"Duchy" Dolly Alderton

 

"Dorosłość? Przereklamowana i droga, nie polecam.

Gdyby Nina Dean była twoją przyjaciółką, to zostawiłaby ci siedmiominutową głosówkę, którą zaczęłaby słowami: „Sorki, że się nagrywam, ale pomyślałam, że tak będzie szybciej”.

A później opowiedziałaby o tym, co dobrze znasz.

O nowym mieszkaniu, do którego przeniosła już co prawda wszystkie swoje rzeczy, ale upłynie jeszcze sporo czasu, zanim poczuje, że to jej prawdziwy dom.

O tym, że choć odniosła duży zawodowy sukces, to czuje, że już niebawem stanie się coś złego i wszyscy odkryją jej niekompetencję. 

O rodzicach, którzy bez zapowiedzi zaczęli się starzeć i o tym, jak trudno jej się z tym pogodzić. Szczególnie, gdy jedno z nich przeżywa barwny kryzys wieku średniego, a drugie gaśnie w oczach.

O tym, że jej ex bierze ślub i ANI TROCHĘ jej to nie interesuje. Po prostu wydaje jej się dosyć zabawne, że…

No i o Maxie, który już na pierwszej randce obiecał, że się z nią ożeni. Spełnienie marzeń o księciu na białym koniu czy jednak red flag?

To nie jest historia o miłości. To opowieść o każdej z nas. O dorosłości, do której nie dołączono instrukcji obsługi, samotności w świecie pełnym ludzi i poszukiwaniu sensu w krótkich momentach radości.

Dolly Alderton, jaką kochacie, znów tu jest! Tak jak w legendarnym "Wszystko, co wiem o miłości", z dystansem, ale i wrażliwością przelewa na papier to, co mamy w głowach i sercach, gdy mierzymy się ze swoim (nie)zwykłym życiem."

Pierwsze spotkanie z Dolly Alderton i to bardzo udane. Autorka ma bardzo fajne poczucie humoru, takie niewymuszone i jest świetna w obserwowaniu rzeczywistości wokół niej. Świetnie opisane  perypetie dorosłych milenialsów:od ghostingu i trudów randkowania w dobie aplikacji randkowych, aż po lęk przed stratą i przemijaniem. 

"Nigdy wcze­śniej nie do­zna­łam tak nie­zno­śnej, roz­dzie­ra­ją­cej i nie­od­par­cie smut­nej emo­cji – współ­czu­cia dla ro­dzi­ca."

"Za­my­kam oczy i myślę o wszyst­kich ścież­kach, które mam przed sobą, a któ­rych jesz­cze nie widzę. Żad­nej z tych dróg nie mogę za­pla­no­wać, mogę tylko z wiarą po­dą­żać w ich kie­run­ku."

"Jestem głęboko przekonana, że każdy dorosły człowiek na tej ziemi siedzi na ławce i czeka, aż rodzice po niego przyjdą, niezależnie od tego, czy jest tego świadomy, czy nie. Myślę, że czekamy aż do śmierci."

Przeczytałam „Duchy” i poczułam się jednocześnie poruszona i zadumana. Czytałam ją z napięciem, czasem wzruszeniem, a czasem lekkim uśmiechem. Po skończeniu czułam mieszankę refleksji, melancholii i ciepła. To zdecydowanie będzie jedna z moich ulubionych książek tego roku.

8/10

"Słodki obłęd" Jodi Picoult, Jennifer Finney Boylan

 

 "Dwie historie, jedno złamane serce i jedno utracone życie. Nie oderwiesz się od lektury.

Olivia doskonale wie, jak to jest zaczynać od nowa. Jej idealne życie rozsypało się w proch, gdy wraz z dzieckiem odeszła od męża i wróciła do rodzinnego miasta, gdzie przejęła pasiekę po ojcu. Sama wychowała syna, a teraz Asher jest już dorosły i zakochuje się w nowej dziewczynie w szkole.

Lily też wie, jak to jest zostawić wszystko za sobą z nadzieją, że uda się zapomnieć o przeszłości. Dzięki relacji z Asherem po raz pierwszy od dawna czuje się szczęśliwa, ale nie jest pewna, czy może mu całkowicie zaufać.

Wszystko zmienia się, gdy Olivia dostaje telefon, że Lily nie żyje, a Ashera przesłuchuje policja. Kobieta jest przekonana o niewinności syna, ale wraz z postępem śledztwa uświadamia sobie, że Asher nigdy do końca nie był z nią szczery."

W powieści życie dwóch rodzin rozpada się na kawałki. Czy kiedykolwiek będzie można je posklejać? Jest to powieść, która zachęca czytelnika do rozważań na temat miłości. Za co kochamy drugą osobę? Czy miłość ma płeć? Trudne pytania i rozważania nad różnymi scenariuszach odpowiedzi są bardzo charakterystyczne dla Picoult. Pokazuje ona czytelnikowi, że każda sytuacja jest inna, a generalizowanie jest szkodliwe.

"Każdy ma prawo czuć to co czuje."

"Nasze dzieci to szczęście, którego nie doceniamy, w myśl głupiego założenia, że będą, dopóki my jesteśmy, chociaż nikt nie daje na to gwarancji."

"Zakochujesz się na śmierć, na amen, tracisz głowę i wpadasz po uszy. To chwila na szczycie rollercoastera, gdy serce podchodzi ci do gardła. Chwila, gdy skaczesz z klifu do oceanu. Świadomość, że tracisz grunt pod nogami, gdy nie trafiasz stopą w szczebel drabiny, kiedy łamie się gałąź, na której siedzisz, kiedy spadasz z łóżka. Czego nie mówią ci o zakochaniu: nie zawsze masz miękkie lądowanie. Lecisz i czasem się połamiesz."

Bardzo podobało mi się, w jaki sposób zostało przedstawione środowisko osób transpłciowych. Autorki w delikatny sposób przybliżają nam problemy, z którymi się one zmagają. Nie są nachalne, są uważne. Świetna, kipiąca różnymi emocjami, powieść, od której nie mogłam się oderwać. Autorki wspaniale przeplatają ze sobą różne, trudne tematy, a wszystko to podane z dodatkiem wątku sensacyjnego.

8/10

"Najgorsze randki świata i kilka udanych" Agata Romaniuk

 

"Randkowanie w późnym kapitalizmie to sport ekstremalny. W kulturze zdominowanej przez wszystko, wszędzie, naraz trudno jest znaleźć miłość. Za to szybko można doświadczyć rozczarowania.

Agata Romaniuk wchodzi do labiryntu, po którym poruszają się randkujący. Wyjaśnia tajemnicę zdjęć z rybą, tropi pana Stockowskiego i prezentuje zasadę espresso, która być może uratuje niejedną i niejednego. Przygląda się mężczyznom chodzącym na randki z matką i kobietom bez głowy. I cóż to jest za podróż – autorka opisuje historie cudze i własne, korzysta z dorobku biologii ewolucyjnej i ekonomii behawioralnej, sięga też do literatury, sztuki i popkultury: pani Bovary, Wokulski, Carrie Bradshaw i Bridget Jones podpowiadają jej, jak uniknąć najgorszej randki świata. I jak doprowadzić do tej udanej.

Ta zabawna i miejscami gorzka książka powstała dla tych, którzy szukają miłości – lub wcale nie. Dla tych w związkach to też szansa na podpatrzenie świata randek z bezpiecznej odległości. Oni pewnie odetchną z ulgą."

Po swoich historiach z mężczyznami poznanymi w sieci - chętnie sięgnęłam po tę książkę. Byłam ciekawe, czy bohaterki (i bohaterowie) mieli/mają podobne doświadczenia.

"Od jakiegoś czasu na pchlich targach i bazarach ze starociami szukam pojedynczych filiżanek do espresso. Czasem mają obtłuczone uszko, czasem wyblakłe kolory. Kawa z takiej filiżanki, którą piję w tej chwili, siedząc samotnie na moim poddaszu w małym mieście, na podłodze, bez żadnego krzesła naprzeciwko, we własnym towarzystwie, smakuje naprawdę dobrze."

"Spo­ty­kam je wszę­dzie. Cza­sem to zwy­kły sto­łek w nad­mor­skiej ta­wer­nie, cza­sem di­zaj­ner­skie krze­sło w mod­nej re­stau­ra­cji albo fotel w ka­wiar­ni za ro­giem. Puste sie­dze­nie na­prze­ciw­ko przy dwu­oso­bo­wym sto­li­ku. Miej­sce, któ­re­go nikt nie zaj­mie, bo przy­szłam sama."

"W mózgu powstają szlaki neuronalne, które krystalizują nasze zainteresowania, czyli robią w nim silną sieć połączeń. (...) Przykładowo, jeśli podczas seksu z partnerką mężczyzna odczuwa dwanaście bodźców: podoba mu się jej uśmiech, figura, mowa ciała, głos, to z każdym orgazmem koduje się on właśnie na tę konkretną ilość i jakość bodźców. Natomiast współczesna pronografia jest dystrybutorem nieprzebranej ilości bodźców."

Jest to zbiór rozmów z kilkoma osobami, które dzielą się swoimi wrażeniami z randek. Wplecione są też doświadczenia własne autorki. Są to gorzko-słodkie historie, widziane zarówno oczami mężczyzn i kobiet, co było dość ciekawe poznać perspektywę płci przeciwnej.

6/10