Świnoujście. Zima, jakiej nad morzem dawno nie było.
Bałtyk skuty lodem, mroźny północny wiatr i cofka. Aspirant Gośka „Margerita” Podrzycka obejmuje stanowisko szefa posterunku w rodzinnej dzielnicy po prawie dwudziestu latach nieobecności.
Gdy morze wyrzuca na brzeg ciało nagiej kobiety, Podrzycka musi podjąć niebezpieczną grę z własną pamięcią, w której kryją się bolesne wspomnienia wydarzeń z dzieciństwa. Zanużając się w nich, zaczyna rozumieć, że komuś bardzo zależy, by nie dotarła do prawdy.
Przeszłość Podrzyckiej coraz mocniej wdziera się w teraźniejszość – a to, co odkryje, może dramatycznie zmienić przyszłość."
Ta powieść to kryminał nie tylko o śledztwie, ale też o przeszłości, która nie daje spokoju. Czasem najtrudniejsze ślady zostają nie na miejscu zbrodni, a w człowieku. Zagadka, niespodziewane zrządzenia losu, zaskakujące odpowiedzi - to dobry materiał na świetny kryminał.
"Czuła się, jakby układała puzzle, ale nie tak, jak zwykle się to robi, wybierając klocki ze wszystkich rozrzuconych obok. Miała wrażenie, ze nie ma już żadnych, które mogłaby dopasować, a te, które już ułożyła, musiała praktycznie wyszarpywać ze wspomnień i od ludzi."
"Sukces odniosą nieliczni. Może dwoje, może pięcioro z tej gromadki. Reszta tu zostanie. Zostanie albo wyjedzie i wróci, nie wiadomo po co. Jak ona."
"Koty przywiozła ze sobą ze Szczecina. Adoptowała je dwa lata temu; dwa maluchy wniosły w jej życie trochę ciepła, którego nikt nie mógł albo nie chciał jej dać. Teraz spały obok siebie na pościeli."
Choć akcja nie jest może superszybka i unika niepotrzebnej brutalności, to stopniowanie napięcia i powolne odsłanianie kolejnych faktów skutecznie trzymają w niepewności. Historia jest spójna i przedstawiona w zwarty sposób, choć jak dla mnie mało prawdopodobna.
7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz