"Chłód" Weronika Mathia

 

"W mroźną zimę, która spowija miasteczko, kłamstwa są jak cienka warstwa lodu – wystarczy jedno pęknięcie, by odsłonić to, co miało nigdy nie wypłynąć na powierzchnię.

Szymon, skazany przed laty za brutalne morderstwo przyjaciela, opuszcza więzienie i wraca do rodziny, próbując odzyskać normalność. Ale przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć – jego wnuk Patryk zostaje znaleziony martwy, a stare sprawy budzą się do życia. Ci, którzy wiedzą o wydarzeniach sprzed lat, milczą, jakby każde słowo miało skruszyć cienki lód pod ich stopami.

Karolina Rawa, technik kryminalistyczna, rozpoczyna prywatne śledztwo, kiedy odkrywa, że także jej rodzina utkwiła w lodowatej sieci sekretów…

W świecie, gdzie każdy ma mroczną tajemnicę, jedno pytanie ma szczególne znaczenie:

Gdzie przebiega cienka granica przebaczenia?

Chłód to opowieść o przeszłości, która nie zamarza. O prawdzie jak ciemna woda pod lodem. I o tym, że czasem najgroźniejsze jest to, co wszyscy starają się ukryć – nawet przed najbliższymi."

Weronika Mathia sięga do najgłębszych pokładów ludzkich umysłów i wyciąga z nich to, o czym nie chce się myśleć. Co zrobilibyśmy, gdyby ktoś nam bliski dopuścił się zbrodni? Czy czasem seria zdarzeń może być determinowana jedną nieprzemyślaną decyzją, jak zbicie białego jelenia? Wszystko zależy od danej sytuacji, tego jacy jesteśmy i jak bardzo zależy nam na drugim człowieku.

"Można wybaczyć tylko tę zbrodnię, którą jesteśmy w stanie zrozumieć."

"Żałowała, że nie pali, bo dobrze byłoby spuścić napięcie. W tej robocie każdy miał jakiś wentyl. Coś, co pomagało nie popaść w obłęd. W jej przypadku było to bieganie."

"Na ziemi nie leżał dorosły mężczyzna, a chłopiec. Nastolatek. Schowała się za obiektywem i zrobiła serię zdjęć obrzmiałej i sinej twarzy. Wiedziała, że zachowa je w pamięci. O dorosłych ofiarach zbrodni i wypadków czasami na chwilę zapominała. O dzieciach nigdy."

Autorka, jak mało kto, potrafi w swoich historiach przedstawić głębokie portrety psychologiczne bohaterów, przeplatane metaforami ich otoczenia. Ta historia łapie za serce i zostaje w głowie. Każda z przedstawionych tu osób nie tylko czuje chłód, ale jest chłodem. Tej książki nie da się tak po prostu przeczytać. Trzeba ją przeżyć.

7/10

"Rdzeń" Weronika Mathia

 

"Zaginiony chłopiec.

Rodzinna tajemnica.

Konstelacje kłamstw.

Gdy zniknął mały chłopiec, nikt nie znalazł odpowiedzi na pytanie, co się z nim stało. Po jedenastu latach Julia nie ma już złudzeń – nigdy nie odnajdą jej brata. Aż do dnia, gdy para policjantów staje w drzwiach jej domu, przyprowadzając Damiana z powrotem.

Jednak jeszcze tej samej nocy to, co miało być końcem rodzinnego dramatu, szybko zamienia się w początek jeszcze większego koszmaru.

Przez te wszystkie lata Damian był w miejscu, które zdawało się być tuż obok, a jednocześnie zupełnie niewidoczne. Tamtej nocy wydarzyło się coś, co na zawsze zmieniło losy niejednej rodziny.

Śledczy muszą zmierzyć się z prawdą, która sięga aż do samego trzonu zła, które drzemało w uśpieniu, po to tylko, by w odpowiednim momencie znów się wybudzić.

Rdzeń każdego człowieka jest bowiem gorący jak słońce. I zupełnie jak najbliższa ziemi gwiazda może nieść światło lub ciemność."

W tej powieści mieszają się różne emocje i różne motywacje. Nie można się nudzić. Złożona i zaskakująca intryga, niezwykle dramatyczna podróż, jednak warto ją odbyć.

"Pokruszone serce, zbrodnie i strach. Schowałam, ale nie zapomniałam. To wszystko wyświetlało się w mojej własnej sali kinowej codziennie przed snem."

"Ludzie zapominają o sobie, rozumiesz? Czasami tego chcą, a czasami muszą, żeby nie zwariować."

"Czuła, że jej serce bije głośniej i głośniej, przypominając, że rozum może się mylić, a ono nigdy. Serce wie. Na przekór statystyce i nauce."

"Moim zdaniem każdy może zabić. Tylko nie każdy potrafi z tym żyć."

Bardzo lubię styl pisania Autorki. Dokładnie maluje postacie, z najmniejszymi szczegółami. Robi to tak, że łatwo je sobie wyobrazić i się utożsamić z tym, co czują. To książka, przy której można się wzruszyć nie raz, ale dwa, trzy razy. I jeszcze długo po ostatniej stronie siedzi w głowie.

8/10

"Rój" Weronika Mathia

 

"W iławskiej kamienicy dochodzi do morderstwa Kamili Witz. W tym samym czasie bez śladu znikają najbliżsi sąsiedzi kobiety. Czy widzieli coś, czego nie powinni?

Te wydarzenia sprawiają, że niespodziewanie przecinają się ścieżki kilku osób. Emerytowany policjant Zbigniew Ostrowski, pszczelarka Natalia Biel oraz niedawno owdowiały Marek Gronowicz i jego dwunastoletnia córka Łucja wkrótce przekonają się, że przeszłość zawsze dopomina się o sprawiedliwość, a niezawinione śmierci o zemstę.

Wydarzenia wymykające się spod kontroli.

Decyzje o nieodwracalnych konsekwencjach.

Bohaterowie uwikłani w intrygi, które nierzadko ich przerastają.

Ostatecznie każdy musi zmierzyć się z pytaniem:

Jak daleko się posuniesz, by chronić tych, których kochasz?"

I znów jeden z moich ulubionych zabiegów: teraźniejszość zmieszana z przeszłością. A wszystko to spójne i bardzo realne. Powieść pełna emocji, w której granica między winą a niewinnością jest niezwykle cienka, a intryga kryminalna jest pretekstem do opowieści o głębszych, bardziej uniwersalnych kwestiach.

"Nie sposób przecież żyć, gdy się choruje na umieranie."

"Lu­dzie wie­dzą, że nie­któ­re słowa są jak cię­cie nożem, więc bez skru­pu­łów po­cię­li nasze serca na ka­wa­łecz­ki."

"Miłość to czasami za mało. Potrzebna jest jeszcze uważność."

Powieść z gatunku nieodkładalnych, póki się nie skończy jej czytać. Fabuła wciągająca i poruszająca najczulsze struny naszej duszy - wplątując w historię dzieci, które pozostają na pierwszym planie. Świetny styl i klimat, barwny język. Polecam uwadze, nie tylko tę powieść autorki.

8/10