obrony człowieka, którego uważa za winnego - zmagając się na każdym kroku z własnym sumieniem."

Typowe hinduskie kino. Dużo zamieszania i film jednak, jak dla mnie, za długi. Do obejrzenia i zapomnienia o nim.

5/10

Kraina mroku (2025)

 

"Aurora to mała dziewczynka, cwaniaczek w sukience i z maskotką pod pachą. Ma wybujałą wyobraźnię, co pomogło jej przetrwać przeskakiwanie z jednej rodziny zastępczej do kolejnej. Problem w tym, że jej adopcyjni rodzice mają dziwną tendencję do znikania bez śladu. Aurora wini potwora spod łóżka, kreaturę z innego wymiaru. Kiedy kolejna matka i ojciec wyparowują ze wspólnego mieszkania, dziewczynka prosi o pomoc sąsiada: ekscentrycznego typa, który ma wyczucie stylu królowej lumpeksów, krew pod skarpetami i twarz Madsa Mikkelsena. A co najważniejsze: zdaniem Aurory ma też bogate CV, jeśli chodzi o walkę z potworami. Widziała to na własne oczy, pewnej nocy w Chinatown, kiedy noworoczne smoki atakowały go w ciemności, a on sam popisywał się kopniakami jak z filmów kung-fu prosto z Hongkongu."

Nie powiedziałabym, że to jest rasowy horror. Raczej nie ma w nim nic aż tak strasznego. Jednak scenografia i zdjęcia, dobre kostiumy oraz ciekawa muzyka tworzą świetny klimat. Fabuła zamącona, ale nieźle się ogląda. Nie jest to może rewelacja, ale na pewno można zobaczyć.

6/10

Poświęcenie Hasana (2021)

 

"Słoneczny letni dzień, lekki wiatr, malownicze tureckie krajobrazy, a wśród nich pole Hasana pełne owoców i warzyw. Hasan jest dumny ze swojego gospodarstwa i nigdy nie pozwoliłby go zniszczyć. Czeka go jednak wiele problemów, jakie musi pokonać, a planowana budowa linii energetycznej, która ma przebiegać przez jego pole, jest tylko jednym z nich. Kiedy Hasan dowiaduje się, że wraz z żoną może udać się na pielgrzymkę do Mekki, dokonuje życiowego bilansu i zaczyna prosić o wybaczenie wszystkie osoby, których skrzywdził. "Zobowiązanie Hasana" to złożone studium człowieka, który próbuje pogodzić się ze światem, swoimi bliskimi i samym sobą."

Choć przez długie momenty główny bohater delektuje się codziennością, to jednak w gruncie rzeczy film jest podskórnie drażniącym obrazem o ludzkich słabościach i hipokryzji. Nie przemówiła do mnie ta forma.

5/10