W XXI wieku naukowiec Wang Miao zostaje członkiem komisji badającej przyczyny serii samobójstw czołowych fizyków. W wyniku prywatnego dochodzenia natyka się na tajemniczą grę wirtualną o nazwie „Trzy ciała”, której celem jest uratowanie mieszkańców planety zagrożonej oddziaływaniem grawitacyjnym trzech słońc. Niebawem odkrywa, że świat tej gry wcale nie jest fikcją...
Sięgnęłam po książkę z ciekawości. Mimo że zdawałam sobie sprawę, że to niekoniecznie mój klimat, mój styl. Ciekawa choć trudna lektura, zwłaszcza dla osób nie będących specjalistami w naukach ścisłych.
"Dlaczego trzeba ratować tylko ludzi? Dlaczego uważa się, że ratowanie innych gatunków nie jest ważne? Kto dał ludziom taką uprzywilejowaną pozycję? Nie, ludzie nie potrzebują ratunku. I tak już żyją dużo lepiej, niż na to zasłużyli."
"Kobiety myślą inaczej niż mężczyźni. Ani gorzej, ani lepiej. Oba sposoby myślenia są potrzebne światu."
"Miał wrażenie, że gwiaździste niebo jest szkłem powiększającym, zakrywającym cały świat, a on drobnym owadem, który nie ma gdzie się ukryć."
Zupełnie nie moja bajka. Trudno mi tę książkę właściwie ocenić. Bo to, że mnie się ona nie podobała, nie oznacza, że jest zła. Znaczy tylko tyle, że gustuję w innej literaturze.
5/10
