"W nowej powieści poznajemy historię Kiony, która wraz z rodzeństwem i rodzicami mieszka na niewielkiej wysepce na Południowym Pacyfiku, odizolowanej od reszty świata. Pracuje na farmie pereł, nurkując i doglądając hodowli. Jej spokojne życie zostaje zakłócone, gdy pewnego dnia fale wyrzucają na brzeg żaglówkę z rannym mężczyzną. To początek zapierającej dech w piersiach opowieści trwającej ponad pięć lat i rozgrywającej na czterech kontynentach. Opowieści o miłości i pieniądzach, o przemocy i samotności, o edukacji i wierze; historii, która stawia pytania dotyczące poszukiwania sensu życia i ceny, jaką płacimy za rozwój gospodarczy."
Dałam się trochę oszukać - czytałam, że książka zapiera dech w piersiach, byłam na to gotowa, ale okazało się, że nic takiego się nie wydarzyło. Dla mnie ta książka to bardziej dramat z domieszką thrillera, ale sądzę, że każdy znajdzie coś w tej książce dla siebie. Jest tu sporo różnych wątków, na dodatek przewija się sporo osób, więc dużo się dzieje.
"Wszystkie istoty na ziemi zostały zaprogramowane na przeżycie za wszelką cenę, bez względu na koszty. I wszyscy poniesiemy porażkę. Wszyscy bez wyjątku: zwierzęta, rośliny, ludzie. Całe życie walczymy jak głupcy, robimy wszystko żeby nie umrzeć. A przecież nie mamy szans"
"Pieniądze umożliwiały łatwiejsze życie, zapewniały przestrzeń naszym myślom."
"...sens naszego pobytu na ziemi tkwi w tym, że powinniśmy starać się czynić życie znośnym dla nas samych, ale też dla innych."
Powtórzę się, ale dla mnie ta powieść jest bardziej dramatem, niż kryminałem czy thrillerem. Czyta się bardzo szybko i gładko. Książka sama w sobie jest całkiem przyjemna, nie dłużyła się, a gdy się już wciągnęłam, chciałam wiedzieć jak się zakończy. No i zakończenie lekko mnie rozczarowało.
6/10
