Powieść zgłębia wagę tajemnic, naturę sztuki i tożsamości oraz okrutny urok macierzyństwa – a także niebezpieczeństwo kryjące się w przekonaniu, że przestrzeganie zasad może zapobiec katastrofie."
To przede wszystkim powieść o wyborach. Powieść czytało mi się bardzo dobrze. Akcja nie jest może porywająca, ale chyba też nie o to tu chodzi. Nie wciąga bez reszty, ale też nie nudzi.
"Pamiętaj - powiedziała Mia - czasem trzeba wszystko spalić do gołej ziemi, żeby móc zacząć od nowa. Ale po pożarze gleba staje się żyźniejsza i mogą na niej wyrosnąć nowe rośliny. Ludzie też tacy są. Potrafią zacząć od początku. Znaleźć wyjście."
"Dla rodziców dziecko jest czymś więcej niż osobą, jest miejscem, rodzajem Narni, rozległą i wieczną krainą, gdzie teraźniejszość, w której żyją, przeszłość, którą pamiętają, i przyszłość, której pragną, istnieją w tym samym czasie."
"Niemal każdy z nas zasługuje na to, by dać mu więcej niż jedną szansę. Od czasu do czasu wszyscy robimy coś, czego żałujemy. Po prostu musimy dźwigać to jak brzemię."
"W ciągu całego swojego życia nauczyła się, że namiętność jest niebezpieczna jak ogień. Tak łatwo wyrywa się spod kontroli."
Nie ma w tej powieści wielu zaskoczeń. Historia, jakich wiele, nie tylko na amerykańskich przedmieściach. Kolejna powieść, o której człowiek zapomni za kilka miesięcy.
6/10
