"Ołowiane żołnierzyki" Marek Stelar

 

"Stettin, lato 1931 roku. Kriminalinspektor Eilhard Kurtz prowadzi śledztwo w sprawie brutalnego morderstwa popełnionego w szpitalu. Denat, prawnik z Hesji nazwiskiem Schwann, ocalał z katastrofy lotniczej, która wydarzyła się dwa dni wcześniej w okolicach Stettina.

Wkrótce w identyczny i okrutny sposób ginie węglarz, mieszkający w lesie nieopodal miejsca, gdzie rozbił się lecący z Berlina samolot. W tym samym czasie znika nagle Annelise, córka Kurtza. Dość szybko staje się jasne, że w sprawę w jakiś sposób zamieszany jest Cornelius Schulze, wpływowa postać, szczeciński notabl i członek bojówki NSDAP. Kiedy znika syn znanego, lokalnego przemysłowca, sprawa komplikuje się jeszcze bardziej. W ręce inspektora wpadają kolejne klocki układanki, ale ktoś uparcie nie chce, żeby Kurtz coś z nich zbudował. Jedno jest pewne: ów ktoś chce odzyskać rzecz, którą w momencie katastrofy miał przy sobie Schwann i która zniknęła tuż po niej. Kurtz orientuje się, że stawka jest wysoka, a gracze bezwzględni."

Strasznie siermiężnie szła mi lektura książki. Powieść przeciętna do bólu.

"Wy­rzu­ty su­mie­nia po­tra­fią być jak taki odła­mek tkwią­cy w ciele. Boli, ją­trzy i przy każ­dym ruchu przy­po­mi­na o ich po­wo­dzie. Ale przy­naj­mniej da się z tym żyć. Po­dob­no."

"Kiedy jesteśmy dziećmi, bawimy się ołowianymi żołnierzykami. Kiedy dorastamy, to my jesteśmy jak te żołnierzyki. Ołowiane żołnierzyki nigdy nie giną, ale my tak."

"Oka­za­ło się wła­śnie, że można kogoś za­strze­lić, nie uży­wa­jąc broni. Słowa po­tra­fią być rów­nie celne jak kule, kiedy się wie, jak ich użyć."

Historia, polityka, nazizm i kryminał nie idą jedną drogą. Wniosek: autor zbłądził. Niestety.

5/10

"Przeprawa" Marek Stelar

 

"STYK MORZA I LĄDU. STYK POLSKI I NIEMIEC. W TAKIM MIEŚCIE MOŻE ZDARZYĆ SIĘ WSZYSTKO…

Świnoujście. Zima, jakiej nad morzem dawno nie było.

Bałtyk skuty lodem, mroźny północny wiatr i cofka. Aspirant Gośka „Margerita” Podrzycka obejmuje stanowisko szefa posterunku w rodzinnej dzielnicy po prawie dwudziestu latach nieobecności.

Gdy morze wyrzuca na brzeg ciało nagiej kobiety, Podrzycka musi podjąć niebezpieczną grę z własną pamięcią, w której kryją się bolesne wspomnienia wydarzeń z dzieciństwa. Zanużając się w nich, zaczyna rozumieć, że komuś bardzo zależy, by nie dotarła do prawdy.

Przeszłość Podrzyckiej coraz mocniej wdziera się w teraźniejszość – a to, co odkryje, może dramatycznie zmienić przyszłość."

Ta powieść to kryminał nie tylko o śledztwie, ale też o przeszłości, która nie daje spokoju. Czasem najtrudniejsze ślady zostają nie na miejscu zbrodni, a w człowieku. Zagadka, niespodziewane zrządzenia losu, zaskakujące odpowiedzi - to dobry materiał na świetny kryminał.

"Czuła się, jakby układała puzzle, ale nie tak, jak zwykle się to robi, wybierając klocki ze wszystkich rozrzuconych obok. Miała wrażenie, ze nie ma już żadnych, które mogłaby dopasować, a te, które już ułożyła, musiała praktycznie wyszarpywać ze wspomnień i od ludzi."

"Sukces odniosą nieliczni. Może dwoje, może pięcioro z tej gromadki. Reszta tu zostanie. Zostanie albo wyjedzie i wróci, nie wiadomo po co. Jak ona."

"Koty przywiozła ze sobą ze Szczecina. Adoptowała je dwa lata temu; dwa maluchy wniosły w jej życie trochę ciepła, którego nikt nie mógł albo nie chciał jej dać. Teraz spały obok siebie na pościeli."

Choć akcja nie jest może superszybka i unika niepotrzebnej brutalności, to stopniowanie napięcia i powolne odsłanianie kolejnych faktów skutecznie trzymają w niepewności. Historia jest spójna i przedstawiona w zwarty sposób, choć jak dla mnie mało prawdopodobna. 

7/10

"Skrucha" Marek Stelar

 

"NIE BĘDZIE PRZEBACZONE TEMU, KTO NIE OKAŻE SKRUCHY. NIE MA SKRUCHY W TYM, W KTÓRYM NIE MA CZŁOWIEKA.

Wiosna dwa tysiące osiemnastego roku. Aspirant Dominik Przeworski, „kryminalny” ze szczecińskiej Komendy Miejskiej Policji trafia do niewielkiej miejscowości na samym końcu Polski. Od tej pory ma zaprowadzać porządek jako dzielnicowy w Nowym Warpnie.

Tymczasem w ogrodzie przy domu w jednej z urokliwych dzielnic miasteczka odkryte zostają ludzkie szczątki. Czy zwłoki mogą mieć coś wspólnego z tragedią sprzed ćwierćwiecza, kiedy na zalewie utonęło pięciu wychowanków Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego?

CZY JEDNAK PRAWDY NALEŻY SZUKAĆ GDZIE INDZIEJ?"

W tej powieści mamy wszystko, co powinno znajdować się w rasowym kryminale. Jest niebanalna, intrygująca fabuła, ciekawi bohaterowie i zagadka do końca. Historia ciekawa, zawiła, poruszająca. 

"Nie będzie przebaczone temu, kto nie okaże skruchy, nie ma skruchy w tym, w którym nie ma człowieka."

"Jego poukładany świat właśnie legł w gruzach. Kobieta, z którą planował spędzić życie, zdradzała go na długo przed ślubem. Czuł się oszukany podwójnie."

"Czasem lepiej żałować, że się coś powiedziało, niż tego, że się nie powiedziało, ale uznałam, że w tym wypadku nie ma to sensu."

Bardzo dobrze mi się słuchało. Bardzo dobra pozycja. Myślę, że z panem Stelarem zaprzyjaźnię się na długo.

7/10

"Król uzdrowiska" Marek Stelar

 

"Król sanatoryjnego deptaka może być tylko jeden i na pewno nie jest nim Szwagier. Czy miłość może człowieka zmienić? To pytanie wciąż zadaje sobie Misiek, a odpowiedź nie jest oczywista, tak jak sam Szwagier. Ostatnia część perypetii Miśka i Szwagra – a wiadomo: jak kończyć, to z hukiem!

Koniec świata, Wisła się pali, piekło zamarzło, Szwagier się żeni. Podobno każda potwora znajdzie swego amatora, tym bardziej dziwi więc fakt, że narzeczona Szwagra to zwyczajna kobieta tuż po czterdziestce, całkiem do rzeczy i całkiem mądra. I właśnie ta ostatnia rzecz wydaje się Miśkowi najbardziej podejrzana… Skromność Grażyny, jej szeroka wiedza na przeróżne, zwykle przedziwne tematy stanowi dla Miśka zagadkę, którą postanawia rozwiązać. Wykorzystuje więc okazję, że babcia Malwina w ramach przedślubnego prezentu wysyła młodych do sanatorium w Kamieniu Pomorskim. Oczywiście, ktoś musi się nimi opiekować i jak zwykle pada na Miśka. Pełen podejrzeń o nieczyste intencje usidlenia Szwagra, potencjalnego spadkobiercy willi w Świeradowie, Misiek prowadzi prywatne śledztwo, które prowadzi… donikąd. Szwagier jak zwykle daje z siebie wszystko, by doprowadzić Miśka do rozpaczy, kiedy nagle sytuacja zmienia się diametralnie: oto Grażyna zostaje uprowadzona…"

Świetnie się czyta komedie kryminalne, a Marek Stelar jest w tym mistrzem! Naprawdę można się uśmiać aż do bólu brzucha. Potrzebowałam takiej dawki humoru, serio.

"Ko­bie­ty lubią wy­da­wać nie­po­trzeb­nie pie­nią­dze, ale jeśli to samo robią ich mę­żo­wie, to po­ja­wia się drob­ny pro­blem."

"Był szczę­śli­wy. Za­po­mniał nawet, że stan szczę­ścia trwa zwy­kle o wiele kró­cej niż po­rzą­dek w sa­mo­cho­dzie, ale na razie nie po­dej­rze­wał, że los szy­ku­je mu nie­spo­dzian­kę."

"Mi­siek już chciał wy­ja­śnić, że Szwa­gier sta­no­wi za­gro­że­nie we wszyst­kich dzie­dzi­nach życia, a nie tylko na dro­dze i w śro­do­wi­sku na­tu­ral­nym, ale uznał, że to wy­zna­nie tylko po­gor­szy sy­tu­ację."

Dobrze się bawiłam przy lekturze tej książki, bo jest w niej całkiem sporo angielskiego humoru, takich nieoczywistych żartów, no i oczywiście znakomity duet domorosłych detektywów, czyli Misiek i Szwagier. Trzeba przyznać, że metody śledcze mają ciekawe. Fajna intryga kryminalna, zabawne dialogi i sceny, chociaż momentami miałam wrażenie przesady. Mimo wszystko jednak świetna lektura na zimowe wieczory. 

7/10