"Obietnica komisarza Montalbano" Andrea Camilleri

 

"Podczas morskiej kąpieli komisarz Montalbano znajduje kołysanego przez fale trupa, którego identyfikacja okaże się nadzwyczaj trudna, lecz doprowadzi do sensacyjnych i przerażających odkryć. Wspomagany przez oryginalnego dziennikarza oraz urodziwą znajomą komisarz musi stawić czoło potężnej organizacji przestępczej, wyspecjalizowanej w handlu dziećmi na szlakach łączących Afrykę Północną z Sycylią. W dramatycznym zakończeniu dzielny Montalbano omal nie przypłaci życiem zwycięstwa. Książka nawiązuje do nadal bardzo aktualnego we Włoszech, wyjątkowo skomplikowanego tematu nielegalnej imigracji zarobkowej na wielką skalę."

Bardzo przyjemny kryminał. To historia, od której trudno się oderwać, potrafi uwiarygodnić całe wymyślone otoczenie bez zbędnej rozwlekłości i wszystko jest tu wyraziste, przekonujące i celne.

"Pasquano już taki był: zgryźliwy, antypatyczny, napastliwy, irytujący. Komisarz wiedział jednak, że to rodzaj instynktownej, posuniętej do ostatnich granic obrony przed wszystkim i wszystkimi."

"- Ja nie myślę, panie. Ja nie chcę już myśleć. Świat jest teraz zbyt ponury."

Camilleri proponuje czytelnikowi lekką i wciągającą narrację, dzięki której przyjemnie jest śledzić perypetie bohatera. To ładnie skomponowana, warta uwagi pozycja z półki literatury rozrywkowej. Lekka i przyjemna, idealna na jesienne wieczory.

7/10

"Fałszywe intencje" Mike Omer

 

"Abby Mullen w dzieciństwie przebywała w sekcie Wilcox, ale uciekła, gdy siedziba sekty spłonęła. Lata później jest najlepszym negocjatorem policji nowojorskiej, wychowuje córkę i uważa, że najgorszą część życia ma już za sobą. Wtedy dochodzi do ataku na miejscową szkołę, do której uczęszcza córka Abby. Grupa uzbrojonych zwolenników teorii spiskowych, nazywających siebie Watchers, bierze dziewczynę na zakładniczkę.

Nieuchwytni Watchers przetrzymują Samanthę. Abby musi opanować emocje, mimo że jest u granic wytrzymałości. Czas ucieka, a ona nie ma wyjścia – musi negocjować z grupą szaleńców i odkryć sekret ich przywódcy, zanim będzie za późno. Choć wydaje jej się, że jest blisko rozwiązania, wciąż odkrywa kolejne tajemnice. Co gorsza, porywacze mają powiązania z sektą, o której Abby próbowała zapomnieć.

Mike Omer powraca w świetnej formie i znów oferuje doskonałą, mrożącą krew w żyłach rozrywkę."

Całość skonstruowana bardzo zgrabnie, historia jest wciągająca, a dodatkowo książka ta zachęciła mnie do poszukania informacji o różnych amerykańskich "spiskach" i nieźle się przy tym bawiłam. 

"Ludzie powiadają, że każdemu należy się kredyt zaufania, ale mówią tak wyłącznie dlatego, że guzik wiedzą. Zaufanie to nie jest coś, co nam się należy, nie zasługujemy na nie automatycznie. Na zaufanie trzeba sobie zapracować."

"Manipulował ludźmi bez skrupułów i używał ich w razie potrzeby. Potrafił wyczuć czyjeś słabe strony i wykorzystać je do swoich celów."

"Ludzie często zachwycają się tym, jak zapachy potrafią przywoływać wspomnienia. Jak aromat cynamonu przywodzi na myśl niedzielne poranki u babci i wypiekane przez nią babeczki."

Autor genialnie i konsekwentnie buduje napięcie, wciągając czytelnika coraz głębiej w psychodeliczny świat grupy zwolenników teorii spiskowych zwących się Obserwatorami. Książkę czyta się doskonale, genialnie poprowadzona fabuła z zaskakującym rozwiązaniem sprawiła, że nie mogłam się od niej oderwać. Przeczytanie prawie pięciuset stron zajęło mi zaledwie dwa dni.

7/10

"Dom obok" Klaudia Muniak

 

"Chciała zrobić im niespodziankę. Dlatego nie mówiła, że przyjeżdża. Jednak Milena nie zastała w domu ani rodziców, ani nastoletniej siostry, Laury. By dostać się do ogródka, gdzie spodziewa się znaleźć klucz do drzwi, prosi o pomoc sąsiadów, rodzinę Nowickich. Tę samą, która jakiś czas temu była zamieszana w zaginięcie młodego chłopaka.

Milena budzi się w zamkniętym pokoju. Pamięta niewiele. Brak klucza, rozładowany telefon, zgubiony pierścionek, noc u Nowickich i drogę na parking. Później nie ma już nic.

Tak zaczyna się koszmar dziewczyny więzionej przez człowieka, który podda ją niewyobrażalnym torturom. Jaki ma cel? I czy Laurze uda się odnaleźć siostrę, nim ta wyda z siebie ostatni krzyk?

W „Domu obok” kryje się zło. Bo nawet to, co stworzone z dobrych pobudek, w nieodpowiednich rękach może siać ból, zniszczenie i śmierć."

Bardzo intrygująca fabuła i zaskakujące zakończenie - a to lubię najbardziej. Historia jest pokazana z dwóch perspektyw, dwóch sióstr - ten zabieg dwutorowości też bardzo lubię. Od początku wiedziałam, że będzie to intrygujący thriller, ale nie sądziłam że aż tak.

"Pewne rzeczy zostają w nas na zawsze, pozostawiając trwałe ślady..."

"Zło ma oblicze ludzkiej intencji, a jego narzędzia zawsze znajdują w czyichś rękach..."

"Spoglądam na dom obok. Jest nieco większy od segmentu, w którym mieszkają moi rodzice, wszystko dlatego, że to ostatni apartament w rzędzie. Należy do Nowickich. I wygląda na to, że sąsiedzi są w domu."

Książka pokazuje przede wszystkim, aby się nigdy nie poddawać i zawsze mieć nadzieję. Widzimy w jakim stopniu człowiek potrafi być wytrwałym. I na ogromny plus zasługuje fakt, że Autorka pozostawia czytelnika z pytaniem w głowie: "Czy na pewno wiesz, co się dzieje w domu obok?" A ja bardzo lubię, kiedy jeszcze jakiś czas po zakończeniu książki wciąż o niej myślę.

7/10

"Diabeł, którego znasz. Psychiatria sądowa bez tajemnic" Gwen Adshead, Eileen Horne

 

"Jak wygląda terapia seryjnego mordercy?

Ile empatii potrzeba, żeby siąść do rozmowy z kimś, kto odciął człowiekowi głowę?

Jak poradzić sobie ze stalkerką, która nawet za kratami pozostaje mistrzynią manipulacji?

Dr Gwen Adshead to światowej klasy terapeutka pracująca jako psychiatra sądowy. Codziennie spotyka się z ludźmi, których większość z nas bez wahania nazwałaby potworami. Najbrutalniejsi kryminaliści są dla niej pacjentami gabinetu terapeutycznego. Niezależnie od tego, jak okrutne zbrodnie popełnili, musi ich wysłuchać, spróbować ich zrozumieć i im pomóc.

Dzięki tej szczerej, prowokującej książce poznasz najciekawsze i bardzo różne przypadki z jej kariery zawodowej – seryjnego mordercę, stalkerkę, podpalaczkę, śmiertelnie groźnego narcyza. Staniesz oko w oko nie tylko ze sprawcami odrażających zbrodni, ale i najtrudniejszymi pytaniami o granice empatii oraz przebaczenia.

Dr Gwen Adshead przedstawia fascynujące kulisy pracy psychiatry sądowego. Obala mity na temat przestępców, zmienia nasz sposób myślenia, a także rzuca prawdziwe wyzwanie temu, co wiemy o ludzkiej naturze."

Bardzo wartościowa lektura. Wiem, że warto patrzeć głębiej. Teraz też wiem, że choć bohaterowie tych historii najczęściej nie budzą sympatii to terapia jest dla nich szansą powrotu do człowieczeństwa.

"Bywa to dla nas bolesne, ponieważ jak mówi pewne porzekadło, nienawidzić kogoś to jak wypić truciznę i czekać, aż to ten drugi od niej umrze."

"Działające na miejscu zespoły medyczne robią wszystko, co w ich mocy, żeby wspierać i leczyć stale rosnącą wśród więźniów liczbę pacjentów, sama się przekonałam, że zapotrzebowanie na pomoc psychiatryczną w więzieniach znacznie przekracza możliwości służby zdrowia, tymczasem przebywanie w zamknięciu powoduje nasilenie wszelkich chorób psychicznych."

"To wczesne doświadczenie zawodowe nauczyło mnie, że bez względu na przeszłość pacjentów, jeśli tylko wykazują zainteresowanie własnym umysłem, istnieje szansa, że z panującego w nim bezładu zdołamy uzyskać jakiś sens."

Ta książka pokazuje, jak cienka jest granica między dobrem a złem. Ilu tragediom można byłoby zapobiec, gdyby osoby skrzywdzone przez los były obejmowane należytą opieką? Ilu z nich nie zeszłoby na drogę destrukcji? Autorka ciekawie i szczegółowo kreśli trudne życie osób z kryminalna przeszłością. Co ciekawe psychoterapia w dużym stopniu koncentruje się na emocjach. Każda historia jest bardzo indywidualna.

8/10

"Nie wymiękaj" Stephen King

"Policja miasta Buckeye otrzymuje tajemniczy list, zawierający przerażającą groźbę. Wkrótce straci życie czternaście osób – trzynaście niewinnych i jedna winna. Zabójstwa mają być aktem pokuty za śmierć niewinnego człowieka.

Detektyw Izzy James nie wie, co ma o tym sądzić. Czy ktoś naprawdę ma zamiar zamordować czternastu ludzi w akcie zemsty? W miarę rozwoju sytuacji Izzy zdaje sobie sprawę, że zagrożenie jest śmiertelnie poważne, i zwraca się o pomoc do swojej przyjaciółki Holly Gibney.

Tymczasem Kate McKay, kontrowersyjna działaczka na rzecz praw kobiet, rusza w drogę z serią wykładów, które przyciągają zarówno jej zwolenników, jak i zagorzałych przeciwników. Jeden z tych ostatnich zamierza pozbawić ją życia. Holly zostaje zatrudniona jako ochroniarka Kate. Staje przed trudnym zadaniem – musi zmagać się nie tylko ze zdeterminowanym przeciwnikiem, ale też uporem pracodawczyni.

Równoległe wątki zbiegają się w spektakularnym, budzącym dreszcz finale. Nowa książka Stephena Kinga to prawdziwa uczta dla miłośników stylu Mistrza, jedna z najbogatszych i najbardziej porywających powieści, jakie stworzył."

Nie mogę powiedzieć, że to zła książka, ale nie było w niej oczekiwanego przeze mnie napięcia. Czyta się tę książkę szybko i gładko, ale tym razem King mnie do siebie (mimo że jego twórczość uwielbiam i doceniam) nie przekonał za bardzo.

"O prawdziwej damie powinni pisać w prasie tylko trzy razy - kiedy się rodzi, kiedy wychodzi za mąż i kiedy umiera."

"Kłamstwa są najskuteczniejsze, kiedy osoba okłamywana chce w nie wierzyć. I gdy zawierają ziarno prawdy."

"Bez względu na to, co sądzicie o aborcji, jeden fakt jest niezaprzeczalny: tych ludzi zamordowano za ich przekonania."

Zamiast trzymającej w napięciu opowieści autor prezentuje manifest ideologiczny z nudnym kryminałem w tle. Jest to, jak dotąd, najsłabsza chyba powieść z serii o Holly Gibney. Przynajmniej z tych, które przeczytałam.

6/10

"Kobieta z tajemnicą" M. Mackenzie

 

"Kaylee Evans, dziennikarka z Vancouver, otrzymuje zlecenie napisania artykułu o bezdomnych w swoim mieście. Aby lepiej poznać to środowisko, kobieta upodabnia się do ludzi mieszkających na ulicy.

Gdy ubrana w stare, zniszczone rzeczy, niosąc kubek z ciepłym napojem, wpada na biznesmena Cole’a, jej życie wywraca się do góry nogami. Mężczyzna bardzo szorstko reaguje, kiedy bezdomna kobieta brudzi jego śnieżnobiałą koszulę. Nie dość, że obraża Kaylee, to jeszcze jej grozi.

Ich drogi przecinają się ponownie w klubie ze striptizem. Cole udaje się tam na spotkanie z prostytutką, z kolei Kaylee, szukając łazienki, wpada na niego, co prowadzi do następnych niedomówień. Po chwili oboje orientują się, że już wcześniej się poznali. Cole dopisuje sobie całą historię i dochodzi do wniosku, że Kaylee musi być dziewczyną na godziny.

Wszystko, co Cole myśli o Kaylee, nie jest prawdą. Kobieta nie bez powodu nie chce do siebie nikogo dopuścić. Nie bez powodu tak obsesyjnie pilnuje swojej tajemnicy. Czy mężczyzna nadal będzie polegał tylko na swoich fałszywych osądach? Czy zaakceptuje prawdę, kiedy ta wyjdzie na jaw?"

Książka została napisana przyjemnym i lekkim w odbiorze językiem. Autorka miała bardzo ciekawy pomysł na fabułę, ale to nie do końca moje klimaty. Sądzę jednak, że dla fanów literatury obyczajowej i romansów może to być całkiem niezła pozycja.

"-...kochanie, nigdy nie skreślaj człowieka, tylko dlatego, że nie ma pieniędzy. Za każdym z tych ludzi kryje się historia, często bolesna..."

"To dziwne, że czasami potrzeba lat, by poznać drugą osobę a czasami wystarczy chwila, gdy okazuje się, że jesteście do siebie podobni i rozumiecie się bez używania tysiąca słów."

"Wy dziennikarze szukacie tylko sensacji. Jesteście sępami czyhającymi na ludzkie tragedie, aby wyszarpać resztki człowieczeństwa..."

Byłam święcie przekonana, że ta ten tom zakończy się zupełnie inaczej, ale się myliłam - zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło. M. Mackenzie zadbała, aby czytelnik miał zapewnioną odpowiednią dawkę emocji. Intrygom i kłamstwom nie było końca. Ciekawa, choć jak już napisałam - nie do końca moje gusta.

6/10

"Wywierzysko" Kinga Wójcik

 

"Czy bijące w rezerwacie źródła zabijają ludzi? Mieszkańcy wierzą, że kiedy wywierzyska przestają bić, w mieście zawsze dzieje się coś złego…

Druga część serii z detektywem Aleksandrem Zamojskim.

Przed piętnastoma laty w Tomaszowie Mazowieckim zaginęła pięcioosobowa rodzina. To jedna z najbardziej tajemniczych spraw kryminalnych w Polsce. Iwona, Daniel i ich troje dzieci dosłownie rozpłynęli się w powietrzu. Ich dom wyglądał tak, jakby wyszli tylko na chwilę. W zlewie zalegały brudne naczynia, a na stole resztki jedzenia. Zostawili komórki, zabawki, albumy ze zdjęciami, ubrania, komputery, a na ławie w salonie rozłożone zeszyty z pracą domową.

Do detektywa Aleksandra Zamojskiego zgłasza się staruszka, która zapewnia, że widziała zaginionego wnuczka. Zamojski zgadza się jej pomóc, choć rozwiązanie zagadki wydaje się niemożliwe.

Tymczasem w mieście znika nastolatka, a jej poszukiwaniami zajmuje się policjantka Roma Sułecka. Wiele wskazuje na to, że obie te sprawy są ze sobą powiązane… Aleksander i Roma łączą siły w kolejnym pasjonującym i trudnym śledztwie."

Wychodzi na to, że seria z detektywem Aleksandrem Zamojskim dołączyła do moich ulubionych! Powieść wciągająca od pierwszych stron. Napięcie rośnie z każdą przeczytaną stroną. Autorka świetnie oddała klimat zaginięć połączonych z miejską legendą. Aura bijących źródeł oddaje mroczny klimat tego kryminału.

"W Polsce ginie rocznie kilkanaście tysięcy osób, ale tylko część z nich zostaje odnaleziona. Jest to możliwe, choć nie zdarza się często. Wiele z tych ludzi wcale nie chce, aby ich odszukano. Uciekają od problemów i znikają, by zacząć nowe życie w innym miejscu. Jednak zaginięcie pięcioosobowej rodziny jest wyjątkowe."

"Dom sprawiał wrażenie, jakby rodzina wyszła dosłownie na moment. Minęło jednak piętnaście lat, a oni wciąż nie wrócili."

"Mieszkańcy uważają, że źródła są sercem miasta, a kiedy przestają bić, ludzie giną w niewyjaśnionych okolicznościach. Do rezerwatu lepiej nie wybierać się po zmroku, bo można nigdy stamtąd nie wrócić."

Bardzo dobry kryminał. Nieodkładalny! Bohaterowie jak zwykle świetnie wykreowani, a sama autorka udowodniła po raz kolejny, że zasługuje na czołówkę w topie polskich autorów piszących kryminały!

7/10

"Nie zabiłam" Klaudia Muniak

 

"Twierdzi, że nie zabiła. ale przecież już raz popełniła zbrodnię.

Trzydziestoczteroletnia Sabina Gancarek nie mała łatwego dzieciństwo, a teraz przeżywa równie trudną dorosłość. Kiepsko odnajduje się wśród ludzi, nie ma rodziny i pracy, a zaburzenia depresyjno-lękowe próbuje opanować za pomocą leku, który dopiero niedawno wszedł do użycia. Z uwagi na możliwe efekty uboczne zażywający go pacjenci pozostają pod obserwacją.

Gdy w wyniku brutalnego morderstwa ginie kobieta odpowiedzialna za zwolnienie Sabiny z pracy, bohaterka trafia na celownik policji. Czy terapia, której się poddała, mogła obudzić mroczną część jej natury? Gdzie Sabina była w noc morderstwa i gdzie będzie, gdy… dojdzie do następnego?

Klaudia Muniak opowiada o lęku wobec nowinek medycznych i o tym, jak wychowanie w przemocowej rodzinie wpływa na dalsze życie. To thriller, którego czytanie wywołuje jeden skutek uboczny – sprawia że wszystko inne schodzi na drugi plan."

Świetny thriller, w którym w samym centrum jest bohaterka i jej walka z traumą, lękami i własnym umysłem. Od książki po prostu nie da się oderwać i nie można o niej szybko zapomnieć. Szczególnie, gdy sobie uświadomimy z czym muszą się mierzyć chorzy na depresję lękową i jak łatwo może ją wywołać nieszczęśliwe dzieciństwo.

"Kontakt z psychiatrą nadal stanowi rodzaj naznaczenia […] Tymczasem wstydzić się powinni ci, którzy zadbali o to, aby nasza dusza się rozleciała."

"Nie ma sensu udawać, że jest dobrze. (...) Przekonałam się na własnej skórze, że wymuszona życzliwość wyrządza więcej szkód, niż mogłoby się wydawać."

"Ludzie potrzebujący realnej pomocy są nazwiskami w rubryce, niechlubną statystyką, którą trzeba odhaczyć, w dodatku generującą całkiem pokaźne koszty. Komu są więc oni potrzebni?"

Tego mi było trzeba, na taki thriller czekałam. Książkę dobrze się czyta. Czasami monotonna, ale ogólnie bardzo dobra historia. Polecam wszystkim którzy lubią tematy medyczne, thrillery psychologiczne oraz wątki kryminalne. 

7/10

"El Narco. Narkotykowy zamach stanu w Meksyku" Ioan Grillo

 

"Książka autorstwa brytyjskiego dziennikarza Ioan Grillo pracującego dla meksykańskiej gazety opisuje krwawą walkę baronów narkotykowych o kontrolę nad handlem heroiną, kokainą i marihuaną, a także walkę władz Meksyku z przerażającą spiralą przestępczości mafii narkotykowych. Autor wciąga czytelnika narracją i fabularyzowanymi scenami wydarzeń, demonstrując kulisy dramatu, zastraszającej korupcji policji, bezgranicznej bezwzględności przestępców i niewyobrażalnego przepływu milionów dolarów. Będąc w centrum wydarzeń Ioan Grillo błyskotliwie definiuje przyczyny wojny narkotykowej, która tylko w ciągu ostatnich pięciu lat pochłonęła prawie 40 tysięcy istnień ludzkich wśród policji, przestępców i ludności cywilnej. Wojny, która spowodowała, że świat usłyszał o 1,5 milionowym mieście Juarez jako najniebezpieczniejszym miejscu na globie."

Uważam, że "El Narco..." to kawał dobrej dziennikarskiej pracy i świetny reportaż. Autor nie skupia się jedynie na opisie karteli, wojen jakie prowadzą, okrucieństw do jakich są zdolni. To także świetna analiza przyczyn ich powstania i funkcjonowania.

"Wsparcie CIA dla grup w Ameryce Środkowej powiązanych z narkobiznesem jest dobrze udokumentowane i powinno wreszcie opuścić kategorię teorii spiskowych i stać się faktem historycznym. (...) Cała sprawa jest zawiła i nie ułatwiają jej niektórzy autorzy wysuwający bezpodstawne oskarżenia przeciwko CIA, podczas gdy inni niezbyt wiernie opisują winy tej agencji."

"Sergio Gomez został pośmiertnie nominowany do Grammy krajów Ameryki Łacińskiej, rywalizując z martwym Valentinem Elizalde w 2008 roku. Żaden z nich nie wygrał."

"Ataki planuje się tak, by były możliwie najbardziej krwawe - trzeba przecież przyciągnąć uwagę mediów."

Książkę czyta się dobrze, brutalność karteli przedstawiona w sposób drastyczny, miejscami aż się wierzyć nie chce, że ktoś jest zdolny do takich okropności. Jeden z lepszych reportaży na jakie trafiłem w ostatnim czasie. Nie tylko dla fanów netfliksowego ‘Narcos’.

7/10

"Nie zabijaj" Agnieszka Płoszaj

 

"ON ZABIJA W IMIĘ SPRAWIEDLIWOŚCI.

ONA ZROBI WSZYSTKO, ABY GO ZATRZYMAĆ.

Influencer zamordowany na planie zdjęciowym.

Telewizyjna wróżbiarka przybita do stołu.

Modelka, która zachłysnęła się sławą.

Każde z nich szukało szczęścia w mieście grzechu.

Wszyscy popełnili ten sam niewybaczalny błąd.

Zoja Sterlak i Mariusz Kardas stają przed najtrudniejszą sprawą w swojej karierze. Żądza wymierzenia kary, która ich zdaniem kieruje mordercą, prowadzi do grupy fanatyków religijnych. Słynąca z intuicji i nieszablonowych działań policjantka czuje jednak, że za serią zabójstw kryje się coś więcej.

Czy to możliwe, że cały ten brutalny spektakl to artystyczna wizja psychopatycznego mordercy?

I czy Zoja zdąży go zatrzymać, zanim dokończy dzieło?"

Odnoszę takie wrażenie, że fabuła była tu strasznie nierówna. Pierwsza połowa rozkręcała się powoli, było mnóstwo pobocznych postaci, szczegółów i wątków, potem akcja się rozkręciła całkiem fajnie, a na koniec znów spadło mocno. To wszystko było dla mnie jakieś zbyt pretensjonalne, żeby nie powiedzieć naiwne.

"Pycha, próżność i na końcu hipokryzja. Trzy obrzydliwe cechy naszych czasów."

"Puste worki nadyma wiatr, bezmyślnych ludzi, próżność..."

"Dobra nie można zepsuć, a zła nie można naprawić."

Czyta się sprawnie, ale to nie do końca to, co w powieściach kryminalnych lubię. Coś mi tu nie kliknęło. Ale wierzę, że wielu odbiorcom się spodobała i spodoba.

6/10

"Dziewczyna na klifie" Lucinda Riley

 

"Dwie irlandzkie rodziny, cztery pokolenia kobiet i łącząca je tragiczna przeszłość, sięgająca czasów I wojny światowej. Przejmująca opowieść o poszukiwaniu własnych korzeni, o rodzinnych sekretach, o kłamstwach, krzywdach i rozstaniach, ale też o miłości i nadziei. Młoda rzeźbiarka Grania Ryan po latach nieobecności wraca do Irlandii, do rodzinnego domu położonego nad smaganą wichrami zatoką Dunworley. Pewnego dnia, podczas spaceru, zauważa na krawędzi klifu dziewczynkę o rudych włosach. Okazuje się, że to Aurora Lisle, osierocona przez matkę ośmiolatka, która wraz z ojcem mieszka w pobliskim pałacu. Szybko nawiązują nić porozumienia. Zaniepokojona tym matka Granii, Kathleen, zaczyna snuć poruszającą opowieść o zawikłanych losach dwóch rodzin. Z jej słów i starych listów Grania poznaje historię miłości i tragedii. Zdaje też sobie sprawę z istnienia klątwy, która może położyć się cieniem na jej szczęściu…"

Uwielbiam historie przeskakujące w czasie oraz rodzinne tajemnice. I lubię też autorkę. Jednak tym razem coś nie zagrało. Trochę naiwna, ale dobrze się ją czytało. Jak zazwyczaj bywa, historie i postacie z przeszłości o wiele ciekawsze niż współczesne.

"Życie zachowuje wszystko w naturalnej równowadze, bo skąd byśmy wiedzieli, że jesteśmy szczęśliwi, gdybyśmy czasem nie byli smutni? Albo zdrowi, gdybyśmy nigdy nie chorowali?"

"Życie każdego człowieka pełne jest fascynujących wydarzeń, a gra w nim wielu aktorów: złych i dobrych."

"(...) w dzisiejszych czasach ludzie mają zbyt duże oczekiwania. Zmieniła się hierarchia potrzeb. Małżonkowie nie muszą się już martwić, czy będą mieli dosyć jedzenia dla dzieci albo skąd wezmą następny grosz. A przede wszystkim, czy maluchy przetrwają niebezpieczną chorobę dziecięcą. Teraz nie chodzi o to, żeby w zimie mieć czym ciepło się opatulić, ale którego projektanta ciuchy najlepiej nadają się do pracy. W dzisiejszych czasach kobiety zachodniego społeczeństwa nie całują mężów na pożegnanie, nie wiedząc, czy ich jeszcze zobaczą, bo ci nie wyruszają na wojnę. Najważniejsze życiowe sprawy znacznie wyszły ponad poziom zwykłego przetrwania."

Wątek miłosny - przewidywalny i nieco nużący. Całość - doskonała na letnie popołudnie. Do przeczytania i zapomnienia.

5/10

"Uwikłana" Katarzyna Wolwowicz

 

"Tymon i Joanna wyruszają na długo wyczekiwany urlop. Przez niemal miesiąc będą podróżować statkiem wycieczkowym i zwiedzać różne kraje. Ich miłość kwitnie, a ekscytacja podróżą sięga zenitu. Nie spodziewają się jednak, że w kajucie obok zamieszka rodzina, której długo skrywane sekrety wkrótce doprowadzą do tragedii.

Lygia i Adam wydają się zgodnym małżeństwem. Choć przez ostatnie lata borykali się z problemami zdrowotnymi córki i kłopotami finansowymi, wytrwali i wyszli na prostą. W końcu mogą sobie pozwolić na prawdziwe wakacje i mają nadzieję, że pasmo nieszczęść dotykających ich rodzinę zostanie przerwane, lecz życie potrafi pisać najgorsze scenariusze. Po zwiedzaniu Stambułu Lygia zaczyna źle się czuć, a jej stan z każdą godziną się pogarsza. Następnego dnia zostaje zabrana do szpitala, gdzie lekarze podejrzewają otrucie. Adam zdaje się cierpieć z powodu choroby żony, jednak Joanna mu nie ufa. Przekonuje Tymona, że dla dobra Lygii powinni zająć się tą sprawą i poprowadzić ją jak prawdziwe śledztwo.

Czy jednak zdołają odkryć, co tak naprawdę doprowadziło do tragedii? Czy przeszłość, zwłaszcza ta bardzo odległa, może wpłynąć na dzisiejsze decyzje? I czy kłamstwa i tajemnice, nawet te skrywane głęboko, wyjdą w końcu na jaw…?

Tymon Hanter powraca, by udowodnić, że dobro i zło nie zawsze są od razu widoczne, a gdy zawierzamy pierwszemu wrażeniu, możemy się srogo pomylić..."

Kolejna świetna książka Autorki. Po raz kolejny Katarzyna Wolwowicz udowodniła, że doskonale potrafi budować napięcie i tworzyć historie, od których trudno się oderwać. To książka, która zabiera czytelnika w podróż pełną tajemnic, niedopowiedzeń i zaskakujących zwrotów akcji.

"Serce biło jej jak oszalałe i obawiała się, że przez jego łomot nie zdoła uśpić dziewczynek. Myślała, że one też słyszą ten dźwięk, że wyczuwają jej zdenerwowanie, że przejmą jej emocje, które narastały w niej od wielu dni, a dzisiaj osiągnęły punkt kulminacyjny. Przecież wszędzie piszą o tym, że dzieci przejmują emocje rodziców. Myślała, że będą tak samo zlęknione, niespokojne i podekscytowane, że podobnie jak ona przez kolejne noce nie zmrużą oka, nie wiedząc, co powinny dalej robić i jak postąpić. Ale na szczęście tak się nie stało."

"Nieraz z powodu zbyt silnego skurczu mięśni albo gwałtownych drgawek wzywała do niej karetkę pogotowia. Nie powinna być przecież po alkoholu, kiedy lekarz i sanitariusz zjawią się w jej domu, bo od razu ściągnęliby pomoc społeczną i zabrano by jej dzieci. Czasem miała do siebie pretensje, że ten scenariusz jawił jej się niczym wybawienie. Ale wiedziała, że to tylko z powodu przemęczenia i ogromnego poczucia bezsilności."

"Uczucie ulgi rozlało się po jej ciele i pierwszy raz od dawna poczuła, że może przestać się martwić. Może nawet mogła pozwolić dziś sobie na radość, i to właśnie zamierzała zrobić."

„Uwikłana” to książka pełna emocji, napięcia i nieoczywistych odpowiedzi. To lektura dla wszystkich miłośników thrillerów, którzy cenią wielowymiarowych bohaterów, zagadki oraz historie, które pozostają w pamięci jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Mam wrażenie, że Katarzyna Wolwowicz czuje się dobrze w roli autorki kryminałów, przy których można odpocząć i się zrelaksować. W jakimś sensie otulających czytelnika niczym najmiększe koce, dających przestrzeń na oderwanie się od tego, co dzieje się na co dzień.

7/10

"Dobra Samarytanka" John Marrs

 

"Ludzie dzwoniący pod numer Ostatniego Przystanku potrzebują nadziei. Potrzebują zapewnienia, że mają po co żyć. Ale niektórzy z nich trafiają do Laury. Laura nie chce, żeby mieli nadzieję. Chce, żeby umarli.

Laura Morris nie miała łatwego życia. Teraz znajduje się u progu czterdziestki, niespokojna i rozgniewana, a ukojenie przynoszą jej jedynie rozmowy z ludźmi, którzy mają gorzej niż ona. I dobrze wie, jak utrzymać ten stan…

Ale teraz ktoś ją przejrzał – Ryan, którego świat rozpadł się, gdy jego ciężarna żona odebrała sobie życie, trzymając się za ręce z nieznajomym mężczyzną. Kim był ten człowiek i dlaczego zdecydowali się umrzeć razem?

Ryan jest bliski odkrycia mrocznej prawdy, ale nie ma pojęcia, do jakich desperackich czynów gotowa jest posunąć się Laura..."

Książka sama w sobie jest świetną rozrywką, ale stawia też niepokojące pytanie: jak daleko można się posunąć, wierząc, że wie się lepiej, co jest dobre dla drugiego człowieka? Autor wpadł na bardzo oryginalny, przerażający w swojej prostocie i mroczny pomysł na fabułę, który jednocześnie mrozi krew w żyłach i skłania do refleksji.

"Oczywiście, że ci ufam. Ale jesteś tylko człowiekiem, a ludzie z założenia są zawodni."

"Nie wchodź ludziom w paradę, a nikt nie dostrzeże, kim naprawdę jesteś."

"Przez długi czas zadawałem sobie pytanie, co musi być aż tak strasznego w czyimś życiu, by pchnęło go do jego zakończenia. Teraz rozumiałem, że niezależnie od tego, czy chodzi o chemiczną nierównowagę w mózgu, przeszłość, która nie daje spokoju, czy innych ludzi, którzy czynią twoje życie nie do zniesienia, każdy może dojść do momentu, w którym to wszystko zaczyna go przerastać."

Mimo że ta powieść to tylko fikcja literacka, to odnoszę nieodparte wrażenie, że spokojnie mogłaby się wydarzyć naprawdę. Do czego może być zdolny człowiek, kiedy przekona się, że pomocna dłoń jest tą, która za moment chwyta za gardło i próbuje zadusić? U ilu ludzi kompas moralny zwyczajnie szwankuje, ale nie widać tego na pierwszy rzut oka? Genialna książka, zdecydowanie.

8/10

"Obiecasz mi" Diana Brzezińska

 

"Trzecia część bestsellerowej serii kryminalnej o losach podkomisarza Krystiana i profilerki Ady.

Szczecin, środek nocy. Ada odbiera telefon od przerażonego Krystiana.

– Zabiłem… – słyszy.

Profilerka reaguje natychmiast – wsiada do samochodu i jedzie do niego. Krystian jest w szoku. Ada nie może się z nim porozumieć. Na łóżku leżą zwłoki kobiety, z którą się spotykał. Wszystko wskazuje na to, że to Krystian ją zabił. Ale on niczego nie pamięta. I nie wie, co tak naprawdę się wydarzyło.

Relacja Ady i Krystiana nigdy nie należała do łatwych. Teraz jednak staje się jeszcze bardziej skomplikowana…"

Bardzo dobra seria. Bardzo lubię styl, w jakim pisze Autorka oraz to, jak kreuje bohaterów. A fabuła jest wyjątkowo przemyślana. 

"Samopoczucie, a tym samym mózg, można było oszukać bez względu na sytuację. Niewiele osób zdawało sobie z tego sprawę, że nastrój człowieka nigdy nie zależy od sytuacji, tylko od jego nastawienia i myśli. Jedyną realną szansą na poradzenie sobie w trudnych okolicznościach było myślenie o sobie jak o zwycięzcy i zbagatelizowanie swojego niewygodnego położenia."

"Miłość to lekkomyślność, bez przyczyny, powodu, interesu czy zysku, umarła dla zainteresowania sobą. Kocha, ryzykując wszystko i o nic nie prosząc."

Absolutnie fantastyczna, świetnie napisana i wciągająca książka. Dawno nie czytałam tak dobrze napisanej sensacji z wątkiem obyczajowo - romansowym. Autorka w tej części nie daje ani bohaterom, ani czytelnikowi odetchnąć. Ciągle jest napięcie.

8/10

"Będziesz moja" Diana Brzezińska

 

"Ada Czarnecka: rudowłosa profilerka z ciętym językiem, powszechnie znana jako leń o wyjątkowo niskiej empatii, notoryczna spóźnialska i miłośniczka seriali true crime.

Krystian Wilk: przystojny i ambitny podkomisarz, seryjny podrywacz, dla którego „mąż to nie przeszkoda”.

Połączyła ich praca w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Szczecinie, zagadkowa sprawa z Archiwum X i skomplikowana „przyjaźń”.

Szczecinem wstrząsa seria brutalnych morderstw. Sprawca upodobał sobie młode, rudowłose kobiety i z niezwykłym okrucieństwem urządza swoim ofiarom specyficzną uroczystość przed śmiercią. Trzeba działać szybko. Zostaje powołany zespół śledczy, w którego skład wchodzą Ada i Krystian. Ich znajomość się zacieśnia. W końcu nic tak nie zbliża jak zbrodnia…"

Historia bardzo ciekawa, wciągająca, intrygująca, trzymająca w napięciu i niezwykle spójna. Świetnie wykreowani bohaterowi, silne charaktery i niebanalna relacja między nimi. Jedna z lepszych książek jakie ostatnio czytałam!

"...współuczestnictwo w zbrodni łączy znacznie silniej niż miłość, małżeństwo czy partnerstwo, a może i kredyt we frankach szwajcarskich."

"Byli wzorową rodziną. Zawsze szczęśliwi i uśmiechnięci, do bólu wręcz idealni i przez to nawet nudni. Taka rodzina często ukrywa jakiegoś trupa w szafie."

"(…) prokurator jest jak antyperspirant, działa przez dwadzieścia cztery godziny siedem dni w tygodniu."

Wszystko ładnie się tu łączy, wątki zazębiają niejednokrotnie w zaskakujący sposób, całość jest przemyślana, poukładana i pokazana w różnych perspektywach, co szczególnie lubię w książkach. Autorka nie wymyśla nowych prawd, zasad, reguł, tylko bazuje na własnej wiedzy prawniczej i doświadczeniu. Świetna książka i na pewno sięgnę po kolejne części tej serii.

8/10

"Nauczyciele" Freida McFadden

 

"Lekcja pierwsza: NIE UFAJ NIKOMU.

Eve wiedzie dobre życie. Każdego ranka całuje męża, Nate’a, i wychodzi uczyć matematyki w miejscowej szkole. Wszystko jest tak, jak być powinno. Z jednym wyjątkiem…

Rok wcześniej w liceum w Caseham wybuchł skandal – szeptano wtedy o romansie nauczyciela z uczennicą. W centrum całej afery znalazła się nastoletnia Addie. Tylko Eve wie, że za obrzydliwymi plotkami kryje się coś o wiele mroczniejszego.

Addie nie można ufać. Kłamie. Rani ludzi. Niszczy im życie.

Tak mówią wszyscy. Tyle że nikt tak naprawdę nie zna tej dziewczyny. Nikt nie odkrył sekretów, które mogłyby ją pogrążyć.

A Addie zrobi wszystko, by prawda nigdy nie wyszła na jaw."

Kolejna wciągająca książka od Freidy McFadden. Historię czytało się przyjemnie i szybko. Mimo iż w książce nie ma spektakularnych zwrotów akcji, to przez tę powieść dosłownie się płynie. Bohaterowie byli dobrze wykreowani, a fabuła cały czas szła do przodu. 

"Nigdy nie wierzyłem w życie po śmierci. Kiedy nie żyjesz, to nie żyjesz."

"A po śmierci nie ma nic. Nic poza otchłanią, z której nie ma powrotu."

"Kopanie grobu to ciężka robota. Za każdym razem, kiedy podnoszę łopatę i wybieram kolejną warstwę ziemi, czuję się tak, jakby nóż wbijał mi się pod łopatkę. Myślałam, że mam tam same kości, ale najwyraźniej się myliłam. Nie miałam pojęcia, że w moim ciele jest tyle mięśni. W tej chwili jestem świadoma absolutnie każdego z nich i wszystkie mnie bolą. Bardzo."

Odkąd poznałam twórczość Freidy McFadden, każda jej nowa książka automatycznie trafia na moją listę "muszę przeczytać". Nie potrafię przejść obok żadnej obojętnie. „Nauczyciele” tylko utwierdzili mnie w przekonaniu, iż nazwisko autorki na okładce jest gwarancją udanej lektury. Autorka pokazała, jak cienka bywa granica pomiędzy prawdą a kłamstwem oraz jak łatwo dać się zwieść pozorom. Nie można ufać wszystkim ludziom, a czasami nawet tym najbliższym.

7/10

"Samotni" Håkan Nesser

 

"W 1969 roku sześcioro młodych ludzi przyjeżdża do Uppsali. Tu krzyżują się ich drogi i zawiązuje się między nimi swego rodzaju przyjaźń. Jednak pewne wydarzenie zmienia wszystko. Koniec pobytu w Uppsali oznaczać będzie koniec czegoś jeszcze…

Kilkadziesiąt lat później naukowiec z uniwersytetu w Lund zostaje znaleziony martwy na dnie wąwozu w lesie koło Kymlinge. Według legendy wąwóz ten jest miejscem, gdzie najstarsi członkowie rodzin żegnali się z życiem. Dokładnie tutaj 35 lat wcześniej zginął ktoś z grupy upssalskich studentów.

Samotni to czwarta część cyklu o inspektorze kryminalnym Gunnarze Barbarottim, powieść, w której przyjdzie mu się zmierzyć z nowego rodzaju niebezpieczeństwem i koniecznością przewartościowania wielu spraw. A zwłaszcza swojej starej umowy z Bogiem."

Miałam bardzo długą przerwę od Nessera, za długą. A ta seria jest świetna. Podobnie jak we wcześniejszych częściach - zagadka kryminalna tutaj jest wyjątkowo nieoczywista i ciekawa oraz jest pretekstem do snucia ciekawej opowieści o tytułowych samotnych.

"Listopad, myślę. Nagie drzewa, ciemność, spadanie. Bóg odwraca się do nas plecami. Nie tylko do mnie, do wszystkich. Dobrze mi z tym. Jest w tym jakaś zimna sprawiedliwość."

"Kiedy jest się we dwoje, jedno powinno nosić drugie. Można zamieniać się rolami, ale jedno musi zawsze trzymać nas nad powierzchnią wody."

"- Życie i śmierć to rodzeństwo- powiedziała. -Jak to się mówi... syjamskie. Jeżeli boimy się jednego, boimy się też drugiego."

"Ufność jest jak mydło w łazience, pomyślał inspektor Barbarotti. Chwycenie jej jest prawie niemożliwe."

Bardzo dobrze napisany kryminał. Zbrodnia sprzed lat znowu nie daje spokoju i cała prawda wychodzi na jaw. Autor, jak zawsze, trzyma poziom. Nesser udowadnia, że zbrodnia zdarzyć się może w każdym miejscu i czasie. I wcale nie trzeba być psycholem, by ją popełnić.

7/10

"Dobra żona" Darby Kane

 

"Pewnego dnia Aaron, idealny mąż i uwielbiany nauczyciel, znika bez śladu. Jak się wkrótce okazuje, nie jest to pierwszy taki przypadek – na przestrzeni ostatnich lat w okolicy doszło do serii nigdy niewyjaśnionych zaginięć studentek.

Mieszkańcy miasteczka zamartwiają się tym, co mogło się stać z ukochanym przez wszystkich Aaronem.

Jedynie Lila, jego żona, jest dziwnie spokojna."

Historia sama w sobie dość ciekawa, jednak ciężko mi się ją czytało. Nie potrafiłam wczuć się w fabułę. Byłam ciekawa, kto okaże się mordercą, ale gdy już do tego doszłam - zero zaskoczenia. Na pewno nie była to dla mnie historia, która trzymała mnie w napięciu.

"W tym sęk: całościowe postrzeganie danej osoby nie opierało się na plotkach. Nie zawsze. Czasami chodziło o to, jak szczery był ten człowiek w pokazywaniu swojego prawdziwego ja. "

"Lila miała swój krąg wsparcia, ale choć był mały i mocny, nie powiedziała nikomu prawdy. Sąsiadce też nie zamierzała, ale po raz pierwszy w życiu poczuła, że gdyby to zrobiła, ta kobieta mogłaby ją zrozumieć."

Mimo że finalnie książkę skończyłam czytać, to mnie ona w żaden sposób nie zachwyciła, nie oczarowała. Miałam chwile zwątpienia i chęć odłożenia jej na bok. Nie do końca w moim guście. Przeczytałam i na pewno niebawem o niej zapomnę.

5/10

"Prawdziwe przyjaciółki" S.E. Lynes

 

"NIE WIE, ŻE TAM JESTEM I OBSERWUJĘ JĄ W LUSTRZE. WSUWA RĘKĘ POD BLUZKĘ. A WTEDY WIDZĘ COŚ NIEMOŻLIWEGO. ONA NIE JEST W CIĄŻY…

Wpada do mojego życia niczym burza i już nic nie jest takie same.

Zdaje się być taka idealna z tym swoim melodyjnym śmiechem i piękną twarzą. Moje przyjaciółki, jedna po drugiej, ulegają jej urokowi.

Wygląda na to, że tylko ja coś podejrzewam. Tylko ja widzę te uśmiechy, które nie sięgają ziejących chłodem i nienawiścią oczu. A gdy zostaję oskarżona o rzeczy, których nie zrobiłam, wiem, że to ona za tym stoi. Ale ona ujawnia swoje prawdziwe oblicze tylko wtedy, gdy nikt nie patrzy, więc jeśli coś powiem, uznają mnie za wariatkę.

Dlatego gdy nadchodzi bociankowe, idę na nie, siedzę na aksamitnej sofie w ekskluzywnym pokoju hotelowym, otoczona balonami. Wręczamy prezenty, pijemy szampana, a ona promienieje, czerwona koszula opina jej sterczący brzuszek.

JEDNAK TEGO POPOŁUDNIA W KOŃCU ODKRYWAM SZOKUJĄCĄ PRAWDĘ.

NIE MA ŻADNEGO DZIECKA…"

Zaciekawiła mnie ta książka, nawet bardzo. Autorka świetnie uchwyciła próżność i pogoń za byciem na czasie wielu osób oraz przedstawiła jakie wartości tak na prawdę się liczą. Owszem, jest dość przewidywalna i praktycznie od samego początku rozwiązanie zagadki jest podane na tacy - wystarczy być uważnym czytelnikiem. Jednak nie przeszkodziło mi to w pozytywnym odbiorze tej lektury.

"Nigdy nie pozwól, żeby ktoś zobaczył twoje łzy. Nie dawaj im tej satysfakcji."

"Ta kobieta wywróciła moje życie do góry nogami, ukradła moich przyjaciół, mój los, wszystko wzięła dla siebie. Bo tak właśnie postępują tacy ludzie."

"Życzę ci wszystkiego dobrego, naprawdę, ale obawiam się, że już nie jesteśmy przyjaciółkami."

"(...) niemal zniszczyła im życie, napędzana pragnieniem zemsty wycelowanej w złą osobę oraz chęcią zysku. Ale ich życie nigdy nie składało się z rzeczy materialnych. Ono zostało stworzone właśnie z tego: widoku, psa i spokoju płynącego z bycia u boku drugiego człowieka."

Fabuła książki kręci się wokół perfidnej manipulacji, w którą często bezwiednie wpadamy i jesteśmy bezwzględnie wykorzystywani. Na pewno prawie każdy z nas zna takie przypadki z własnego doświadczenia lub opowieści innych. Naprawdę warto przeczytać, książka jest bardzo wciągająca. Polecam.

7/10

"Zerwać pąki, zabić dzieci" Kenzaburō Ōe

 

"Trwa II wojna światowa. Piętnastu chłopców z domu poprawczego zostaje ewakuowanych do zapadłej górskiej wioski. Obcy, poniżani i bici, muszą stawić czoło bestialskiej nienawiści wieśniaków. Pewnego dnia chłopcy budzą się sami w opustoszałej, odciętej od świata wiosce. W obliczu głodu, zarazy i śmierci muszą zbudować swój własny świat. I stworzyć własne prawa, które pozwolą dzieciom przeżyć dorosły koszmar..."

Niezwykle przygnębiająca pozycja, skłaniająca do refleksji. Okrucieństwo wojny przefiltrowane przez proste spojrzenie dziecka. Książka wzrusza, wzbudza pełno emocji związanych z losem dzieci. Nie jest to pozycja, którą się czyta "dla relaksu" - na to jest zdecydowanie za ciężka.

"A więc wyrwano mnie z miejsca bez wyjścia, w którym mnie przedtem uwięziono. Ale gdzie indziej też będę ja w więzieniu. I nigdy nie uda mi się uciec. Wszędzie czekają cierpliwie silne palce i potężne ręce, by wycisnąć ze mnie życie, zadusić na śmierć."

"Był to ryż gotowany przez kobiety żyjące na wolności na polach, łąkach czy w miastach. I zupa, którą najpierw kosztowały zwykłe gospodynie. Nie były to zimne, mechanicznie, bez czułości wydzielane porcje, to był posiłek jak w normalnym życiu."

"Tej nocy nasz schorowany kolega umarł. Wszyscy zbudziliśmy się w tej samej chwili. Nie rozległ się żaden nagły dźwięk, nie poczuliśmy czyjejś obecności, można powiedzieć, że wręcz przeciwnie. Spaliśmy lekko i nagle w tym śnie zabrakło czegoś cichego, coś zniknęło."

Dorośli przepełnieni strachem i kłamstwem, którzy powinni być odpowiedzialni, stają się oprawcami, mając za ofiary dzieci. W nieludzkich warunkach, w obawie przed zarazą uwydatnione jest zezwierzęcenie człowieka. Nie jest na pewno dobrą pozycją dla ludzi o słabych nerwach, mocno wrażliwych.

6/10