Chłopiec wie, że powinien – przecież Jasmine płakała, i mama, a tacie zdarza się to do dziś. Roger wprawdzie nie uronił ani jednej łzy, ale to w końcu kot, poza tym nie znał Rose aż tak dobrze.
Wszyscy dookoła zapewniali, że czas leczy rany, tylko że to jedno z tych kłamstw powtarzanych przez dorosłych, gdy nie wiedzą, co powiedzieć. Minęło już pięć lat, a jest jeszcze gorzej: tata wciąż pije, mama zniknęła, a Jamie został z pytaniami, na które sam musi sobie odpowiedzieć.
Ta historia to właśnie jego opowieść. To niewyobrażalnie prawdziwa i wzruszająca relacja z wysiłków małego chłopca, próbującego zrozumieć tragedię, która rozbiła jego rodzinę."
Ból po stracie bliskiej osoby może okazać się całkowicie destrukcyjny. Powieść ta jest pełna wzruszeń i emocji. Porusza i doprowadza zarówno do łez śmiechu, jak i smutku. To jedna z tych książek których się nie zapomina.
"Dobre rzeczy przychodzą w małych opakowaniach."
"Chciałem, żeby ten uścisk był idealny, ale on był twardy i zimny i od razu przyszły mi do głowy fragmenty puzzli, które zupełnie do siebie nie pasują, choćby nie wiadomo jak mocno próbowało się je połączyć."
"Było mi słabo i kręciło mi się w głowie. Nie wiedziałem w co wierzyć. Wszystkie fakty, silne i konkretne, wielkie i prawdziwe rozsypały się z łomotem jak budynki podczas trzęsień ziemi. Do trzęsień ziemi nie dochodzi tylko w Chinach czy Bangladeszu. W moim pokoju zdarzyło się właśnie jedno, trzęsło wszystkim w posadach, roztrzaskiwało wszystko dookoła i już na zawsze zmieniało życie."
Niesamowita i dająca do myślenia książka. Jest w niej wiele emocji, które mnie poruszyły. Przede wszystkim jest to bardzo mądra książka, która porusza wiele ważnych tematów
7/10
