"Copycat" Mieczysław Gorzka

 

"Agnieszka Dudek. Kiedyś patrzyła śmierci prosto w oczy. Jako nastolatka została w ostatniej chwili uratowana przez policję z piwnicy brutalnego oprawcy. Dziś jest uznaną pisarką. Próbuje zostawić przeszłość za sobą i wciąż uczy się żyć normalnie.

Robert Wójtowicz. Kiedyś otarł się o śmierć, a wspomnienie tamtych wydarzeń do dziś wywołuje w nim paraliżujący lęk. Dziś jest cenionym fotografem, lecz zmaga się z wieloma fobiami. Rzadko opuszcza swój dom, który stał się jego jedynym bezpiecznym azylem.

Marek Rosiński. Kiedyś śmierć zburzyła jego bezpieczne życie. Odebrała mu ojca – policjanta, który zginął tragicznie. Dziś sam jest policjantem w stopniu komisarza.

Pewnego dnia śmierć wraca, żeby dokończyć dzieło rozpoczęte przed laty.

Tym razem ma imię Copycat."

Nie polubiłam głównego bohatera ale mimo wszystko doceniam zawiłości fabuły i ostateczny zwrot akcji. Pomysł ciekawy, klimat całkiem dobry, jednak całość nie porwała mnie tak, jak oczekiwałam.

"Wczoraj wyglądałeś, jakby cię poskładali z luźnych klocków Lego, przy każdym kroku wydawało się, że się rozlecisz."

"Chirurg kroi ludzi, myśląc o tym, co zje na obiad, a patolog robi sekcję zwłok, przypominając sobie krągłości ciała swojej kochanki."

"Każda inna kobieta samotnie mieszkająca w wielkim, starym domu, pamietającym jeszcze początki dwudziestego stulecia, poczułaby w tym momencie strach. Ale nie Agnieszka Dudek. Ona miała defekt. Od wielu lat nie czuła strachu. Chyba że we śnie, kiedy wracały wspomnienia koszmaru z piwnicy."

Dobra, ale strasznie nierówna. Wszystko szło dobrze, gdyby nie jedno! Ja lubię tych złych bohaterów. Musiał wszystko zepsuć. Myślałam, Gorzka wrócił do formy. Ale potem zdałam sobie sprawę, że nie wiem, co w końcu z Agnieszką i Wójtowiczem. Trochę się zawiodłam.

6/10

"Zła przeszłość" Mieczysław Gorzka

 

"Zabójca sprzed wielu lat, zwany Prorokiem, powraca. Zaczepia kobiety na ulicy, przepowiada im śmierć i za kilka dni je morduje. Podkomisarz Karina Buczko staje na czele grupy śledczej, jednak mimo szeroko zakrojonych działań, nie ma nawet podejrzanego.

Kiedyś bliska Marcinowi Zakrzewskiemu osoba przyjeżdża z Warszawy aby zbadać, dlaczego pierwsze śledztwo w sprawie Proroka zakończyło się fiaskiem. Przy okazji policja odkrywa, że z magazynu zniknęły ślady zabezpieczone w miejscach poprzednich zabójstw. Czy ktoś w policji chronił Proroka?

Rozpoczyna się dramatyczna walka z czasem. Jednak zanim pościg za Prorokiem na dobre się zacznie, każdy z bohaterów będzie musiał zmierzyć się z własnymi traumami i demonami przeszłości.

Takie śledztwa to specjalność nadkomisarza Marcina Zakrzewskiego. Tylko czy inne spojrzenie, jego podstawowa zasada, w tej sytuacji zadziała? Bo przeszłość jest zła i ma wielki wpływ na teraźniejszość."

Od pierwszej strony wiedziałem, że będzie dobrze – i nie zawiodłem się. Fabuła mocna, trzymająca poziom, bez niepotrzebnych przestojów. Podoba mi się również, że postać Zakrzewskiego ewoluowała, że facet trochę dojrzał.

"Każdy ma swoje de­mony, z któ­rymi albo wal­czy, albo się z nimi za­przy­jaź­nia."

"Czasem lepiej jest żyć dniem dzisiejszym, lepiej nie wiedzieć, jak to było naprawdę, bo bardzo często się zdarza, że przeszłość jest zła."

"– Mnie nie py­taj, Nowy. – Za­krzew­ski po­krę­cił głową. – Naj­waż­niej­sze jest to, co ty zde­cy­du­jesz. Nie py­taj ni­kogo o zda­nie, bo ule­gniesz pre­sji, zro­bisz nie tak, jak chcesz, i bę­dziesz miał wy­rzuty su­mie­nia. Masz po­stę­po­wać tak, że­byś się póź­niej czuł z tym do­brze."

Bardzo dobra książka – wciągająca, dobrze napisana i pełna emocji. Bohaterowie są autentyczni, zmagają się ze śledztwem i swoimi problemami. Świetnie się słucha, robi wrażenie.

7/10

"Czas łaski" John Grisham

 

"Porywający dramat sądowy, w którym emocje sięgają zenitu.

Sprawiedliwość i prawo to nie zawsze to samo. W żadnej z książek Johna Grishama nie widać tego tak wyraźnie jak w czasie łaski.

Miasteczko Clanton w stanie Missisipi znów jest podzielone, a adwokat Jake Brigance – znany z powieści i filmu „Czas zabijania” – ponownie znajduje się w centrum wydarzeń.

W Clanton do zabójstw dochodzi raz na kilkadziesiąt lat. Nic więc dziwnego, że takie wydarzenie elektryzuje społeczność całego hrabstwa. Zwłaszcza gdy ginie prominentny biały, znany w okolicy zastępca szeryfa Stuart Kofer.

Sprawcą jest syn jego kochanki, szesnastoletni Drew Gamble. Wobec zacietrzewienia części mieszkańców miasteczka szanse chłopaka na to, że uniknie kary śmierci, są nikłe. Chyba że jego obroną zajmie się Jake Brigance, który już raz dokonał niemożliwego: doprowadził do uznania za niewinnego czarnoskórego mężczyzny oskarżonego o zabicie oprawców jego córki.

Jake nie ma ochoty bronić Drew Gamble’a, ale jeśli on się tego nie podejmie, to kto? Kiedy uważnie przygląda się sprawie, dostrzega jej drugie dno. I jak przed laty ryzykuje własną karierę, bezpieczeństwo finansowe i życie swojej rodziny, by obronić chłopca przed końcem, którzy wszyscy mu wieszczą – komorą gazową."

John Grisham po raz kolejny pokazuje nam, że zawód adwokata, który widzimy przez pryzmat wyprasowanego garniturku, wcale nie jest taki fajny. Sama natomiast sprawa poprowadzona z pazurem pokazuje, jak ciężkim tematem jest zbrodnia w afekcie. Jak społeczeństwo próbuje umywać ręce po całej zbrodni. Sporo się dowiedziałam o zawiłościach procesowych i kruczkach sądowniczych.

"Z każdą ko­lej­ną go­dzi­ną miało się robić coraz bar­dziej go­rą­co. Nadal był mokry od potu, a kawa nie mogła go ochło­dzić, ale jej po­trze­bo­wał; była jego starą przy­ja­ciół­ką i nie wy­obra­żał sobie, że miał­by roz­po­cząć dzień bez kawy."

"Przez całe życie był ulicznym zawadiaką i znał podstawową zasadę: Traf w podbródek, a będą załatwieni."

"Obowiązki i groźby były jednak niczym w porównaniu z przemocą."

Historia dla miłośników dramatów sądowych, zdecydowanie. A John Grisham jest w tym gatunku mistrzem. Rewelacyjna książka, słucha się świetnie. Opis rozprawy i cała otoczka procesu - fantastyczne. 

7/10

"Łowca saren" Katarzyna Bonda

 

"Obserwuje je z daleka, poznaje ich zwyczaje, cierpliwie czeka, aż będzie mógł złapać je w swoje sidła. A potem niszczy to, co w nich najpiękniejsze, i zabiera ostatni oddech.

Warszawą wstrząsa seria brutalnych morderstw młodych kobiet. Ciała ofiar odnajdywane są w łazienkach, a sposób działania sprawcy nie pozostawia wątpliwości, że nie wybiera swoich ofiar przypadkowo.

Śledztwo prowadzone przez Lenę Silewicz szybko prowadzi do sprawy sprzed lat. Wszystko wskazuje na to, że współczesne morderstwa mogą mieć związek ze śmiercią Anny Nałkowskiej, matki Noa, którą osiem lat wcześniej znaleziono martwą w wannie.

Podkaster nigdy nie uwierzył w oficjalną wersję wydarzeń. Jest przekonany, że jego matka została zamordowana, a ktoś zadbał o to, by okoliczności jej śmierci nigdy nie wyszły na jaw. Im bardziej Lena i Noa zagłębiają się w sprawę, tym więcej faktów wskazuje na to, że dawna tragedia i współczesne morderstwa są częścią tej samej historii.

Ktoś od lat zaciera ślady. I jest gotów zabić każdego, kto zbliży się do prawdy.

Katarzyna Bonda w nowej wersji: lęk, adrenalina i rewolucja w emocjach!"

Uwielbiam serię z Leną Silewicz, a to jej 4 część. Są takie książki, które czyta się w ciemno... Czytelnik wie przecież dobrze, że autor to pewniak i nigdy nie zawiedzie... Dla mnie jednogłośnie są to książki Bondy - szczególnie seria z Leną.

"- Sarny sa jak kobiety - mówił kiedyś ojciec. - Bywają piękne, ekstatycznie wręcz sprężyste, bo są stworzone do ucieczki, a nie do walki. Nie daj się jednak zahipnotyzować. One udają, że są kruche, ale to twarde zawodniczki."

"Nigdy wcześnie nie czuła do niego takiego szacunku. Przekuł swoją traumę na profesję i naprawdę szybko się z tego pozbierał."

"Gdyby wszyscy prokuratorzy tak angażowali się w sprawy, adwokaci nie mieliby się czego uczepić. Formalne błędy i zaniedbania podczas niepowtarzalnej czynności, jaką są oględziny, to główny powód fiaska bardzo wielu spraw w sądzie."

Historia nieszablonowa i bardzo wciągająca. Autorka ma znakomitą umiejętność wnikania w umysł mordercy. W większości swoich dzieł przedstawia ich bezpośrednio, co mnie bardzo przekonuje. Bardzo podoba mi się również rozwijająca się relacja pomiędzy głównymi bohaterami. "Łowca syren” to typowy mocny i ciężki kryminał dla ludzi o mocnych nerwach.

8/10

"Ocalenie gangstera" Anna Wolf

 

"Drewniana chata otoczona lasem, z dala od cywilizacji… Rea Renado nie ma pojęcia, gdzie jest i dlaczego znalazła się w tym miejscu. Wie tylko tyle, że grozi jej niebezpieczeństwo. Kiedy więc w chacie pojawia się nieznajomy mężczyzna, Rea – przekonana, że może spodziewać się najgorszego – próbuje go znokautować. Tajemniczym przybyszem okazuje się jednak Konstantin, który po wykonanym zleceniu zamierzał spędzić tam noc. Jest niebezpieczny, a jego nazwisko zwiastuje kłopoty. Mimo że powinien trzymać się od kobiety z daleka, postanawia jej pomóc, nie wiedząc, że tym samym narazi się mafii. Kłopoty jakie ta dwójka ściągnie na siebie w Nowym Jorku, nie znikną nawet w Las Vegas. Mieście, w którym władze ma rodzina Tarasow. Mieście, które nie należy już tylko do nich. Bo co zaczęło się w Vegas, kończy się Vegas."

Zachęcona wysokimi ocenami na portalu Lubimy Czytać pomyślałam, że wysłucham tej książki, bo co mi zależy. I utwierdziła mnie ona w przekonaniu, że tego typu powieści to nie me gusta jednak. Nie spodziewam się książki opartej na faktach, ale nierealność tej historii przechodziła wszelkie granice. Samozachwyt bohaterów i ich przekonanie o tym, że są wielkimi bossami była niesamowicie irytująca.

"Ona jest moim domem. Jest wszystkim, czego pragnąłem, a o czym nie wiedziałem. Jest moją lwicą. Wiedziałem o tym od samego początku."

"Każdy od­dech jest inny, bo bie­rze­my go w innym cza­sie."

"Nie ma ide­ałów, a jeśli ktoś tak uważa, to kła­mie albo jest głupi."

Do klasycznych "powieści mafijnych" tej zdecydowanie jest daleko. Bardzo daleko. Momentami tak nudna, że przysypiałam słuchając. Może bardziej by mi się ona spodobała 30 lat temu, kiedy dopiero czytać (z chęcią i przyjemnością) zaczynałam - teraz zupełnie do mnie nie trafiła. Jak dla mnie to raczej słaba "młodzieżówka". 

4/10

"Narośl" Agnieszka Peszek

 

"Thriller psychologiczny jakiego jeszcze nie czytałeś/słuchałeś.

Gdy Oliwia i Krzysztof poznają się na imprezie na studiach, nikt się nie spodziewa, że ich losy splotą się na całe życie.

Pochodzą z dwóch różnych światów. Ona – ambitna jedynaczka wspierana przez władczego ojca. On – przystojny chłopak, którego marzeniem jest wyciągnięcie rodziny z biedy.

Ich ślub, choć miał być początkiem czegoś pięknego, kończy się katastrofą. Ojciec panny młodej obraża swojego zięcia, ten zaś zasypia pod stołem pijany i załamany swoją nową rodziną.

Tymczasem panna młoda spędza swoją noc poślubną nie tam gdzie powinna.

Dziewięć lat później sąsiadka wraz z dozorcą odnajdują dwa ciała w mieszkaniu Oliwii i Krzysztofa. Kto zabił? Kto jest ofiarą, a kto tym złym?"

Muszę przyznać, że Autorka idealnie potraf zmylić czytelnika i diametralnie zmieniać perspektywę. Kiedy człowiek już myśli, że wie, o co chodzi, to się okazuje, że jest w błędzie, że wcale nie wie. Autorka stworzyła nieszablonową historię, gdzie do samego końca nie wiedziałam, kto będzie kim. Jakie motywacje i cele mają bohaterowie.

"Powtarzane wielokrotnie kłamstwo dla wielu zaczyna być prawdą, a wypowiadane na głos pytanie może zasiać niepewność."

"Wiele osób gubi gdzieś w pędzie życia siebie, swoje potrzeby, myśląc tylko o innych lub goniąc za wymykającym się na każdym zakręcie króliczkiem."

"Matka zawsze mu powtarzała, że jak nie ma z kim pogadać, niech gada ze sobą. To nic złego, a przynajmniej porozmawia z kimś sympatycznym i inteligentnym."

Bohaterowie są dobrze wykreowani, a perspektywa z różnych ram czasowych (powtórzę się, ale bardzo lubię ten zabieg w książkach) daje nam wgląd w głąb myśli bohaterów. To bardzo korzystne posunięcie. Kolejne zdarzenia (podawane niechronologicznie), jak puzzle, ostatecznie tworzą zaskakujący obraz. Ciekawa lektura, nawet bardzo.

8/10

"Umysł zabójcy" Mike Omer

 

"Zoe Bentley, psycholog sądowy i konsultantka FBI uwielbia swój zawód i często pomaga w rozwiązywaniu zagadek kryminalnych.

Seryjny morderca dusi ofiary, balsamuje je i układa w takich pozach, aby wyglądały na żywe. Zoe Bentley i agent specjalny Tatum Gray pomagają lokalnej policji schwytać go, zanim dojdzie do kolejnej zbrodni. Zoe to prawdziwy miejski drapieżnik, nastawiona na sukces i na nim skupiona. Tatum zaś ma za nic cele czy zasady. Wspólnie zanurzają się w świat fantazji seryjnego mordercy, aby powstrzymać zagrożenie.

Wstrząsający thriller psychologiczny, po którym nie zmrużysz oka. Ścigający zmieniają się w ściganych."

Sięgnęłam po tę książkę głównie ze względu na opis. I muszę przyznać, że się nie zawiodłam, ani trochę. To ciekawa i fascynująca sprawa, która powoduje, że czytelnik z zapartym tchem śledzi wydarzenia i czeka na to, jakie one przyniosą rozwiązanie. Nie można się oderwać.

"Wcześniej uprawiała jogę, medytację, jogging i pływanie, jednak jak dotąd nic nie oczyszczało duszy tak dobrze jak snickersy. (...) Okazały się najlepszą terapią."

"(...) jeśli człowiek dostaje od życia cytrynę, trzeba zrobić lemoniadę. Nie da się zmienić cytryny na papaję."

"(...) skrzywił się, słysząc słowo fakt. Jeśli wszy­scy bez przerwy coś powtar­zają, podejrzenie może łatwo zmi­enić się w fakt."

"Gdy jest ciemno, zupełnie ciemno, zostajemy sam na sam ze swoją wyobraźnią."

Dawno żadna książka mnie nie wciągnęła tak bardzo, żeby wysłuchać jej niemal na raz. Bardzo spodobał mi się fakt, że morderca popełniał błędy - to dodawało całej historii realizmu i swoistego dreszczyku. Oraz poczucia, że to rzeczywiście mógł być "ktoś z sąsiedztwa". Także plus za barwne i wyraziste postaci.

8/10

"Zbieracze borówek" Amanda Peters

 

"Najdotkliwszy ból jednej rodziny. Najmroczniejszy sekret drugiej.

Maine, lata 60. XX wieku. Pewnego upalnego dnia sześcioletni Joe obserwuje swoją młodszą siostrę Ruthie, siedzącą na jej ulubionej skale na skraju pola borówek, podczas gdy ich rodzina, pochodząca z plemienia Mikmaków z Nowej Szkocji, zbiera owoce. Tego popołudnia Ruthie znika bez śladu. Jako ostatnia osoba, która ją widziała, Joe będzie wiecznie prześladowany przez żal, poczucie winy i wyobrażenia tego, jak mogło wyglądać jego życie, gdyby nie doszło do tragedii.

Norma dorasta na zamożnych przedmieściach jako jedyna córka zgorzkniałych rodziców. Jest bystra, nad wiek dojrzała i ma w głowie pełno pytań, których nie wolno jej zadawać – pytań o jej brakujące zdjęcia z okresu niemowlęctwa, śniadą skórę, realistyczne sny o spędzaniu czasu przy ognisku w ciepłych objęciach, które nawiedzają ją noc w noc. Norma przeczuwa, że istnieją sprawy, o których rodzice jej nie mówią, lecz rozwikłanie tajemnic, które skrywali przed nią, odkąd była małą dziewczynką, zajmie Normie dziesiątki lat.

„Zbieracze borówek” to poruszająca opowieść o niesłabnącej nadziei, niezachwianej miłości i sile rodziny – nawet w obliczu tragedii i zdrady."

Zachęcona opinią blogowej Okularnicy sięgnęłam po tę powieść - tym razem w formie audio. I po raz kolejny się nie zawiodłam, jeśli chodzi o polecajki Okularnicy. :) Po pierwsze - bardzo ujęło mnie to, że historia opowiadana jest dwutorowo, z dwóch perspektyw: brata i siostry. Bardzo lubię takie zabiegi w książkach. 

"Gdy dzieci tracą rodziców, zostają sierotami. Gdy mąż traci żonę, jest wdowcem. Ale nie ma słowa opisującego rodzica, którego dziecko zmarło."

"Nigdy nie wiesz, jak będą brzmiały ostatnie słowa, które do kogoś wypowiesz i trudno jest się z tym pogodzić gdy słowa padną, a ta osoba odejdzie raz na zawsze."

"Los bywa podstępny. Lubi podrzucać nam wskazówki, by sprawdzić, czy będziemy je umieli ze sobą połączyć i nadać sens rzeczom, które do tej pory wydawały się go pozbawione."

Jest to bardzo poruszająca powieść, wysłuchałam jej z wielką przyjemnością. Nie mogłam się oderwać. Autorka w taki sposób przedstawiła bohaterów i ich losy, że mocno chwyciła mnie za serce. Bardzo lubię takie historie: piękne w swej prostocie opowieści o rodzinie, samotności i przebaczeniu.

8/10

"Wszystko zostaje w rodzinie" John Marrs

 

"Dom z marzeń czy dom z koszmarów?

Młode małżeństwo – Mia i Finn – z entuzjazmem remontują stary budynek, zamieniając go w swój wymarzony dom. Gdy kobieta niespodziewanie dowiaduje się, że jest w ciąży, ich przyszłość wydaje się jeszcze jaśniejsza. Jednak radość szybko ustępuje miejsca lękowi, gdy na jednej z listew odkrywają przerażającą wiadomość.

Śledztwo, które początkowo wydaje się jedynie zagadką sprzed lat, prowadzi ich do przerażającej prawdy – ten dom skrywa mroczne sekrety, a jego ściany były świadkami niewyobrażalnych zbrodni.

Gdy Mia rodzi dziecko, lęk nie ustępuje. Wręcz przeciwnie – niepokojące znaki, których nie potrafi zignorować, sprawiają, że powoli oddala się od męża, pogrążając się w obsesji odkrycia pełnej historii ich domu. A gdy prawda zaczyna się wyłaniać z cienia, jedno staje się pewne: niebezpieczeństwo nie odeszło razem z przeszłością."

Może i temat oklepany - odwieczne starcie między synową a teściową, o chodzący ideał w oczach drugiej i lekkie niepowodzenie tej drugiej w oczach pierwszej. I drugoplanowy senior rodu, który popada w ruinę poddając się władzy małżonki. Ale słuchało się wyjątkowo dobrze.

"Zabijanie jest dla mnie równie naturalne jak chodzenie czy mruganie oczami. Jak przekłucie pęcherza albo wzięcie tabletki na ból głowy."

"Mam coraz więk­szą ocho­tę na sło­dy­cze i za­czy­na mi się robić brzu­szek, który Finn na­zy­wa „ciążą spo­żyw­czą”."

W stylu autora nie znajdziecie brutalności, zamiast tego działają sugestie i subtelne niedopowiedzenia, które mocniej trafiają do wyobraźni. Uważam, że żadnego bohatera tej książki nie da się lubić. To bardzo mocne kreacje, przesączone złem i kłamstwami. Jednak w jakimś sensie ma to sens. Przecież chodzi o to, żeby wzbudzić w czytelniku emocje i reakcje. Tak myślę.

7/10

"Szczątki" Krzysztof Jóźwik

 

"Przypadkowe, makabryczne odkrycie ludzkich szczątków znalezionych w odpadach poprodukcyjnych podwarszawskiej fabryki karmy dla zwierząt rozpoczyna burzliwe śledztwo prowadzone przez podkomisarza Krzysztofa Kalinowskiego. Wszystkie ślady prowadzą do bogatego biznesmena zamieszanego w nieczyste interesy i uwikłanego w mafijne porachunki. Mimo wielu prawdopodobnych tropów i zaangażowania policji, wciąż nie udaje się zatrzymać mordercy, podczas gdy padają kolejne, krwawo zamordowane ofiary. Kalinowskiemu nie pomagają także prywatne sprawy, bo wspomnienia dramatycznie urwanego romansu z prokurator Klaudią Nowicką oplatają jego umysł i serce mgłą cierpienia. Czy podkomisarzowi uda się zatrzymać zabójcę na czas, zanim poleje się więcej krwi i umrze kolejna osoba z listy psychopatycznego zbrodniarza?"

Coś dla miłośników mocnych wrażeń. Makabryczna zbrodnia i brutalne, ociekające krwią opisy tortur. Wciągająca fabuła z nieoczywistym zakończeniem.

"Po powierzchni brudnoszarego, gęstego, śmierdzącego płynu pływało ludzkie oko. W każdym razie, na takie wyglądało."

"Gdy wydostał się z fabryki, odszedł kilkanaście kroków w stronę parkingu, zatrzymał się i wrzasnął najgłośniej, jak tylko potrafił. Poczuł, że zdziera sobie gardło, ale nie był w stanie się powstrzymać."

"W świecie biznesu, w świecie zysków i strat, nie ma miejsca na takie rzeczy. Zemsta dla samej zemsty jest całkowicie bez sensu."

Mocna powieść pełna niespodziewanych zwrotów akcji. Wszystko jest wyważone - jest brutalnie, jest dynamika i lawina emocji. To wszystko sprawia, że ciężko odłożyć lekturę choćby na kilka minut.

7/10

"Nieobliczalna" Magda Stachula

 

"Nieobliczalna" Magdaleny Stachuli to hipnotyzujący thriller, od którego nie sposób się oderwać. Czasem relacje międzyludzkie są poprawne i pełne szacunku tylko wtedy, kiedy oceniamy je z odpowiedniej odległości. Kiedy jednak podejdziemy bliżej, okazuje się, że patrzymy na kogoś zdolnego do zbrodni.

Martyna i Alicja są przyjaciółkami od lat młodości. Jedna z nich od lat trwa w zupełnie nieszczęśliwym związku z zaborczym mężem, przy którym trzyma ją głównie zobowiązanie wobec córki, a druga jest samotną matką dorosłego już syna. Każda z nich zazdrości drugiej życia, ale nie mają pojęcia o tym, jak wygląda ono naprawdę. Syn Alicji, Daniel, ma dwadzieścia jeden lat i jest studentem, który ma wkrótce wyjechać na stypendium do Włoch. Jego dziewczyna, Adelina, nie ma zbyt łatwego życia, ponieważ mieszka z matką chorą na depresję, a swojego taty nigdy nie poznała. Dziewczyna wie, że może liczyć tylko na siebie.

Relacje między bohaterami są złudne, a pozorny spokój zakłócają zakłamanie, zdrada i chorobliwa zazdrość. Kiedy na osiedlu zostaje znalezione ciało, tylko jedna osoba wie, czy doszło do samobójstwa, czy też do morderstwa."

Powiedziałabym, że książka z gatunku tych lżejszych. Przynajmniej dla mnie. Fabuła ciekawa, a temat w niej poruszany wywołuje zainteresowanie czytelnika. Akcja dość niespieszna i odkrywająca przed nami wszelkie zakamarki zdrad, niedomówień i sekretów.

"Jak mówi mój ojciec, starość to czas ciągłej utraty: pracy, kolegów, zdrowia. Stale czegoś ubywa, a jedynie lat przybywa."

"Najbardziej szkoda mi dziewczyn uzależnionych od swoich facetów. Nie wiem, co oni mają w sobie albo czego brak tym kobietom, ale przykro patrzeć, jak dają się traktować."

"Prawda jest taka, że już nigdy nie poczuję spokoju. Ktoś zna moją tajemnicę I może ją w każdej chwili wyjawić. Upijam łyk wina. Już nie smakuje wykwintnie, czuję wyraźną nutę goryczy. Znalazłam się w pułapce własnych kłamstw, w labiryncie z którego nie ma wyjścia."

Autorka ma bardzo fajny styl i lekkie pióro. Wbrew opisowi nie jest to jednak thriller, bardziej romans. Bez szału i fajerwerków, ale czytało się szybko, lekko i przyjemnie.

6/10

"Każdy twój ruch" C.L. Tylor

 

"Gęsty od paranoi i strachu thriller, po którym nie przestaniesz się oglądać za siebie.

Pięć ofiar. Pięcioro stalkerów. I jedna śmierć, która okazuje się zaledwie początkiem koszmaru.

Natalie zrobiła wszystko zgodnie z zaleceniami policji: zmieniła trasę do domu, nawyki i pracę. Mimo to zginęła z ręki swojego prześladowcy. Jej brutalna śmierć wstrząsa czwórką osób – Alex, Lucy, Bridget i Riverem – których połączyła jedna rzecz: wszyscy są ofiarami stalkerów. I uwierzyli, że w grupie będą bezpieczniejsi. Mylili się.

Kiedy na pogrzebie Natalie ktoś wręcza im tajemniczą wiązankę, data na bileciku początkowo wygląda na zwykłą pomyłkę drukarską. Szybko jednak dociera do nich przerażająca prawda: to nie błąd, lecz odliczanie. Do kolejnej śmierci zostało dziesięć dni.

Zanim odkryją, kto z nich będzie następny, postanawiają odwrócić role i… zapolować na swoich prześladowców. Tylko że zegar tyka, a na jaw wychodzą kolejne mroczne tajemnice. I każde z nich zaczyna zadawać sobie po cichu pytanie: czy wróg czai się w cieniu, czy może stoi tuż obok?

Nie uciekniesz przed cieniem. Zwłaszcza gdy ten cień zna każdy twój sekret. I każdy twój ruch."

Całkiem niedawno skończyłam słuchać tej powieści. i nadal mam wrażenie, że ktoś stoi tuż za mną. Od pierwszych stron aż do finału towarzyszy nam atmosfera klaustrofobii i nieustannego napięcia. To nie jest strach oparty na krwi i brutalności, ale na czymś znacznie gorszym - poczuciu bycia obserwowanym.

"Każdego dnia staram się zachowywać normalnie, uśmiechać się i udawać, że wszystko jest w porządku. W środku jednak nieustannie analizuję swoje słowa i gesty, bo wiem, że jeden błąd może sprawić, że wszystko runie."

"Wydawało mi się, że mam wszystko pod kontrolą. Że wiem, co robię i dlaczego. Dopiero później dotarło do mnie, jak łatwo usprawiedliwiałem własne decyzje, nazywając je troską, a nie manipulacją."

"Każde z nas nosiło własną wersję tej samej historii. Różniły się szczegółami, emocjami i usprawiedliwieniami, ale prowadziły do jednego miejsca — momentu, w którym nie dało się już dłużej udawać."

To książka idealna na jeden wieczór, bo nie ma opcji, żeby ją odłożyć. Nie da się zająć czymś innym. Nie da się beztrosko pójść spać. Taylor bardzo sprawnie buduje napięcie – fabuła rozwija się etapami, ujawniając kolejne warstwy toksycznych relacji, nieuzdrowionych traum i manipulacji.

7/10

"Schron" Marcel Moss

 

"Nad Runowem szaleje potężna burza. Mieszkańcy wsi wierzą, że to efekt słowiańskiego „czarciego wesela”, gdy demony bawią się na niebie, zsyłając ludziom obłęd i śmierć.

Następnego dnia komisarz Sambor Malczewski wraz ze swoim psem, Terrorem, przeszukują las. W starym, powojennym schronie natrafiają na ludzkie szczątki. Szybko okazuje się, że należą one do Beaty i Juliana Wilczków oraz ich córki Klary – rodziny, która zaginęła bez śladu dwadzieścia lat wcześniej.

Malczewski przypuszcza, że za ich śmierć może odpowiadać Andrzej Robotnik – mężczyzna, który przed laty zamordował żonę, syna i teściową, po czym uciekł w głąb Puszczy Gorzowskiej.

Wkrótce dochodzi do kolejnego makabrycznego morderstwa, a wśród mieszkańców Runowa wybucha panika.

Co tak naprawdę wydarzyło się w starym schronie?

Czy Wilczkowie padli ofiarą zbiegłego mordercy?

I kto dziś sieje grozę wśród mieszkańców, kiedy demony z nieba już ucichły, lecz te ludzkie dopiero się budzą?"

Ta seria Marcela jest jedną z moich ulubionych i na pewno nie jestem obiektywna w ocenie jej. Autor porusza w tej części wiele różnych wątków - morderstwo, słowiańskie wierzenia, przekręty finansowe i tragedie kilku rodzin. Są również wydarzenia sprzed 20 lat. I to właśnie te wydarzenia z przeszłości najbardziej mnie zszokowały. To mocna i wstrząsająca historia, która wzbudza sporo emocji i niedowierzanie.

"[...] uświadomił sobie, jak piękne, a zarazem kruche potrafi być życie. Choćbyśmy nie wiadomo jak o nie dbali, wystarczy jedna niewłaściwa osoba, by wszystko legło w gruzach."

"Skoro i tak nie uda mu się uniknąć odpowiedzialności, to nie widział sensu w dalszym życiu. Nie chciał do śmierci gnić za kratami i czuć się wyrzutkiem społeczeństwa. Wolał odejść na własnych warunkach."

"Musiał przeżyć. Jego śmierć oznaczałaby triumf zła. Nie zamierzał do tego dopuścić."

"Mówiłem to już wiele razy, ale powtórzę: człowiek to najgroźniejszy drapieżnik na tej planecie. I posiadam na to dowód."

Jest mrocznie i duszno od emocji. Autor już od pierwszych stron sprawia, że książkę dosłownie się pochłania. Fabuła wciąga, a rozwiązanie sprawy pozostaje z czytelnikiem na długo. Polecam zdecydowanie.

8/10

"Uciec od prawdy" Tomasz Wandzel

 

"We Wrocławiu zostaje zamordowany Stefan Król, popularny pisarz kryminałów. W trakcie śledztwa komisarz Andrzej Papaj wraz z aspirant Justyną Nowicką ustalają, że wobec autora pojawiały się zarzuty o plagiat, otrzymywał pogróżki, a jego żona ma kochanka. Krąg osób, którym zależało na śmierci pisarza, jest zatem bardzo duży. Śledztwa nie ułatwia również odkrycie, że odciski palców zamordowanego pasują do tych, znalezionych na miejscu brutalnego morderstwa młodego małżeństwa, które kilka miesięcy wcześniej wstrząsnęło jednym z osiedli."

Muszę przyznać, że spodziewałam się czegoś więcej. Można było z tego zrobić fajną historię, a tak wyszło dość przeciętnie. Zakończenie również takie sobie. Nie do końca rozumiem, o co autorowi chodziło. 

"- Jak to mówią u nas w sta­nach: „Jaki zawód, takie życie” – oznaj­mi­ła tonem, w któ­rym nie było roz­cza­ro­wa­nia, ale zro­zu­mie­nie."

Nie słuchało się jej najlepiej, często nudziła. Słabe pierwsze spotkanie z Autorem.

5/10

"Colette" Valérie Perrin

 

"Zawiłe ludzkie historie, pełna napięcia intryga i tajemnica, która do ostatniej strony wstrzymuje oddech czytelnikom.

Nikt nie umiera dwa razy…

A jednak...

Rok 2010. Agnes nie potrafi pogodzić się z porzuceniem przez męża, który odszedł do młodszej kobiety – tej samej, którą jako reżyserka sama wybrała na jego partnerkę w filmie. Kiedy zmaga się z zawirowaniami we własnym życiu, otrzymuje telefon z żandarmerii w burgundzkim miasteczku Gueugnon z informacją o śmierci jej ciotki, Colette Septembre. Problem w tym, że Colette zmarła już trzy lata wcześniej.

Agnes postanawia udać się do Burgundii i spróbować sama odkryć, kto tak naprawdę został wówczas pochowany na cmentarzu w Gueugnon. Wkrótce odkrywa, że nie znała swojej ciotki tak dobrze, jak sądziła i jak niewiele wiedziała o kobiecie, u której w dzieciństwie i młodości spędzała wakacje.

W prywatnym śledztwie pomagają jej dawni przyjaciele i detektyw z wydziału dochodzeniowego policji, osoby z tak ciekawą historią, że każde z nich mogłoby być bohaterem oddzielnej powieści. Razem odkrywają wiele zaskakujących rzeczy na temat ciotki, na przykład to, że była fanką lokalnej drużyny piłkarskiej, która w 2000 roku nieoczekiwanie dostała się do finału Pucharu Ligi Francuskiej i wygrała ze słynnym Paris Saint-Germain.

Rozwikłanie zagadki i dopasowanie do siebie fragmentów układanki, obejmującej losy wielu ludzi – w tym również Agnes – wiąże się z tajemniczym zniknięciem jej ciotki na kilka dni po tym legendarnym meczu. A wskazówek, gdzie szukać prawdy, udzieli sama Colette Septembre."

Tak długo "chodziła za mną" ta książka, że w końcu przestałam ją ignorować i ją odsłuchać. I, szczerze mówiąc, nie rozumiem jej fenomenu. Nie chodzi o to, że nie doceniam literatury pięknej. Nie doceniam książek, które w jakiś sposób mnie nudzą i nużą. No nie zachwyciła mnie ta książka.

"Nie ma nic gorszego, niż stracić kogoś, kto nie umarł, kto żyje, ale przestał być sobą."

"Okrutnych ludzi często porównuje się do zwierząt. Mówi się: „Postępują jak zwierzęta". Ale nigdy żadne zwierzę nie dorówna ludziom w okrucieństwie."

"Gdy samotność jest twoją najlepszą przyjaciółką, nie jest ani smutna, ani ciężka do zniesienia, jest wynikiem twojej decyzji."

"Słowa, które człowiek zbyt długo powstrzymuje, wymykają się czasem wbrew woli. Trudno kontrolować emocje."

Słucha się lekko, akcja idzie do przodu, ale im dalej, tym częściej łapałam się na myśli: po co to wszystko? Wiele wątków wydaje się zbędnych, naciąganych, momentami wręcz niewiarygodnych. No nie jest to powieść, którą zapamiętam na dłużej.

5/10

"Fetysz" Przemysław Piotrowski

 

"NA DNIE CZAI SIĘ JUŻ TYLKO ZŁO

Komisarz Igor Brudny od zawsze był sam – ale nigdy nie czuł się jeszcze tak samotny. Porzucony przez kobietę, którą kochał, próbuje w pojedynkę walczyć z całym światem. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który niedługo potem trafia na posterunek jako podejrzany w sprawie morderstwa.

Dopiero wtedy do Brudnego dociera, jak nisko upadł. Tyle razy rozczarował kolegów i przełożonych, że poszukiwania człowieka, który z zimną krwią poćwiartował kobietę, toczą się bez najlepszego śledczego w zielonogórskiej policji. Nie oglądając się na nic, Brudny postanawia położyć kres złu.

Roman Czarnecki, chcąc pomóc przyjacielowi, włącza go do sprawy. Śledztwo staje się dla komisarza jedyną szansą na uratowanie nie tylko kolejnych potencjalnych ofiar, lecz także samego siebie. Pozbawiony pomocy najbliższych mu osób, Brudny powraca do korzeni – a więc na samo dno piekieł."

Ta książka to opowieść o mrocznych zakamarkach ludzkiej natury, o obsesjach, które wymykają się spod kontroli. Autor sięga po temat parafilii, czyli dewiacji seksualnych. To mroczne, niepokojące i co najdziwniejsze - fascynujące zarazem.

"Igor Brudny był wybitnym policjantem, ale w każdym innym aspekcie przypominał dziecko we mgle."

"Dziadek zawsze jej powtarzał, że człowiek nigdy do końca nie pojmie swojego potencjału, jeśli nie zostanie on wystawiony na próbę. A wiedział, co mówi."

"Czasem zastanawiał się, czy matka nie jest jakimś zaprogramowanym robotem. Te same teksty, te same ruchy, to samo jedzenie."

Piotrowski ponownie udowadnia, że potrafi tworzyć kryminały pełne napięcia, wyrazistych postaci i gęstej, mrocznej atmosfery. Igor jak zawsze na krawędzi. Oraz emocjonujące zakończenie. Książka dobra, wciągająca. Warta przeczytania lub wysłuchania.

8/10