Hotel Stanhope mieści się na malowniczej i odludnej wyspie Dawzy otoczonej ujściem rzeki Blackwater. Rzeki, w której kryje się zabójcza pułapka. Podczas hucznej imprezy z okazji otwarcia hotelu dochodzi do tragedii. Beztroska kąpiel kończy się śmiercią pięciorga gości porwanych przez zdradliwy prąd – Czarną Wodę.
Hannah, która pracuje w hotelu, była świadkiem tego wypadku, przez co nabawiła się panicznego strachu przed wodą i nie może opuścić wyspy. Uwięziona na Dawzy próbuje dociec, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy, i odkrywa mroczną tajemnicę. Okazuje się, że sama również nie jest bezpieczna…"
Do pewnego momentu książka jest bardzo interesująca i wciąga. Najsłabszy punkt to niestety zakończenie. Jest mega krótkie, pozostawia wiele niedopowiedzeń o wątki pojawiające się w historii.
"Jesień jest formą powolnej tortury."
"Czas jest tylko złudzeniem. Nigdy nie umieramy, tylko nam się wydaje. Pojawiamy się i znikamy jak ptaki w ciemności, regularnie cofamy się w nicość i wracamy do istnienia jak fala przypływu. Jesteśmy jak woda tej mrocznej rzeki, która nieprzerwanie zmierza w stronę niebytu."
"Potrzebuję snu. Zapomnienia, ucieczki od rzeczywistości. Chciałabym, żeby mój mózg był maszyną. Żebym mogła go wyłączyć jednym przyciskiem."
Książka miała ogromny potencjał, ale niestety wiele nie zagrało. Nie do końca rozumiałam również fobię głównej bohaterki. Ciekawy pomysł na fabułę, ale wykonanie nie pykło.
4/10
