"Bebok" Aldona Reich

 

"Każdy ma swoje demony. Jedne można oswoić lub uśpić, inne odejdą same, a jeszcze inne trzeba… zabić. Demon, który osiedlił się w niewielkiej miejscowości pod Wrocławiem, zdołał przeciąć ścieżki kilkorga bohaterów. Każdy musiał uporać się z własną przeszłością, stając do konfrontacji z tym, co stawia pod wielkim znakiem zapytania słuszność podejmowanych wyborów.Poszukujący „chwytliwego” tematu pisarz, Tomasz Radwan,przyjeżdża do Zalesina, aby poznać okoliczności zaginięcia i śmierci jedenastoletniej Łucji Warskiej. Tam po raz pierwszy słyszy o beboku, lokalnym demonie, który wedle śląskich wierzeń porywał dzieci. Zagłębiając się w całą sprawę, Radwan powoli odkrywa, że w tej z pozoru niedorzecznej legendzie jest wiele prawdy, a sprowadzony do współczesności pogański bebok pozwala na uporanie się z innymi demonami - nie tylko tymi, z którymi sam przyjechał do Zalesina, ale także tymi, które tam zastał."

Przyznaję bez bicia - po książkę sięgnęłam głównie ze względu na tytuł i opis na okładce. Okazało się, że to całkiem dobrze skonstruowany kryminał, który pokazuje mroczne sekrety na pozór zwykłych ludzi z małej miejscowości. W fabułę zostały wplecione lokalne legendy i wierzenia, dzięki czemu możemy lepiej wczuć się w nastrój małomiasteczkowej społeczności - bardzo lubię takie "dodatki" w powieściach, tworzą niesamowity klimat.

"Czasem, nawet jakby człowiek z diabłem pakt zawarł, to się nie uda... I tak go ten diabeł ocygani..."

"To on nauczył Tomasza, że w odchodzeniu gorzej mają ci, którzy zostają."

Określiłabym ją jako powieść kryminalno-obyczajową, gdyż oprócz samego morderstwa autorka zwróciła tu uwagę również na aspekty społeczne. Książkę czytało się szybko i łatwo. Jest to bardzo przyjemna lektura i na pewno sięgnę po inne książki Autorki.

7/10

"Obietnica komisarza Montalbano" Andrea Camilleri

 

"Podczas morskiej kąpieli komisarz Montalbano znajduje kołysanego przez fale trupa, którego identyfikacja okaże się nadzwyczaj trudna, lecz doprowadzi do sensacyjnych i przerażających odkryć. Wspomagany przez oryginalnego dziennikarza oraz urodziwą znajomą komisarz musi stawić czoło potężnej organizacji przestępczej, wyspecjalizowanej w handlu dziećmi na szlakach łączących Afrykę Północną z Sycylią. W dramatycznym zakończeniu dzielny Montalbano omal nie przypłaci życiem zwycięstwa. Książka nawiązuje do nadal bardzo aktualnego we Włoszech, wyjątkowo skomplikowanego tematu nielegalnej imigracji zarobkowej na wielką skalę."

Bardzo przyjemny kryminał. To historia, od której trudno się oderwać, potrafi uwiarygodnić całe wymyślone otoczenie bez zbędnej rozwlekłości i wszystko jest tu wyraziste, przekonujące i celne.

"Pasquano już taki był: zgryźliwy, antypatyczny, napastliwy, irytujący. Komisarz wiedział jednak, że to rodzaj instynktownej, posuniętej do ostatnich granic obrony przed wszystkim i wszystkimi."

"- Ja nie myślę, panie. Ja nie chcę już myśleć. Świat jest teraz zbyt ponury."

Camilleri proponuje czytelnikowi lekką i wciągającą narrację, dzięki której przyjemnie jest śledzić perypetie bohatera. To ładnie skomponowana, warta uwagi pozycja z półki literatury rozrywkowej. Lekka i przyjemna, idealna na jesienne wieczory.

7/10

"Fałszywe intencje" Mike Omer

 

"Abby Mullen w dzieciństwie przebywała w sekcie Wilcox, ale uciekła, gdy siedziba sekty spłonęła. Lata później jest najlepszym negocjatorem policji nowojorskiej, wychowuje córkę i uważa, że najgorszą część życia ma już za sobą. Wtedy dochodzi do ataku na miejscową szkołę, do której uczęszcza córka Abby. Grupa uzbrojonych zwolenników teorii spiskowych, nazywających siebie Watchers, bierze dziewczynę na zakładniczkę.

Nieuchwytni Watchers przetrzymują Samanthę. Abby musi opanować emocje, mimo że jest u granic wytrzymałości. Czas ucieka, a ona nie ma wyjścia – musi negocjować z grupą szaleńców i odkryć sekret ich przywódcy, zanim będzie za późno. Choć wydaje jej się, że jest blisko rozwiązania, wciąż odkrywa kolejne tajemnice. Co gorsza, porywacze mają powiązania z sektą, o której Abby próbowała zapomnieć.

Mike Omer powraca w świetnej formie i znów oferuje doskonałą, mrożącą krew w żyłach rozrywkę."

Całość skonstruowana bardzo zgrabnie, historia jest wciągająca, a dodatkowo książka ta zachęciła mnie do poszukania informacji o różnych amerykańskich "spiskach" i nieźle się przy tym bawiłam. 

"Ludzie powiadają, że każdemu należy się kredyt zaufania, ale mówią tak wyłącznie dlatego, że guzik wiedzą. Zaufanie to nie jest coś, co nam się należy, nie zasługujemy na nie automatycznie. Na zaufanie trzeba sobie zapracować."

"Manipulował ludźmi bez skrupułów i używał ich w razie potrzeby. Potrafił wyczuć czyjeś słabe strony i wykorzystać je do swoich celów."

"Ludzie często zachwycają się tym, jak zapachy potrafią przywoływać wspomnienia. Jak aromat cynamonu przywodzi na myśl niedzielne poranki u babci i wypiekane przez nią babeczki."

Autor genialnie i konsekwentnie buduje napięcie, wciągając czytelnika coraz głębiej w psychodeliczny świat grupy zwolenników teorii spiskowych zwących się Obserwatorami. Książkę czyta się doskonale, genialnie poprowadzona fabuła z zaskakującym rozwiązaniem sprawiła, że nie mogłam się od niej oderwać. Przeczytanie prawie pięciuset stron zajęło mi zaledwie dwa dni.

7/10

"Zła przeszłość" Mieczysław Gorzka

 

"Zabójca sprzed wielu lat, zwany Prorokiem, powraca. Zaczepia kobiety na ulicy, przepowiada im śmierć i za kilka dni je morduje. Podkomisarz Karina Buczko staje na czele grupy śledczej, jednak mimo szeroko zakrojonych działań, nie ma nawet podejrzanego.

Kiedyś bliska Marcinowi Zakrzewskiemu osoba przyjeżdża z Warszawy aby zbadać, dlaczego pierwsze śledztwo w sprawie Proroka zakończyło się fiaskiem. Przy okazji policja odkrywa, że z magazynu zniknęły ślady zabezpieczone w miejscach poprzednich zabójstw. Czy ktoś w policji chronił Proroka?

Rozpoczyna się dramatyczna walka z czasem. Jednak zanim pościg za Prorokiem na dobre się zacznie, każdy z bohaterów będzie musiał zmierzyć się z własnymi traumami i demonami przeszłości.

Takie śledztwa to specjalność nadkomisarza Marcina Zakrzewskiego. Tylko czy inne spojrzenie, jego podstawowa zasada, w tej sytuacji zadziała? Bo przeszłość jest zła i ma wielki wpływ na teraźniejszość."

Od pierwszej strony wiedziałem, że będzie dobrze – i nie zawiodłem się. Fabuła mocna, trzymająca poziom, bez niepotrzebnych przestojów. Podoba mi się również, że postać Zakrzewskiego ewoluowała, że facet trochę dojrzał.

"Każdy ma swoje de­mony, z któ­rymi albo wal­czy, albo się z nimi za­przy­jaź­nia."

"Czasem lepiej jest żyć dniem dzisiejszym, lepiej nie wiedzieć, jak to było naprawdę, bo bardzo często się zdarza, że przeszłość jest zła."

"– Mnie nie py­taj, Nowy. – Za­krzew­ski po­krę­cił głową. – Naj­waż­niej­sze jest to, co ty zde­cy­du­jesz. Nie py­taj ni­kogo o zda­nie, bo ule­gniesz pre­sji, zro­bisz nie tak, jak chcesz, i bę­dziesz miał wy­rzuty su­mie­nia. Masz po­stę­po­wać tak, że­byś się póź­niej czuł z tym do­brze."

Bardzo dobra książka – wciągająca, dobrze napisana i pełna emocji. Bohaterowie są autentyczni, zmagają się ze śledztwem i swoimi problemami. Świetnie się słucha, robi wrażenie.

7/10

Scheda (2026-)

 

"Kiedy Jan Mróz - szanowany członek lokalnej społeczności i emerytowany żołnierz Marynarki Wojennej - umiera, spokojne życie jego rodziny i innych mieszkańców małego nadmorskiego miasteczka rozpada się niczym domek z kart. Na jaw wychodzą dawno skrywane sekrety, które przez lata miały pozostać w ukryciu. Czy prawda, która w końcu ujrzy światło dzienne, uratuje rodzinę Mrozów, czy pogrąży ją jeszcze bardziej?

To mroczny dramat o skomplikowanych więzach krwi, w którym walka o spadek po zmarłym ojcu powoduje ujawnienie licznych rodzinnych sekretów i konfliktów. Po śmierci Jana Mroza jego dzieci, stają w obliczu nieoczekiwanej zmiany testamentu, która rujnuje ich plany i relacje. Serial łączy intrygujące wątki kryminalne z napiętą atmosferą hermetycznej społeczności Helu, prowadząc widzów przez labirynt miłości, zdrady i zawiści."

Może nie mam tak wysublimowanego gustu, ale uważam ten serial za naprawdę dobry. Trzyma w napięciu, ma kilka wątków, które krzyżują się ze sobą, a do tego świetne zdjęcia i całkiem niezłą grę aktorską. Nie jest, jak dla mnie, przekombinowany, a jednocześnie w kilku miejscach zaskoczył mnie mocno. Szczerze polecam jako nieskomplikowaną rozrywkę na jesienne wieczory.

7/10

"Dom obok" Klaudia Muniak

 

"Chciała zrobić im niespodziankę. Dlatego nie mówiła, że przyjeżdża. Jednak Milena nie zastała w domu ani rodziców, ani nastoletniej siostry, Laury. By dostać się do ogródka, gdzie spodziewa się znaleźć klucz do drzwi, prosi o pomoc sąsiadów, rodzinę Nowickich. Tę samą, która jakiś czas temu była zamieszana w zaginięcie młodego chłopaka.

Milena budzi się w zamkniętym pokoju. Pamięta niewiele. Brak klucza, rozładowany telefon, zgubiony pierścionek, noc u Nowickich i drogę na parking. Później nie ma już nic.

Tak zaczyna się koszmar dziewczyny więzionej przez człowieka, który podda ją niewyobrażalnym torturom. Jaki ma cel? I czy Laurze uda się odnaleźć siostrę, nim ta wyda z siebie ostatni krzyk?

W „Domu obok” kryje się zło. Bo nawet to, co stworzone z dobrych pobudek, w nieodpowiednich rękach może siać ból, zniszczenie i śmierć."

Bardzo intrygująca fabuła i zaskakujące zakończenie - a to lubię najbardziej. Historia jest pokazana z dwóch perspektyw, dwóch sióstr - ten zabieg dwutorowości też bardzo lubię. Od początku wiedziałam, że będzie to intrygujący thriller, ale nie sądziłam że aż tak.

"Pewne rzeczy zostają w nas na zawsze, pozostawiając trwałe ślady..."

"Zło ma oblicze ludzkiej intencji, a jego narzędzia zawsze znajdują w czyichś rękach..."

"Spoglądam na dom obok. Jest nieco większy od segmentu, w którym mieszkają moi rodzice, wszystko dlatego, że to ostatni apartament w rzędzie. Należy do Nowickich. I wygląda na to, że sąsiedzi są w domu."

Książka pokazuje przede wszystkim, aby się nigdy nie poddawać i zawsze mieć nadzieję. Widzimy w jakim stopniu człowiek potrafi być wytrwałym. I na ogromny plus zasługuje fakt, że Autorka pozostawia czytelnika z pytaniem w głowie: "Czy na pewno wiesz, co się dzieje w domu obok?" A ja bardzo lubię, kiedy jeszcze jakiś czas po zakończeniu książki wciąż o niej myślę.

7/10

"Obława" Piotr Kościelny

 

"Komisarz Sikora powraca i kolejny raz musi zmierzyć się z czymś, co wykracza poza jego wyobraźnię…

Pościg za kanibalem trwa. Miasto ogarnia paraliżujący strach. Każdy może być jego kolejną ofiarą. Zespół z wydziału zabójstw skupił się na ludobójcy a nie wie, że do miasta właśnie zmierza przerażające zło. Sikora musi zmierzyć się z potworem z którym miał już do czynienia w przeszłości. Pierwszy raz od dawna ma wątpliwości czy z tej walki wyjdzie zwycięsko. Kiedyś nie miał nic do stracenia, teraz na szali jest życie jego syna."

Autor znany jest z brutalnych, dosadnych historii, w których nie brakuje najmroczniejszych zakamarków ludzkiej psychiki. Również tutaj nie oszczędza czytelnika. Powieść jest więc intensywna. To mroczny, brutalny kryminał, który nie pozwala czytelnikowi na chwilę oddechu.

"- Powiem ci coś, czego może jeszcze nikt ci nie mówił. Ty jako komendantka możesz tego nie wiedzieć, ale ludzie tacy jak ja, zajmujący się najbardziej ohydnymi zbrodniami, czasem wracają do domu. Jadą autobusem i pasażerowie się od nich odsuwają. Wiesz czemu? - Pewnie mi powiecie. - Bo śmierdzą trupem."

"- Nie wierzgaj tak. Zestresowane mięso szybko się psuje i nie smakuje tak dobrze. A mi zależy na tym, żebyś był smaczny..."

"- Mogę ci udowodnić, że potrafię sprawiać ból. - Oprawca pochylił się i popatrzył Grześkowi w oczy. - Wierzę ci, chłopie. Gdy tylko poczułem smród z twojej gęby, dotarło do mnie, że kontakt z tobą naprawdę może boleć. O szczypaniu w oczy nie wspomnę."

Sięgając po tą książkę wiedziałam, że będzie grubo, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Finał jak zwykle jest ogromną furtką do kontynuacji. Mnie tylko rozczarowuje pod tym względem, że sprawa kanibala ciągnie się aż za długo.

7/10

Zwierzęta (2026)

 

"Gdy ich syn zostaje porwany, kandydat na burmistrza Los Angeles i jego żona zostają uwikłani w sieć kłamstw i intryg. Próbując zdobyć pieniądze na okup, muszą podejmować trudne decyzje i ujawniać sekrety, które mogą doszczętnie zrujnować ich świat."

Mimo że więcej w tym filmie rodzinnego dramatu niż rasowego thrillera, to jednak ten film do mnie przemówił, mnie się spodobał. Świetna rola Gillian Anderson, równie dobry Ben Afflek, choć początkowo bardzo mnie jego bohater wkur...zał. Ale na tym chyba polega dobra gra aktorska, jeśli aktor w swojej roli potrafi w człowieku wywołać jakiekolwiek emocje. No mnie się film podobał, szczególnie, dla niektórych zbyt cukierkowe, zakończenie.

7/10

"Wywierzysko" Kinga Wójcik

 

"Czy bijące w rezerwacie źródła zabijają ludzi? Mieszkańcy wierzą, że kiedy wywierzyska przestają bić, w mieście zawsze dzieje się coś złego…

Druga część serii z detektywem Aleksandrem Zamojskim.

Przed piętnastoma laty w Tomaszowie Mazowieckim zaginęła pięcioosobowa rodzina. To jedna z najbardziej tajemniczych spraw kryminalnych w Polsce. Iwona, Daniel i ich troje dzieci dosłownie rozpłynęli się w powietrzu. Ich dom wyglądał tak, jakby wyszli tylko na chwilę. W zlewie zalegały brudne naczynia, a na stole resztki jedzenia. Zostawili komórki, zabawki, albumy ze zdjęciami, ubrania, komputery, a na ławie w salonie rozłożone zeszyty z pracą domową.

Do detektywa Aleksandra Zamojskiego zgłasza się staruszka, która zapewnia, że widziała zaginionego wnuczka. Zamojski zgadza się jej pomóc, choć rozwiązanie zagadki wydaje się niemożliwe.

Tymczasem w mieście znika nastolatka, a jej poszukiwaniami zajmuje się policjantka Roma Sułecka. Wiele wskazuje na to, że obie te sprawy są ze sobą powiązane… Aleksander i Roma łączą siły w kolejnym pasjonującym i trudnym śledztwie."

Wychodzi na to, że seria z detektywem Aleksandrem Zamojskim dołączyła do moich ulubionych! Powieść wciągająca od pierwszych stron. Napięcie rośnie z każdą przeczytaną stroną. Autorka świetnie oddała klimat zaginięć połączonych z miejską legendą. Aura bijących źródeł oddaje mroczny klimat tego kryminału.

"W Polsce ginie rocznie kilkanaście tysięcy osób, ale tylko część z nich zostaje odnaleziona. Jest to możliwe, choć nie zdarza się często. Wiele z tych ludzi wcale nie chce, aby ich odszukano. Uciekają od problemów i znikają, by zacząć nowe życie w innym miejscu. Jednak zaginięcie pięcioosobowej rodziny jest wyjątkowe."

"Dom sprawiał wrażenie, jakby rodzina wyszła dosłownie na moment. Minęło jednak piętnaście lat, a oni wciąż nie wrócili."

"Mieszkańcy uważają, że źródła są sercem miasta, a kiedy przestają bić, ludzie giną w niewyjaśnionych okolicznościach. Do rezerwatu lepiej nie wybierać się po zmroku, bo można nigdy stamtąd nie wrócić."

Bardzo dobry kryminał. Nieodkładalny! Bohaterowie jak zwykle świetnie wykreowani, a sama autorka udowodniła po raz kolejny, że zasługuje na czołówkę w topie polskich autorów piszących kryminały!

7/10

"Nie zabiłam" Klaudia Muniak

 

"Twierdzi, że nie zabiła. ale przecież już raz popełniła zbrodnię.

Trzydziestoczteroletnia Sabina Gancarek nie mała łatwego dzieciństwo, a teraz przeżywa równie trudną dorosłość. Kiepsko odnajduje się wśród ludzi, nie ma rodziny i pracy, a zaburzenia depresyjno-lękowe próbuje opanować za pomocą leku, który dopiero niedawno wszedł do użycia. Z uwagi na możliwe efekty uboczne zażywający go pacjenci pozostają pod obserwacją.

Gdy w wyniku brutalnego morderstwa ginie kobieta odpowiedzialna za zwolnienie Sabiny z pracy, bohaterka trafia na celownik policji. Czy terapia, której się poddała, mogła obudzić mroczną część jej natury? Gdzie Sabina była w noc morderstwa i gdzie będzie, gdy… dojdzie do następnego?

Klaudia Muniak opowiada o lęku wobec nowinek medycznych i o tym, jak wychowanie w przemocowej rodzinie wpływa na dalsze życie. To thriller, którego czytanie wywołuje jeden skutek uboczny – sprawia że wszystko inne schodzi na drugi plan."

Świetny thriller, w którym w samym centrum jest bohaterka i jej walka z traumą, lękami i własnym umysłem. Od książki po prostu nie da się oderwać i nie można o niej szybko zapomnieć. Szczególnie, gdy sobie uświadomimy z czym muszą się mierzyć chorzy na depresję lękową i jak łatwo może ją wywołać nieszczęśliwe dzieciństwo.

"Kontakt z psychiatrą nadal stanowi rodzaj naznaczenia […] Tymczasem wstydzić się powinni ci, którzy zadbali o to, aby nasza dusza się rozleciała."

"Nie ma sensu udawać, że jest dobrze. (...) Przekonałam się na własnej skórze, że wymuszona życzliwość wyrządza więcej szkód, niż mogłoby się wydawać."

"Ludzie potrzebujący realnej pomocy są nazwiskami w rubryce, niechlubną statystyką, którą trzeba odhaczyć, w dodatku generującą całkiem pokaźne koszty. Komu są więc oni potrzebni?"

Tego mi było trzeba, na taki thriller czekałam. Książkę dobrze się czyta. Czasami monotonna, ale ogólnie bardzo dobra historia. Polecam wszystkim którzy lubią tematy medyczne, thrillery psychologiczne oraz wątki kryminalne. 

7/10

"El Narco. Narkotykowy zamach stanu w Meksyku" Ioan Grillo

 

"Książka autorstwa brytyjskiego dziennikarza Ioan Grillo pracującego dla meksykańskiej gazety opisuje krwawą walkę baronów narkotykowych o kontrolę nad handlem heroiną, kokainą i marihuaną, a także walkę władz Meksyku z przerażającą spiralą przestępczości mafii narkotykowych. Autor wciąga czytelnika narracją i fabularyzowanymi scenami wydarzeń, demonstrując kulisy dramatu, zastraszającej korupcji policji, bezgranicznej bezwzględności przestępców i niewyobrażalnego przepływu milionów dolarów. Będąc w centrum wydarzeń Ioan Grillo błyskotliwie definiuje przyczyny wojny narkotykowej, która tylko w ciągu ostatnich pięciu lat pochłonęła prawie 40 tysięcy istnień ludzkich wśród policji, przestępców i ludności cywilnej. Wojny, która spowodowała, że świat usłyszał o 1,5 milionowym mieście Juarez jako najniebezpieczniejszym miejscu na globie."

Uważam, że "El Narco..." to kawał dobrej dziennikarskiej pracy i świetny reportaż. Autor nie skupia się jedynie na opisie karteli, wojen jakie prowadzą, okrucieństw do jakich są zdolni. To także świetna analiza przyczyn ich powstania i funkcjonowania.

"Wsparcie CIA dla grup w Ameryce Środkowej powiązanych z narkobiznesem jest dobrze udokumentowane i powinno wreszcie opuścić kategorię teorii spiskowych i stać się faktem historycznym. (...) Cała sprawa jest zawiła i nie ułatwiają jej niektórzy autorzy wysuwający bezpodstawne oskarżenia przeciwko CIA, podczas gdy inni niezbyt wiernie opisują winy tej agencji."

"Sergio Gomez został pośmiertnie nominowany do Grammy krajów Ameryki Łacińskiej, rywalizując z martwym Valentinem Elizalde w 2008 roku. Żaden z nich nie wygrał."

"Ataki planuje się tak, by były możliwie najbardziej krwawe - trzeba przecież przyciągnąć uwagę mediów."

Książkę czyta się dobrze, brutalność karteli przedstawiona w sposób drastyczny, miejscami aż się wierzyć nie chce, że ktoś jest zdolny do takich okropności. Jeden z lepszych reportaży na jakie trafiłem w ostatnim czasie. Nie tylko dla fanów netfliksowego ‘Narcos’.

7/10

"Uwikłana" Katarzyna Wolwowicz

 

"Tymon i Joanna wyruszają na długo wyczekiwany urlop. Przez niemal miesiąc będą podróżować statkiem wycieczkowym i zwiedzać różne kraje. Ich miłość kwitnie, a ekscytacja podróżą sięga zenitu. Nie spodziewają się jednak, że w kajucie obok zamieszka rodzina, której długo skrywane sekrety wkrótce doprowadzą do tragedii.

Lygia i Adam wydają się zgodnym małżeństwem. Choć przez ostatnie lata borykali się z problemami zdrowotnymi córki i kłopotami finansowymi, wytrwali i wyszli na prostą. W końcu mogą sobie pozwolić na prawdziwe wakacje i mają nadzieję, że pasmo nieszczęść dotykających ich rodzinę zostanie przerwane, lecz życie potrafi pisać najgorsze scenariusze. Po zwiedzaniu Stambułu Lygia zaczyna źle się czuć, a jej stan z każdą godziną się pogarsza. Następnego dnia zostaje zabrana do szpitala, gdzie lekarze podejrzewają otrucie. Adam zdaje się cierpieć z powodu choroby żony, jednak Joanna mu nie ufa. Przekonuje Tymona, że dla dobra Lygii powinni zająć się tą sprawą i poprowadzić ją jak prawdziwe śledztwo.

Czy jednak zdołają odkryć, co tak naprawdę doprowadziło do tragedii? Czy przeszłość, zwłaszcza ta bardzo odległa, może wpłynąć na dzisiejsze decyzje? I czy kłamstwa i tajemnice, nawet te skrywane głęboko, wyjdą w końcu na jaw…?

Tymon Hanter powraca, by udowodnić, że dobro i zło nie zawsze są od razu widoczne, a gdy zawierzamy pierwszemu wrażeniu, możemy się srogo pomylić..."

Kolejna świetna książka Autorki. Po raz kolejny Katarzyna Wolwowicz udowodniła, że doskonale potrafi budować napięcie i tworzyć historie, od których trudno się oderwać. To książka, która zabiera czytelnika w podróż pełną tajemnic, niedopowiedzeń i zaskakujących zwrotów akcji.

"Serce biło jej jak oszalałe i obawiała się, że przez jego łomot nie zdoła uśpić dziewczynek. Myślała, że one też słyszą ten dźwięk, że wyczuwają jej zdenerwowanie, że przejmą jej emocje, które narastały w niej od wielu dni, a dzisiaj osiągnęły punkt kulminacyjny. Przecież wszędzie piszą o tym, że dzieci przejmują emocje rodziców. Myślała, że będą tak samo zlęknione, niespokojne i podekscytowane, że podobnie jak ona przez kolejne noce nie zmrużą oka, nie wiedząc, co powinny dalej robić i jak postąpić. Ale na szczęście tak się nie stało."

"Nieraz z powodu zbyt silnego skurczu mięśni albo gwałtownych drgawek wzywała do niej karetkę pogotowia. Nie powinna być przecież po alkoholu, kiedy lekarz i sanitariusz zjawią się w jej domu, bo od razu ściągnęliby pomoc społeczną i zabrano by jej dzieci. Czasem miała do siebie pretensje, że ten scenariusz jawił jej się niczym wybawienie. Ale wiedziała, że to tylko z powodu przemęczenia i ogromnego poczucia bezsilności."

"Uczucie ulgi rozlało się po jej ciele i pierwszy raz od dawna poczuła, że może przestać się martwić. Może nawet mogła pozwolić dziś sobie na radość, i to właśnie zamierzała zrobić."

„Uwikłana” to książka pełna emocji, napięcia i nieoczywistych odpowiedzi. To lektura dla wszystkich miłośników thrillerów, którzy cenią wielowymiarowych bohaterów, zagadki oraz historie, które pozostają w pamięci jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Mam wrażenie, że Katarzyna Wolwowicz czuje się dobrze w roli autorki kryminałów, przy których można odpocząć i się zrelaksować. W jakimś sensie otulających czytelnika niczym najmiększe koce, dających przestrzeń na oderwanie się od tego, co dzieje się na co dzień.

7/10

"Czas łaski" John Grisham

 

"Porywający dramat sądowy, w którym emocje sięgają zenitu.

Sprawiedliwość i prawo to nie zawsze to samo. W żadnej z książek Johna Grishama nie widać tego tak wyraźnie jak w czasie łaski.

Miasteczko Clanton w stanie Missisipi znów jest podzielone, a adwokat Jake Brigance – znany z powieści i filmu „Czas zabijania” – ponownie znajduje się w centrum wydarzeń.

W Clanton do zabójstw dochodzi raz na kilkadziesiąt lat. Nic więc dziwnego, że takie wydarzenie elektryzuje społeczność całego hrabstwa. Zwłaszcza gdy ginie prominentny biały, znany w okolicy zastępca szeryfa Stuart Kofer.

Sprawcą jest syn jego kochanki, szesnastoletni Drew Gamble. Wobec zacietrzewienia części mieszkańców miasteczka szanse chłopaka na to, że uniknie kary śmierci, są nikłe. Chyba że jego obroną zajmie się Jake Brigance, który już raz dokonał niemożliwego: doprowadził do uznania za niewinnego czarnoskórego mężczyzny oskarżonego o zabicie oprawców jego córki.

Jake nie ma ochoty bronić Drew Gamble’a, ale jeśli on się tego nie podejmie, to kto? Kiedy uważnie przygląda się sprawie, dostrzega jej drugie dno. I jak przed laty ryzykuje własną karierę, bezpieczeństwo finansowe i życie swojej rodziny, by obronić chłopca przed końcem, którzy wszyscy mu wieszczą – komorą gazową."

John Grisham po raz kolejny pokazuje nam, że zawód adwokata, który widzimy przez pryzmat wyprasowanego garniturku, wcale nie jest taki fajny. Sama natomiast sprawa poprowadzona z pazurem pokazuje, jak ciężkim tematem jest zbrodnia w afekcie. Jak społeczeństwo próbuje umywać ręce po całej zbrodni. Sporo się dowiedziałam o zawiłościach procesowych i kruczkach sądowniczych.

"Z każdą ko­lej­ną go­dzi­ną miało się robić coraz bar­dziej go­rą­co. Nadal był mokry od potu, a kawa nie mogła go ochło­dzić, ale jej po­trze­bo­wał; była jego starą przy­ja­ciół­ką i nie wy­obra­żał sobie, że miał­by roz­po­cząć dzień bez kawy."

"Przez całe życie był ulicznym zawadiaką i znał podstawową zasadę: Traf w podbródek, a będą załatwieni."

"Obowiązki i groźby były jednak niczym w porównaniu z przemocą."

Historia dla miłośników dramatów sądowych, zdecydowanie. A John Grisham jest w tym gatunku mistrzem. Rewelacyjna książka, słucha się świetnie. Opis rozprawy i cała otoczka procesu - fantastyczne. 

7/10

"Tam, gdzie zmrok zapada szybciej" Wojciech Chmielarz

 

"Przeszłość nigdy nie odpuszcza, a nienawidzić potrafią nie tylko żywi.

W zapomnianej mieścinie na Podkarpaciu ukrył się Szwed – wielki, ponury mechanik, który kocha stare samochody. W przeszłości zrobił zbyt wiele złych rzeczy, by mieć nadzieję na spokojne życie, i czuje, że prędzej czy później ktoś go odnajdzie, by dokonać zemsty.

Gdy w miasteczku pojawiają się obcy, a w tajemniczych okolicznościach zaczynają ginąć kolejne osoby, atmosfera się zagęszcza: wrogowie domagają się zapłaty, stare winy wracają, a wokół Szweda i jego pasierbicy Tamary dzieją się rzeczy, których nie sposób wyjaśnić. Mówi się nawet o tym, że ludzie widują zjawy.

To mroczna historia o winie i karze, o miłości na całe życie i trudnym uczuciu do dziecka, które nie chce być kochane. O żałobie i obietnicach, których nie wolno łamać. Nawet po śmierci."

I tą powieścią Autor mocno mnie zaskoczył. Mamy kilka wątków, które pozornie się nie łączą, a na końcu tworzy się z tego spójna historia i każdy szczegół ma znaczenie. Opowieść z przeszłości pięknie uzupełnia teraźniejsze wydarzenia. Wątek pojawiającej się tajemniczej postaci mocno mnie zaintrygował i wystraszył.

"Nigdy nie powinna zaufać człowiekowi, który nie lubi książek."

"Mogę się mylić, ale to jest chyba taki typ, który jak zacznie się bronić, to będzie się bronił jak dziki. Zębami i pazurami. Nie osadzisz go jednym strzałem w ryj. Czyli jak z nim zaczniesz, to musisz się liczyć z tym, że trzeba będzie doprowadzić sprawę do samego końca. A głupio jednak zabijać chłopaka dla paru złotych."

"Udawał, że mówi coś na serio, a tak naprawdę sprawdzał swojego rozmówcę i to, jak tamten zareaguje."

Dla mnie rewelacyjny eksperyment stworzenia kryminału z elementami duchów z zaświatów. Połączenie starych historii i wierzeń ze współczesną gangsterką. Podoba mi się takie zestawienie. Coś nowego i, dla mnie, świeżego. Dodatkowo Autor ma dar do wnikliwej analizy człowieka, dzięki temu los jego bohaterów wciąga. Czyta się bardzo dobrze.

7/10

"Moja siostra mieszka na kominku" Annabel Pitcher

 

"Od tamtego wydarzenia dziesięcioletni Jamie nie płakał ani razu.

Chłopiec wie, że powinien – przecież Jasmine płakała, i mama, a tacie zdarza się to do dziś. Roger wprawdzie nie uronił ani jednej łzy, ale to w końcu kot, poza tym nie znał Rose aż tak dobrze.

Wszyscy dookoła zapewniali, że czas leczy rany, tylko że to jedno z tych kłamstw powtarzanych przez dorosłych, gdy nie wiedzą, co powiedzieć. Minęło już pięć lat, a jest jeszcze gorzej: tata wciąż pije, mama zniknęła, a Jamie został z pytaniami, na które sam musi sobie odpowiedzieć.

Ta historia to właśnie jego opowieść. To niewyobrażalnie prawdziwa i wzruszająca relacja z wysiłków małego chłopca, próbującego zrozumieć tragedię, która rozbiła jego rodzinę."

Ból po stracie bliskiej osoby może okazać się całkowicie destrukcyjny. Powieść ta jest pełna wzruszeń i emocji. Porusza i doprowadza zarówno do łez śmiechu, jak i smutku. To jedna z tych książek których się nie zapomina.

"Dobre rzeczy przychodzą w małych opakowaniach."

"Chciałem, żeby ten uścisk był idealny, ale on był twardy i zimny i od razu przyszły mi do głowy fragmenty puzzli, które zupełnie do siebie nie pasują, choćby nie wiadomo jak mocno próbowało się je połączyć."

"Było mi słabo i kręciło mi się w głowie. Nie wiedziałem w co wierzyć. Wszystkie fakty, silne i konkretne, wielkie i prawdziwe rozsypały się z łomotem jak budynki podczas trzęsień ziemi. Do trzęsień ziemi nie dochodzi tylko w Chinach czy Bangladeszu. W moim pokoju zdarzyło się właśnie jedno, trzęsło wszystkim w posadach, roztrzaskiwało wszystko dookoła i już na zawsze zmieniało życie."

Niesamowita i dająca do myślenia książka. Jest w niej wiele emocji, które mnie poruszyły. Przede wszystkim jest to bardzo mądra książka, która porusza wiele ważnych tematów

7/10

"Ścigani" Marcel Moss

 

"Gdy Ignacy „Igi” Sznyder zatrudniał w swojej agencji detektywistycznej skompromitowaną dziennikarkę Sandrę Milton, nie przypuszczał, że ta decyzja odmieni jego życie. Początkowo chłodna i pełna napięcia relacja z czasem przerodziła się w wyjątkową więź.

Przez kolejne lata Igi i Sandra wspólnie rozwiązywali sprawy najbardziej tajemniczych zaginięć, jednocześnie próbując odzyskać bliskich, których odebrano im w okrutny sposób. W pewnym momencie uwierzyli, że najgorsze mają już za sobą. Wtedy do gry powrócił ich największy wróg.

Uprowadzenie Sandry wywraca świat Igiego do góry nogami. Zdeterminowany detektyw zrobi wszystko, by odnaleźć przyjaciółkę. W poszukiwaniach pomaga mu Lena – młodsza siostra Sandry, od lat marząca o zemście na ludziach, którzy zniszczyli jej życie. Nie wiedzą jednak, że ktoś od dawna obserwuje każdy ich ruch. Czyste zło wyszło z ukrycia i przygotowuje się do ostatecznego starcia.

CZY IGI, SANDRA I LENA ZDOŁAJĄ PRZETRWAĆ POLOWANIE, KTÓRE WŁAŚNIE SIĘ ROZPOCZĘŁO? I JAKĄ CENĘ BĘDĄ MUSIELI ZAPŁACIĆ, BY WRESZCIE ZAKOŃCZYĆ TEN KOSZMAR?"

Autor od pierwszych stron wrzuca czytelnika w sam środek wydarzeń i nie daje nawet chwili wytchnienia. Napięcie rośnie, atmosfera gęstnieje, a poziom okrucieństwa? Wysoki level to mało powiedziane. Potrafi on potrafi sprawić, że czytasz z szeroko otwartymi oczami, a jednocześnie zastanawiasz się, jak daleko jeszcze można przesunąć granicę ludzkiego zła.

"W życiu chodzi o to, żeby nawet z najbardziej chujowej sytuacji wyciągnąć coś pozytywnego."

"Gdy wychodził z gabinetu, czuł, że świat się zmienił. Nie dlatego, że pozbył się dwóch największych wrogów. Raczej dlatego, że już nikt nie stał między nim a rzeźnią, którą zamierzał rozciągnąć na całe imperium."

"Nie umiał sobie nawet wyobrazić, jaki koszmar zgotował jej Ratman. A mimo to nie złamała się i nie zdradziła bliskich. Już samo to dowodziło jej ogromnej siły ducha."

„Ścigani” to finał, który dostarcza tego, czego oczekiwałam: mnóstwa emocji, świetnie poprowadzonej intrygi i bohaterów, których los naprawdę obchodzi czytelnika. To satysfakcjonujące zakończenie całej serii. 

7/10

"Nauczyciele" Freida McFadden

 

"Lekcja pierwsza: NIE UFAJ NIKOMU.

Eve wiedzie dobre życie. Każdego ranka całuje męża, Nate’a, i wychodzi uczyć matematyki w miejscowej szkole. Wszystko jest tak, jak być powinno. Z jednym wyjątkiem…

Rok wcześniej w liceum w Caseham wybuchł skandal – szeptano wtedy o romansie nauczyciela z uczennicą. W centrum całej afery znalazła się nastoletnia Addie. Tylko Eve wie, że za obrzydliwymi plotkami kryje się coś o wiele mroczniejszego.

Addie nie można ufać. Kłamie. Rani ludzi. Niszczy im życie.

Tak mówią wszyscy. Tyle że nikt tak naprawdę nie zna tej dziewczyny. Nikt nie odkrył sekretów, które mogłyby ją pogrążyć.

A Addie zrobi wszystko, by prawda nigdy nie wyszła na jaw."

Kolejna wciągająca książka od Freidy McFadden. Historię czytało się przyjemnie i szybko. Mimo iż w książce nie ma spektakularnych zwrotów akcji, to przez tę powieść dosłownie się płynie. Bohaterowie byli dobrze wykreowani, a fabuła cały czas szła do przodu. 

"Nigdy nie wierzyłem w życie po śmierci. Kiedy nie żyjesz, to nie żyjesz."

"A po śmierci nie ma nic. Nic poza otchłanią, z której nie ma powrotu."

"Kopanie grobu to ciężka robota. Za każdym razem, kiedy podnoszę łopatę i wybieram kolejną warstwę ziemi, czuję się tak, jakby nóż wbijał mi się pod łopatkę. Myślałam, że mam tam same kości, ale najwyraźniej się myliłam. Nie miałam pojęcia, że w moim ciele jest tyle mięśni. W tej chwili jestem świadoma absolutnie każdego z nich i wszystkie mnie bolą. Bardzo."

Odkąd poznałam twórczość Freidy McFadden, każda jej nowa książka automatycznie trafia na moją listę "muszę przeczytać". Nie potrafię przejść obok żadnej obojętnie. „Nauczyciele” tylko utwierdzili mnie w przekonaniu, iż nazwisko autorki na okładce jest gwarancją udanej lektury. Autorka pokazała, jak cienka bywa granica pomiędzy prawdą a kłamstwem oraz jak łatwo dać się zwieść pozorom. Nie można ufać wszystkim ludziom, a czasami nawet tym najbliższym.

7/10

"Nocna zmiana" Stephen King

 

"Para trafiająca do miejsca, w którym żyją wyłącznie dzieci… Nauczyciel wracający do rodzinnego miasteczka i spotykający tam ludzi, którzy zginęli trzydzieści lat temu… Człowiek, który zaczyna się zamieniać w galaretowatą szarą masę… Mężczyzna, który igra ze śmiercią, przechodząc dla ukochanej po wąskim gzymsie 120 metrów nad ziemią… Morderca grasujący po kampusie, gdy nadchodzi pora nazywana Truskawkową Wiosną…

Stwory żyjące w szafach, śmiercionośne maszyny, wampiry, demoniczni kochankowie, gigantyczne szczury, śmiercionośne żołnierzyki, przerażające dzieciaki, szalony biznesmen… Jednym słowem wszystko, czego można oczekiwać po klasycznych horrorach, i jeszcze więcej!

To opowieści o zwykłych ludziach postawionych w makabrycznych sytuacjach i codziennych przedmiotach, które przechodzą przerażające przemiany.

Bo horror czai się tuż pod powierzchnią normalności."

Co prawda nie jestem fanką opowiadań, wolę Kinga w dłuższych formach, ale te mi całkiem przypadły do gustu. Jest to chyba jedno z najlepszych zbiorów opowiadać Mistrza, które czytałam. 

"Wkuwanie wcale nie stanowiło prawdziwej nauki; chodziło o to, żeby dożonglować wkutą wiedzą do egzaminu, a później natychmiast wszystko zapomnieć."

"Kiedy romantycy próbują dokonać czegoś dobrego i nie udaje się im to, dostają medal. A kiedy pragmatyk odnosi sukces, posyła się go do piekła."

"W kłującym blasku księżyca przedmioty rzucały ostre, wyraźne cienie barwy atramentu, a poświata otaczała wszystko. Opuszczona wieża ratownika, stojąca jakieś dwadzieścia metrów od budynku z prysznicami, sterczała w niebo białym szkieletem niczym kościsty palec."

Bardzo dobry tom opowiadań. Zbiór w zasadzie pozbawiony takiego opowiadania, które można nazwać przysłowiowym "gniotem". Na minus zapisałbym jedynie ostatnie opowiadanie. Zdecydowanie nie w stylu Kinga, reszta w porządku.

7/10

"Samotni" Håkan Nesser

 

"W 1969 roku sześcioro młodych ludzi przyjeżdża do Uppsali. Tu krzyżują się ich drogi i zawiązuje się między nimi swego rodzaju przyjaźń. Jednak pewne wydarzenie zmienia wszystko. Koniec pobytu w Uppsali oznaczać będzie koniec czegoś jeszcze…

Kilkadziesiąt lat później naukowiec z uniwersytetu w Lund zostaje znaleziony martwy na dnie wąwozu w lesie koło Kymlinge. Według legendy wąwóz ten jest miejscem, gdzie najstarsi członkowie rodzin żegnali się z życiem. Dokładnie tutaj 35 lat wcześniej zginął ktoś z grupy upssalskich studentów.

Samotni to czwarta część cyklu o inspektorze kryminalnym Gunnarze Barbarottim, powieść, w której przyjdzie mu się zmierzyć z nowego rodzaju niebezpieczeństwem i koniecznością przewartościowania wielu spraw. A zwłaszcza swojej starej umowy z Bogiem."

Miałam bardzo długą przerwę od Nessera, za długą. A ta seria jest świetna. Podobnie jak we wcześniejszych częściach - zagadka kryminalna tutaj jest wyjątkowo nieoczywista i ciekawa oraz jest pretekstem do snucia ciekawej opowieści o tytułowych samotnych.

"Listopad, myślę. Nagie drzewa, ciemność, spadanie. Bóg odwraca się do nas plecami. Nie tylko do mnie, do wszystkich. Dobrze mi z tym. Jest w tym jakaś zimna sprawiedliwość."

"Kiedy jest się we dwoje, jedno powinno nosić drugie. Można zamieniać się rolami, ale jedno musi zawsze trzymać nas nad powierzchnią wody."

"- Życie i śmierć to rodzeństwo- powiedziała. -Jak to się mówi... syjamskie. Jeżeli boimy się jednego, boimy się też drugiego."

"Ufność jest jak mydło w łazience, pomyślał inspektor Barbarotti. Chwycenie jej jest prawie niemożliwe."

Bardzo dobrze napisany kryminał. Zbrodnia sprzed lat znowu nie daje spokoju i cała prawda wychodzi na jaw. Autor, jak zawsze, trzyma poziom. Nesser udowadnia, że zbrodnia zdarzyć się może w każdym miejscu i czasie. I wcale nie trzeba być psycholem, by ją popełnić.

7/10

Szeptacz (2026)

 

"Kiedy jego ośmioletni syn zostaje porwany, owdowiały autor kryminałów zwraca się o pomoc do swojego dawno niewidzianego ojca, emerytowanego detektywa, który odkrywa powiązanie ze sprawą skazanego kilka dekad temu seryjnego mordercy, znanego jako "Szeptacz"."

Wiadomo - film się nie umywa do książki, ale tego się nie spodziewałam. Od początku zarysowuje się znany schemat: zaginione dziecko, rodzinna trauma, seryjny morderca. I do tego emerytowany detektyw z ambitną panią detektyw. Co tu mogło się nie udać? Mogło wszystko. Ale, mimo niskich ocen i fali krytyki, mnie ten film się podobał. I dostałam dokładnie to, czego oczekiwałam.

7/10