Caitlin i Olivia wreszcie mogą zostać same w domu. Są podekscytowane i szczęśliwe. Jednak gdy zasypiają, ktoś cicho otwiera tylne drzwi. Nic już nie będzie takie samo…
Zaginiona córka.
Kiedy rodzice wracają, łóżko Olivii jest puste. Starsza córka zniknęła… ale nie na zawsze.
Jedno straszne kłamstwo.
Szesnaście lat później Olivia wraca, a wszyscy chcą wierzyć, że koszmar wreszcie się skończył. Jednak Caitlin nie ufa kobiecie, która twierdzi, że jest jej siostrą. Ich wspomnienia tamtej nocy różnią się diametralnie. W dodatku obie skrywają tajemnice, które mogą rozbić rodzinę na kawałki…
Co, jeśli zaufają nie tej córce?"
Sama fabuła na początku bardzo wciąga i zastanawiałam się co łączy te dwa wątki. Byłam ciekawa jak autorka to ze sobą połączy. Mam wrażenie, że autorka do któregoś momentu miała fabułę w głowie, a później nie widziała, jak to wszystko ze sobą połączyć i zrobiła to bez większej logiki. A szkoda, bo potencjał historii ogromny.
"Nie bój się odgrywać głównej roli we własnym życiu. Nie bądź osobą, której rzeczy się po prostu przytrafiają, bo tak jest łatwiej, niż być sprawcą wydarzeń."
"Wiesz, czasem jedyną osobą, którą należy zadowalać, jesteś ty sama. To twoje życie i musisz przeżyć je po swojemu."
"Samotność jest najbardziej wstrząsającym rodzajem ubóstwa."
Tytuł książki też jest nijak połączony z fabułą, bo mamy tu do czynienia z relacjami sióstr, a nie rodziców i dziecka. Dobrze i szybko się czytało tę książkę, ale nie zrobiła ona na mnie jakiegoś większego wrażenia. Do przeczytania i zapomnienia o niej.
5/10
