Gdyby Nina Dean była twoją przyjaciółką, to zostawiłaby ci siedmiominutową głosówkę, którą zaczęłaby słowami: „Sorki, że się nagrywam, ale pomyślałam, że tak będzie szybciej”.
A później opowiedziałaby o tym, co dobrze znasz.
O nowym mieszkaniu, do którego przeniosła już co prawda wszystkie swoje rzeczy, ale upłynie jeszcze sporo czasu, zanim poczuje, że to jej prawdziwy dom.
O tym, że choć odniosła duży zawodowy sukces, to czuje, że już niebawem stanie się coś złego i wszyscy odkryją jej niekompetencję.
O rodzicach, którzy bez zapowiedzi zaczęli się starzeć i o tym, jak trudno jej się z tym pogodzić. Szczególnie, gdy jedno z nich przeżywa barwny kryzys wieku średniego, a drugie gaśnie w oczach.
O tym, że jej ex bierze ślub i ANI TROCHĘ jej to nie interesuje. Po prostu wydaje jej się dosyć zabawne, że…
No i o Maxie, który już na pierwszej randce obiecał, że się z nią ożeni. Spełnienie marzeń o księciu na białym koniu czy jednak red flag?
To nie jest historia o miłości. To opowieść o każdej z nas. O dorosłości, do której nie dołączono instrukcji obsługi, samotności w świecie pełnym ludzi i poszukiwaniu sensu w krótkich momentach radości.
Dolly Alderton, jaką kochacie, znów tu jest! Tak jak w legendarnym "Wszystko, co wiem o miłości", z dystansem, ale i wrażliwością przelewa na papier to, co mamy w głowach i sercach, gdy mierzymy się ze swoim (nie)zwykłym życiem."
Pierwsze spotkanie z Dolly Alderton i to bardzo udane. Autorka ma bardzo fajne poczucie humoru, takie niewymuszone i jest świetna w obserwowaniu rzeczywistości wokół niej. Świetnie opisane perypetie dorosłych milenialsów:od ghostingu i trudów randkowania w dobie aplikacji randkowych, aż po lęk przed stratą i przemijaniem.
"Nigdy wcześniej nie doznałam tak nieznośnej, rozdzierającej i nieodparcie smutnej emocji – współczucia dla rodzica."
"Zamykam oczy i myślę o wszystkich ścieżkach, które mam przed sobą, a których jeszcze nie widzę. Żadnej z tych dróg nie mogę zaplanować, mogę tylko z wiarą podążać w ich kierunku."
"Jestem głęboko przekonana, że każdy dorosły człowiek na tej ziemi siedzi na ławce i czeka, aż rodzice po niego przyjdą, niezależnie od tego, czy jest tego świadomy, czy nie. Myślę, że czekamy aż do śmierci."
Przeczytałam „Duchy” i poczułam się jednocześnie poruszona i zadumana. Czytałam ją z napięciem, czasem wzruszeniem, a czasem lekkim uśmiechem. Po skończeniu czułam mieszankę refleksji, melancholii i ciepła. To zdecydowanie będzie jedna z moich ulubionych książek tego roku.
8/10
