"1914 rok, zachodnie Stany Zjednoczone. Ocaleni jako niemowlęta z katastrofy statku Marian Graves wraz z bratem bliźniakiem trafiają pod opiekę wuja – niespełnionego artysty. Los dziewczyny wydaje się przesądzony aż do dnia, kiedy w miasteczku zjawia się małżeństwo pilotów. Ryk silników, błysk skrzydeł i świadomość, że za ich sprawą można dotrzeć aż za horyzont, na zawsze odmieniają jej życie. By wzbić się w przestworza, jest gotowa poświęcić nawet siebie i brata.
Sto lat później Hadley Baxter dostaje rolę Marian w filmie opowiadającym o jej tajemniczym zniknięciu wśród surowych lodów Antarktydy. Zachłyśnięta życiem i pogubiona w świecie Hollywood aktorka ma wreszcie szansę zerwać z wizerunkiem gwiazdki romantycznych produkcji i bohaterki towarzyskich skandali.
Ma szansę przejąć ster swojego życia i jak Marian ograć los.
Losy tych dwóch kobiet, tak bliskie, choć oddalone od siebie o dziesiątki lat i tysiące kilometrów, splatają się w tej uwodzącej klimatem, olśniewającej opowieści, która zawładnęła wyobraźnią setek tysięcy czytelników i zyskała entuzjastyczne recenzje krytyków na całym świecie."
Chwilami mocno wciąga, chwilami nie. Książkę można by było zdecydowanie skrócić - jak dla mnie mocno przeciągnięta.
"Tam, w górze, życie jest bardziej trójwymiarowe niż na ziemi."
"Pamięć jest jak kropla złapana w butelkę, zgęstniała i mętna, w niczym nie przypomina tej świeżej obfitości, której jest odpryskiem."
"- Brzydka kobieta ma w sobie coś odpychającego - ciągnął Wallace. - Brzydki mężczyzna to pech, ale mimo to może być w tym coś estetycznie interesującego. Brzydka kobieta budzi niepokój."
Powieść zaczyna się bardzo interesująco, dwa równolegle wątki: ten historyczny i współczesny. Ale im dalej w las tym autorka, takie odniosłam wrażenie, straciła poczucie sensu swojego pisania. Nie rozumiem fenomenu tej powieści, ale rozumieć nie muszę.
5/10
