"Mikrotyki" Paweł Sołtys

 

"W pewnym mieście po prawej stronie rzeki wciąż stoi bar Stokrotka, w którym profesor Kruk opowiada, jak nokautować tomem Iwaszkiewicza. Anka, uczennica szkoły fryzjerskiej, wciąż żartuje, starając się nie myśleć o swej twarzy. Nieopodal niedbale oparty o huśtawkę stoi wielki jak hala Marian, co bije swoje kobiety, ma nóż i kij bejsbolowy w bagażniku i wszyscy wiedzą, że lepiej go omijać. W tym mieście wciąż grają Modern Talking, Limahl, Shakin Stevens, Lionel Richie i cała reszta, a chłopaki ćmią sobieki.

Opowiadania Pawła Sołtysa "Mikrotyki" są raczej krótsze niż dłuższe, w większości realistyczne, sensacji w nich niewiele, trupów kilka, scen erotycznych nie ma prawie wcale. Są jak piosenki z naszej młodości – nie można ich zapomnieć."

Cudnie się czyta. Lubię wrażliwość i celność obserwacji Autora. Opowieści te dotykają istoty życia, jego sensu i prawidłowości. Opowiadania pisane są wspaniałym, obrazowym i przejmującym językiem. Niby trochę śmieszne, ale jakieś autentyczne. 

"Niektóre historie się pamięta, a niektóre pamiętają ciebie i wyciągają rękę, żeby cię poddusić w najmniej spodziewanych chwilach."

"Ludzie zatrzymali przy sobie koty chyba po to, by mieć na co dzień trochę tajemnicy, czegoś, co nie będzie wielką religią, tylko powszednim obcowaniem z niepewnością. Może zastępują im domowe duchy i skrzaty. A zresztą co to za różnica?"

"Wydałem się sobie bardzo elegancki, a śmiechy kolegów ułożyłem tam, gdzie wcześniejsze docinki i krzywe spojrzenia, w cichym schowku na późniejsze nerwice."

"Lubiłem te wieczory i tych pozornie nieskomplikowanych ludzi, którzy zwykle woleli pogadać, niż pomilczeć, a i milczeli jakoś tak po ludzku, nie robiąc z ciszy papieru ściernego."

Opowiadania poruszające i trafiające w punkt. Nienachalne w swojej prostocie. Nieprzeciętne. Jestem pełna zachwytu.

8/10

"Ona i dom, który tańczy" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Małgorzata Oliwia Sobczak jakiej nie znacie!

Iwa po latach powraca do rodzinnego domu na Żuławach. Próbuje uporządkować swoje życie i zrozumieć motywy kierujące bliskimi jej kobietami, babką Antoniną i matką Józefiną. W starym domostwie z duszą, pamiętającym jeszcze czasy holenderskich osadników, powoli odkrywa tajemnice swoich najbliższych i składa w logiczną całość wydarzenia z przeszłości. Trzy kobiety, trzy na zawsze połączone historie i niezwykły dom na Żuławach, który ożywa dzięki muzyce."

Całkiem przyzwoita powieść, ale nie taka, po którą chętnie sięgnęłabym raz jeszcze i która jakoś specjalnie zapadnie mi w pamięć. 

"Mówią, że gdy odchodzi miłość, czas leczy rany. Lecz tak naprawdę gdy odchodzi miłość, czas zatrzymuje się w miejscu. Wszystkie zegary stają się zardzewiałe i chrome. Wybijają wciąż tę samą godzinę. Godzinę rozpaczy."

"Dom patrzył na nią smutno. Bał się, że to on przyniósł wszystkim gorycz. Może nie umiał dawać ciepła? Może był zbyt mało otwarty? Może nie był wystarczająco piękny? A może...był po prostu przeklęty? Dom zaczął wspominać. Starał się wychwycić moment, gdy przestał być schronieniem, a stał się pułapką."

"Dziwne, że umysł można koić doznaniem kubka smakowego, który przez chwilę zasłania prawdę."

Mimo że sam zamysł powieści wydaje się intrygujący, sposób jego realizacji wzbudził we mnie mieszane uczucia. Zapewne miało być bajkowo i klimatycznie, dla mnie niestety infantylnie. Przykro mi, bo wcześniejsze książki tej autorki to jedne z lepszych kryminałów, jakie czytałam.

5/10

"Duchy" Dolly Alderton

 

"Dorosłość? Przereklamowana i droga, nie polecam.

Gdyby Nina Dean była twoją przyjaciółką, to zostawiłaby ci siedmiominutową głosówkę, którą zaczęłaby słowami: „Sorki, że się nagrywam, ale pomyślałam, że tak będzie szybciej”.

A później opowiedziałaby o tym, co dobrze znasz.

O nowym mieszkaniu, do którego przeniosła już co prawda wszystkie swoje rzeczy, ale upłynie jeszcze sporo czasu, zanim poczuje, że to jej prawdziwy dom.

O tym, że choć odniosła duży zawodowy sukces, to czuje, że już niebawem stanie się coś złego i wszyscy odkryją jej niekompetencję. 

O rodzicach, którzy bez zapowiedzi zaczęli się starzeć i o tym, jak trudno jej się z tym pogodzić. Szczególnie, gdy jedno z nich przeżywa barwny kryzys wieku średniego, a drugie gaśnie w oczach.

O tym, że jej ex bierze ślub i ANI TROCHĘ jej to nie interesuje. Po prostu wydaje jej się dosyć zabawne, że…

No i o Maxie, który już na pierwszej randce obiecał, że się z nią ożeni. Spełnienie marzeń o księciu na białym koniu czy jednak red flag?

To nie jest historia o miłości. To opowieść o każdej z nas. O dorosłości, do której nie dołączono instrukcji obsługi, samotności w świecie pełnym ludzi i poszukiwaniu sensu w krótkich momentach radości.

Dolly Alderton, jaką kochacie, znów tu jest! Tak jak w legendarnym "Wszystko, co wiem o miłości", z dystansem, ale i wrażliwością przelewa na papier to, co mamy w głowach i sercach, gdy mierzymy się ze swoim (nie)zwykłym życiem."

Pierwsze spotkanie z Dolly Alderton i to bardzo udane. Autorka ma bardzo fajne poczucie humoru, takie niewymuszone i jest świetna w obserwowaniu rzeczywistości wokół niej. Świetnie opisane  perypetie dorosłych milenialsów:od ghostingu i trudów randkowania w dobie aplikacji randkowych, aż po lęk przed stratą i przemijaniem. 

"Nigdy wcze­śniej nie do­zna­łam tak nie­zno­śnej, roz­dzie­ra­ją­cej i nie­od­par­cie smut­nej emo­cji – współ­czu­cia dla ro­dzi­ca."

"Za­my­kam oczy i myślę o wszyst­kich ścież­kach, które mam przed sobą, a któ­rych jesz­cze nie widzę. Żad­nej z tych dróg nie mogę za­pla­no­wać, mogę tylko z wiarą po­dą­żać w ich kie­run­ku."

"Jestem głęboko przekonana, że każdy dorosły człowiek na tej ziemi siedzi na ławce i czeka, aż rodzice po niego przyjdą, niezależnie od tego, czy jest tego świadomy, czy nie. Myślę, że czekamy aż do śmierci."

Przeczytałam „Duchy” i poczułam się jednocześnie poruszona i zadumana. Czytałam ją z napięciem, czasem wzruszeniem, a czasem lekkim uśmiechem. Po skończeniu czułam mieszankę refleksji, melancholii i ciepła. To zdecydowanie będzie jedna z moich ulubionych książek tego roku.

8/10

"Nocami krzyczą sarny" Katarzyna Zyskowska

 

"HISTORIĘ PISZĄ ZWYCIĘZCY, ALE CZEMU ZAWSZE PRZEGRYWAJĄ KOBIETY?

Maria zaginęła na 3 dni. To było 20 lat temu, kiedy spędzała ostatnie lato u babci w Górach Sowich. Ani ona, ani nikt inny nie wie, co wtedy się z nią działo.

Teraz, gdy wraca w tamto miejsce, nie przypuszcza, że będzie musiała zmierzyć się nie tylko ze swoją traumą, ale i z tym, co zdarzyło się na tych terenach pod koniec wojny.

Stare poniemieckie domy w spowitej mgłą dolinie szepczą mroczne tajemnice.

Maria, Mereike, Marianna – wszystkie musiały coś ukryć i wszystkie musiały milczeć.

Zbyt długo skrywane tajemnice teraz okazują się zbyt trudne do wypowiedzenia.

Czy Marię budzi w nocy krzyk saren, a może to głosy kobiet z przeszłości?"

Wciągająca, poruszająca, przeraźliwie realna i przykra historia ludzi, którzy kiedyś istnieli. Jednak... Niestety można odnieść wrażenie, że większość polskich tego typu pozycji pisze ta sama osoba. Ten sam styl, niemal to samo przesłanie.

"Jednak umrzeć można na wiele sposobów, na wielu poziomach, niekoniecznie wtedy, gdy się przestaje oddychać."

"Idzie i żałuje, że nie umarła wtedy na strychu, chociaż przecież umarła. Ile razy można umierać? Z ilu warstw składa się śmierć?"

"Jestem przędzą na szpuli. Czas przewija się przeze mnie. Jestem lnianą kanwą, utkaną z wielu różnych nici: tych wysnutych moimi palcami, ale i palcami kobiet, które były przede mną."

Owszem - gładko się czyta, akcja jest spójna, zakończenie sensowne, tło historyczne- wszystko pasuje a jednak nie zachwyca. Czytałam i czekałam na zakończenie, ale troszkę się tym zakończeniem rozczarowałam.

6/10

"Kukułka" Antonina Kozłowska

 

"Marta ma wszystko, czego może pragnąć kobieta – kochającego męża, dobrze płatną pracę, mieszkanie na ekskluzywnym osiedlu. Ma to wszystko, czego pragnie Iwona, samotna matka dwójki dzieci pracująca jako woźna w szkole. Marta ma wszystko – prócz dziecka, którego pragnie najbardziej na świecie.

Ścieżki obu kobiet krzyżują się w dramatycznym momencie ich życia. Czy to spotkanie sprawi, że spełnią się ich najskrytsze marzenia?"

Zachęciła mnie okładka i opis. Chciałam przeczytać coś lekkiego i przyjemnego. Książka ta poirytowała mnie nieco..

"Gorliwie przytakujemy, gdy mądrzejsi od nas każą nam cieszyć się chwilą i doceniać to co mamy, ale w głębi duszy wiemy swoje - najlepsze dopiero nas czeka: za rogiem, po przeprowadzce, po Nowym Roku. Gdzieś tam czeka na nas przygotowane już i zapakowane w błyszczący papier z kokardką nasze nowe, lepsze życie, a to co mamy dziś to tylko poczekalnia."

"Jest, jak jest, nie będzie lepiej, nie będzie gorzej. Oto twoje życie, takie dostałaś, innego nie będzie. Nie będzie lepsze i tylko od ciebie samej zależy, czy nie będzie gorsze."

"Dorastając, zaczynamy śmierdzieć. To wszystko, co nas skaża od wewnątrz: krzywdy wyrządzone innym, złość, strach, wina, wydostaje się przez pory skóry, naznaczając nas nieświeżym zapachem gnijącego ciała, który pracowicie zmywamy żelami pod prysznic i mydłami, zabijamy dezodorantami, ale wystarczy chwila nieuwagi, żeby wydostał się na nowo. Dzieci pachną inaczej, bo są niewinne."

Sama nie wiem, do czego potrafiłabym się posunąć, aby mieć dziecko... A jeszcze gdybym miała silnie rozwiniętą potrzebę macierzyństwa.. Bo tu odebrałam to jako już coś "chorobliwego". Poprowadzenie fabuły bardziej mnie denerwowało, niż zachęciło do refleksji.

5/10

"Skrucha" Marek Stelar

 

"NIE BĘDZIE PRZEBACZONE TEMU, KTO NIE OKAŻE SKRUCHY. NIE MA SKRUCHY W TYM, W KTÓRYM NIE MA CZŁOWIEKA.

Wiosna dwa tysiące osiemnastego roku. Aspirant Dominik Przeworski, „kryminalny” ze szczecińskiej Komendy Miejskiej Policji trafia do niewielkiej miejscowości na samym końcu Polski. Od tej pory ma zaprowadzać porządek jako dzielnicowy w Nowym Warpnie.

Tymczasem w ogrodzie przy domu w jednej z urokliwych dzielnic miasteczka odkryte zostają ludzkie szczątki. Czy zwłoki mogą mieć coś wspólnego z tragedią sprzed ćwierćwiecza, kiedy na zalewie utonęło pięciu wychowanków Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego?

CZY JEDNAK PRAWDY NALEŻY SZUKAĆ GDZIE INDZIEJ?"

W tej powieści mamy wszystko, co powinno znajdować się w rasowym kryminale. Jest niebanalna, intrygująca fabuła, ciekawi bohaterowie i zagadka do końca. Historia ciekawa, zawiła, poruszająca. 

"Nie będzie przebaczone temu, kto nie okaże skruchy, nie ma skruchy w tym, w którym nie ma człowieka."

"Jego poukładany świat właśnie legł w gruzach. Kobieta, z którą planował spędzić życie, zdradzała go na długo przed ślubem. Czuł się oszukany podwójnie."

"Czasem lepiej żałować, że się coś powiedziało, niż tego, że się nie powiedziało, ale uznałam, że w tym wypadku nie ma to sensu."

Bardzo dobrze mi się słuchało. Bardzo dobra pozycja. Myślę, że z panem Stelarem zaprzyjaźnię się na długo.

7/10