"Obsesja" B.A. Paris

 

"Nell Masters jest przekonana, że ktoś ją śledzi. W drodze do pracy czuje na sobie czyjś wzrok, w biurze odbiera głuche telefony, pod drzwiami domu znajduje bukiet zwiędłych kwiatów – bez bileciku – od nieznanego nadawcy… Nell skrywa straszną tajemnicę – nie zdradziła jej ani swoim nielicznym przyjaciołom, ani mężczyźnie, którego kocha – ma więc powód, by oglądać się za siebie.

Dwanaście lat wcześniej, kiedy jeszcze nazywała się Elle Nugent, była świadkiem, jak studentka Bryony Sanders wsiadła do samochodu nieznajomego. Gdy dziewczyna została znaleziona martwa, Elle obsesyjnie poszukiwała sprawcy. Była przekonana, że zabójcą jest Brett Parker, mężczyzna, którego tego dnia widziała w pobliżu, Jej obsesja na punkcie Bretta doprowadziła do tragedii...

Teraz Nell próbuje przekonać samą siebie, że niepokojące uczucie bycia obserwowaną jest tylko wytworem wyobraźni. Bezskutecznie. Najwyraźniej ktoś odkrył jej nową tożsamość i próbuje ją ukarać za błędy przeszłości. Chyba że w grę wchodzi coś innego, bardziej złowieszczego?"

Ta książka to opowieść  o tym, jak nasze emocje szybko potrafią przerodzić się w coś, czego już nie kontrolujemy. Jedni popadają w obsesję, aby dowiedzieć się prawdy, a inni z powodu uczuć ulokowanych do konkretnej osoby. To opowieść o tym, jak destrukcyjna potrafi być obsesja, jak niepostrzeżenie wkrada się w nasze życie.

"Nie pozwól, żeby strach zamącił ci w głowie."

"Przyjaźń jest skomplikowana, wymaga wymiany doświadczeń, a ja nie mam zamiaru opowiadać nikomu o swojej przeszłości. Musiałabym zmyślać, ale boję się, że wyłożyłabym się na jakimś szczególe, a wtedy kłamstwo zostałoby zdemaskowane. Gdyby prawda wyszła na jaw, przyjaciele poczuliby się zdradzeni. Łatwiej ich nie mieć."

"Zawsze trzymasz się na uboczu i obserwujesz innych, jakbyś chciała zostać częścią grupy, ale nie miała odwagi wykonać pierwszego ruchu."

"To ciekawe, że jako dorośli nie boimy się już tych samych rzeczy co w dzieciństwie. Możemy się obawiać, że ktoś nas okradnie, będzie nas śledził albo zamorduje, ale bardzo niewiele osób sprawdza mieszkanie po powrocie z pracy. Natomiast dzieci często boją się, że w ich pokoju czai się potwór, i przed położeniem się spać zaglądają za drzwi, do szafy i pod łóżko. Ty Nell, zaglądasz za drzwi i do szafy, ale nigdy pod łóżko. Tym lepiej dla mnie."

 Autorka połączyła dwie strefy czasowe: tą sprzed lat i obecną. Mieszając wydarzenia sprawia, że ciężko się skupić na jednym momencie i dopasować osobę, która ją prześladuje. Ten zabieg wzbudza wiele emocji. Akcja dzieje się dość szybko, przez co ciężko odłożyć książkę. Zakończenie było niespodziewane, więc duży plus za to. Warto przeczytać.

7/10

"Przyjaciółka" B.A. Paris

 

"Ma klucz do twojego domu. Pojawia się nagle i nie chce odejść.

Kiedy Laure dowiaduje się o zdradzie męża, bez zastanowienia przyjeżdża do przyjaciół, na których zawsze może liczyć. Iris i Gabriel nalegają, by Laure czuła się u nich jak u siebie i została tak długo, jak tego potrzebuje. Mijają dni i tygodnie, Laure nosi ubrania Iris, śledzi każdy jej ruch i. wypytuje o niedawną

śmierć chłopaka z sąsiedztwa. Atmosfera nieufności i wzajemnych podejrzeń niebezpiecznie się zagęszcza, piętrzą się sekrety, rodzą oskarżenia.

Jest tylko jedna osoba, która dokładnie wie, co tu się naprawdę dzieje.

Czy sekret, który skrywa, wyjdzie na jaw?"

Nie jest to najlepsza, według mnie, książka autorki. Nie, nie jest zła, ale zdecydowanie są lepsze, które wyszły spod pióra B.A. Paris. Nie jest to powieść, która na długo utkwi w mojej pamięci, ale jeśli będę miała okazję sięgnąć jeszcze po jakąkolwiek książkę Paris to zrobię to bez wahania, ponieważ czysty relaks jest tutaj gwarantowany. 

"Mam dar zachowywania pozornego spokoju, kiedy otrzymuję wiadomość najgorszą z możliwych, chociaż strach skręca mi wnętrzności."

"Wszystko wyglądało idealnie spokojnie. Ogarnęło ją przygnębienie; piękna sceneria tylko podkreślała brzydotę, którą czuła w środku."

"Żal jest marnowaniem emocji. Bez względu na to, jak bardzo tego chcemy, nie możemy zmienić przeszłości."

"Musimy przyznać się do popełnionych błędów, ale nie wolno nam pozwolić, by kładły się one cieniem na każdą chwilę naszego życia."

Książka czekała na swoją kolej i jak już po nią sięgnęłam, to miałam poczucie, że autorka jakby straciła coś z tego polotu, z jakim napisała poprzednie książki. Nie było napięcia, tylko nuda. Zakończenie nadrobiło, ale to i tak nie poprawiła ogólnej oceny powieści.

6/10