Nie ma jednej Kory. Każdy z jej bliskich, przyjaciół, znajomych, kto kiedykolwiek z nią się zetknął, mówi o innej osobie.
Kobieta – żywioł. Ikona. Sprawcza, bezkompromisowa, waleczna. Brała z życia, co chciała – pożerała słabych mężczyzn, podziwiała mocne kobiety. Na strachu i samotności zbudowała niewiarygodną siłę.
Katarzyna Kubisiowska jako jedyna miała dostęp do niepublikowanego archiwum Kory: fotografii, zapisków, nagrań. Tylko z nią zgodzili się porozmawiać najbliżsi Kory i opowiedzieli jej historie, które do tej pory nie wyszły poza prywatne kręgi. Autorka, czerpiąc z tych niedostępnych dotychczas źródeł, snuje wciągającą, pełną nieoczekiwanych emocji opowieść pulsującą muzyką i rytmem zmieniających się czasów."
Największym atutem tej biografii jest jej szczerość. Autorka nie unika trudnych tematów. To sprawia, że książka jest prawdziwa i autentyczna.
"Sipowicz mówi, że jeśli Kora w cokolwiek wierzyła, to w przyrodę oraz w dziewczyny - w ich siłę, piękno i mądrość. Stawała po stronie kobiet, broniła ich praw, a przez swoją historię pokazywała innym, że nie można się poddawać."
"Byłam tak nieprawdopodobnie szczęśliwa, gdy upadła komuna, a potem gdy weszliśmy do NATO i do Unii Europejskiej. Odzyskaliśmy wreszcie godność jako Polacy."
Bardzo mnie zaciekawiły wspomnienia z ówczesnego Krakowa, relacja z Psem, czyli Ryszardem Terleckim, a także interpretacje utworów przez komunistyczną cenzurę. Niestety autorka trochę za bardzo podkoloryzowała fakty i to niestety wpłynęło na moją ocenę tej biografii.
6/10
[Kocham ten utwór szczególnie!]
