"Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad "i". No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne."
Bardzo obiecujący film i nie zawiodłam się oglądając go. Pokazuje on to, jak bardzo nasze moralne oceny bywają oparte na emocji, symbolu i wyobrażeniu zła, a nie na rzeczywistych konsekwencjach czynów. Temat, na którym oparta jest ta historia, jest naprawdę bardzo mocny. Dotyka jednej z najbardziej bolesnych traum. Jeden cytat z filmu idealnie go podsumowuje: "Czy miłość oznacza akceptację całego człowieka, również jego najciemniejszych fragmentów przeszłości, czy raczej opiera się na wygodnej selekcji tego, co chcemy o nim wiedzieć?". Poleca się uwadze.
"Jeśli wydaje ci się, że świat się na ciebie uwziął, nie nadążasz i masz za dużo na głowie, pamiętaj: inni mają gorzej. Linda balansuje na krawędzi między obowiązkiem a wyczerpaniem, między dającą poczucie kontroli rutyną a chaosem. Jej córka wymaga stałej opieki, mąż jest nieobecny, praca dobija, a sufit dosłownie wali się na głowę. Terapeuta przewraca oczami, instytucje piętrzą przeszkody… Wir codziennych zdarzeń przeradza się w nieokiełznany, egzystencjalny koszmar. Nic dziwnego, że gdyby tylko mogła i znalazła na to czas, skopałaby wszystkich i wszystko w bezsilnej wściekłości."
Nie daje ukojenia. Przeciwnie. Zostawia z ciężarem emocji. Bardzo dobrze, że powstają takie filmy. Wbrew wkładanym niemalże łopatą do głowy kobietom poglądu, że rola matki daje siłę, pokazuje, że potrafi być ono również źródłem wyczerpania, samotności i utraty siebie. Kino, które boli, ale także otwiera oczy na skrzętnie ukrywaną prawdę o tym ciemniejszym obliczu macierzyństwa.
"Mała miejscowość Dunwich. Mieszkańcy szykują się do corocznego święta Halloween, które nie odbywało się w poprzednich latach. Zostało zakazane przez władze miasta po masakrze na niewinnych, którą dokonał seryjny zabójca. Teraz, po przywróceniu tradycji, przerażający kult wskrzesza potwora (Derek Nelson), który ponownie rozpoczyna polowanie na ludzi."
Jeśli możecie - nie róbcie sobie tego i nie oglądajcie. Każdego fana horroru może zniechęcić. Beznadziejnie wykonany, tragicznie poprowadzony i strasznie dłużący się, mimo krótkiego czasu trwania, gniot.
"Maureen (Kate Beckinsale) staje wobec bezlitosnej rzeczywistości, gdy były mąż porywa jej dwuletnią córkę i wywozi na Bliski Wschód. Zdesperowana, by ją odnaleźć, podejmuje się ryzykownej misji, prowadzącej przez nieznane miasta, niebezpieczne układy i lata niepewności."
Bardzo średni film. Liczyłam na coś lepszego. Istotny problem sprowadzony do błahego, niewiarygodnego i dłużącego się sensacyjniaka. Na plus rzetelna realizacja.
"Dwóch młodych mężczyzn podczas I wojny światowej postanawia nagrywać życie, głosy i muzykę swoich amerykańskich rodaków."
Skrzyżowanie "Brokeback Mountain" i "Train Dreams". Melodramatycznej głębi brakuje paliwa i niestety przytłacza to, co stanowi serce filmu. Stara się być subtelnie poetycki i głęboko wrażliwy. Dla mnie jest tylko obojętnie smętny.
"Amerykański thriller kryminalny, który trzyma w napięciu do ostatniej sekundy. Po tragicznej śmierci syna Caleb nie ma już nic do stracenia. Pogrążony w żałobie i naznaczony brutalną przeszłością, porywa chłopca, którego obwinia za stratę dziecka. Rozpoczyna się bezlitosny pościg – na czele z wpływowym politykiem, ojcem porwanego Ethana, który nie cofnie się przed niczym, by odzyskać syna."
Kolejna historia z potencjałem słabo zrobiona. Aż żal. Obejrzałam do końca, bo miałam nadzieję, że się rozkręci. Do obejrzenia tylko w między czasie.
"Karol jest zwyczajnym nastolatkiem. Pochodzi z dobrego domu, odnosi sukcesy w sporcie, zakochuje się. Punktem zwrotnym w jego życiu jest moment, gdy przypadkiem zostaje świadkiem morderstwa. Kierowany ciekawością, zaczyna śledzić zabójcę. W ten sposób odkrywa "potrzebę", której istnienia nie był świadomy lub nie miał odwagi, czy możliwości jej nazwać. Morderca okazuje się… weterynarzem (Adam Woronowicz). Karol wchodzi z nim w bardzo silną i emocjonalną relację mistrz – uczeń. Weterynarz staje się jego nauczycielem w sztuce zabijania. Jednak gdy nadejdzie dzień próby, student stanie przed niezwykle trudnym wyborem."
Całkiem niezły film, choć... Czegoś mi zabrakło, trudno powiedzieć, czego. Jednak obejrzałam z przyjemnością i zainteresowaniem do samego końca.
"Iman to ambitny prawnik z klasy średniej, pracujący dla rządu Iranu, który niedawno awansował na stanowisko sędziego śledczego. Wraz ze wzrostem dochodów i prestiżu społecznego jego rodzina otrzymuje od władz jasne instrukcje, czego się od nich oczekuje. Tymczasem ulice płoną z powodu protestów, które wybuchają po śmierci 22-letniej Mahsy Amini. W 2022 roku dziewczyna została zatrzymana za rzekomo niewłaściwe noszenie hidżabu i wkrótce potem zmarła w areszcie policyjnym. Wkrótce Iman zaczyna rozumieć swoją nową rolę. Ma zatwierdzać wyroki skazujące aktywistów na karę śmierci bez należytych procesów."
Co za wzruszający film, mimo wielu momentów zła, które widzimy. Film obok którego nie można wejść obojętnie. Robi wrażenie, ogromne.
"Eddie i Venom są zmuszeni do ucieczki przed przeciwnikami z różnych światów. Eddiego ściga FBI, aby go przesłuchać w sprawie zagadkowej śmierci policjanta i innych niewytłumaczalnych wydarzeń, które miały miejsce w katedrze w San Francisco. A Venom to klucz do wolności strasznego Knulla, który przy pomocy swoich wysłanników przeszukuje miliony planet, by ten klucz znaleźć. Duet będzie zmuszony do podjęcia druzgocącej decyzji."
Najsłabsza i najbardziej nierówna część całej trylogii. Miałam nadzieję, że jako zwieńczenie historii - powali mnie na kolana, ale się pomyliłam. A szkoda!
"Rok 2027. Świat umiera. Ludzkość straciła zdolność prokreacji. Najmłodszy człowiek na Ziemi skończył właśnie osiemnaście lat. Kolejne kraje pogrążają się w chaosie wojen religijnych. Względną stabilność zachowała tylko rządzona silną ręką Wielka Brytania. Apatia dosięgła także byłego działacza społecznego, Theodore'a Farona. Pewnego dnia jego była żona prosi go o pomoc w przewiezieniu na wybrzeże 19-letniej dziewczyny o imieniu Kee. W trakcie podróży okazuje się, że Kee jest w ósmym miesiącu ciąży. Prawdopodobnie jest jedyną płodną kobietą na ziemi i ostatnią nadzieją na podtrzymanie naszego gatunku. Pod warunkiem, że uda się ukryć ją w bezpiecznym miejscu."
Świetnie zrobiony film. Podobał mi się bardzo, nie mogłam się od niego oderwać. Genialna Julianne Moore. Trzyma w napięciu i sprawia, że do końca kibicujesz głównym bohaterom.
