"Odległe życie" M.L. Stedman

 

"Zapierająca dech w piersiach epicka powieść o rodzinnych tajemnicach i nieprzemijającej sile miłości, a także o tragedii, której skutki będą odczuwalne przez wiele lat.

Australia Zachodnia, rok 1958. MacBride’owie od pokoleń mieszkają na rozległej stacji hodowli owiec Meredith Downs. Pewnego dnia na pustej drodze głowa rodziny, Phil MacBride, skręca gwałtownie, żeby ominąć kangura. W ułamku sekundy dochodzi do wypadku, w którym traci życie on i starszy syn, a młodszy – Matt – zostaje ciężko ranny. Najwyraźniej zły los nie chce zostawić MacBride’ów w spokoju. Wdowie po Philu, Lornie, pozostaje wprawdzie jeszcze dwoje dzieci, ale i one są naznaczone piętnem tragicznego wypadku i poczuciem winy, co musi się odbić na losie niewinnego chłopca, przekonanego, że jest sierotą. Na drodze w nieznane, którą podąży Matt – bez mapy i przewodnika –będzie musiał dokonać dramatycznych wyborów: między miłością a obowiązkiem, między poświęceniem a szczęściem."

Jedna z lepszych książek przeczytanych w moim życiu. "Odległe życie" to próba ustalenia, co jest ważne w naszym życiu, jak ważna jest rodzina i to co nas kształtuje. W książce poruszono przede wszystkim temat straty i tego, jak różni ludzie radzą sobie z nią na własny sposób.

"Wiek skrada się niepostrzeżenie, siedzi na twoich ramionach tak cicho, że nie czujesz, jak z dnia na dzień robi się coraz cięższy. Rzeczy zmieniają się powoli. Przyzwyczajasz się do kształtu, jaki przybiera życie, tak jak przyzwyczajasz się do zmarszczek na swojej twarzy, choć nie sądziłeś, że kiedykolwiek się tam pojawią."

"Jeśli się nad tym zastanowić, to dla każdego życie jest więzieniem... więzieniem kolejnych dni. Cała Sztuka polega na tym, żeby się w nim dobrze rozgościć. Znajdź swój obszar wolności we wnętrzu tego, co jest twoim więzieniem."

"Czas jest głupi. Przynosi tylko kłopoty. Okłamuje: jedna minuta wcale nie jest równie długa jak następna. Kilka sekund może zniszczyć całe twoje życie. Na zawsze."

Ta książka robi duże wrażenie dlatego, że nie opowiada wyłącznie o samej tragedii, ale przede wszystkim o jej konsekwencjach. O poczuciu winy, o sekretach ukrywanych latami i o tym, że niektórych ran nie da się całkowicie zagoić. To smutna, melancholijna opowieść, która pokazuje, jak łatwo jedno wydarzenie może zmienić całe życie kilku osób. Książka naprawdę warta uwagi i czasu.

9/10

"Bebok" Aldona Reich

 

"Każdy ma swoje demony. Jedne można oswoić lub uśpić, inne odejdą same, a jeszcze inne trzeba… zabić. Demon, który osiedlił się w niewielkiej miejscowości pod Wrocławiem, zdołał przeciąć ścieżki kilkorga bohaterów. Każdy musiał uporać się z własną przeszłością, stając do konfrontacji z tym, co stawia pod wielkim znakiem zapytania słuszność podejmowanych wyborów.Poszukujący „chwytliwego” tematu pisarz, Tomasz Radwan,przyjeżdża do Zalesina, aby poznać okoliczności zaginięcia i śmierci jedenastoletniej Łucji Warskiej. Tam po raz pierwszy słyszy o beboku, lokalnym demonie, który wedle śląskich wierzeń porywał dzieci. Zagłębiając się w całą sprawę, Radwan powoli odkrywa, że w tej z pozoru niedorzecznej legendzie jest wiele prawdy, a sprowadzony do współczesności pogański bebok pozwala na uporanie się z innymi demonami - nie tylko tymi, z którymi sam przyjechał do Zalesina, ale także tymi, które tam zastał."

Przyznaję bez bicia - po książkę sięgnęłam głównie ze względu na tytuł i opis na okładce. Okazało się, że to całkiem dobrze skonstruowany kryminał, który pokazuje mroczne sekrety na pozór zwykłych ludzi z małej miejscowości. W fabułę zostały wplecione lokalne legendy i wierzenia, dzięki czemu możemy lepiej wczuć się w nastrój małomiasteczkowej społeczności - bardzo lubię takie "dodatki" w powieściach, tworzą niesamowity klimat.

"Czasem, nawet jakby człowiek z diabłem pakt zawarł, to się nie uda... I tak go ten diabeł ocygani..."

"To on nauczył Tomasza, że w odchodzeniu gorzej mają ci, którzy zostają."

Określiłabym ją jako powieść kryminalno-obyczajową, gdyż oprócz samego morderstwa autorka zwróciła tu uwagę również na aspekty społeczne. Książkę czytało się szybko i łatwo. Jest to bardzo przyjemna lektura i na pewno sięgnę po inne książki Autorki.

7/10

"Anonim" Diana Brzezińska

 

"Jedna noc. Jedna tajemnica. Jeden list, który po siedemnastu latach burzy spokój małej społeczności.

Na posterunek trafia anonim z opisem zbrodni sprzed lat: pobicie, uprowadzenie, rozczłonkowanie… i ognisko, nad którym sprawcy mieli piec części ludzkiego ciała. Nikt nie zna nazwiska ofiary. Nikt nie chce pamiętać tamtej nocy. A jednak ktoś w końcu pęka.

Prokurator Komorowski i policjant Kozłowski ruszają tropem, który przypomina wiejską legendę – dopóki informacje z podsłuchów, przesłuchań i zeznań nie zaczynają układać się w coś przerażająco spójnego. Rośnie panika. Ktoś kłamie. Ktoś próbuje ratować swoją rodzinę. Ktoś ukrywa prawdę, która może zniszczyć życie wielu osób.

To historia o winie, którą nosi się jak drugą skórę.

O kłamstwach, które dojrzewają w ciszy.

I o zemście, która smakuje gorzej niż strach."

Jedna z lepszych powieści Diany Brzezińskiej, jaką czytałam. Niewątpliwie atutem tej lektury jest nietuzinkowa struktura, w której akta sprawy i przesłuchań mieszają się ze standardową narracją historii, zachowując swoją rzeczywistą formę. Nie jest to książka, w której akcja toczy się dynamicznie, lecz czyta się ją i tak z zapartym tchem.

"Miłość ma swoje granice, a jeśli nawet nie ona, to zdrowy rozsądek, którym powinniśmy kierować się w życiu."

"Mówienie, ze dzieci z miasta i ze wsi miały te same szanse, było kłamstwem. Wieś była bardziej zamknięta na obcych. Mieszkańcy stanowili jeden sprawny organizm, niekoniecznie zdrowy. Pomagali sobie."

"Każdy wiedział wszystko o każdym. I się nie wtrącał. Skrywał te sekrety, odwracał wzrok, bo sam nie chciał, aby jego sprawy wyszły na jaw. Szczególnie przed obcymi."

Jest to książka, która zostanie w mojej pamięci. "Anonim" to historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i to przeraża najbardziej. Człowiek to bestia, która na co dzień ukrywa mrok za czarującym uśmiechem. To historia o złości, żalu i poczuciu niesprawiedliwości.

8/10

"Nie dotykaj mnie" Andrea Camilleri

 

"Zaginęła Laura Garaudo - piękna i inteligentna żona znanego pisarza. On wierzy, że kolejne tropy pozostawiane przez Laurę – od Florencji przez Wenecję aż po Londyn - są grą miłosną, serią zaszyfrowanych wiadomości skierowanych tylko do niego.

Komisarz Maurizi szybko jednak odkrywa, że za pozornie romantyczną układanką kryje się mistyfikacja, a zniknięcie kobiety okazuje się bardziej tajemnicze, niż na początku mógł przypuszczać.

Andrea Camilleri, mistrz włoskiej literatury, tym razem konstruuje fabułę, która jest jednocześnie intrygą kryminalną, studium psychologicznym i hołdem dla malarstwa jako ponadczasowego języka sztuki. Fragmentaryczna, wielogłosowa narracja, utkana z dialogów, zeznań, listów i wycinków prasowych, stopniowo odsłania obraz kobiety, która odrzuca swoje dotychczasowe życie. Czy to ucieczka? Jeśli tak, to przed czym lub przed kim? A może to rozpaczliwa podróż w poszukiwaniu... właśnie - czego?"

W genialny sposób napisana powieść. Nie tyle zagadka, co forma jej przedstawienia, jest największym atutem tej książki. Czyta się ją wybornie i nie chce się jej odłożyć, nawet po zakończeniu. A  świat sztuki, włoska melancholia i skąpane w słońcu uliczki dodają tylko świetnego klimatu. Aż zamarzyło mi się, by pojechać lub polecieć do Włoch - najlepiej wiosną lub latem.

"Zakochałem się w niej, gdy tylko weszła do mojego gabinetu. Prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia."

"Panie kochany, pies, wiadomo, jak się zachowuje, siedzi ci przy nodze, patrzy, czeka, kiedy go pogłaszczesz, dasz mu herbatnika... No a jak cię już wkurzy, to go poczęstujesz kopniakiem, odepchniesz, krzykniesz na niego, każesz iść na swoje miejsce... Pan Mattia był jak taki pies. Jakby mu pani powiedziała, żeby zjadł robaka, to by go zjadł, nawet bez soli."

"Kiedy wszedłem do mieszkania, zastałem cię w fotelu, oglądałaś telewizję. Nie ruszyłaś się z miejsca, żeby mnie przywitać, a kiedy chciałem cię objąć, powiedziałaś: "Nie dotykaj mnie"."

„Nie dotykaj mnie” zdecydowanie nie jest zwyczajną i lekką lekturą. To książka, która zmusza człowieka do najróżniejszych przemyśleń. Autor mnie zaskoczył. Ta książka to hybryda - trochę w niej kryminału, trochę thrillera czy powieści detektywistycznej, jest to też po części romans albo po prostu książka o wielkiej miłości. Dużo podróżowałam na kartach tej powieści, co było absolutnie wspaniałe. Polecam bardzo!

8/10

"Obława" Piotr Kościelny

 

"Komisarz Sikora powraca i kolejny raz musi zmierzyć się z czymś, co wykracza poza jego wyobraźnię…

Pościg za kanibalem trwa. Miasto ogarnia paraliżujący strach. Każdy może być jego kolejną ofiarą. Zespół z wydziału zabójstw skupił się na ludobójcy a nie wie, że do miasta właśnie zmierza przerażające zło. Sikora musi zmierzyć się z potworem z którym miał już do czynienia w przeszłości. Pierwszy raz od dawna ma wątpliwości czy z tej walki wyjdzie zwycięsko. Kiedyś nie miał nic do stracenia, teraz na szali jest życie jego syna."

Autor znany jest z brutalnych, dosadnych historii, w których nie brakuje najmroczniejszych zakamarków ludzkiej psychiki. Również tutaj nie oszczędza czytelnika. Powieść jest więc intensywna. To mroczny, brutalny kryminał, który nie pozwala czytelnikowi na chwilę oddechu.

"- Powiem ci coś, czego może jeszcze nikt ci nie mówił. Ty jako komendantka możesz tego nie wiedzieć, ale ludzie tacy jak ja, zajmujący się najbardziej ohydnymi zbrodniami, czasem wracają do domu. Jadą autobusem i pasażerowie się od nich odsuwają. Wiesz czemu? - Pewnie mi powiecie. - Bo śmierdzą trupem."

"- Nie wierzgaj tak. Zestresowane mięso szybko się psuje i nie smakuje tak dobrze. A mi zależy na tym, żebyś był smaczny..."

"- Mogę ci udowodnić, że potrafię sprawiać ból. - Oprawca pochylił się i popatrzył Grześkowi w oczy. - Wierzę ci, chłopie. Gdy tylko poczułem smród z twojej gęby, dotarło do mnie, że kontakt z tobą naprawdę może boleć. O szczypaniu w oczy nie wspomnę."

Sięgając po tą książkę wiedziałam, że będzie grubo, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Finał jak zwykle jest ogromną furtką do kontynuacji. Mnie tylko rozczarowuje pod tym względem, że sprawa kanibala ciągnie się aż za długo.

7/10

"Alfa" Grzegorz Brudnik

 

"Komisarz Lichy powraca!

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Do czasu.

Prokurator, która nie chce wracać w rodzinne strony. Były gliniarz, który nie chce wracać do służby. Połączy ich przerażająca zbrodnia, o której jeszcze latami szeptać będą mazurskie wsie.

Czy opowieść o Niechcianych Córkach to tylko kolejna lokalna klechda? Czy wspominane z trwogą dawne czarownice wciąż kryją się po wsiach i rzucają uroki?

Gdy zima huczy na Mazurach, a nad jeziorami niesie się wycie wilków, gdy zewsząd słychać nawoływanie śmierci, Lichy musi w końcu zdecydować, jak bardzo pragnie żyć.

Grzegorz Brudnik powraca z długo wyczekiwaną opowieścią o komisarzu Rafale Lichym, by sprawdzić, czy zagubiony człowiek może zagubić się jeszcze bardziej. W tej wędrówce przez skute lodem jeziora, przysypane śniegiem lasy i otulone zimową mgłą Giżycko towarzyszy mu wierny przyjaciel, którego czuły nos będzie dla nich jedynym przewodnikiem.

Kto pierwszy, ten umiera."

Doskonale napisana powieść. Autor potrafi stworzyć klimat jak mało kto. Są takie serie kryminalne i tacy bohaterowie, do których wraca się z przyjemnością. Dla mnie takim bohaterem jest Rafał Lichy i jego Sierść. Cieszę się, że komisarz Lichy jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.

"Cza­sa­mi do­brzy lu­dzie ro­bią złe rze­czy, ale to nie zna­czy, że są źli."

"Faceci to bez cienia wątpliwości jakiś inny gatunek - westchnęła."

"Ludzie w miastach nic nie wiedzą. Oślepiają ich ekrany smartfonów, ogłusza bezustanny jazgot. Ale ponad jeziorami dźwięk się niesie czysty i niezakłócony. Dociera do każdej mazurskiej wsi. My, mam na myśli siebie i wielu takich jak ja, znamy wszystkie plotki i wszystkie historie. Twoją też."

Autor powrócił w świetnym stylu. Ileż tu było emocji - od śmiechu po łzy. Język, którym się posługuje autor, tak bardzo mocno do mnie przemawia. Od ironii, przy której się uśmiechałam, aż bo żal i ból, przy którym chciało się płakać. Świetnie się czyta.

8/10

"Wielki krąg" Maggie Shipstead

 

"1914 rok, zachodnie Stany Zjednoczone. Ocaleni jako niemowlęta z katastrofy statku Marian Graves wraz z bratem bliźniakiem trafiają pod opiekę wuja – niespełnionego artysty. Los dziewczyny wydaje się przesądzony aż do dnia, kiedy w miasteczku zjawia się małżeństwo pilotów. Ryk silników, błysk skrzydeł i świadomość, że za ich sprawą można dotrzeć aż za horyzont, na zawsze odmieniają jej życie. By wzbić się w przestworza, jest gotowa poświęcić nawet siebie i brata.

Sto lat później Hadley Baxter dostaje rolę Marian w filmie opowiadającym o jej tajemniczym zniknięciu wśród surowych lodów Antarktydy. Zachłyśnięta życiem i pogubiona w świecie Hollywood aktorka ma wreszcie szansę zerwać z wizerunkiem gwiazdki romantycznych produkcji i bohaterki towarzyskich skandali.

Ma szansę przejąć ster swojego życia i jak Marian ograć los.

Losy tych dwóch kobiet, tak bliskie, choć oddalone od siebie o dziesiątki lat i tysiące kilometrów, splatają się w tej uwodzącej klimatem, olśniewającej opowieści, która zawładnęła wyobraźnią setek tysięcy czytelników i zyskała entuzjastyczne recenzje krytyków na całym świecie."

Chwilami mocno wciąga, chwilami nie. Książkę można by było zdecydowanie skrócić - jak dla mnie mocno przeciągnięta.

"Tam, w górze, życie jest bardziej trójwymiarowe niż na ziemi."

"Pamięć jest jak kropla złapana w butelkę, zgęstniała i mętna, w niczym nie przypomina tej świeżej obfitości, której jest odpryskiem."

"- Brzydka kobieta ma w sobie coś odpychającego - ciągnął Wallace. - Brzydki mężczyzna to pech, ale mimo to może być w tym coś estetycznie interesującego. Brzydka kobieta budzi niepokój."

Powieść zaczyna się bardzo interesująco, dwa równolegle wątki: ten historyczny i współczesny. Ale im dalej w las tym autorka, takie odniosłam wrażenie, straciła poczucie sensu swojego pisania. Nie rozumiem fenomenu tej powieści, ale rozumieć nie muszę.

5/10

"Gość z koszmaru" J.H. Markert

 

"Na szczycie wzgórza w okolicy miasteczka New Haven, wśród dziwacznie i niepokojąco powykrzywianych sosen wznosi się rezydencja Blackwood. Jej spadkobierca, odnoszący sukcesy pisarz Ben Bookman kończy pracę nad zapowiadającym się na bestseller horrorem Strach na wróble. Radość tworzenia znika, gdy fikcja literacka nagle zaczyna mieszać się z rzeczywistością. W okolicy dochodzi do makabrycznego zabójstwa rodziny Petersonów. Przebieg zbrodni zaczerpnięto z książki, która... nie miała jeszcze premiery. Podczas gdy Bookman traci pamięć, w bestialski sposób zamordowani zostają kolejni ludzie. Trwa wyścig z czasem. Detektywi Mills i Samanta robią wszystko, aby historia nie osiągnęła przerażającej kulminacji opisanej w książce. Czy granice między fikcją a prawdą oraz człowiekiem a bestią mogą być niewidzialne?"

Książka jest mocna, a sceny makabryczne - dla mnie czasem aż za bardzo. Jednak książka ma fajny klimat, podczas czytania mamy wrażenie, że coś się czai w pobliżu.

"Czasami nastolatek musi się sparzyć, żeby pojąć, że ogień jest gorący."

"Je­stem kuku­ry­dzą. Je­stem jesie­nią. Jestem żni­wami, ma­leń­ka. A ty je­steś moją Małą Baby Jane… caluteńka."

"Zbieramy książki w przekonaniu, że je chronimy, podczas gdy tak naprawdę to one chronią swoich kolekcjonerów."

Nie była to lektura pozbawiona wad, ale trzymała w napięciu. Miała swoje zwroty akcji, ale nie straszyła ani trochę. Pierwsza połowa książki super. Potem niestety coraz gorzej. Końcówka jest niestety nielogiczna.

6/10

"Sierociniec" Przemysław Kowalewski

 

"Czerwiec 1975 roku. Do Biura Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Milicji Obywatelskiej zgłasza się Irenka, była podopieczna jednego ze szczecińskich domów dziecka.

Przekonuje, że będąc dzieckiem była świadkiem sprzedaży swojej młodszej siostry. Zgłoszenie trafia do kapitan Barbary Romanowskiej. Milicjantka, która spędziła całe dzieciństwo w sierocińcu, angażuje się w sprawę emocjonalnie. Nie wie, że przekraczając próg Państwowego Domu Dziecka im. Pionierów Szczecina wkroczy w ciemność, która może ją pochłonąć.

Mroczne ścieżki prowadzą na szczyty komunistycznej władzy. Rozwiązać sprawę mogą tylko zaufani śledczy. Romanowska zbiera zespół kryminalnych, którzy wsławili się rozwiązaniem spraw sekty ze Wzgórza Kupały i Bractwa Sprawiedliwych. Śledczy, decydując się na przekroczenie granicy pierwotnego zła, zostaną wystawieni na próbę.

Czy będą gotowi poświęcić wszystko w co wierzą i co kochają, by dotrzeć do prawdy?

Czy brutalna siła przywracająca sprawiedliwość, może być etyczna?"

Ta historia opiera się na prawdziwych wydarzeniach związanych z handlem dziećmi, który obserwowano w latach 70-tych. Ciężko mi się czytało, że w miejscu, gdzie dzieci powinny być chronione, dochodziło do potwornych rzeczy, że zrobiono z nich towar. Jednak jest to na tyle wciągająca historia, że czytałam z zapartym tchem, by poznać zakończenie.

"Kie­dy zło ukry­wa się pod po­sta­cią spra­wie­dli­we­go, my mu­si­my za­mie­nić się w upio­ry, bo tyl­ko w ciem­no­ści mamy szan­sę z nimi wy­grać."

"- Widzicie ten podpis? Wskazała ręką ekran. - Jeżeli prawdą jest, że handlują dzieciakami, to oni muszą w tym siedzieć. Być może siostra Irenki jest tylko czubkiem góry lodowej. A jeżeli tak jest, to naszym przeciwnikiem nie są handlarze z Turzyna, tylko najwyżsi przedstawiciele tego państwa, którzy wykorzystują swoją pozycję do wzbogacenia się... "

"Był nieobliczalny. Ludzie nie chcieli z nim pracować, bo się bali, co mu strzeli do głowy. Każdy jednak zdawał sobie sprawę, że jeśli wybuchnie pożar, Ugne będzie pierwszy, by go gasić. Nie bał się. Szukał adrenaliny. Podniecało go ryzyko, zatracał się w nim. Nic innego się wtedy nie liczyło. Ani nikt. Tylko ogień. Kiedy chlał, nie znał granic, dlatego się go bali. A teraz? Teraz nie pił i nikt nie był pewny, jak to się zakończy."

Najbardziej poruszające i zatrważające jest to, że nie jest to zupełnie wymyślona historia. Ta bazuje na doświadczeniach osoby bliskiej dla autora. Momentami otwierałam buzię ze zdziwienia, z szoku, jaki wywołała we mnie fabuła. Wertowałam strony coraz szybciej pełna napięcia. Na pewno nie jest to powieść dla osób wysoko wrażliwych oraz tych, którzy mają dzieci.

8/10

"Nocna zmiana" Stephen King

 

"Para trafiająca do miejsca, w którym żyją wyłącznie dzieci… Nauczyciel wracający do rodzinnego miasteczka i spotykający tam ludzi, którzy zginęli trzydzieści lat temu… Człowiek, który zaczyna się zamieniać w galaretowatą szarą masę… Mężczyzna, który igra ze śmiercią, przechodząc dla ukochanej po wąskim gzymsie 120 metrów nad ziemią… Morderca grasujący po kampusie, gdy nadchodzi pora nazywana Truskawkową Wiosną…

Stwory żyjące w szafach, śmiercionośne maszyny, wampiry, demoniczni kochankowie, gigantyczne szczury, śmiercionośne żołnierzyki, przerażające dzieciaki, szalony biznesmen… Jednym słowem wszystko, czego można oczekiwać po klasycznych horrorach, i jeszcze więcej!

To opowieści o zwykłych ludziach postawionych w makabrycznych sytuacjach i codziennych przedmiotach, które przechodzą przerażające przemiany.

Bo horror czai się tuż pod powierzchnią normalności."

Co prawda nie jestem fanką opowiadań, wolę Kinga w dłuższych formach, ale te mi całkiem przypadły do gustu. Jest to chyba jedno z najlepszych zbiorów opowiadać Mistrza, które czytałam. 

"Wkuwanie wcale nie stanowiło prawdziwej nauki; chodziło o to, żeby dożonglować wkutą wiedzą do egzaminu, a później natychmiast wszystko zapomnieć."

"Kiedy romantycy próbują dokonać czegoś dobrego i nie udaje się im to, dostają medal. A kiedy pragmatyk odnosi sukces, posyła się go do piekła."

"W kłującym blasku księżyca przedmioty rzucały ostre, wyraźne cienie barwy atramentu, a poświata otaczała wszystko. Opuszczona wieża ratownika, stojąca jakieś dwadzieścia metrów od budynku z prysznicami, sterczała w niebo białym szkieletem niczym kościsty palec."

Bardzo dobry tom opowiadań. Zbiór w zasadzie pozbawiony takiego opowiadania, które można nazwać przysłowiowym "gniotem". Na minus zapisałbym jedynie ostatnie opowiadanie. Zdecydowanie nie w stylu Kinga, reszta w porządku.

7/10

"Chrzciciel" Grzegorz Brudnik

 

"Prawdziwy mrok skrywa się w ludzkich sercach.

Malownicza beskidzka wieś, tajemnicza śmierć trzynastoletniego chłopca w zbiorniku elektrowni na szczycie Żaru i tylko jeden człowiek, który za wszelką cenę dąży do prawdy. Komisarz Rafał Lichy po latach wraca w rodzinne strony, ale by znaleźć mordercę, będzie musiał stanąć sam przeciwko wszystkim. Nawet przeciwko własnemu bratu. Tymczasem nadciąga wielka woda.

Grzegorz Brudnik, autor świetnie przyjętego „Szafarza“, powraca z noire’ową kontynuacją opowieści o komisarzu Rafale Lichym, który wspierany przez nowego, czworonożnego członka rodziny, powoli wydobywa się z życiowego niebytu. Ale niebyt nie wypuszcza swoich dzieci z ramion bez walki. Czy ta, którą stoczy z nim Lichy, będzie w końcu ich ostatnią?"

Mamy tu wszystko, co powinien mieć w sobie dobry kryminał/thriller. Solidna niebanalna fabuła, okrutne zbrodnie, okrucieństwo i znęcanie psychiczne oraz niewyjaśnione sprawy z przeszłości. Grzegorz Brudnik wiąże to wszystko niezwykle umiejętnie, logicznie i konsekwentnie. Świetnie się czytało tę powieść.

"Le­piej za­dać głu­pie py­ta­nie niż nie za­dać mą­dre­go. A czę­sto w pierw­szej chwi­li nie wia­do­mo, któ­re jest któ­re."

"Ale życie, jak to życie, jak może dopierdolić jeszcze bardziej, to dopierdoli."

"(...) ponoć mąż i ponoć ojciec, ale przede wszystkim człowiek, jak każdy składający się w głównej mierze ze słabości."

Jestem zachwycona kolejną przygodą Lichego. Autor nie tylko utrzymał wysoki poziom, ale jeszcze go podniósł. Autor dba o szczegóły. Gdy pisze o powodzi, to ma się wrażenie, że to reportaż, relacja z miejsca zdarzenia, a nie fikcja literacka. Co tu dużo pisać - warto poświęcić czas na przeczytanie tej książki i tyle.

8/10

"On" Diana Brzezińska

 

"Marcel Jeleński to przykładny mąż i ojciec.

Dotrzymał przysięgi małżeńskiej – nie opuścił żony aż do śmierci.

Śmierci, do której mógł się przyczynić.

Joanna Jeleńska była kochającą żoną i matką. To Marcel znalazł jej ciało w ich małżeńskiej sypialni. Policjanci skupiają uwagę głównie na nim. Marcel plącze się w zeznaniach i desperacko próbuje ukryć pewien element kryminalnej układanki, bo wie, że może on zostać wykorzystany przeciwko niemu. Uparcie twierdzi, że jest niewinny. Ślady zbrodni zdają się jednak opowiadać zupełnie inną historię…

W związku pełnym sekretów miłość może stać się gwoździem do trumny."

Najbardziej w thrillerach psychologicznych lubię ten dreszczyk emocji, rodzaj przeczucia, który sugeruje rozwikłanie sytuacji oraz element zaskoczenia. Książka wciąga od pierwszych stron, zaskakuje zbrodnią i ciekawi motywem. Posiada także wątek romansu.

"Nie ma zbrodni doskonałych, bo każdej z nich dopuszcza się człowiek, są więc jedynie te, których nie potrafimy jeszcze rozwiązać."

"Pomieszczenie zdawało się ciasne, mimo wielkich okien i otwartej przestrzeni brakowało w nim powietrza. Czuł, jak pulsuje mu w głowie, a jego serce tłucze się w piersi. Cały czas schodziło z niego napięcie. Przed sobą położył na stole rękę - dłoń była opuchnięta i sina, uderzył mocno, ale nieumiejętnie. Satysfakcja rozlewała się jednak po jego ciele wraz ze wściekle pulsującą krwią."

Autorka rysuje bohaterów w genialny sposób. Temat psychopaty niszczącego swoją ofiarę jest podany w wyśmienity sposób. Romans, tajemnice i niebezpieczny mężczyzna - połączenie idealne. Powieść wzbudza wiele emocji. 

7/10

"Mikrotyki" Paweł Sołtys

 

"W pewnym mieście po prawej stronie rzeki wciąż stoi bar Stokrotka, w którym profesor Kruk opowiada, jak nokautować tomem Iwaszkiewicza. Anka, uczennica szkoły fryzjerskiej, wciąż żartuje, starając się nie myśleć o swej twarzy. Nieopodal niedbale oparty o huśtawkę stoi wielki jak hala Marian, co bije swoje kobiety, ma nóż i kij bejsbolowy w bagażniku i wszyscy wiedzą, że lepiej go omijać. W tym mieście wciąż grają Modern Talking, Limahl, Shakin Stevens, Lionel Richie i cała reszta, a chłopaki ćmią sobieki.

Opowiadania Pawła Sołtysa "Mikrotyki" są raczej krótsze niż dłuższe, w większości realistyczne, sensacji w nich niewiele, trupów kilka, scen erotycznych nie ma prawie wcale. Są jak piosenki z naszej młodości – nie można ich zapomnieć."

Cudnie się czyta. Lubię wrażliwość i celność obserwacji Autora. Opowieści te dotykają istoty życia, jego sensu i prawidłowości. Opowiadania pisane są wspaniałym, obrazowym i przejmującym językiem. Niby trochę śmieszne, ale jakieś autentyczne. 

"Niektóre historie się pamięta, a niektóre pamiętają ciebie i wyciągają rękę, żeby cię poddusić w najmniej spodziewanych chwilach."

"Ludzie zatrzymali przy sobie koty chyba po to, by mieć na co dzień trochę tajemnicy, czegoś, co nie będzie wielką religią, tylko powszednim obcowaniem z niepewnością. Może zastępują im domowe duchy i skrzaty. A zresztą co to za różnica?"

"Wydałem się sobie bardzo elegancki, a śmiechy kolegów ułożyłem tam, gdzie wcześniejsze docinki i krzywe spojrzenia, w cichym schowku na późniejsze nerwice."

"Lubiłem te wieczory i tych pozornie nieskomplikowanych ludzi, którzy zwykle woleli pogadać, niż pomilczeć, a i milczeli jakoś tak po ludzku, nie robiąc z ciszy papieru ściernego."

Opowiadania poruszające i trafiające w punkt. Nienachalne w swojej prostocie. Nieprzeciętne. Jestem pełna zachwytu.

8/10

"Głośnik w głowie. O leczeniu psychiatrycznym w Polsce" Aneta Pawłowska-Krać

 

"Co czwarty Polak w jakimś momencie życia miał kłopoty ze zdrowiem psychicznym – wynika z badania dotyczącego kondycji psychicznej mieszkańców Polski. To znaczy, że ponad osiem milionów osób w naszym kraju doświadczało lub doświadcza zaburzeń psychicznych. Ale z powodu słabej dostępności pomocy – i uprzedzeń wobec ludzi chorych – do psychologa lub psychiatry trafiło zaledwie szesnaście procent.

Problem chorób i zaburzeń psychicznych dotyka osób w każdym wieku, od dzieci po ludzi starszych. Cierpią między innymi na schizofrenię, depresję, uzależnienia, zaburzenia odżywiania czy zaburzenia rozwojowe. Często kłopoty sprawia już postawienie diagnozy, leczenie jest jeszcze większym wyzwaniem. To proces, który może trwać latami, wymaga cierpliwości, elastyczności, wytrwałości – tak pacjenta, jak i lekarzy. Wymaga też dobrego planu – i pieniędzy.

Jak to wygląda w Polsce? Aneta Pawłowska-Krać rozmawia z pacjentami i ich rodzinami, z psychiatrami, pielęgniarzami i pielęgniarkami i kreśli obraz polskiej psychiatrii, niestety w ciemnych barwach. Pacjenci są hospitalizowani za późno, zostają w szpitalach za długo, nie mają tam odpowiedniego wsparcia i opieki, są faszerowani lekami i wypuszczani z oddziałów bez wskazówek, jak radzić sobie dalej. Trudno jednak całą winą obarczać personel szpitali i poradni – jest tak nieliczny i przeciążony, że zwyczajnie nie może poświęcić pacjentom tyle uwagi, ile potrzebują.

Czy jest wyjście z tej sytuacji? Autorka przygląda się rozwiązaniom przyjętym w innych krajach, analizuje wdrażaną obecnie z pewnym trudem reformę psychiatrii. I choć widać światełko w tunelu, nie sposób stwierdzić, czy to wyjście, czy może rozpędzony pociąg, który zbliża się w naszym kierunku i już za późno, by uniknąć kolizji."

Miałam nadzieję, że będzie więcej o ludziach mających problem z chorobami, o ich codzienności. I na początku bardzo mi się podobało, ale gdzieś w połowie książki zaczęło się dużo statystyk. Nie twierdzę, że to źle lub że niepotrzebne, ale nie nie tego oczekiwałam. Jednak i tak uważam, że reportaż warty uwagi i czasu na przeczytanie.

"A pacjenci psychiatryczni? Jako społeczeństwo niechętnie patrzymy w ich stronę. Tak jakby byli gorszymi ludźmi, których najlepiej zamknąć, odseparować. Podobnie z dziećmi. Chore na serduszko rozczulają, a leczone psychiatrycznie to już nie są takie „nasze dzieci”, lecz bardziej obce, inne."

"Jeżeli psychiatria uważana jest za "czarną owcę medycyny" (...), to psychiatria dzieci i młodzieży jest jej mniejszą i jeszcze czarniejszą siostrą (...)."

"Wiele się uczę od swoich pacjentów. Najbardziej pokory wobec życia. Patrzę, jak są dzielni, jak dążą do wyzdrowienia. To mi dodaje siły w moich osobistych trudnych sytuacjach. Myślę, że skoro oni dają radę, ja też nie mogę polec."

Podziwiam bohaterów książki. Ile trzeba wysiłku, żeby wywalczyć sobie pomoc, diagnozę i w konsekwencji zdrowie, wiedzą tylko oni. Podziwiam lekarzy, pielęgniarki i pielęgniarzy, psychologów i społeczników, którym się chce. Czytanie o tym, jak bardzo system kuleje, jak wiele osób doświadcza problemów natury psychicznej, było bolesne i niesamowicie smutne.

6/10

"Wypowiedz jej imię" James Dawson

 

"Trójka nastoletnich przyjaciół w noc Halloween przyzywa ducha legendarnej Krwawej Mary. To, co miało być zabawą, zmienia się w koszmar i dramatyczną walkę o przetrwanie. Bobby, jej przyjaciółka Naya i przystojny Caine muszą się zmierzyć z nawiedzającą ich w snach upiorną siłą mieszkającą po drugiej stronie lustra. Nastolatkowie odkrywają tajemnicę z połowy XX wieku. Odnajdują jedyną ofiarę, która umknęła Krwawej Mary i od lat przebywa w szpitalu psychiatrycznym. Czego upiór pragnie naprawdę – ukojenia czy zemsty?"

Uwielbiam horrory, ale niestety rzadko trafiam na takie, które spełnią moje oczekiwania. I ta książka jest całkiem dobra. Nie nazwałabym jej wybitną, ale zdecydowania jest warta polecenia, choćby dla lekkiego dreszczyku. 

"Najpierw przetrwanie, potem całowanie."

"Bobbie przyszło do głowy, że może tak właśnie powinno się mierzyć faktyczną długość czyjegoś życia – do momentu śmierci ostatniej pamiętającej cię osoby; dopóki ludzie nie przestaną składać kwiatów na twoim grobie."

"Bobbie nie była do końca pewna, ale wydawało jej się, że doświadczyła właśnie pierwszego w życiu romantycznego uniesienia. To znaczy, jeśli uczucie owe przypomina tsunami z shake'a truskawkowego, powstałe gdzieś w stopach, a następnie równające z ziemią wszystko po drodze do głowy."

Książka od samego początku potrafi zaciekawić i wciągnąć. I, co najważniejsze, potrafi też to utrzymać do samego końca. Niezaprzeczalnie pomysł na fabułę książki okazał się strzałem w dziesiątkę. Ma w sobie nie tylko lekki powiew grozy, ale i nutkę fajnej adrenaliny.

7/10

"Verity. Coraz większy mrok" Colleen Hoover

 

"Pierwszy thriller psychologiczny autorki, która porwała miliony czytelników

Verity Crawford, sławna autorka thrillerów, zostaje sparaliżowana wskutek tragicznego wypadku. Jej mąż zatrudnia pisarkę Lowen Ashleigh, by dokończyła bestsellerową serię książek chorej żony.

Podczas przygotowań do pracy w posiadłości Crawfordów Lowen w stosie notatek znajduje niepublikowany dotąd materiał. Tekst, który miał na zawsze pozostać tajemnicą, okazuje się wstrząsającą spowiedzią Verity.

Odkrywając sekrety autorki, Lowen coraz bardziej pogrąża się w mroku i niebezpiecznie zbliża do jej męża Jeremy’ego. Aż w pewnym momencie staje się częścią życia Crawfordów, jeszcze bardziej niepokojącego niż thrillery Verity...

Szokująca opowieść o małżeństwie, obsesji i manipulacji."

Podchodziłam do książki z pewną dozą niepewności. Zwlekałam z zabraniem się do czytania. Nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać, ale to, co dostałam, przerosło moje oczekiwania - bardzo pozytywnie. Doskonale napisany thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszych stron i zaskakujący coraz bardziej z każdym rozdziałem. 

Nie łączy mi się ta powieść z kategoriami, do których została przypisana na portalu Lubimy Czytać - zdecydowanie nie jest to powieść obyczajowa, czy romans. I przyznam, że głównie to spowodowało, że z taką niepewnością podchodziłam do książki.

"Żaden człowiek nie wyda się sympatyczny, jeśli pozna się go od środka."

"Nie skupiaj się na tym, dlaczego biegniesz. Skup się lepiej na mecie."

"Tam, dokąd zmierzamy, nie ma światełka w tunelu. To ostatnie ostrzeżenie. Przed nami coraz większy mrok."

"Mężczyzna mający za żonę psychopatkę nie zdaje sobie z tego sprawy, ponieważ robi ona wszystko, co w jej mocy, żeby to przed nim ukryć."

Dawno żadna historia nie wzbudziła we mnie tyle niepokoju. To zaskakująca historia. Od początku budzi w czytelniku niepokój. Czujemy, że coś nie gra, ale nie do końca wiemy, co. Naprawdę spodobał mi się ten klimat.

8/10

"Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet" Antonina Tosiek

 

"W latach 1933–1995 w konkursach pamiętnikarskich dla mieszkańców wsi mogło wziąć udział nawet dziewięćdziesiąt tysięcy kobiet. To Nowy Sącz albo pół Olsztyna pamiętnikarek.

Julianna spisywała swój pamiętnik w latach trzydziestych – nocami, w tajemnicy przed mężem. Danka w latach sześćdziesiątych – rankiem, czekając, aż rozpali się w piecu. Teresa w roku 1983 – w PKS-ie wiozącym ją do pracy w pobliskiej masarni. Janka jako nastolatka marzyła o studiach polonistycznych, ale bardziej potrzebna była w gospodarstwie. Została więc pamiętnikarką.

Dla wielu bohaterek tej książki spisywanie wspomnień było aktem uznania, że ich historia zasługuje na uwagę. Po raz pierwszy miały okazję przyjrzeć się osobistym doświadczeniom i nadać im znaczenie wykraczające poza sferę prywatną. Opowiadały własnymi słowami o przemocy, biedzie czy wstydzie i w ten sposób sprzeciwiały się dominującym normom społecznym i kulturowym.

Antonina Tosiek sięgnęła po setki oryginalnych rękopisów i maszynopisów nadesłanych na konkursy, a także po dane statystyczne i opracowania naukowe. Łącząc wnikliwą analizę z wrażliwością, stworzyła obraz przemian polskiej wsi w XX wieku. Obraz realistyczny i głęboko poruszający."

Bardzo dobry i przede wszystkim ciekawy reportaż. Dobrze skonstruowany, widać ogrom reasearchu i zaangażowanie autorki. To książka ważna, potrzebna i pisana z wyraźnym szacunkiem wobec wiejskich kobiet, których doświadczenia zbyt długo spychano na margines.

"Wojny wstrzymują czas. Tworzą wyrwę w życiorysach i wykoślawiają wspomnienia."

"Wszystkim pamiętnikarkom los rzucił bowiem jedno identyczne wyzwanie: urodziły się dziewczynkami na wsi."

"(...) obejście obowiązku szkolnego umożliwiał między innymi artykuł trzydziesty trzeci dekretu, zgodnie z którym do szkół nie musiały uczęszczać dzieci mieszkające dalej niż trzy kilometry od najbliższej placówki. Prawo to obowiązywało w Polsce w niezmienionej formie aż do roku 1956."

Najbardziej zostały mi w głowie te momenty, kiedy książka pokazuje życie pojedynczej kobiety: kobiety piszącej pamiętniki po kryjomu przed mężem; dziewczyny, której odmawia się nauki, bo „co jej po szkole”, siostry od małego traktowanej jak materiał roboczy. To jest przerażające, ale "takie było życie".

7/10

"Święto Karkonoszy" Sławek Gortych

 

"Kolejny tom bestsellerowej Karkonoskiej Serii Kryminalnej!

Rok 1948. Bronisław Kowalewski zostaje przesiedlony na Ziemie Odzyskane do niedawnego Hirschbergu. Miasto zaraz będą opuszczać ostatni Niemcy, jednak każdy krok po Jeleniej Górze przypomina Bronisławowi, że nie jest u siebie. Za sprawą Emmy, zepchniętej na margines społeczeństwa Niemki, mężczyzna zrozumie, co musi zrobić, żeby on i inni repatrianci wreszcie mogli poczuć się tu jak w domu.

Rok 2008. Szczyty gór rozświetla blask potężnych ognisk. To znak, że rozpoczęło się Święto Karkonoszy, mające uczcić 900-lecie powstania Jeleniej Góry. Na rajd pieszy będący częścią obchodów wybierają się trzej przyjaciele, w tym Robert – syn znanego karkonoskiego przewodnika, Bronisława Kowalewskiego. W górach dochodzi do niespodziewanego załamania pogody. Zapada zmierzch, a żaden z mężczyzn nie dociera na planowany nocleg do Schroniska Odrodzenie. Jego kierowniczka, Justyna Skała, podnosi alarm. Nieoczekiwanie Robert zjawia się w schronisku Nad Śnieżnymi Kotłami. Jest przerażony i zdezorientowany, nie potrafi wyjaśnić, gdzie się podziali jego przyjaciele. Gospodarz schroniska, Maksymilian Rajczakowski, mimo coraz bardziej niesprzyjających warunków, postanawia wyruszyć na szlak w poszukiwaniu zaginionych. Nie przypuszcza nawet, że gdy po upiornej karkonoskiej nocy wstanie świt, nic już nie będzie takie samo.

Co stracił Bronisław, walcząc o swoje marzenia? Czyje zwłoki Robert odkrył w ogrodzie rodzinnego domu? I co tak naprawdę wydarzyło się podczas rajdu z okazji Święta Karkonoszy?"

Ta część karkonoskiej sagi zdecydowanie najmniej mi się podobała. Momentami mnie wręcz męczyła. Tym razem zdarzenia są relacjonowane z dwóch perspektyw czasowych - tutaj mi to nie do końca pasowało. 

"A ludzie, którzy kochają góry, z reguły są dobrzy - i ta zasada zdawała się obowiązywać ponad wszelkimi podziałami."

"Ja na przykład czuję się teraz... Małym Szyszakiem. Kształtem i nazwą nawiązuję do Wielkiego, bo chciałbym być właśnie taki jak Wielki Szyszak: duży i silny, dołączyć do elitarnego grona tych kilku karkonoskich szczytów, które wysokością przekraczają tysiąc pięćset metrów nad poziomem morza. Ale niestety, realia są takie, że wciąż jestem tym małym. Małym Szyszakiem, który nie dorasta Wielkiemu do pięt."

"W życiu tak już jest, że zazwyczaj pociągi, na które czekamy, spóźniają się albo są odwoływane, a te, których nigdy nie chcielibyśmy zobaczyć, przyjeżdżają punktualnie."

Bardzo ciekawie się rozpoczęła, potem wątki jakoś się jednak rozmyły. Znając poprzednie książki Autora - tą jestem bardzo zawiedziona. Akcja taka, że prawie pod koniec nie wiedziałam, co ma być głównym wątkiem i o co chodzi. No tym razem nie jestem zadowolona.

5/10

"Dom bez wspomnień" Donato Carrisi

 

"W lesie w Piekielnej Dolinie odnaleziony zostaje mały chłopiec. Wszyscy stracili już nadzieję, że kiedykolwiek zobaczą go żywego. Tymczasem dwunastoletni Nico, z wyjątkiem tego, że nic nie pamięta, ma się zdumiewająco dobrze. Ktoś ewidentnie o niego zadbał, nakarmił go i ubrał. Nie wiadomo jednak kto, bo Nico uparcie milczy. Jego umysł wydaje się nieprzenikniony. Chłopiec tylko pozornie wrócił, tak naprawdę jest gdzieś daleko, w jakimś ciemnym mrocznym miejscu.Jedyną osobą, która może do niego dotrzeć i rozwiązać zagadkę jego zaginięcia i tajemniczego pojawienia się, jest Pietro Gerber, najbardziej ceniony hipnotyzer we Florencji. Jego zadaniem będzie przeniknięcie do umysłu dziecka i poznanie jego historii. I choć wydaje sie to niemal niemożliwe, Pietro odnosi sukces.

Jako wybitny specjalista, hipnotyzer szybko identyfikuje wyzwalacz – bodziec zewnętrzny: gest, kombinację słów – który wywołuje reakcję Nico. Ale kiedy chłopiec zaczyna opowiadać swoją historię, Gerber zdaje sobie sprawę, że właśnie otworzył na oścież drzwi do dawno zapomnianego pokoju.

To oczywiste, że nie ma wiele czasu na uratowanie Nico. Wkrótce obaj mogą zostać uwięzieni w ciemnym lesie, w którym rządzą reguły magii i iluzji; który cały jest śmiertelnie niebezpieczną prestidigatorską sztuczką... Bo głos, który Pietro Gerber słyszy podczas seansu hipnozy, jest głosem chłopca, ale historia, opowiadana przez Nico, nie jest jego własną historią."

To kolejna książka Donato Carrisi, która przyprawiła mnie o ciarki. Autor prowadzi z czytelnikiem emocjonalny rollercoster. Dawno nie czytałam tak pogmatwanej i tak dobrej historii. Autor kolejny raz zachwyca mnie swoim pisaniem. Jest to definitywnie jeden z moich ulubionych pisarzy.

"Śmierć tam na nią czekała, a ona zaprosiła ją do swojego domu. I już wkrótce, po skończonym posiłku, śmierć się odezwie i powie jej niewinnym głosem to, czego żaden człowiek nie chciałby nigdy usłyszeć. Że nadeszła jego chwila."

"Inteligencją głupców jest nieufność. Kiedy głupcy czegoś nie rozumieją od razu stają się podejrzliwi, dlatego możesz z nimi pogrywać tylko do pewnego stopnia, potem nie ma sposobu by skłonić ich to zmiany zdania albo przekonać, że robisz coś w dobrej wierze. Najgorsze, że nigdy nie wiesz, co taki typ może zrobić albo jaka będzie jego reakcja. Dlatego ze wszystkich ludzi głupcy są najbardziej niebezpieczni."

"Być może powinna dociekać, z jakiego powodu już od kilku tygodni budzi się zawsze co do minuty o tej samej porze. Z jednej strony była przekonana, że istnieje jakaś przyczyna, dla której ta powtarzająca się liczba wyznacza rytm jej starości. Z drugiej – wolała tego nie zgłębiać, bo była przeświadczona, że niektóre pytania należy pozostawić bez odpowiedzi, zwłaszcza w pewnym wieku."

Świetna książka. Z gatunku tych, z którymi trudno się rozstać przed skończeniem czytania. Każde spotkanie z tym autorem gwarantuje rozrywkę najwyższej klasy. Donato Carrisi jest mistrzem kreowania postaci i tworzenia sekretów, których do końca nie jesteśmy w stanie odkryć. Dostałam, jak zawsze, ogromne zaskoczenie i pełną satysfakcję.

8/10

"Kocham, mama" Iliana Xander

 

"Nic nie jest takie, jak się wydaje. Nie ufaj nikomu!

Mackenzie Casper to córka autorki bestsellerowych, mrocznych thrillerów. Kiedy jej matka ginie w wypadku, fani na całym świecie pogrążają się w żałobie, a śledczy zaczynają zadawać pytanie: Czy to na pewno był wypadek?

W dniu ceremonii upamiętniającej pisarkę dziewczyna otrzymuje pierwszą tajemniczą kopertę, podpisaną: "Od największego fana. XOXO". W środku znajdują się strony z pamiętnika matki, zaczynające się od słów: "Chcesz poznać sekret?" To, co czyta, wprawia ją w osłupienie. Ale potem nadchodzi drugi list. I trzeci… Mackenzie rozpoczyna własne śledztwo i natrafia na tajemnice, które jej rodzina skrywała przez lata. Szybko zdaje sobie sprawę, że droga jej matki do sławy była wybrukowana mrocznymi kłamstwami. Wkrótce Mackenzie przekona się, że istnieją rzeczy straszniejsze od morderstwa… Dla sławy można zabić. A nawet zrobić coś gorszego."

Porywająca fabuła - tego nie da się ukryć. Naprawdę ciekawy pomysł. Czytało się ją świetnie – krótkie rozdziały sprawiają, że lektura płynie, a podział na trzy części pozwala lepiej zrozumieć motywy poszczególnych bohaterów.

"Słowa potrafią leczyć, ale ich największą mocą jest zadawanie bólu."

"Nasza teraźniejszość jest często kolażem przeszłych uczynków."

"Każdy człowiek jest zdolny do potworności. Po prostu zależy to od tego, jak zła jest sytuacja."

"Powiadają, że kiedy człowiek się starzeje, powinien mieć za sobą życie pełne historii do opowiadania przyszłym pokoleniom."

Do ostatniej strony autorka trzyma czytelnika w napięciu. To niesamowity thriller rodzinny, który łączy w sobie napięcie, emocje i psychologiczną głębię. Dla mnie była to książka wyjątkowa – pełna dramatyzmu, ale też miejsca na refleksję.

7/10