"Najsłodszy. Autobiografia pisana kciukiem" Michał Figurski

 

"Mów mi Michał. Michał Figurski.

Mam licencję na wszystko. Radio? Proszę bardzo. Gdy mam powiedzieć w porze największej słuchalności, ogłaszając zabójcze wyniki wyborów: „Drodzy Państwo! KURWA MAĆ!” – nie ma problemu. Zorganizować koncert Perfectu w ścisłym centrum, zakorkować Warszawę o ósmej rano w poniedziałek i dogadać się z policją, żeby przed kamerami skuła Grzegorza Markowskiego? Przyjemność po mojej stronie. Poprowadzić program telewizyjny na żywo w trakcie udaru krwotocznego? Do usług.

To wszystko ja. Taki już jestem.

Tylko że to pozór. Mam osiemnaście lat, gdy słyszę wyrok: cukrzyca insulinozależna typu 1. Raz ważę 63 kilogramy, innym razem 136. Niemal tracę wzrok, a moje ciało się rozpada. Impreza trwa jednak w najlepsze, jutra przecież nie ma! Aż w końcu słyszę głos pielęgniarki: – Zamknij się wreszcie! Nie jesteś w telewizji!

Nie żyje się dwa razy, a tryb nieśmiertelności się skończył. W każdej chwili może pojawić się napis GAME OVER.

To moja historia."

Szczera do bólu biografia - pasja i kariera radiowca to jedno, a choroba i jej ignorowanie to drugie. Poza tym na szczególne uznanie zasługuje aspekt edukacyjny. To ważna sprawa.

"W moim życiu wszystko było za głośne, za szybkie i na wczoraj. [...] Żyjąc w tym obłąkanym tempie, nie miałem ani chwili, aby pomyśleć o własnym zdrowiu - tego nie było na liście moich codziennych obowiązków."

"Wylew musiał się zdarzyć, bo byłem na niego skazany, choć właściwiej byłoby powiedzieć, że sam się na niego skazywałem każdego dnia, gdy uciekałem w pracę, nałogi i wszędzie tam, gdzie mogłem ukryć swoją chorobę przed światem i samym sobą."

"Z perspektywy czasu wiem, że nic lepszego niż ten wylew nie mogło mi się przytrafić. Żeby się ratować, musiałem pewną część siebie zabić, wyrzucając toksyczny balast kompleksów, głupoty i braku wyobraźni. Dziś, gdy mam pięćdziesiąt lat, cieszę się każdym swoim upadkiem i życiową trudnością, akceptując fakty i rozumiejąc swój strach."

To jest książka, którą wielu (nie tylko młodych chorych na cukrzycę) powinno przeczytać. Historia o autodestrukcji totalnej. Może niektórymi lektura wstrząśnie, skłoni do działania i zawalczenia o siebie, zanim będzie za późno. Bo nie każdy dostanie drugie życie jak autor.

8/10

"Miejsce i imię" Maciej Siembieda

 

"Jakub Kania, były prokurator IPN, otrzymuje od Instytutu Pamięci Jad Waszem w Jerozolimie zlecenie odnalezienia miejsca pochówku holenderskich Żydów zamordowanych w niewielkim obozie koncentracyjnym na Górze św. Anny. Szybko odkrywa, że zwierzchnik obozu, generał SS Albrecht Schmelt uruchomił tam własny, głęboko utajniony biznes: szlifiernię diamentów, która przerabiała materiał przewożony przez holenderskich Żydów wyciąganych z transportu do Oświęcimia.

Zarówno Kania, jak i Instytut nie mają pojęcia, że za zleceniem poszukiwania grobów stoi czyjaś żądza zapanowania nad światowym rynkiem diamentów, a gra toczy się o „miejsce i imię” (po hebrajsku Jad Waszem) nie tylko więźniów z obozu, ale też ciągle aktywnych wyznawców faszyzmu i zwykłych ludzi, którzy stanęli na drodze diamentowego szlaku."

To najlepsza książka jaką ostatnio czytałam. Nie pamiętam kiedy ostatnio tak mocno zżyłam się z bohaterem, że jego śmierć sprawiła mi autentyczny smutek. Autor idealnie połączył prawdę historyczną z okresu II Wojny Światowej z kryminałem oraz ze swoją znakomitą fantazją.

"... czasami najlepszym sposobem na to, aby coś powiedzieć, jest tego nie mówić."

"Diamenty są symbolem szczęścia i luksusu, choć powinny kojarzyć się z cierpieniem i śmiercią (…). Zabiły więcej ludzi niż niejedna epidemia. Zawsze szła za nimi chciwość i bezwzględność."

"Dzięki. No. To jakby co, plan jest. Na zasadzie "ostrożności nigdy za wiele, jak powiedział jeden góral, zamykając na kłódkę trumnę z teściową"."

Świetna książka z niezwykłym zakończeniem. Zdecydowanie powieść również dla miłośników II Wojny Światowej, którzy nie potrzebują krwi i trupów ,aby zagadka była ciekawa. Powieść warta uwagi i autor wart uwagi.

8/10