Doda (2026-)

 

"Miniserial dokumentalny opowiadający historię Doroty "Dody" Rabczewskiej, której życie osobiste i kariera odzwierciedlają istotne zmiany w polskiej popkulturze. Produkcja przedstawi barwne i kontrowersyjne życie jednej z najsłynniejszych polskich artystek. Widzowie poznają jej burzliwe związki i bardzo emocjonalne rozstania, a także liczne konflikty z mediami i innymi celebrytami.

Miniserial przedstawi Dodę jako bezkompromisową artystkę, która nieustannie dąży do celu, bez względu na koszty – od jej debiutu w Teatrze Buffo po decyzję o zakończeniu kariery muzycznej.

Poświęcona artystce seria pokaże także nieznaną dotąd stronę Dody i będzie towarzyszyć jej podczas rodzinnych uroczystości, spotkań z przyjaciółmi, a także opowie o jednych z najbardziej bolesnych doświadczeń w jej życiu."

Mini serial o biednej, małej, zranionej i zawiedzionej dziewczynce. Fabuła jest wszystkim doskonale znana, z serialu nie dowiadujemy się niczego nowego. Jeśli ktoś zna, choć pobieżnie, historię kariery Dody - to to będzie dla niego stratą czasu.

3/10

Avatar: Ogień i popiół (2025)

 

"Jake Sully (Sam Worthington) i Neytiri (Zoe Saldaña), stojąc na czele zjednoczonych klanów Na'vi, muszą zmierzyć się z nowym, jeszcze bardziej bezwzględnym zagrożeniem, które przybywa z Ziemi - ogniem, który spopiela wszystko na swojej drodze. Tym razem historia prowadzi nas do wulkanicznych krain Pandory, gdzie żyje tajemniczy klan Zaran - wojownicy żyjący w harmonii z ogniem i popiołem. Sojusze zostaną poddane próbie, granice wytrzymałości przekroczone, a walka o przyszłość Pandory stanie się bardziej osobista niż kiedykolwiek."

Jedna z moich ulubionych "serii". Co prawda znów dostajemy pływanie, gadanie i walkę "o wszystko", ale mnie to nie przeszkadza, mnie to nie nudzi w tym przypadku. Ponad 3 godziny filmu i człowiek cały czas wpatrzony w ekran. 

7/10

"Wyjątkowi" Meg Wolitzer

 

"Obejmująca czterdzieści lat opowieść o młodzieńczych marzeniach i dorosłym życiu, istocie talentu, naturze miłości i sile zazdrości.

Powieść, która spodoba się miłośnikom prozy Jeffreya Eugenidesa, autora Middlesex i Intrygi małżeńskiej.

Na letnim obozie dla artystycznie uzdolnionej młodzieży sześcioro nastolatków z Nowego Jorku zaprzyjaźnia się i zawiązuje grupę Wyjątkowi – tak właśnie o sobie myślą, każdy bowiem przejawia jakiś artystyczny talent. Pochodzą z różnych środowisk, ale wszystkich łączy przekonanie, że pewnego dnia dokonają wybitnych rzeczy w sztuce. Jules i Ash chcą zostać aktorkami, pierwsza ma spory talent komediowy, druga – dramatyczny; zmysłowa Cathy marzy o karierze tancerki, Ethan wspaniale rysuje i jest geniuszem animacji, Jonah - gra na gitarze, zaś Goodman interesuje się architekturą. Dorosłe życie pełne wyzwań, szans i rozczarowań zweryfikuje ich plany – zarówno zawodowe, jak i osobiste.

Meg Wolitzer z czułością i zarazem ironią przypatruje się życiu bohaterów na przestrzeni wielu lat – od połowy lat siedemdziesiątych do współczesności. W jej powieści odnajdziemy obraz życia mieszkańców Nowego Jorku od fatalnego końca prezydentury Nixona do ataków z 11 września i ich konsekwencji. Przede wszystkim odnajdziemy jednak uniwersalną opowieść o dojrzewaniu i wyzwaniach dorosłego życia. Opowieść, która przez narracyjne zabiegi i retrospekcje ukazuje, jak i dlaczego stajemy się tym, kim się stajemy. Czy może zdecydować o tym nieodwzajemniona miłość? Zazdrość o sukces innych? A może dramatyczne, niedające się zapomnieć zdarzenie z młodości?"

Zdecydowanie nie ja jestem targetem dla tego typu opowieści. Jedyny, jak dla mnie, wielki plus tej powieści, to fakt, że autorka genialnie oddaje ten specyficzny moment w życiu, kiedy człowiek jest przekonany o własnej unikalności i świetlanej przyszłości.

"Był jak dziecko, któremu wydłuża się głowa, gdy przemierza drogi rodne niczym lody włoskie wychodzące z automatu."

"Ten mężczyzna chciał wejść na drabinę pierwszy i pokazać jej swoje jaja, gęstą, ciemnią linię włosów, która je owijała w jakiejś atawistycznej ochronie. Śliskość tych jąder w cienkim woreczku sprawiała, że nawet wielki, silny, atletyczny facet wydawał się delikatny."

"(...) fiut tak twardo opierał mu się o podbrzusze, że był jak skrzydło bramki we flipperze, kiedy ktoś uderza z całej siły w guzik z boku maszyny."

Zdecydowanie mamy tu przerost formy nad treścią. W dużej mierze historia przegadana, a bohaterowie infantylni. Nie mamy tu nic nadzwyczajnego, nic wielce urzekającego. Zupełnie nie trafiła do mnie ta książka.

3/10

"Bezprawie" Remigiusz Mróz

 

"Oficer policji, który zakatował niewinnego chłopaka, zgłasza się do kancelarii Żelazny Chyłka Klejn w poszukiwaniu ratunku. Żaden z prawników nie chce podejmować oczywiście przegranej sprawy, okazuje się jednak, że funkcjonariusz działał pod przykrywką w organizacji przestępczej – i swoimi czynami ocalił życie Chyłce i Oryńskiemu.

Joanna tymczasem toczy własną walkę sądową – jej siostra ma zostać pozbawiona praw rodzicielskich, a jej córka trafić pod opiekę ojca, niebezpiecznego psychopaty, który zgotuje dziecku piekło. Chyłka zrobi wszystko, żeby siostrzenica nie wpadła w jego ręce – nawet jeśli będzie oznaczało to przekroczenie wszystkich obowiązujących zasad prawnych."

Kolejna część z Chyłką i Zordonem, którą wciągnęłam na raz. Co prawda ten duet coraz mniej zaskakuje pod względem swojej skuteczności i przekraczania granic, niemniej wciąż ciekawi. Autor jak zwykle wyśmienicie wciąga czytelnika w ich świat i toczone gierki.

"Chyłka zawarła z Pestkami dość jasną umowę, choć niepoświadczoną notarialnie - ona i Kordian będą im czytać od najmłodszych lat, w nagrodę dzieci nie wyrosną na debili."

"Trzeba się wystrzegać metafor, bo zatykają rury rozumienia."

"Jak ktoś wyleje na Ciebie wiadro gówna, nigdy nie doczyścisz się do końca."

Mróz świetnie wykorzystuje motyw niepewności – pokazuje, że pierwsza wersja wydarzeń nie zawsze jest prawdziwa, a dowody mogą prowadzić zarówno do rozwiązania zagadki, jak i do dalszych pytań. Bardzo dobrze się czyta historie, które do samego końca zaskakują czytelnika. 

7/10

"Prosektorium. Tajemnice polskich medyków sądowych" Dawid Góra

 

"Kiedy kończy się życie, przychodzą oni. Mają konkretne zadanie – określić przyczynę zgonu. To dzięki nim okazuje się, że śmierć „ze starości” jest tak naprawdę brutalnym zabójstwem, a w samobójstwie „pomogły” osoby trzecie.

Odcinają części ciała, aby wysłać je do badań laboratoryjnych. Tną mózg, kawałek po kawałku, aby znaleźć w nim choćby najmniejszą nieprawidłowość. Odmierzają ilość krwi, która wylała się do wnętrza ciała. Zbierają materiał spod paznokci, szukają znamion prądowych, opisują każdą najmniejszą ranę.

Medycy sądowi. Ludzie, którzy czytając w zwłokach, potrafią zrekonstruować nawet najbardziej skomplikowaną historię zbrodni."

Z ogromną ciekawością sięgnęłam po tę książkę, gdyż bardzo mnie interesuje ten temat (a serial "Kości" jest jednym z moich ulubionych). Reportaż ten zabiera czytelnika za kulisy miejsca na co dzień niedostępnego dla osób postronnych, pozwalając lepiej zrozumieć, na czym naprawdę polega praca w prosektorium i dlaczego zasługuje ona na ogromny szacunek.

"Aby coś robić dobrze, trzeba mieć pozytywne odczucia związane z tematem."

"Umiejętność przyznania, że się czegoś nie wie, nie świadczy o dyletanctwie, lecz dystansie do samego siebie i swoich możliwości."

"Mam szacunek dla swojego układu nerwowego, więc wolę pracować na zwłokach niż na żywych pacjentach."

"Jest natomiast głęboki sens cieszyć się małymi codziennymi szczęściami."

Świetny reportaż. Książka jest napisana w bardzo przystępny sposób. "Prosektorium" to zdecydowanie jedna z najlepszych pozycji o tematyce medycyny sądowej i jedna z najlepszych książek, jakie w tym roku wpadły w moje ręce. Ta książka przedstawia sytuacje, które szybko przekonają czytelnika o tym, jak krótkie i kruche jest nasze życie.

8/10

"Anonimowa dziewczyna" Sarah Pekkanen, Greer Hendricks

 

"Gdy Jessica Farris zgłasza się do udziału w badaniu psychologicznym prowadzonym przez tajemniczą doktor Shields jest przekonana, że będzie musiała jedynie odpowiedzieć na kilka pytań, po czym odbierze wynagrodzenie i na tym skończy się jej rola.

Jednak gdy pytania stają się coraz bardziej natarczywe i dogłębne, a sesje badawcze przeradzają się w zadania do wykonania, podczas których Jessica dostaje wytyczne, jak ma się ubrać i zachowywać, dziewczyna zaczyna mieć odczucie, że doktor Shields zna jej myśli... i wie, co Jess ma do ukrycia.

W im większą Jess popada paranoję, tym bardziej jasne staje się dla niej, że nie wie już, co w jej życiu jest realne, a co stanowi jeden z eksperymentów manipulacyjnych doktor Shields. Uwikłana w sieci podstępnych oszustw i zazdrości, dziewczyna szybko się przekonuje, że niektóre obsesje bywają zabójcze..."

Genialna książka, nie mogłam się oderwać. Trzeba ją cierpliwie czytać, gdyż akcja narasta powoli, a napięcie nie spada ani na chwilę. Powieść trafia w głąb psychologicznych mechanizmów. Warto docenić twórczy pomysł na wykorzystanie tych psychologicznych aspektów w fabule. Koncepcja badania psychologicznego i manipulacji, które prowadzą do rozwijającej się paranoi.

"Człowieka motywują do łamania kodeksu moralnego pierwotne racje: potrzeba przetrwania, nienawiść, miłość, zawiść, namiętność. I pieniądze."

"Normą jest prezentowanie światu niczym niewyróżniającej się fasady. Większość kontaktów społecznych opiera się na błahych konwersacjach. Gdy jedna osoba ufa drugiej na tyle, by odsłonić prawdziwego siebie - najgłębsze lęki i ukryte pragnienia - rodzą się niezwykła intymność i bliskość."

"Wszyscy mamy powody, dlaczego tak, a nie inaczej oceniamy ludzi, nawet jeśli są one tak głęboko ukryte, że sami ich nie rozpoznajemy."

"Nie każdy ma w sobie tyle odwagi, by się zmierzyć ze swoimi demonami."

Świetny pomysł na książkę. Nietypowy. Niezwykle szybko się ją czyta. Książka pokazuje, jak sprytną i ukrytą manipulacją można w bardzo prosty sposób uzależnić osobę, na której nam zależy. Człowiek nie jest tak naprawdę świadomy, do jakich czynów jest w stanie się posunąć, jeśli w grę wchodzi druga bliska nam osoba. A przedstawienie dwóch punktów widzenia sprawia, że nie wiadomo po której stronie kryje się prawda.

8/10

"Las papierowy" Katarzyna Puzyńska

 

"Syn podkomisarz Michaliny Murawskiej ma poważne kłopoty. Policjantka postanawia wysłać go do malowniczego Lipowa, które wydaje się idealnym miejscem na przeczekanie. Odbywa się tam właśnie coroczny zlot czytelników książek miejscowej pisarki. Już na początku imprezy dzieje się coś niepokojącego. Na leśnej drodze uczestników zatrzymuje tajemniczy autostopowicz. Czeka zawsze w tym samym miejscu, a w samochodach zostawia mroczną wiadomość.

Następnego ranka goście biorą udział w grze terenowej. Dobrze rozpoczętą kryminalną zabawę przerywa prawdziwe zabójstwo. Zostaje zamordowany jeden z wolontariuszy. Murawska rozpoczyna prywatne śledztwo. Wspierają ją prokurator Grzegorz Hala i podkomisarz Kaja Dalke. Dalke pochodzi z Lipowa i wiele wskazuje na to, że pozostawiła tu jakieś tajemnice.

W Zalesiu również dużo się dzieje. Komisarz Iwo Wilkowski próbuje odnaleźć porwanego chłopca, a dziennikarka śledcza Oliwia Bacewicz przyjmuje zaproszenie początkującej youtuberki, która odkryła zamurowane pomieszczenie w pewnym starym domu. Szybko okazuje się, że nie są tam same…

Jak wiążą się tajemnicze wydarzenia z Lipowa i Zalesia? Kto zginie następny?

Las papierowy to kontynuacja Nic takiego i Nocy trzydziestej. „Zalesie” to seria łącząca elementy thrillera, klasycznego kryminału i powieści z rozbudowanym wątkiem psychologicznym. To również powrót do ukochanego przez rzesze Czytelniczek i Czytelników Lipowa."

Po raz kolejny dałam się zaskoczyć. I choć początek był trudny, to później, po raz kolejny, Autorka mnie uwiodła. Od pierwszych stron zostałam wciągnięta w wir wydarzeń i z ogromną ciekawością śledziłam rozwój wszystkich wątków. A tych, jak to u autorki bywa, jest naprawdę sporo.

"Póki człowiek nie nauczy cieszyć się tym co ma, to nigdy się nie skończy [tj. zazdrość]. Zawsze ktoś będzie miał coś lepszego."

"Las papierowy, który sprawił, że nic już nie czuła. Bo gdyby tylko zaczęła się zastanawiać..."

Zagadka kryminalna została skonstruowana znakomicie. Napięcie towarzyszy czytelnikowi niemal przez cały czas. Ciekawym smaczkiem dla czytelników jest również powrót do Lipowa, miejsca doskonale znanego fanom innej serii autorki. Ogromnym atutem tej książki są krótkie, dynamiczne rozdziały, z których każdy prowadzony jest z perspektywy innego bohatera. Świetnie się czytało, naprawdę.

7/10

"Projekt Hail Mary" Andy Weir

 

"To jedna z tych książek science fiction, które trafiają zarówno do fanów gatunku, jak i do osób, które na co dzień po fantastykę sięgają rzadziej. Historia o samotności, nauce i odpowiedzialności za los całej planety, opowiedziana w sposób przystępny, angażujący i zaskakująco emocjonalny.

Punktem wyjścia jest sytuacja skrajna. Ryland Grace budzi się na pokładzie statku kosmicznego, nie pamięta kim jest ani dlaczego się tam znalazł. Stopniowo odkrywa, że bierze udział w misji ostatniej szansy, której powodzenie może zadecydować o przyszłości Ziemi. Samotność, ograniczone zasoby i presja czasu sprawiają, że każda decyzja ma ogromne znaczenie, a napięcie rośnie z każdą kolejną stroną."

Nie jestem fanką gatunku science fiction, ale po książkę sięgnęłam głównie dlatego, że obejrzałam film. I muszę przyznać, że jest to wspaniała historia. Nie jest to literatura wybitna, ale fiction dość ciekawie skonstruowane, bez wpadek w części science. Jestem zaskoczona, jak autor potrafi pisać o nauce (i to zagadnieniach trudnych) w sposób niezwykle prosty.

"Jestem naukowcem! To już konkretne odkrycie! Czas, żebym skorzystał z pomocy nauki. No dobra, mój genialny mózgu. Wykombinuj coś! ... jestem głodny."

"Nie wyobrażam sobie, jak mógłbym wytłumaczyć komuś, kto nigdy nie śpi, czym jest sen. Widzisz, na jakiś czas tracę przytomność i mam halucynacje. Swoją drogą, zajmuje mi to jedną trzecią życia. A jeśli przez dłuższy czas nie mogę tego robić, popadam w obłęd i w końcu umieram. Ale nie ma powodu do obaw."

"Zresztą gdybym dostawał pięć centów za każdym razem, ilekroć miałem ochotę palnąć jakiegoś rodzica, który nie rozmawiał ze swoim dzieckiem o najbardziej elementarnych sprawach, to… cóż… nazbierałbym tyle pięciocentówek, że mógłbym napchać nimi skarpetę i okładać nią rodziców ignorantów."

Historia wciągająca i wzruszająca. Uważam, że jest to pozycja dająca do myślenia w kontekście zmian zachodzących na planecie na naszych oczach. Autor umie przedstawić ciężkie naukowe zagadnienia w sposób przystępny, to zdecydowanie jest duży atut tej pozycji. Dużo ciekawostek popularnonaukowych - lubię to!

7/10

"Wieża strachu" Przemysław Borkowski

 

"Gdy nie patrzysz dość uważnie, dostrzegasz tylko to, co chcesz zobaczyć.

W centrum Warszawy, na trzydziestym piętrze ekskluzywnego apartamentowca, w jednym z mieszkań policja znajduje zwłoki kobiety i mężczyzny. Początkowo śledczy przyjmują, że mają do czynienia z typową zbrodnią małżeńską, jednak kolejne makabryczne, trudne do wytłumaczenia odkrycia wywracają ich wszystkie hipotezy do góry nogami.

Sprawą zajmuje się prokurator Gabriela Seredyńska, znana ze swojej nieustępliwości i bystrego umysłu. Kiedy niespodziewanie pojawia się świadek, który może rzucić nowe światło na szokującą zbrodnię, jest niemal pewna, że śledztwo zmierza ku końcowi. Niestety zarówno jego zeznania, jak i sekcja zwłok ofiar, zamiast odpowiedzi, przynoszą tylko nowe, coraz bardziej niepokojące pytania.

Gdy jedni bohaterowie biorą swój osąd za pewnik, inni kwestionują wszystko, co widzą. W tym kameralnym thrillerze o mroku trawiącym ludzką duszę nic nie jest takie, jakim się wydaje."

To mroczna opowieść o niepewności, strachu, szaleństwie i desperackim chwytaniu się rzeczywistości. Z pewnością nie jest to łatwa lektura, za to bogata w nieoczekiwane zwroty akcji. Zdecydowanie skłania do refleksji. 

"To ciekawe zresztą, że wyszła za malarza. Prawnicy, zwłaszcza ci ze starych rodów, wiązali się raczej między sobą, jak niegdyś arystokracja. Albo psy z rodowodem, dodała w myślach nie bez pewnej złośliwości."

"Nie mogła się oprzeć i tu również podeszła do szyby. Widziała w dole plac Grzybowski i kościół Wszystkich Świętych. Ogromna świątynia z tej wysokości wyglądała jak eksponat z parku miniatur. Patrzyła na jej dach i dziwiła się, jak ładnie był wykończony. Budowniczowie nie mogli przecież wiedzieć, że ktoś kiedyś będzie patrzył na niego z góry. Może więc był to widok przeznaczony specjalnie dla Boga?"

"To nic, pomyślała. Chwila słabości. Ten dziwny mężczyzna mówiący niepokojące rzeczy zamieszał jej trochę w głowie, ale to przecież nic takiego. Ogarnie się zaraz. Jest profesjonalistką, zimną suką, prokuratorem Rzeczypospolitej Polskiej, Dość tego. Zakazuje sobie takich głupot."

To jest historia, w której nic nie jest takie, jak się na początku wydawało. Borkowski miesza w głowie czytelnikowi, a granica pomiędzy rzeczywistością a snem zaciera się coraz bardziej z każdą kolejną stroną tej książki. Jako całość jest to niezły kryminał z dużą dawną egzystencjalnych rozważań. Autor miał ciekawy pomysł na fabułę.

7/10

Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu (2026)

 

"Złowrogie Imperium upadło, a imperialni watażkowie wciąż są rozproszeni po całej galaktyce. Nowo powstała Nowa Republika, która stara się chronić wszystko, o co walczyła Rebelia, zwraca się o pomoc do legendarnego mandaloriańskiego łowcy nagród, Dina Djarina, i jego młodego ucznia, Grogu."

Gwiezdne Wojny - zawsze będę na nie czekała i zawsze je propsowała. Na tym polega właśnie miłość do tej serii. Niezależnie od tego, co mówią i piszą domorośli krytycy - dla mnie to był dobry seans i dobrze się na nim bawiłam.

7/10

Odyseja (2026)

 

"Odyseja" to historia Odyseusza, królu Itaki, podczas jego długiej i pełnej niebezpieczeństw podróży powrotnej do domu po wojnie trojańskiej. Opisuje jego spotkania z mitycznymi istotami, takimi jak cyklop Polifem, syreny oraz nimfa Kalipso. Król robi wszystko by wrócić do ukochanej żony Penelopy."

Epickie widowisko i niezwykle ciekawa autorska wizja Nolana. Wykorzystując jeden z najstarszych mitów naszej kultury, opowiedział bardzo współczesną historię o odpowiedzialności. Reżyser jasno przekazuję nam, że wojna niszczy ludzi psychicznie i pozostawia trwałe konsekwencje. Nolan nie pokazuje bohatera, który dobrze się bawi. A krytycy zawsze znajdą coś, co jest nie tak, co jest źle przedstawione - albo więc się skupimy na detalach, które się różnią historycznie, albo pójdziemy zobaczyć niezłe widowisko.

7/10

"Kobieta z kabiny dziesiątej" Ruth Ware

 

"Lo Blacklock, dziennikarka pisząca dla magazynu podróżniczego, właśnie otrzymała zlecenie życia: tydzień na luksusowym, kameralnym rejsie.

Niebo jest czyste, wody spokojne, a współpasażerowie przemili, gdy ekskluzywny statek wycieczkowy Aurora rozpoczyna swój rejs po malowniczym Morzu Północnym. Początkowo pobyt Lo jest przyjemny: kabiny są wygodne, kolacje doskonałe, a goście eleganccy. Jednak po tygodniu na pokładzie zaczyna wiać mroźny wiatr, niebo szarzeje, a Lo staje się świadkiem czegoś, co może opisać jedynie jako mroczny i przerażający koszmar: widzi, jak kobieta zostaje wyrzucona za burtę.

Ale wszyscy pasażerowie są bezpieczni, więc statek płynie dalej, jakby nic się nie stało.

Pomimo desperackich prób Lo, by przekazać, że coś poszło bardzo, bardzo źle..."

Bardzo lubię książki Ruth Ware, jednak ostatnio trafiałam na jej słabsze propozycje. Jednak jest tu oryginalna fabuła, napięta atmosfera i nieoczekiwany zwrot akcji. Jestem w pełni usatysfakcjonowana.

"(...) zawsze jesteśmy odpowiedzialni za nasze działania. Każdy czasami się boi."

"(...) "teraz" niemal zawsze jest odpowiednią porą. To, co bierzemy za rozwagę, najczęściej okazuje się tchórzostwem i ktoś inny dociera na metę przed nami."

"Wiedziałam tylko, że nie mogę zasnąć, że sen wisi zaledwie kilka centymetrów przede mną, niczym niedotrzymana obietnica. Czułam się, jakbym biegła w stronę mirażu, który wciąż się oddalał, umykając mi tym szybciej, im rozpaczliwiej za nim goniłam."

Autorka koncentruje się na przeżyciach głównej bohaterki. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Bardzo dobrze bawiłam się przy tej książce. Przez narrację jednoosobową można dobrze wczuć się w przeżycia głównej bohaterki. Podobało mi się zakończenie.

6/10

Dam ci lekcję (2026-)

 

"Podnosząca na duchu historia Biura Ochrony Edukacji - instytucji powołanej ze śmiałą misją udzielania prawdziwych lekcji uczniom, nauczycielom i rodzicom, którzy odważą się przekroczyć granice. Działając czasami poza granicami prawa, ten zespół zrobi wszystko, aby przywrócić porządek w szkole."

Koreańczycy robią świetne seriale, a ten to jedna z tych perełek, których warto nie przegapić. Każda historia jest dobrze napisana i naprawdę trzyma poziom pod względem realizacji. Mam nadzieję że będzie drugi sezon. Szkoda że to tylko serial. W realnym życiu również powinno funkcjonować takie biuro.

8/10

"Chłód" Weronika Mathia

 

"W mroźną zimę, która spowija miasteczko, kłamstwa są jak cienka warstwa lodu – wystarczy jedno pęknięcie, by odsłonić to, co miało nigdy nie wypłynąć na powierzchnię.

Szymon, skazany przed laty za brutalne morderstwo przyjaciela, opuszcza więzienie i wraca do rodziny, próbując odzyskać normalność. Ale przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć – jego wnuk Patryk zostaje znaleziony martwy, a stare sprawy budzą się do życia. Ci, którzy wiedzą o wydarzeniach sprzed lat, milczą, jakby każde słowo miało skruszyć cienki lód pod ich stopami.

Karolina Rawa, technik kryminalistyczna, rozpoczyna prywatne śledztwo, kiedy odkrywa, że także jej rodzina utkwiła w lodowatej sieci sekretów…

W świecie, gdzie każdy ma mroczną tajemnicę, jedno pytanie ma szczególne znaczenie:

Gdzie przebiega cienka granica przebaczenia?

Chłód to opowieść o przeszłości, która nie zamarza. O prawdzie jak ciemna woda pod lodem. I o tym, że czasem najgroźniejsze jest to, co wszyscy starają się ukryć – nawet przed najbliższymi."

Weronika Mathia sięga do najgłębszych pokładów ludzkich umysłów i wyciąga z nich to, o czym nie chce się myśleć. Co zrobilibyśmy, gdyby ktoś nam bliski dopuścił się zbrodni? Czy czasem seria zdarzeń może być determinowana jedną nieprzemyślaną decyzją, jak zbicie białego jelenia? Wszystko zależy od danej sytuacji, tego jacy jesteśmy i jak bardzo zależy nam na drugim człowieku.

"Można wybaczyć tylko tę zbrodnię, którą jesteśmy w stanie zrozumieć."

"Żałowała, że nie pali, bo dobrze byłoby spuścić napięcie. W tej robocie każdy miał jakiś wentyl. Coś, co pomagało nie popaść w obłęd. W jej przypadku było to bieganie."

"Na ziemi nie leżał dorosły mężczyzna, a chłopiec. Nastolatek. Schowała się za obiektywem i zrobiła serię zdjęć obrzmiałej i sinej twarzy. Wiedziała, że zachowa je w pamięci. O dorosłych ofiarach zbrodni i wypadków czasami na chwilę zapominała. O dzieciach nigdy."

Autorka, jak mało kto, potrafi w swoich historiach przedstawić głębokie portrety psychologiczne bohaterów, przeplatane metaforami ich otoczenia. Ta historia łapie za serce i zostaje w głowie. Każda z przedstawionych tu osób nie tylko czuje chłód, ale jest chłodem. Tej książki nie da się tak po prostu przeczytać. Trzeba ją przeżyć.

7/10

"Oddział D" Freida McFadden

 

"Nocna zmiana to nie tylko praca. To walka o przetrwanie.

Amy od dawna obawiała się nocnego dyżuru na Oddziale D – szpitalnej jednostce całodobowej opieki psychiatrycznej. Istnieją bardzo konkretne powody, dla których nigdy nie chciała objąć tej obowiązkowej zmiany. Powody, o których nikt nigdy nie może się dowiedzieć.

Z upływem kolejnych godzin Amy nabiera przekonania, że w obrębie tych ściśle strzeżonych murów dzieje się coś strasznego. Gdy pacjenci i personel zaczynają znikać bez śladu, staje się jasne, że wszyscy na oddziale są w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Oddział D był dla Amy miejscem z najgorszych koszmarów.

A teraz może okazać się pułapką bez wyjścia."

Najmocniejszym elementem książki jest klimat — ciężki, mroczny, niepokojący i pełen psychologicznego napięcia. Krótkie rozdziały oraz dynamiczna akcja sprawiają, że historia rozwija się bardzo płynnie. 

"W końcu dopiero gdy poznasz kogoś naprawdę obłąkanego, możesz się przekonać, że jesteś całkiem zdrowy."

"Najlepsze kłamstwa trzymają się blisko prawdy."

Autorka ta ma swój wyjątkowy niepodrabialny styl. Świetnie buduje napięcie, dlatego też jest mistrzynią thrillerów psychologicznych. Freida McFadeen tak opowiada,  że przez chwilę poczułam się jakbym była razem z główną bohaterką w środku Oddziału Psychiatrycznego. Jakiegoś mocnego zwrotu akcji zabrakło na końcu, ale nie oznacza to, że zakończenie jest mdłe. Jest ciekawe.

7/10

Nancy Drew i ukryte schody (2019)

 

"Szesnastoletnia Nancy Drew jest znudzona życiem w małym miasteczku - aż pewnego dnia razem z byłą przeciwniczką postanawia rozwiązać zagadkę tajemniczego domu."

Ot, taki przewidywalny film dla młodszej młodzieży. Przyjemny filmik, nie powiem. Szybka akcja, trochę humoru i fajni bohaterowie. Ogólnie to nie jest źle.

5/10

"Śnieg przykryje" Michał Śmielak

 

"Czy trzeba kogoś zabić, aby odebrać mu życie?

Dwudziestego trzeciego grudnia cała Polska szykuje się do świąt Bożego Narodzenia. Ryszard zgodnie z rodzinną tradycją wyrusza do Lasu Ponurego po świąteczną choinkę i znika bez śladu. Mimo usilnych poszukiwań, zorganizowanych przez rodzinę, tajemnica jego zniknięcia pozostaje niewyjaśniona. Aż do dnia, gdy mężczyzna nagle wraca do domu po dwudziestu pięciu latach nieobecności.

Tajemniczą sprawą zajmuje się jego syn, Piotr, który został policjantem, aby móc wyjaśnić zagadkę zniknięcia swojego ojca. Na jaw wychodzą nowe fakty i okazuje się, że w mrocznym lesie dochodziło do wielu niewyjaśnionych zaginięć.

Co tak naprawdę wydarzyło się feralnego dnia przed dwudziestu pięciu laty? Komu zależy na tym, aby sprawa zaginionych w Lesie Ponurym nigdy nie ujrzała światła dziennego? Co działo się z Ryszardem przez dwadzieścia pięć lat i kim był naprawdę?

Czy śnieg jest w stanie przykryć wszelkie ślady zbrodni?"

Naprawdę świetna książka. Od samego początku byłam bardzo zaskoczona i zaintrygowana. Świetnie poprowadzona akcja, pełna niespodzianek. Polecam nastawić się na czytanie powieści obyczajowej z elementami thrillera psychologicznego, końcowo kryminału, w przeciwnym razie grozi rozczarowaniem wśród osób nastawionych na krwawy kryminał.

"- Widzi pan, to Polska. Jedyny kraj, w którym trzeba się tłumaczyć z tego, że się nie pije."

"Czas leci jak cholera. Wie pan, trzy rzeczy powinni usunąć z tego świata, żeby człowiek nie czuł, że się starzeje. Lustra, drzewa i dzieci. To po nich widać najlepiej, jak to wszystko zapierdala."

"Od pierwszego kieliszka wódki to ona przemawia zamiast człowieka, a jest najlepszym kłamcą na świecie. Ma w tym wprawę od tysięcy lat.'

"Tego, czego po­trze­bo­wa­ła, aku­rat nie było na sta­nie. Może kie­dyś po­wsta­ną sprze­daw­cy ma­rzeń, świę­te­go spo­ko­ju, czy­ści­cie­le pa­mię­ci, twór­cy no­wych roz­dzia­łów w życiu i opie­ku­no­wie ludz­kiej god­no­ści. Na dziś ich nie było, więc sznur był wszyst­kim, czego po­trze­bo­wa­ła."

Chyba najlepszy kryminał tego autora, jaki do tej pory przeczytałam. Do tego ważny głos w dyskusji o alkoholu, jeśli jakakolwiek bywa. To jedna z tych książek, przy których warto dobrze ustawić oczekiwania. To historia oparta bardziej na ludziach, relacjach i emocjach niż na samej intrydze kryminalnej. Napięcie nie dominuje tu każdej strony, ale jest obecne w tle, stopniowo budowane i wplatane w losy bohaterów.

8/10

The Outrun (2024)

 

"Kiedy 29-letnia studentka biologii Rona powraca na Orkady po ponad dziesięciu latach, wspomnienia z dzieciństwa łączą się z ostatnimi latami życia spędzonymi w Londynie. Zabiera nas z powrotem do czasów, kiedy zagubiła się w imprezowej scenie Hackney i zakochała w Dayninie, ale wtedy też stopniowo alkohol przejął kontrolę i Rona straciła wszystko i wszystkich, na których jej zależało. Teraz trzeźwa, ale samotna i z dala od otaczającego ją świata, przebywa z religijną matką i pomaga cierpiącemu na chorobę dwubiegunową ojcu na farmie owiec, gdzie dorastała. Bez żadnych oczekiwań Rona podejmuje pracę dla RSPB, przeprowadzając badanie nieuchwytnego ptaka derkacza, co zmusza ją do odwiedzenia każdej zamieszkałej wyspy Orkadów. Utknęła w spirali wstydu i żalu. Rona próbuje znaleźć stabilność w swojej nowej rutynie, jednocześnie tłumiąc wspomnienia o tym, co spotkało ją w Londynie, ale przeszłość podąża za nią i powoli mistyczna kraina, która ją otacza, zaczyna przejmować jej wewnętrzny świat. W chwili słabości, gdy wszystko wydaje się rozpadać, decyduje się na odizolowanie na małej wyspie Papay. Wraz z wichurami, ciemnościami i przejmująco zimnym morzem odnajduje pocieszenie i radość wśród małej społeczności. Z dnia na dzień Rona zaczyna godzić się ze wszystkimi rzeczami w swoim życiu, które sprawiły, że wyruszyła w podróż ku wyzdrowieniu i w końcu znajduje nadzieję na swoją przyszłość."

Film o trudnej walce, która nigdy się nie kończy. Ostatnia scena jest imponująca. Odpowiadał mi rytm narracji, skupienie na drobnych sprawach: zakupach, siedzeniu przy komputerze, rozmowach z sąsiadami, przyzwyczajaniu się do samotności. Saoirse Ronan dała koncertowy występ. 

7/10

"Czas śmierci" Max Czornyj

 

"Każdy jest mordercą, wszystko zależy od perspektywy i okoliczności.

Grzechy kościoła, seryjny morderca rokrocznie składający ofiarę, sztuka artystycznego profilowania.

Ta książka odbierze wam dech!

Kościelni dygnitarze powierzają bratu Hektorowi delikatną misję. Ma przekonać pewnego księdza do zrezygnowania z kapłaństwa oraz wyznania mrocznego sekretu.

Tymczasem zbliża się dzień, w którym Jubileuszowy Morderca składa swoją coroczną ofiarę. Śledczy za wszelką cenę chcą go powstrzymać. Jednocześnie komisarz Sara Adam prowadzi sprawę tajemniczego samobójstwa nastolatki. Prosi o pomoc Manuela, artystę wykonującego niezwykłe profile przestępców.

Losy ich wszystkich połączy przerażająca zbrodnia. Każdy ma swoje głęboko skrywane tajemnice. Seryjny morderca nazywający się Achillesem zna je wszystkie. Twoją też."

Książka ma świetnie zbudowaną akcję i intrygę, ciężko połapać się kto za wszystkim stoi. Max Czornyj ma niebywałą zdolność do pochłaniania pełnej uwagi czytelnika już od pierwszej strony snutej historii, która z każdą sekundą bardziej fascynuje i wciąga.

"Bez au­to­ra i czy­tel­ni­ków nie ma rów­nież bo­ha­te­rów po­wie­ści."

"Śmierć ma swoje dłu­gie szpo­ny. Cza­sem ścią­ga nimi ludzi z tego świa­ta, a cza­sem przy­cią­ga in­nych, by po­dzi­wia­li jej dzie­ło."

"Chciał zło­rze­czyć i bluź­nić, lecz nie po­tra­fił. W jego gło­wie po raz pierw­szy wy­świe­tlił się ciąg ob­ra­zów, który był ni­czym wizja."

"Sara Adam nie miała wąt­pli­wo­ści, że Bóg, o ile ist­niał, nie mie­szał się w spra­wy at­mos­fe­ry Ziemi. Tak samo jak umy­wał ręce od wszyst­kie­go in­ne­go, a szcze­gól­nie od dzia­łal­no­ści tych, któ­rzy na­zy­wa­li się jego słu­ga­mi."

Wątki, które z pozoru tak się różnią od siebie, w pewnym momencie okazują się mieć punkty wspólne w postaci delikatnych i zakamuflowanych nici, które się ze sobą łączą i splatają. Autor stworzył ciekawą historię, nie bojąc się połączenia duchownego z policją (prawie jak Ojciec Mateusz ;)). Zakończenie jest może, jak dla mnie, troszkę przekombinowane, ale ogólnie jestem na tak i polecam książkę każdemu.

7/10

"Zaleca się kota" Shō Ishida

 

"Zapiszę panu kota. I będziemy obserwować.

W jednej ze starych dzielnic Kioto kryje się tajemnicza klinika Kokoro. To poradnia, do której można trafić jedynie dzięki skomplikowanym instrukcjom, a tamtejsi specjaliści stosują odrobinę niekonwencjonalne metody leczenia: przepisują towarzystwo kota. Osłupiali pacjenci opuszczają poradnię z transporterami i lakoniczną instrukcją, nie spodziewając się, jaką rewolucję spowodują tymczasowi towarzysze.

Urocza Bii wywróci do góry nogami życie wyczerpanego pracą w korporacji Shūty i pomoże mu na nowo odnaleźć sens życia. Niezależna Marugo oczaruje pełnego gniewu Kogę i pozwoli mu naprawić relację z otoczeniem. A dzięki Mimicie – szkockiemu kotu zwisłouchemu z niewystarczająco oklapniętymi uszami – gejsza Abino zacznie leczyć złamane przed laty serce.

Pełne wdzięku koty wprowadzą w życiu swoich opiekunów niemały chaos, ale zmiany, które w ten sposób zapoczątkują, wytyczą ścieżkę ku zdrowieniu, odkrywaniu siebie i nadziei. Bo okazuje się, że by załagodzić napięte relacje w pracy, czasem wystarczy uroczy filmik z kotem, a podarcie na strzępy ważnych służbowych dokumentów nie musi być życiowym błędem."

Ta książka jest nie tylko o kotach, ale i o ludziach. O magii, która się dzieje, której często nie zauważamy. Autorka umiejętnie połączyła kilka odrębnych opowieści w jedną spójną całość. Lektura tej powieści pozwala nieco zwolnić i zanurzyć się w charakterystycznym klimacie Japonii.

"Bez obaw, zdecydowaną większość problemów da się rozwiązać kotem."

"Przywiązują się tylko ludzie. Może i mały, ale koty mają własny świat. A kiedy wkraczają w nowy, nie oglądają się za siebie. Nawet jeśli czeka je tam cierpienie."

"Mówią, że to koty są zmienne i kapryśne... Ale nawet w połowie nie dorównują w tym ludziom."

"Podejrzewam, że wiele zależy od tego, ile czasu się razem spędziło. Ale jeśli było go niewiele, to wcale nie znaczy, że uczucie musiało być płytkie. Jeden dzień czy jeden rok, człowiek czy kot... Zdarzają się towarzysze na całe życie. Nawet jeśli już nigdy się ich nie spotka."

Ciepła i urocza książka. Mądra, wzruszająca i emocjonalna - nie tylko dla miłośników kotów. Jest to dla mnie rodzaj takiego "comfort read". Historie poruszają czułe struny i można w nich łatwo znaleźć ukryty przekaz oraz wziąć z nich coś dla siebie.

7/10

Aż po kres (2026)

 

"Jada (Nawell Madani) poświęciła wszystko, aby zostać matką, więc gdy jej syn zaczyna chorować, cały jej świat rozpada się na kawałki, a jej walka o jego uratowanie przybiera brutalny obrót."

Przyzwoity film, który można spokojnie obejrzeć. Historia, jakich wiele, choć momentami mało prawdopodobna. Bez wielkiego szału, bez większego wzruszenia czy zaskoczenia.

6/10

As palestry (2026)

 

"Chcąc ocalić życie bliskiej osoby, znany prawnik podejmuje się obrony człowieka, którego uważa za winnego - zmagając się na każdym kroku z własnym sumieniem."

Typowe hinduskie kino. Dużo zamieszania i film jednak, jak dla mnie, za długi. Do obejrzenia i zapomnienia o nim.

5/10

Domek na prerii (2026-)

 

"Pełen nadziei dramat rodzinny, epicka opowieść o przetrwaniu i geneza Dzikiego Zachodu w jednym. Ta nowa adaptacja kultowego, autobiograficznego cyklu książek "Domek na prerii" Laury Ingalls Wilder przedstawia zmagania i triumfy osób, które kształtowały amerykańskie pogranicze."

Przepiękny. Fantastyczne zdjęcia. Aktorzy świetnie dobrani. Naprawdę czuć klimat tamtych trudnych czasów. Przyroda równie piękna jak niebezpieczna, do tego napięte nastroje społeczne, rodząca się w pocie i bólach Ameryka. Rozczaruje się ten, kto oczekuje kopii serialu sprzed lat - tego nie da się podrobić i nie tego chcieli twórcy. Mi się bardzo spodobał. I liczę na kontynuację. 

7/10

"Śmierć nie ucieknie" Przemysław Borkowski

 

"Julia Gierszewska jest młodą piosenkarką u progu wielkiej kariery. Pewnego dnia po przebudzeniu zastaje w mieszkaniu martwe ciało swojego menadżera, a po suto zakrapianej nocy kobieta nie potrafi określić jak doszło do tego, że mężczyzna nie żyje. Kto go zabił? Ona? A może ktoś inny?

W panice Julia wychodzi z domu, wsiada do taksówki i prosi kierowcę, by jechał przed siebie. By wywiózł ją daleko poza Warszawę.

Z czasem nabiera podejrzeń – czy ten człowiek, który pomaga jej uciec, jest aby na pewno jej sprzymierzeńcem? Stopniowo przestaje być również jasne, kto kogo powinien bardziej się bać: ona jego, czy on jej.

Tymczasem sprawą zamordowanego menedżera zajmuje się prokurator Gabriela Seredyńska, która kiedy raz podejmie trop, nie odpuści, choćby miała to przypłacić własnym życiem."

Bardzo ciekawy i wciągający kryminał. Z wielką przyjemnością przeczytałam drugą część tej serii. Ciekawy styl, świetni bohaterowie, krótkie rozdziały i narastające napięcie - czego chcieć więcej?

"- Wszystkiego w życiu należy spróbować - odparła. - Z wyjątkiem gówna."

"Postarała się nadać swojemu głosowi ton, jakim mówią pewne swoich przekonań kretynki. Takie, z którymi niemożliwa jest żadna dyskusja."

"Jej nazwisko gwarantuje nagłośnienie tematu we wszystkich mediach. Gówno jest więc może i to samo, ale wentylator, w który może wpaść, już znacznie większy."

"Zadziwiające, że jakaś decyzja, podjęta pod wpływem chwili, bez namysłu, decyzja, która w danym momencie nie wydaje się jakoś szczególnie istotna, może raz na zawsze zmienić tory naszego życia."

Siłą powieści jest połączenie wszystkich motywów w spójną całość, mimo osadzenia ich w bardzo zróżnicowanych sceneriach i sytuacyjnych okolicznościach. Akcja pędzi, nieustannie zmienia kierunek i nie wiadomo, jak się dalej potoczy, co tylko podsyca ciekawość czytelnika. Są morderstwa, są tajemnice sprzed lat i bardzo mroczna historia z ciekawymi bohaterami. A zakończenie to wisienka na torcie.

7/10

Kraina mroku (2025)

 

"Aurora to mała dziewczynka, cwaniaczek w sukience i z maskotką pod pachą. Ma wybujałą wyobraźnię, co pomogło jej przetrwać przeskakiwanie z jednej rodziny zastępczej do kolejnej. Problem w tym, że jej adopcyjni rodzice mają dziwną tendencję do znikania bez śladu. Aurora wini potwora spod łóżka, kreaturę z innego wymiaru. Kiedy kolejna matka i ojciec wyparowują ze wspólnego mieszkania, dziewczynka prosi o pomoc sąsiada: ekscentrycznego typa, który ma wyczucie stylu królowej lumpeksów, krew pod skarpetami i twarz Madsa Mikkelsena. A co najważniejsze: zdaniem Aurory ma też bogate CV, jeśli chodzi o walkę z potworami. Widziała to na własne oczy, pewnej nocy w Chinatown, kiedy noworoczne smoki atakowały go w ciemności, a on sam popisywał się kopniakami jak z filmów kung-fu prosto z Hongkongu."

Nie powiedziałabym, że to jest rasowy horror. Raczej nie ma w nim nic aż tak strasznego. Jednak scenografia i zdjęcia, dobre kostiumy oraz ciekawa muzyka tworzą świetny klimat. Fabuła zamącona, ale nieźle się ogląda. Nie jest to może rewelacja, ale na pewno można zobaczyć.

6/10

"Nie ta córka" Dandy Smith

 

"Dwie siostry.

Caitlin i Olivia wreszcie mogą zostać same w domu. Są podekscytowane i szczęśliwe. Jednak gdy zasypiają, ktoś cicho otwiera tylne drzwi. Nic już nie będzie takie samo…

Zaginiona córka.

Kiedy rodzice wracają, łóżko Olivii jest puste. Starsza córka zniknęła… ale nie na zawsze.

Jedno straszne kłamstwo.

Szesnaście lat później Olivia wraca, a wszyscy chcą wierzyć, że koszmar wreszcie się skończył. Jednak Caitlin nie ufa kobiecie, która twierdzi, że jest jej siostrą. Ich wspomnienia tamtej nocy różnią się diametralnie. W dodatku obie skrywają tajemnice, które mogą rozbić rodzinę na kawałki…

Co, jeśli zaufają nie tej córce?"

Sama fabuła na początku bardzo wciąga i zastanawiałam się co łączy te dwa wątki. Byłam ciekawa jak autorka to ze sobą połączy. Mam wrażenie, że autorka do któregoś momentu miała fabułę w głowie, a później nie widziała, jak to wszystko ze sobą połączyć i zrobiła to bez większej logiki. A szkoda, bo potencjał historii ogromny.

"Nie bój się odgrywać głównej roli we własnym życiu. Nie bądź osobą, której rzeczy się po prostu przytrafiają, bo tak jest łatwiej, niż być sprawcą wydarzeń."

"Wiesz, czasem jedyną osobą, którą należy zadowalać, jesteś ty sama. To twoje życie i musisz przeżyć je po swojemu."

"Samotność jest najbardziej wstrząsającym rodzajem ubóstwa."

Tytuł książki też jest nijak połączony z fabułą, bo mamy tu do czynienia z relacjami sióstr, a nie rodziców i dziecka. Dobrze i szybko się czytało tę książkę, ale nie zrobiła ona na mnie jakiegoś większego wrażenia. Do przeczytania i zapomnienia o niej.

5/10

Poświęcenie Hasana (2021)

 

"Słoneczny letni dzień, lekki wiatr, malownicze tureckie krajobrazy, a wśród nich pole Hasana pełne owoców i warzyw. Hasan jest dumny ze swojego gospodarstwa i nigdy nie pozwoliłby go zniszczyć. Czeka go jednak wiele problemów, jakie musi pokonać, a planowana budowa linii energetycznej, która ma przebiegać przez jego pole, jest tylko jednym z nich. Kiedy Hasan dowiaduje się, że wraz z żoną może udać się na pielgrzymkę do Mekki, dokonuje życiowego bilansu i zaczyna prosić o wybaczenie wszystkie osoby, których skrzywdził. "Zobowiązanie Hasana" to złożone studium człowieka, który próbuje pogodzić się ze światem, swoimi bliskimi i samym sobą."

Choć przez długie momenty główny bohater delektuje się codziennością, to jednak w gruncie rzeczy film jest podskórnie drażniącym obrazem o ludzkich słabościach i hipokryzji. Nie przemówiła do mnie ta forma.

5/10

"Rytuał łowcy" Przemysław Borkowski

 

"Młoda prokurator Gabriela Seredyńska po przeprowadzce do Warszawy dostaje swoją pierwszą poważną sprawę – morderstwo. Zwłoki znaleziono w pobliżu muru cmentarza, a twarz ofiary została mocno okaleczona. Komisarz Aleksanderski, który pierwszy przybył na miejsce zbrodni, odnajduje pod murem cmentarza kartkę z wierszem, który zdaje się jedynym tropem policji.

Wkrótce pojawia się kolejna ofiara, a po niej następne. Wszystkie łączy to samo: niecodzienne obrażenia zadawane po śmierci, które mogą wskazywać na jakiegoś typu praktyki magiczne.

Z czasem Seredyńskiej udaje się wpaść na trop zbrodniarza. Niestety również on zwraca na nią uwagę. Jest młoda, piękna, inteligentna i idealnie nadaje się na jego kolejną ofiarę…"

To bardzo wciągający thriller, w którym wydarzenia opisane są zarówno od strony mordercy, dzięki temu poznajemy jego myśli, jak i od strony prowadzących śledztwo. Świetna postać Gabrieli. Kryminał z prawdziwego zdarzenia.

"Nie dam ci wódki – powiedział. – Porządne kobiety nie powinny jej pić. Załatwię bimber."

"Mówi się, że orgazm jest małą śmiercią. Co to za bzdura. To sen jest małą śmiercią, a śmierć jest wielkim snem."

"Pomyślał, że z samochodami jest jak z żonami. Gdy są nowe, kochasz je i nie możesz się na nie napatrzeć; potem przyzwyczajasz się, ale dobrze wam razem, świetnie się dogadujecie i traktujesz je z czułością; na końcu zaś zawsze jest tak samo- zaczynają sprawiać coraz więcej problemów i po prostu wkurwia."

"Kawa: napój bogów, muza pi­sa­rzy i głów­ne po­ży­wie­nie pro­ku­ra­to­rów… Bez kawy sys­tem praw­ny Rze­czy­po­spo­li­tej roz­sy­pał­by się w prze­cią­gu trzech dni (...)."

Wartka akcja, charakterni bohaterowie, ciekawy pomysł i świetne wykonanie – wszystko się tu zgadza. A to sprawia, że chęć poznania zakończenia wypiera potrzebę snu. Wiem, że jest druga część przygód tego duetu i chętnie po tę książkę również sięgnę.

7/10

"Nie ma głupich" Harlan Coben

 

"Najnowszy thriller amerykańskiego mistrza gatunku, Harlana Cobena.

Rok po wydarzeniach, które miały miejsce w powieści Już mnie nie oszukasz, tajemnica ze studenckich czasów detektywa Samiego Kierce’a powraca, by go prześladować. Jakby teraźniejszość nie była dla niego wystarczająco trudna, wygląda na to, że przeszłość jeszcze z nim nie skończyła...

Sami Kierce, młody absolwent college’u podróżujący z przyjaciółmi po Hiszpanii, budzi się pewnego ranka pokryty krwią. W dłoni trzyma nóż. Obok niego leży ciało jego dziewczyny. Anna jest martwa. Sami zaczyna krzyczeć – a potem ucieka.

Dwadzieścia dwa lata później Kierce, prywatny detektyw i świeżo upieczony ojciec, łata domowy budżet, ucząc przyszłych śledczych w nowojorskiej szkole wieczorowej. Na zajęciach z zaskoczeniem rozpoznaje znajomą twarz. To bez wątpienia Anna. Ale gdy tylko nawiązuje z nią kontakt wzrokowy, kobieta ucieka.

Kierce nie ma wyboru. Wie, że musi ją odnaleźć, skonfrontować się z własną przeszłością i rozwiązać zagadkę, która prześladuje go od tamtego strasznego dnia. Jego wspomnienia są wyraźne, ale po tylu latach fakty nie pasują do siebie... czego nie może zignorować.

IM GŁĘBIEJ DRĄŻY, TYM BARDZIEJ JEST PRZEKONANY, ŻE BYĆ MOŻE NIEKTÓRE SEKRETY POWINNY JEDNAK POZOSTAĆ W UKRYCIU…"

Powieść zaskakuje i wciąga od pierwszych stron. Harlan Coben to jednak mistrz gatunku, niby banalna fabuła, ale nic bardziej mylnego. Jak zwykle zwroty akcji, zaskoczenie, wręcz momentami nie mogłam uwierzyć w to, jak przebiegła fabuła. 

"Dlatego nie należy kalkulować szans. Dlatego powinieneś szukać prawdy. Prawda może cię nie wyzwolić, ale nadal jest drogą do celu."

"Dobra zasada: kiedykolwiek widzisz osobę — bogatą, biedną, młodą, starą, wysoką, niską, obojętnie jaką — pamiętaj o jednym : ta osoba ma nadzieje i marzenia."

"Zaginięcie jego siostry było dla niego ewidentnie ogromną traumą. Rozumiem to i współczuję. To mnie nie powstrzyma. Dobry detektyw rozpoznaje i martwi się o wrażliwość, ale nie pozwala, by go odstraszyła."

Książki tego autora cechują się niezwykłą intrygą, zwrotami akcji i napięciem, które trzyma czytelnika do samego końca. Jest to autor, który wie jak owinąć sobie czytelnika wokół palca i stworzyć fabułę, która nigdy nie zawodzi. Tym razem również pokazał na co go stać i oczarował mnie po raz kolejny. To kolejna jego powieść, która aż prosi się o ekranizację.

7/10

Najgorsi sąsiedzi (2026-)

 

"Myślisz, że znasz swoich sąsiadów? Pomyśl jeszcze raz. Ten serial przedstawia wstrząsające relacje z pierwszej ręki o przemocy, zastraszaniu i nękaniu. Dzięki poruszającym zeznaniom świadków, szokującym nagraniom z kamer nasobnych i animowanym rekonstrukcjom udowadnia, że sąsiedzi bywają uciążliwi, ale mogą też być śmiertelnie niebezpieczni."

Całkiem przyjemnie się ogląda ten serial od Netflix, chociaż obraz psychopatycznych sąsiadów nie jest lekki i przyjemny. Raczej przerażający. 

6/10

The Boroughs (2026-)

 

"Na skąpanej w słońcu pustyni Nowego Meksyku leży The Boroughs, czyli malownicza społeczność emerytów obiecująca mieszkańcom, że spędzą tu swoje najlepsze lata. Jednak dla nowo przybyłego Sama Coopera raj bardziej przypomina więzienie. Wszystko zmienia się po przerażającym nocnym spotkaniu, które ujawnia, że po zadbanych uliczkach krąży coś potwornego. Sam, zlekceważony przez władze jako kolejny zdezorientowany staruszek, znajduje nieoczekiwanych sprzymierzeńców w grupie sąsiedzkich outsiderów: bystrej byłej dziennikarki, poszukiwaczki duchowej drogi, cynicznego menedżera muzycznego oraz genialnego lekarza, któremu kończą się możliwości. Niedostrzegani i niedoceniani, ci nieprawdopodobni bohaterowie muszą połączyć siły, aby odkryć mroczną prawdę, kryjącą się w sercu The Boroughs, zanim ich czas dobiegnie końca."

Mini serial zdecydowanie dla ludzi lubiących dobre kino. Emeryci, kosmici i życie wieczne. <3 Bracia Duffer wyprodukowali ten serial i otrzymaliśmy The Stranger Things z emerytami w rolach głównych bohaterów. Klimatu dopełnia muzyka. Dla mnie petarda.

7/10

"Zły opiekun" Marcel Moss

 

"Są rany, które nigdy się nie zabliźniają. I zemsta, która domaga się finału.

Lipiec 2007 roku. Podczas szkolnego obozu nad Jeziorem Solińskim dochodzi do strzelaniny. Jeden z uczniów, Michał Kitler, zabija kilkanaście osób, po czym odbiera sobie życie. Do dziś nie wiadomo, skąd miał broń ani dlaczego posunął się do zbrodni. Tego samego dnia znika jedna z uczestniczek obozu – Klaudia Brzezinek. Jej ciała nigdy nie udaje się odnaleźć.

Kwiecień 2026 roku. Autor bestsellerowych reportaży Kornel Malicki przyjeżdża do Wołkowyi, niewielkiej wsi położonej nad Jeziorem Solińskim. Oficjalnie pracuje nad książką, która ma ukazać się w dwudziestą rocznicę masakry. Nieoficjalnie próbuje dowiedzieć się jak najwięcej o jednym z opiekunów obozu – człowieku, który może mieć związek z jego własną, mroczną przeszłością. Im głębiej Kornel zanurza się w wydarzenia sprzed lat, tym większe ściąga na siebie zagrożenie.

Niektórzy bowiem zrobią wszystko, by niewygodna prawda nigdy nie wyszła na jaw. Jest już jednak za późno."

Marcel Moss jak zwykle trzyma czytelników w niepewności do samego końca. Po przeczytaniu tego thrillera czytelnik pozostaje z refleksją nad wpływem nauczycieli na młodych ludzi, presją rówieśników, z jaką muszą się mierzyć oraz problemami z którymi często muszą radzić sobie sami.

"Część informacji, które podaje mi emerytowany dziennikarz, zdobyłem przed spotkaniem. Ale chodzi o coś innego - chcę usłyszeć, jak o tym mówi człowiek, który wtedy patrzył na te wydarzenia z bliska. I być może zauważył rzeczy, których nikt nie zapisał w artykułach."

"Mimo iż jestem na emeryturze, nie umiem przestać zbierać informacji. Niektóre sprawy po prostu zostają z człowiekiem. Nawet jeśli już dawno przestał o nie pytać."

"Największe bestie kamuflują się najlepiej."

Pomimo powagi tematu książkę czyta się ekspresowo i z ogromnym zaangażowaniem. Autor ma talent do tworzenia historii, którymi się żyje i ciężko się od nich oderwać. Bohaterowie mocni i wyraziści. Thriller psychologiczny przypominający, że przeszłość nigdy nie znika, a niektóre rany potrafią krwawić przez całe życie. Zakończenie z hasłem, że ciąg dalszy nastąpi było najgorszym, z czym autor mógł mnie zostawić. Nie pozostało nic jak cierpliwie czekać...

8/10

Enola Holmes 3 (2026)

"Detektyw Enola Holmes udaje się na Maltę, gdzie ma się zmierzyć z najbardziej złożoną i niebezpieczną sprawą do tej pory."

Lekki i przyjemny film, do obejrzenia na raz. Co prawda nieco przewidywalny, ale tu akurat mi to nie przeszkadzało. Taki czaso-umilacz, od którego nie należy oczekiwać złożoności i głębszych treści.

7/10

Top Trendy LC - czerwiec 2026

"Zestawienie TRENDY miesiąca pokazuje, które książki były najczęściej odwiedzane w serwisie lubimyczytać.pl i miały średnią ocenę powyżej 7,0. To internauci kreują zainteresowanie danym tytułem: wchodzą do serwisu zainteresowani np. reklamą, audycją, wywiadem, wzmianką w prasie, radiu lub telewizji. Nie znamy wszystkich powodów, dla których użytkownicy wyszukują akurat dane tytuły, jednak możemy z czystym sumieniem napisać, że kiedy 3 miliony osób odwiedzających serwis miesięcznie wybiera konkretne podstrony książek, to znaczy, że są one popularne.

W zestawieniu TOP 100 znajdują się książki ze średnią ocen powyżej 7,0."

1. "Gołoborze" Maciej Siembieda
2. "Cały ten błękit" Mélissa Da Costa
3. "Każde kolejne lato" Carley Fortune
4. "Fiolet" Małgorzata Oliwia Sobczak
5. "Kłopot z Zełenskim" Zbigniew Parafianowicz
6. "Czerń" Małgorzata Oliwia Sobczak
7. "Święto Karkonoszy" Sławek Gortych
8. "Płaczka" Camilla Läckberg
9. "Urwisko" Remigiusz Mróz
10. "Czarne Morze" Michał Śmielak
11. "The Deal. Układ" Elle Kennedy
12. "Co przyniesie jutro" Mélissa Da Costa
13. "Schronisko, które przestało istnieć" Sławek Gortych
14. "Kiedyś były tu wilki" Charlotte McConaghy
15. "Las papierowy" Katarzyna Puzyńska
16. "Czerwień" Małgorzata Oliwia Sobczak
17. "Nie ma głupich" Harlan Coben
18. "Moi przyjaciele" Fredrik Backman
19. "Zamknięte w lodzie" Izabela Janiszewska
20. "Atlas chmur" David Mitchell
21. "The Mistake. Błąd" Elle Kennedy
22. "To królestwo mnie nie zabije" Ilona Andrews
23. "The Legacy. Dziedzictwo" Elle Kennedy
24. "Monolok" Paweł Sołtys
25. "Przymierze Wróbli" Devney Perry
26. "Ciężar winy" Barbara Wysoczańska
27. "Dziki, mroczny brzeg" Charlotte McConaghy
28. "Projekt Hail Mary" Andy Weir
29. "Droga krwi" Marek Krajewski
30. "Odległe życie" M.L. Stedman
31. "Spadek po mojemu" Mieczysław Gorzka
32. "Róża" Anna Rybakiewicz
33. "Dungeon Crawler Carl" Matt Dinniman
34. "Traktat o łuskaniu fasoli" Wiesław Myśliwski
35. "Fourth Wing. Czwarte Skrzydło" Rebecca Yarros
36. "Człowiek w poszukiwaniu sensu" Viktor E. Frankl
37. "Kiedy żurawie odlatują na południe" Lisa Ridzén
38. "Goście weselni" Alison Espach
39. "Pomoc domowa" Freida McFadden
40. "Biel" Małgorzata Oliwia Sobczak
41. "Nocticadia" Keri Lake
42. "The Score. Podbój" Elle Kennedy
43. "Mrok, który nas poprzedza" R. Scott Bakker
44. "Droga Królów" Brandon Sanderson
45. "Na skraju załamania" B.A. Paris
46. "Korespondentka" Virginia Evans
47. "Tamto złote lato" Carley Fortune
48. "Alchemised" SenLinYu
49. "Oddział D" Freida McFadden
50. "Dwór cierni i róż" Sarah J. Maas
51. "Null" Szczepan Twardoch
52. "Zły opiekun" Marcel Moss
53. "Klara i słońce" Kazuo Ishiguro
54. "Na południe od Brazos" Larry McMurtry
55. "Uwikłana" Katarzyna Wolwowicz
56. "Gwiazdozbiór Psa" Peter Heller
57. "The Goal. Cel" Elle Kennedy
58. "Indigo Ridge" Devney Perry
59. "Quo vAIdis" Andrzej Dragan
60. "Wakacyjna pomyłka" Agata Polte
61. "Pułapki myślenia. O myśleniu szybkim i wolnym" Daniel Kahneman
62. "Szklany Tron" Sarah J. Maas
63. "The Love Hypothesis" Ali Hazelwood
64. "Śnieg przykryje" Michał Śmielak
65. "Stoner" John Williams
66. "Schronisko, które zostało zapomniane" Sławek Gortych
67. "Ja, która nie poznałam mężczyzn" Jacqueline Harpman
68. "Pryncypium" Melissa Darwood
69. "Któregoś dnia okaże się, że wszyscy od zawsze byli przeciwko" Omar El Akkad
70. "Dom bestii" Katarzyna Bonda
71. "Aurora" Paulina Świst
72. "Arachnia" Remigiusz Mróz
73. "Małe życie" Hanya Yanagihara
74. "Błękit" Małgorzata Oliwia Sobczak
75. "Obsesja" B.A. Paris
76. "Chłopki. Opowieść o naszych babkach" Joanna Kuciel-Frydryszak
77. "Kwiaty dla Algernona" Daniel Keyes
78. "Isola" Allegra Goodman
79. "Z mgły zrodzony" Brandon Sanderson
80. "Metal Slinger. Żar metalu" Rachel Schneider
81. "Problem trzech ciał" Cixin Liu
82. "Katharsis" Maciej Siembieda
83. "Wędrówka dusz" Michael Newton
84. "Rozdroże kruków" Andrzej Sapkowski
85. "Alfa" Grzegorz Brudnik
86. "Zachowuj się. Jak biologia wydobywa z nas to, co najgorsze, i to, co najlepsze" Robert M. Sapolsky
87. "Lato, by cię odzyskać" Morgane Moncomble
88. "Upiór" Maciej Siembieda
89. "Gdzie śpiewają raki" Delia Owens
90. "Ogród rozpaczy ziemskich" Beatriz Serrano
91. "Markiz" Przemysław Piotrowski
92. "Wilczy Król" Lauren Palphreyman
93. "Laleczka" Joanna Jax
94. "Średniowiecze w liczbach" Kamil Janicki
95. "Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później" Katarzyna Grochola
96. "Nic takiego" Katarzyna Puzyńska
97. "Żółć" Małgorzata Oliwia Sobczak
98. "Martwi też mówią" Rafał Glina
99. "Zapiski o twoim zniknięciu" Alison Espach
100. "Zazdrościsz mi?" Agnieszka Peszek
101. "Czerwony świt" Pierce Brown
102. "Zieleń" Małgorzata Oliwia Sobczak
103. "Nocny łowca" Jarosław Szczyżowski
104. "Piętno" Przemysław Piotrowski