"Czas łaski" John Grisham

 

"Porywający dramat sądowy, w którym emocje sięgają zenitu.

Sprawiedliwość i prawo to nie zawsze to samo. W żadnej z książek Johna Grishama nie widać tego tak wyraźnie jak w czasie łaski.

Miasteczko Clanton w stanie Missisipi znów jest podzielone, a adwokat Jake Brigance – znany z powieści i filmu „Czas zabijania” – ponownie znajduje się w centrum wydarzeń.

W Clanton do zabójstw dochodzi raz na kilkadziesiąt lat. Nic więc dziwnego, że takie wydarzenie elektryzuje społeczność całego hrabstwa. Zwłaszcza gdy ginie prominentny biały, znany w okolicy zastępca szeryfa Stuart Kofer.

Sprawcą jest syn jego kochanki, szesnastoletni Drew Gamble. Wobec zacietrzewienia części mieszkańców miasteczka szanse chłopaka na to, że uniknie kary śmierci, są nikłe. Chyba że jego obroną zajmie się Jake Brigance, który już raz dokonał niemożliwego: doprowadził do uznania za niewinnego czarnoskórego mężczyzny oskarżonego o zabicie oprawców jego córki.

Jake nie ma ochoty bronić Drew Gamble’a, ale jeśli on się tego nie podejmie, to kto? Kiedy uważnie przygląda się sprawie, dostrzega jej drugie dno. I jak przed laty ryzykuje własną karierę, bezpieczeństwo finansowe i życie swojej rodziny, by obronić chłopca przed końcem, którzy wszyscy mu wieszczą – komorą gazową."

John Grisham po raz kolejny pokazuje nam, że zawód adwokata, który widzimy przez pryzmat wyprasowanego garniturku, wcale nie jest taki fajny. Sama natomiast sprawa poprowadzona z pazurem pokazuje, jak ciężkim tematem jest zbrodnia w afekcie. Jak społeczeństwo próbuje umywać ręce po całej zbrodni. Sporo się dowiedziałam o zawiłościach procesowych i kruczkach sądowniczych.

"Z każdą ko­lej­ną go­dzi­ną miało się robić coraz bar­dziej go­rą­co. Nadal był mokry od potu, a kawa nie mogła go ochło­dzić, ale jej po­trze­bo­wał; była jego starą przy­ja­ciół­ką i nie wy­obra­żał sobie, że miał­by roz­po­cząć dzień bez kawy."

"Przez całe życie był ulicznym zawadiaką i znał podstawową zasadę: Traf w podbródek, a będą załatwieni."

"Obowiązki i groźby były jednak niczym w porównaniu z przemocą."

Historia dla miłośników dramatów sądowych, zdecydowanie. A John Grisham jest w tym gatunku mistrzem. Rewelacyjna książka, słucha się świetnie. Opis rozprawy i cała otoczka procesu - fantastyczne. 

7/10

"Łowca saren" Katarzyna Bonda

 

"Obserwuje je z daleka, poznaje ich zwyczaje, cierpliwie czeka, aż będzie mógł złapać je w swoje sidła. A potem niszczy to, co w nich najpiękniejsze, i zabiera ostatni oddech.

Warszawą wstrząsa seria brutalnych morderstw młodych kobiet. Ciała ofiar odnajdywane są w łazienkach, a sposób działania sprawcy nie pozostawia wątpliwości, że nie wybiera swoich ofiar przypadkowo.

Śledztwo prowadzone przez Lenę Silewicz szybko prowadzi do sprawy sprzed lat. Wszystko wskazuje na to, że współczesne morderstwa mogą mieć związek ze śmiercią Anny Nałkowskiej, matki Noa, którą osiem lat wcześniej znaleziono martwą w wannie.

Podkaster nigdy nie uwierzył w oficjalną wersję wydarzeń. Jest przekonany, że jego matka została zamordowana, a ktoś zadbał o to, by okoliczności jej śmierci nigdy nie wyszły na jaw. Im bardziej Lena i Noa zagłębiają się w sprawę, tym więcej faktów wskazuje na to, że dawna tragedia i współczesne morderstwa są częścią tej samej historii.

Ktoś od lat zaciera ślady. I jest gotów zabić każdego, kto zbliży się do prawdy.

Katarzyna Bonda w nowej wersji: lęk, adrenalina i rewolucja w emocjach!"

Uwielbiam serię z Leną Silewicz, a to jej 4 część. Są takie książki, które czyta się w ciemno... Czytelnik wie przecież dobrze, że autor to pewniak i nigdy nie zawiedzie... Dla mnie jednogłośnie są to książki Bondy - szczególnie seria z Leną.

"- Sarny sa jak kobiety - mówił kiedyś ojciec. - Bywają piękne, ekstatycznie wręcz sprężyste, bo są stworzone do ucieczki, a nie do walki. Nie daj się jednak zahipnotyzować. One udają, że są kruche, ale to twarde zawodniczki."

"Nigdy wcześnie nie czuła do niego takiego szacunku. Przekuł swoją traumę na profesję i naprawdę szybko się z tego pozbierał."

"Gdyby wszyscy prokuratorzy tak angażowali się w sprawy, adwokaci nie mieliby się czego uczepić. Formalne błędy i zaniedbania podczas niepowtarzalnej czynności, jaką są oględziny, to główny powód fiaska bardzo wielu spraw w sądzie."

Historia nieszablonowa i bardzo wciągająca. Autorka ma znakomitą umiejętność wnikania w umysł mordercy. W większości swoich dzieł przedstawia ich bezpośrednio, co mnie bardzo przekonuje. Bardzo podoba mi się również rozwijająca się relacja pomiędzy głównymi bohaterami. "Łowca syren” to typowy mocny i ciężki kryminał dla ludzi o mocnych nerwach.

8/10

"Ocalenie gangstera" Anna Wolf

 

"Drewniana chata otoczona lasem, z dala od cywilizacji… Rea Renado nie ma pojęcia, gdzie jest i dlaczego znalazła się w tym miejscu. Wie tylko tyle, że grozi jej niebezpieczeństwo. Kiedy więc w chacie pojawia się nieznajomy mężczyzna, Rea – przekonana, że może spodziewać się najgorszego – próbuje go znokautować. Tajemniczym przybyszem okazuje się jednak Konstantin, który po wykonanym zleceniu zamierzał spędzić tam noc. Jest niebezpieczny, a jego nazwisko zwiastuje kłopoty. Mimo że powinien trzymać się od kobiety z daleka, postanawia jej pomóc, nie wiedząc, że tym samym narazi się mafii. Kłopoty jakie ta dwójka ściągnie na siebie w Nowym Jorku, nie znikną nawet w Las Vegas. Mieście, w którym władze ma rodzina Tarasow. Mieście, które nie należy już tylko do nich. Bo co zaczęło się w Vegas, kończy się Vegas."

Zachęcona wysokimi ocenami na portalu Lubimy Czytać pomyślałam, że wysłucham tej książki, bo co mi zależy. I utwierdziła mnie ona w przekonaniu, że tego typu powieści to nie me gusta jednak. Nie spodziewam się książki opartej na faktach, ale nierealność tej historii przechodziła wszelkie granice. Samozachwyt bohaterów i ich przekonanie o tym, że są wielkimi bossami była niesamowicie irytująca.

"Ona jest moim domem. Jest wszystkim, czego pragnąłem, a o czym nie wiedziałem. Jest moją lwicą. Wiedziałem o tym od samego początku."

"Każdy od­dech jest inny, bo bie­rze­my go w innym cza­sie."

"Nie ma ide­ałów, a jeśli ktoś tak uważa, to kła­mie albo jest głupi."

Do klasycznych "powieści mafijnych" tej zdecydowanie jest daleko. Bardzo daleko. Momentami tak nudna, że przysypiałam słuchając. Może bardziej by mi się ona spodobała 30 lat temu, kiedy dopiero czytać (z chęcią i przyjemnością) zaczynałam - teraz zupełnie do mnie nie trafiła. Jak dla mnie to raczej słaba "młodzieżówka". 

4/10

"Narośl" Agnieszka Peszek

 

"Thriller psychologiczny jakiego jeszcze nie czytałeś/słuchałeś.

Gdy Oliwia i Krzysztof poznają się na imprezie na studiach, nikt się nie spodziewa, że ich losy splotą się na całe życie.

Pochodzą z dwóch różnych światów. Ona – ambitna jedynaczka wspierana przez władczego ojca. On – przystojny chłopak, którego marzeniem jest wyciągnięcie rodziny z biedy.

Ich ślub, choć miał być początkiem czegoś pięknego, kończy się katastrofą. Ojciec panny młodej obraża swojego zięcia, ten zaś zasypia pod stołem pijany i załamany swoją nową rodziną.

Tymczasem panna młoda spędza swoją noc poślubną nie tam gdzie powinna.

Dziewięć lat później sąsiadka wraz z dozorcą odnajdują dwa ciała w mieszkaniu Oliwii i Krzysztofa. Kto zabił? Kto jest ofiarą, a kto tym złym?"

Muszę przyznać, że Autorka idealnie potraf zmylić czytelnika i diametralnie zmieniać perspektywę. Kiedy człowiek już myśli, że wie, o co chodzi, to się okazuje, że jest w błędzie, że wcale nie wie. Autorka stworzyła nieszablonową historię, gdzie do samego końca nie wiedziałam, kto będzie kim. Jakie motywacje i cele mają bohaterowie.

"Powtarzane wielokrotnie kłamstwo dla wielu zaczyna być prawdą, a wypowiadane na głos pytanie może zasiać niepewność."

"Wiele osób gubi gdzieś w pędzie życia siebie, swoje potrzeby, myśląc tylko o innych lub goniąc za wymykającym się na każdym zakręcie króliczkiem."

"Matka zawsze mu powtarzała, że jak nie ma z kim pogadać, niech gada ze sobą. To nic złego, a przynajmniej porozmawia z kimś sympatycznym i inteligentnym."

Bohaterowie są dobrze wykreowani, a perspektywa z różnych ram czasowych (powtórzę się, ale bardzo lubię ten zabieg w książkach) daje nam wgląd w głąb myśli bohaterów. To bardzo korzystne posunięcie. Kolejne zdarzenia (podawane niechronologicznie), jak puzzle, ostatecznie tworzą zaskakujący obraz. Ciekawa lektura, nawet bardzo.

8/10

"Umysł zabójcy" Mike Omer

 

"Zoe Bentley, psycholog sądowy i konsultantka FBI uwielbia swój zawód i często pomaga w rozwiązywaniu zagadek kryminalnych.

Seryjny morderca dusi ofiary, balsamuje je i układa w takich pozach, aby wyglądały na żywe. Zoe Bentley i agent specjalny Tatum Gray pomagają lokalnej policji schwytać go, zanim dojdzie do kolejnej zbrodni. Zoe to prawdziwy miejski drapieżnik, nastawiona na sukces i na nim skupiona. Tatum zaś ma za nic cele czy zasady. Wspólnie zanurzają się w świat fantazji seryjnego mordercy, aby powstrzymać zagrożenie.

Wstrząsający thriller psychologiczny, po którym nie zmrużysz oka. Ścigający zmieniają się w ściganych."

Sięgnęłam po tę książkę głównie ze względu na opis. I muszę przyznać, że się nie zawiodłam, ani trochę. To ciekawa i fascynująca sprawa, która powoduje, że czytelnik z zapartym tchem śledzi wydarzenia i czeka na to, jakie one przyniosą rozwiązanie. Nie można się oderwać.

"Wcześniej uprawiała jogę, medytację, jogging i pływanie, jednak jak dotąd nic nie oczyszczało duszy tak dobrze jak snickersy. (...) Okazały się najlepszą terapią."

"(...) jeśli człowiek dostaje od życia cytrynę, trzeba zrobić lemoniadę. Nie da się zmienić cytryny na papaję."

"(...) skrzywił się, słysząc słowo fakt. Jeśli wszy­scy bez przerwy coś powtar­zają, podejrzenie może łatwo zmi­enić się w fakt."

"Gdy jest ciemno, zupełnie ciemno, zostajemy sam na sam ze swoją wyobraźnią."

Dawno żadna książka mnie nie wciągnęła tak bardzo, żeby wysłuchać jej niemal na raz. Bardzo spodobał mi się fakt, że morderca popełniał błędy - to dodawało całej historii realizmu i swoistego dreszczyku. Oraz poczucia, że to rzeczywiście mógł być "ktoś z sąsiedztwa". Także plus za barwne i wyraziste postaci.

8/10

"Wszystko zostaje w rodzinie" John Marrs

 

"Dom z marzeń czy dom z koszmarów?

Młode małżeństwo – Mia i Finn – z entuzjazmem remontują stary budynek, zamieniając go w swój wymarzony dom. Gdy kobieta niespodziewanie dowiaduje się, że jest w ciąży, ich przyszłość wydaje się jeszcze jaśniejsza. Jednak radość szybko ustępuje miejsca lękowi, gdy na jednej z listew odkrywają przerażającą wiadomość.

Śledztwo, które początkowo wydaje się jedynie zagadką sprzed lat, prowadzi ich do przerażającej prawdy – ten dom skrywa mroczne sekrety, a jego ściany były świadkami niewyobrażalnych zbrodni.

Gdy Mia rodzi dziecko, lęk nie ustępuje. Wręcz przeciwnie – niepokojące znaki, których nie potrafi zignorować, sprawiają, że powoli oddala się od męża, pogrążając się w obsesji odkrycia pełnej historii ich domu. A gdy prawda zaczyna się wyłaniać z cienia, jedno staje się pewne: niebezpieczeństwo nie odeszło razem z przeszłością."

Może i temat oklepany - odwieczne starcie między synową a teściową, o chodzący ideał w oczach drugiej i lekkie niepowodzenie tej drugiej w oczach pierwszej. I drugoplanowy senior rodu, który popada w ruinę poddając się władzy małżonki. Ale słuchało się wyjątkowo dobrze.

"Zabijanie jest dla mnie równie naturalne jak chodzenie czy mruganie oczami. Jak przekłucie pęcherza albo wzięcie tabletki na ból głowy."

"Mam coraz więk­szą ocho­tę na sło­dy­cze i za­czy­na mi się robić brzu­szek, który Finn na­zy­wa „ciążą spo­żyw­czą”."

W stylu autora nie znajdziecie brutalności, zamiast tego działają sugestie i subtelne niedopowiedzenia, które mocniej trafiają do wyobraźni. Uważam, że żadnego bohatera tej książki nie da się lubić. To bardzo mocne kreacje, przesączone złem i kłamstwami. Jednak w jakimś sensie ma to sens. Przecież chodzi o to, żeby wzbudzić w czytelniku emocje i reakcje. Tak myślę.

7/10

"Szczątki" Krzysztof Jóźwik

 

"Przypadkowe, makabryczne odkrycie ludzkich szczątków znalezionych w odpadach poprodukcyjnych podwarszawskiej fabryki karmy dla zwierząt rozpoczyna burzliwe śledztwo prowadzone przez podkomisarza Krzysztofa Kalinowskiego. Wszystkie ślady prowadzą do bogatego biznesmena zamieszanego w nieczyste interesy i uwikłanego w mafijne porachunki. Mimo wielu prawdopodobnych tropów i zaangażowania policji, wciąż nie udaje się zatrzymać mordercy, podczas gdy padają kolejne, krwawo zamordowane ofiary. Kalinowskiemu nie pomagają także prywatne sprawy, bo wspomnienia dramatycznie urwanego romansu z prokurator Klaudią Nowicką oplatają jego umysł i serce mgłą cierpienia. Czy podkomisarzowi uda się zatrzymać zabójcę na czas, zanim poleje się więcej krwi i umrze kolejna osoba z listy psychopatycznego zbrodniarza?"

Coś dla miłośników mocnych wrażeń. Makabryczna zbrodnia i brutalne, ociekające krwią opisy tortur. Wciągająca fabuła z nieoczywistym zakończeniem.

"Po powierzchni brudnoszarego, gęstego, śmierdzącego płynu pływało ludzkie oko. W każdym razie, na takie wyglądało."

"Gdy wydostał się z fabryki, odszedł kilkanaście kroków w stronę parkingu, zatrzymał się i wrzasnął najgłośniej, jak tylko potrafił. Poczuł, że zdziera sobie gardło, ale nie był w stanie się powstrzymać."

"W świecie biznesu, w świecie zysków i strat, nie ma miejsca na takie rzeczy. Zemsta dla samej zemsty jest całkowicie bez sensu."

Mocna powieść pełna niespodziewanych zwrotów akcji. Wszystko jest wyważone - jest brutalnie, jest dynamika i lawina emocji. To wszystko sprawia, że ciężko odłożyć lekturę choćby na kilka minut.

7/10

"Nieobliczalna" Magda Stachula

 

"Nieobliczalna" Magdaleny Stachuli to hipnotyzujący thriller, od którego nie sposób się oderwać. Czasem relacje międzyludzkie są poprawne i pełne szacunku tylko wtedy, kiedy oceniamy je z odpowiedniej odległości. Kiedy jednak podejdziemy bliżej, okazuje się, że patrzymy na kogoś zdolnego do zbrodni.

Martyna i Alicja są przyjaciółkami od lat młodości. Jedna z nich od lat trwa w zupełnie nieszczęśliwym związku z zaborczym mężem, przy którym trzyma ją głównie zobowiązanie wobec córki, a druga jest samotną matką dorosłego już syna. Każda z nich zazdrości drugiej życia, ale nie mają pojęcia o tym, jak wygląda ono naprawdę. Syn Alicji, Daniel, ma dwadzieścia jeden lat i jest studentem, który ma wkrótce wyjechać na stypendium do Włoch. Jego dziewczyna, Adelina, nie ma zbyt łatwego życia, ponieważ mieszka z matką chorą na depresję, a swojego taty nigdy nie poznała. Dziewczyna wie, że może liczyć tylko na siebie.

Relacje między bohaterami są złudne, a pozorny spokój zakłócają zakłamanie, zdrada i chorobliwa zazdrość. Kiedy na osiedlu zostaje znalezione ciało, tylko jedna osoba wie, czy doszło do samobójstwa, czy też do morderstwa."

Powiedziałabym, że książka z gatunku tych lżejszych. Przynajmniej dla mnie. Fabuła ciekawa, a temat w niej poruszany wywołuje zainteresowanie czytelnika. Akcja dość niespieszna i odkrywająca przed nami wszelkie zakamarki zdrad, niedomówień i sekretów.

"Jak mówi mój ojciec, starość to czas ciągłej utraty: pracy, kolegów, zdrowia. Stale czegoś ubywa, a jedynie lat przybywa."

"Najbardziej szkoda mi dziewczyn uzależnionych od swoich facetów. Nie wiem, co oni mają w sobie albo czego brak tym kobietom, ale przykro patrzeć, jak dają się traktować."

"Prawda jest taka, że już nigdy nie poczuję spokoju. Ktoś zna moją tajemnicę I może ją w każdej chwili wyjawić. Upijam łyk wina. Już nie smakuje wykwintnie, czuję wyraźną nutę goryczy. Znalazłam się w pułapce własnych kłamstw, w labiryncie z którego nie ma wyjścia."

Autorka ma bardzo fajny styl i lekkie pióro. Wbrew opisowi nie jest to jednak thriller, bardziej romans. Bez szału i fajerwerków, ale czytało się szybko, lekko i przyjemnie.

6/10

"Uciec od prawdy" Tomasz Wandzel

 

"We Wrocławiu zostaje zamordowany Stefan Król, popularny pisarz kryminałów. W trakcie śledztwa komisarz Andrzej Papaj wraz z aspirant Justyną Nowicką ustalają, że wobec autora pojawiały się zarzuty o plagiat, otrzymywał pogróżki, a jego żona ma kochanka. Krąg osób, którym zależało na śmierci pisarza, jest zatem bardzo duży. Śledztwa nie ułatwia również odkrycie, że odciski palców zamordowanego pasują do tych, znalezionych na miejscu brutalnego morderstwa młodego małżeństwa, które kilka miesięcy wcześniej wstrząsnęło jednym z osiedli."

Muszę przyznać, że spodziewałam się czegoś więcej. Można było z tego zrobić fajną historię, a tak wyszło dość przeciętnie. Zakończenie również takie sobie. Nie do końca rozumiem, o co autorowi chodziło. 

"- Jak to mówią u nas w sta­nach: „Jaki zawód, takie życie” – oznaj­mi­ła tonem, w któ­rym nie było roz­cza­ro­wa­nia, ale zro­zu­mie­nie."

Nie słuchało się jej najlepiej, często nudziła. Słabe pierwsze spotkanie z Autorem.

5/10

"Colette" Valérie Perrin

 

"Zawiłe ludzkie historie, pełna napięcia intryga i tajemnica, która do ostatniej strony wstrzymuje oddech czytelnikom.

Nikt nie umiera dwa razy…

A jednak...

Rok 2010. Agnes nie potrafi pogodzić się z porzuceniem przez męża, który odszedł do młodszej kobiety – tej samej, którą jako reżyserka sama wybrała na jego partnerkę w filmie. Kiedy zmaga się z zawirowaniami we własnym życiu, otrzymuje telefon z żandarmerii w burgundzkim miasteczku Gueugnon z informacją o śmierci jej ciotki, Colette Septembre. Problem w tym, że Colette zmarła już trzy lata wcześniej.

Agnes postanawia udać się do Burgundii i spróbować sama odkryć, kto tak naprawdę został wówczas pochowany na cmentarzu w Gueugnon. Wkrótce odkrywa, że nie znała swojej ciotki tak dobrze, jak sądziła i jak niewiele wiedziała o kobiecie, u której w dzieciństwie i młodości spędzała wakacje.

W prywatnym śledztwie pomagają jej dawni przyjaciele i detektyw z wydziału dochodzeniowego policji, osoby z tak ciekawą historią, że każde z nich mogłoby być bohaterem oddzielnej powieści. Razem odkrywają wiele zaskakujących rzeczy na temat ciotki, na przykład to, że była fanką lokalnej drużyny piłkarskiej, która w 2000 roku nieoczekiwanie dostała się do finału Pucharu Ligi Francuskiej i wygrała ze słynnym Paris Saint-Germain.

Rozwikłanie zagadki i dopasowanie do siebie fragmentów układanki, obejmującej losy wielu ludzi – w tym również Agnes – wiąże się z tajemniczym zniknięciem jej ciotki na kilka dni po tym legendarnym meczu. A wskazówek, gdzie szukać prawdy, udzieli sama Colette Septembre."

Tak długo "chodziła za mną" ta książka, że w końcu przestałam ją ignorować i ją odsłuchać. I, szczerze mówiąc, nie rozumiem jej fenomenu. Nie chodzi o to, że nie doceniam literatury pięknej. Nie doceniam książek, które w jakiś sposób mnie nudzą i nużą. No nie zachwyciła mnie ta książka.

"Nie ma nic gorszego, niż stracić kogoś, kto nie umarł, kto żyje, ale przestał być sobą."

"Okrutnych ludzi często porównuje się do zwierząt. Mówi się: „Postępują jak zwierzęta". Ale nigdy żadne zwierzę nie dorówna ludziom w okrucieństwie."

"Gdy samotność jest twoją najlepszą przyjaciółką, nie jest ani smutna, ani ciężka do zniesienia, jest wynikiem twojej decyzji."

"Słowa, które człowiek zbyt długo powstrzymuje, wymykają się czasem wbrew woli. Trudno kontrolować emocje."

Słucha się lekko, akcja idzie do przodu, ale im dalej, tym częściej łapałam się na myśli: po co to wszystko? Wiele wątków wydaje się zbędnych, naciąganych, momentami wręcz niewiarygodnych. No nie jest to powieść, którą zapamiętam na dłużej.

5/10

"Fetysz" Przemysław Piotrowski

 

"NA DNIE CZAI SIĘ JUŻ TYLKO ZŁO

Komisarz Igor Brudny od zawsze był sam – ale nigdy nie czuł się jeszcze tak samotny. Porzucony przez kobietę, którą kochał, próbuje w pojedynkę walczyć z całym światem. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który niedługo potem trafia na posterunek jako podejrzany w sprawie morderstwa.

Dopiero wtedy do Brudnego dociera, jak nisko upadł. Tyle razy rozczarował kolegów i przełożonych, że poszukiwania człowieka, który z zimną krwią poćwiartował kobietę, toczą się bez najlepszego śledczego w zielonogórskiej policji. Nie oglądając się na nic, Brudny postanawia położyć kres złu.

Roman Czarnecki, chcąc pomóc przyjacielowi, włącza go do sprawy. Śledztwo staje się dla komisarza jedyną szansą na uratowanie nie tylko kolejnych potencjalnych ofiar, lecz także samego siebie. Pozbawiony pomocy najbliższych mu osób, Brudny powraca do korzeni – a więc na samo dno piekieł."

Ta książka to opowieść o mrocznych zakamarkach ludzkiej natury, o obsesjach, które wymykają się spod kontroli. Autor sięga po temat parafilii, czyli dewiacji seksualnych. To mroczne, niepokojące i co najdziwniejsze - fascynujące zarazem.

"Igor Brudny był wybitnym policjantem, ale w każdym innym aspekcie przypominał dziecko we mgle."

"Dziadek zawsze jej powtarzał, że człowiek nigdy do końca nie pojmie swojego potencjału, jeśli nie zostanie on wystawiony na próbę. A wiedział, co mówi."

"Czasem zastanawiał się, czy matka nie jest jakimś zaprogramowanym robotem. Te same teksty, te same ruchy, to samo jedzenie."

Piotrowski ponownie udowadnia, że potrafi tworzyć kryminały pełne napięcia, wyrazistych postaci i gęstej, mrocznej atmosfery. Igor jak zawsze na krawędzi. Oraz emocjonujące zakończenie. Książka dobra, wciągająca. Warta przeczytania lub wysłuchania.

8/10

"Paprotniki" Agnieszka Peszek

 

"Czy zło może powrócić po latach, czy może... nigdy nie odeszło?

Barbara Domańska – dziennikarka lokalnej gazety i instruktorka fitness w świetlicy dla kobiet – od lat próbuje zostawić przeszłość za sobą. Mimo rodzinnych powiązań z policją wybrała inną drogę niż ojciec i brat. Teraz jednak to przeszłość znajduje ją pierwsza.

Basia otrzymuje nietypowe zlecenie: ma napisać artykuł o własnej matce – znanej reporterce, która zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach. W tym samym czasie w stolicy pojawia się morderca kobiet, zostawiający na ciałach ofiar kwiaty.

Gdy w Paprotnikach dochodzi do zbrodni, policja zaczyna podejrzewać, że to dzieło tego samego sprawcy. Im głębiej Barbara drąży rodzinne tajemnice, tym więcej odkrywa mrocznych powiązań między przeszłością a teraźniejszością. Każdy krok przybliża ją do prawdy – i do człowieka, który zrobi wszystko, by ta nigdy nie ujrzała światła dziennego.

Mroczne sekrety. Seria brutalnych morderstw. I jedno pytanie, które może kosztować życie: komu możesz zaufać, gdy wszyscy mają coś do ukrycia?"

Mroczna i wciągająca od początku historia. Agnieszka Peszek doskonale łączy kryminał z psychologiczną głębią. To nie tylko historia o morderstwach, ale też o relacjach rodzinnych. Autorka świetnie prowadzi czytelnika przez labirynt kłamstw, rodzinnych tajemnic i lęków.

"Pie­lę­gno­wa­nie swo­je­go we­wnętrz­ne­go dziec­ka to pod­sta­wa i wam to też ser­decz­nie po­le­cam."

"Każdy po­chło­nię­ty co­dzien­no­ścią zwra­cał uwagę tylko na to, co dzia­ło się dwa metry przed nim, a póź­niej po­ja­wia­ła się ma­gicz­na blo­ka­da."

"Twarz opraw­cy po­ja­wia­ła się przed ocza­mi, jak tylko na chwi­lę jej głowa nie sku­pia­ła się na wła­ści­wych rze­czach."

"Tak sobie po­my­śla­łam, że czę­sto opie­ra­my swoją wie­dzę na tym, co ktoś nam powie. Nie spraw­dza­my do­ku­men­tów nowo po­zna­nych osób."

Dobrze skonstruowana intryga, jak zwykle płynne dialogi i lekkie pióro gwarantują rozrywkę. Nie sposób nie wspomnieć o Filipie Kosiorze, który czyta audiobooka i jak zawsze wnosi do powieści nutę grozy i przyjemny dreszczyk emocji.

7/10

"Młoda wdowa" Sonia Rosa

 

"Poznały się na legnickim cmentarzu – dwie młode wdowy. Przypadkowa znajomość szybko zamieniła się w przyjaźń, jednak z czasem Dominika zaczęła przyłapywać nową koleżankę na niedomówieniach i półprawdach.

Kim naprawdę jest Marta, której mąż, Bernard, został zamordowany w wyjątkowo przerażających okolicznościach?

Marta niechętnie o sobie mówi, a za jej pozorną otwartością skrywa się wiele sekretów. Pomiędzy przyjaciółkami dochodzi do pierwszych nieporozumień, aż w końcu Marta nagle przestaje się do Dominiki odzywać. Urażona i odrzucona Dominika usiłuje nawiązać kontakt, ale kiedy milczenie przyjaciółki się przedłuża, odpuszcza.

Jednak kilka miesięcy później dzieje się coś, co sprawia, że Dominika ponownie interesuje się Martą. Martą, która okazała się być kimś zupełnie innym, niż zapewniała. Kim jest poznana na cmentarzu młoda wdowa? I czy przypadkowa znajomość zawarta w letni słoneczny poranek może okazać się niebezpieczna? Kłamstwa, manipulacje i gra pozorów – wkrótce jedna z przyjaciółek będzie musiała stoczyć walkę o własne życie. Czy wyjdzie z niej zwycięsko?"

Trzymający w napięciu thriller psychologiczny, o kłamstwach, manipulacji i grze pozorów. Książka dla fanów thrillerów, szczególnie tych psychologicznych, napięcia, akcji, sekretów i tajemnic. Bardzo ciekawa i zaskakująca.

"Zaczyna do mnie docierać, że to nie mój świat i nie moja bajka, a ona jest kimś zupełnie innym, niż myślałam."

"Nigdy nie rozumiałam, czemu ludzie okłamują swoich bliskich. W małżeństwie czy przyjaźni powinna przecież panować całkowita szczerość. A jednak życie nigdy nie jest czarno-białe…"

"Zmienność jej nastrojów jest czymś, czego jeszcze nie oswoiłam. Dosłownie przed momentem zwierzała mi się z traumy ostatnich dni i nagle chce wypłynąć na jezioro."

"Nie wiedziałam tylko, że ten słoneczny czerwcowy poranek otworzył wrota do prawdziwego koszmaru. Wtedy nie miałam jeszcze pojęcia, co nas czeka…"

Historia, w której prawda miesza się z fikcją, a jedna z bohaterek zachowuje się, delikatnie mówiąc, dziwnie. Wciągnęłam się w historię od samego początku. Książka jest dobra i trzyma w napięciu. Subtelnie opowiedziana historia o dwóch młodych kobietach, których losy tylko pozornie są podobne.

7/10

"Tylko wróć przed północą" T.M. Logan

 

"Nastoletni Connor otrzymuje zgodę rodziców na wieczorne wyjście, aby świętować ukończenie egzaminów. Musi jednak wrócić do domu przed północą. Kiedy chłopak nie pojawia się o umówionej godzinie, rozpoczyna się seria wydarzeń, które na zawsze odmienią życie pięciu rodzin. Tej nocy do lasu wyszło pięcioro nastolatków, wyszło z niego tylko czterech. A każde z nich wydaje się zatajać prawdę..."

Powieść kryminalna "dla młodzieży", tak bym ją określiła. Historia z potencjałem i wielkimi możliwościami. Bywa, że strasznie nudna, akcja ślimacza, mało ciekawi bohaterowie. W zasadzie to nie dzieje się w niej nic a nic. Mało angażująca. Dobrnęłam do końca tylko dzięki audiobookowi i niezawodnemu Filipowi Kosiorowi.

5/10

"Obietnica" Agnieszka Peszek

 

"Na pozór ma wszystko – stabilne małżeństwo, grono wiernych przyjaciół i literacką karierę, o jakiej wielu może tylko marzyć. Weronika, autorka bestsellerowych thrillerów, żyje w świecie, który sama zbudowała. Do czasu.

Pewnej nocy budzi się w koszmarze, który mógłby być sceną w którejś z jej powieści. Grzegorz, jej mąż, zostaje znaleziony martwy, a miejsce zbrodni nie zdradza żadnych śladów włamania. Tylko ona była w domu. Tylko ona mogła to zrobić. A może… komuś zależało, by tak to właśnie wyglądało?

Krąg przyjaciół, który od lat uchodził za nierozerwalny, zaczyna chwiać się w posadach. Aneta i Wojtek – najbliżsi Weroniki – skrywają sekrety, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. Im głębiej Weronika grzebie w przeszłości, tym bardziej zaczyna się zastanawiać, komu tak naprawdę może ufać. A może zło zaczęło kiełkować dużo wcześniej?

„Obietnica” to mroczna i niepokojąca kontynuacja „Narośli”, w której Agnieszka Peszek z chirurgiczną precyzją obnaża fałszywe więzi, tłumione emocje i sekrety, które mogą zabić.

Bo każda obietnica ma swoją cenę."

Styl Peszek cechuje się krótkimi, dynamicznymi scenami oraz błyskotliwymi dialogami. Bardzo mi to pasuje i wprowadza dodatkowy element zaskoczenia.

"Wie­dzia­ła, że w tym wszyst­kim po­ja­wił się pech. Nie mały pe­szek, ale tłu­sty pech. Tam, gdzie coś mogło pójść nie tak, to się to dzia­ło."

"Nigdy wcze­śniej nie ro­zu­mia­ła uży­wa­ne­go przez ko­le­gów sfor­mu­ło­wa­nia, że coś jest nie do od­zo­ba­cze­nia, ale wtedy przed ocza­mi sta­nę­ło jej coś, co bar­dzo chcia­ła­by wy­ma­zać z głowy."

"Jak ktoś kie­dyś po­wie­dział, za­zdrość to uczu­cie, które naj­bar­dziej po­bu­dza wy­obraź­nię, dla­te­go przed ocza­mi po­ja­wi­ło mu się mnó­stwo nie­po­ko­ją­cych ob­ra­zów."

Ciekawa i wciągająca historia. Agnieszka Peszek po raz kolejny wciągnęła mnie w wir zupełnie nieprzewidywalnych wydarzeń, pozwoliła zatracić się w świecie pełnym kłamstw, manipulacji i niedomówień. To książka z gatunku tych, których nie da się odłożyć. Warta uwagi, bez dwóch zdań.

7/10

"Sobowtór" Maciej Siembieda

 

"Kim jest człowiek, który od setek lat oszukuje świat sztuki?

Na aukcjach i w kolekcjach prywatnych co jakiś czas pojawiają się nieznane dzieła renesansowego mistrza – perfekcyjnie wykonane, namalowane na XVI-wiecznych deskach, a jednak… fałszywe. Legenda głosi, że ich autorem jest „Gemello”, geniusz malarstwa i mistrz fałszerstwa, który żyje kilkaset lat. Policje całej Europy od czasów Napoleona bezskutecznie próbują go schwytać.

Kiedy fundacja konserwatywnego polityka zapowiada wystawę nieznanych portretów Marcina Lutra i Jana Kalwina, były prokurator IPN, a obecnie ekspert od oszustw ubezpieczeniowych Jakub Kania nabiera podejrzeń. Czy to rzeczywiście arcydzieła sprzed wieków, czy wielki przekręt, który pozwoli fundacji zarobić miliony? Śledztwo prowadzi go od współczesnej Warszawy, przez przedwojenny Kraków i Wiedeń, aż do powojennej Europy. Wraz z dziennikarką i krytyczką sztuki Ludmiłą Ungier Kania odkrywa, że mistyfikacja sięga znacznie dalej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.

Kim naprawdę jest „Gemello”? Czy opowieść o fałszerzu jest prawdziwa? A może za tajemniczym procederem kryje się coś bardziej niebezpiecznego niż fałszowanie obrazów?

"Sobowtór" to nie tylko brawurowa intryga, ale też opowieść o fałszowaniu historii – zarówno jeśli chodzi o dzieła sztuki, jak i o ludzką pamięć. I trzymająca w napięciu fabuła, która nie pozwala odłożyć książki ani na chwilę."

Powieść z klasą. Słucha się świetnie. Ciekawy splot nakładających się na siebie wydarzeń. Muszę przyznać, że ten autor wciąga mnie coraz bardziej w swoje klimatyczne książki.

"To nic osobistego - powiedział. - Jesteś piękną i mądrą kobietą. Ale ja jestem wierny i - zaśmiał się - nic na to nie poradzę. Tak postanowiłem, a wychowanie surowej kaszubskiej babki wbiło mi do łba, że dotrzymywanie słowa to jedna z najważniejszych cech mężczyzny."

"Możesz być spokojny, panie Soboń. Od gwiazd Dawida, swastyk i innych symboli, którymi znakuje się rodzaj ludzki, ważniejszy jest pieniądz. Ci, którzy to wiedzą, wiedzą też, jak pielęgnować ogródki, w których ten pieniądz rośnie."

"(...)miłość jest jak obraz. Malowany przez dwoje ludzi w najpiękniejszych, świeżych i intensywnych barwach. Ale z czasem kolory blakną, tło ciemnieje i traci blask, a ochronny werniks pęka. Można to wszystko ratować. Odnawiać, poprawiać, domalowywać najbardziej zagrożone fragmenty. I choć nigdy już obraz nie będzie tym, czym był na początku, to da się go ocalić i utrzymać w ramach. Nie da się go tylko podrobić."

To brawurowa intryga z nagłymi zwrotami akcji. Siembieda pokazuje, że literatura popularna może bawić, uczyć i wzruszać jednocześnie. Książka napisana bardzo ładnym językiem. Inna niż klasyczny thriller.

8/10

"Ostatni taniec" Przemysław Piotrowski

 

"Lutosława Karabina stoi przed najtrudniejszym wyborem. Wplątana w skomplikowaną intrygę rosyjskiego wywiadu GRU, zostaje zmuszona do wykonania niebezpiecznego zadania – likwidacji Joaquina Gutiérreza, przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO, który wkrótce przybędzie do Polski. Stawka jest ogromna, bo zakładnikami Rosjan są jej ukochane dzieci. Luta nie ma złudzeń co do konsekwencji odmowy.

Zdradzona i zmuszona do posłuszeństwa, otrzymuje tymczasem nieoczekiwane wsparcie od najwierniejszych kompanów z elitarnej Jednostki Wojskowej Komandosów, w której niegdyś służyła jako strzelec wyborowy.

Walcząc o życie najbliższych, Luta musi poruszać się jak po polu minowym. Każdy ruch, każde słowo mogą przybliżyć ją do celu lub wystawić na jeszcze większe niebezpieczeństwo.

Czy Luta wykona zlecone zadanie, czy jednak zaryzykuje i ruszy na bezpośrednie starcie z najbardziej bezlitosnym tworem rosyjskiego reżimu? Każda decyzja wydaje się zła, zwłaszcza w przededniu nadciągającej wojny…"

Kolejna mocna książka Piotrowskiego. Na pewno nie jest ona dla tych mocno wrażliwych. Fabuła świetnie skonstruowana, a akcja toczy się od pierwszej do ostatniej strony. Na pewno nie ma nudy i chwili zwątpienia, że to kawał dobrego kryminału.

"Posługiwanie się wyobraźnią to jedna z najcenniejszych umiejętności, jaką posiadł człowiek. To właśnie ona odróżnia nas od zwierząt."

"Strach nigdy natomiast nie powinien tobą rządzić. Musisz nauczyć się nad nim panować."

"Myślałem, że jestem niepokonany. Życie szybko i brutalnie sprowadziło mnie na ziemię."

"Szczury to wbrew pozorom jednak bardzo mądre zwierzęta. Potrafią sobie poradzić, przystosować się do najtrudniejszych warunków bytowych, co gorsza, rozmnażają się na potęgę."

"Jeśli będzie trzeba, to pójdę z tobą na dno piekła i zatańczę z diabłem krakowiaka."

Powieść jest tak dobra, że warto ją przeczytać. Dużo akcji, ale też dużo emocji, wątków osobistych. Fikcja literacka idealnie oddaje rzeczywistość, w jakiej żyjemy. Trochę to przerażające, nie ukrywam.

8/10

"Dzielnica cieni" Katarzyna Puzyńska

 

"Warszawa dziś. Zapada chłodna jesienna noc. Na przystanku spotykają się cztery kobiety: zakonnica, prawniczka, naukowczyni i bezdomna. Pozornie nic ich nie łączy. Mają jednak do przedyskutowania ważną sprawę. Ktoś zgłasza się po przedmiot, którego już dawno powinny się pozbyć. Czy książka, która zabija, będzie znowu siać śmierć?

Tymczasem pewna pisarka znalazła w Polsce nie tylko azyl polityczny, ale również odzyskała radość z obcowania z literaturą. Duża w tym zasługa przemiłej bibliotekarki. Starsza pani zawsze potrafi poratować taką opowieścią, jakiej czytelnik akurat potrzebuje. Wszystko więc powinno być dobrze. Nadia czuje jednak narastający niepokój. Może to mroczna atmosfera zbliżających się dziadów i Wszystkich Świętych, a może naprawdę powinna zacząć się bać? Wydaje jej się, że ostatnio ktoś ją śledzi.

Gdzieś w mieście budzi się Wiktor. Ktoś go brutalnie zaatakował i uwięził. Wie, kto jest winien tej sytuacji. Z dawnej baletnicy niewiele pozostało. Jest tylko szaleństwo…

Warszawa 1968. Zdjęcie inscenizacji Dziadów z afisza wywołuje lawinę przerażających wydarzeń i zmusza tysiące ludzi do opuszczenia kraju. Marzec w stolicy jest wyjątkowo trudny. A w jednym z bloków sprawy komplikują się jeszcze bardziej. Zostaje zamordowana jedenastolatka. Milicja oskarża o to młodych ludzi wracających ze strajku. Mordechaj Blum wie, że jego studenci nie dopuściliby się zbrodni. Oni walczą o zmiany w kraju, a stają się idealnymi kozłami ofiarnymi dla ambitnego porucznika Grabowskiego. Naukowiec postanawia rozpocząć własne śledztwo. Nie wie, że w jego bloku każdy ukrywa jakąś tajemnicę. Każdy – nie tylko dorośli. Cztery przyjaciółki jak najszybciej muszą odzyskać książkę, która zabija. Inaczej może zginąć ktoś jeszcze. W sprawę wydaje się zamieszana pewna bibliotekarka.

"Dzielnica cieni" to mieszanka klasycznej zagadki zamkniętego pokoju, nieoczywistego kryminału noir, krwistego thrillera, ale również podróż w czasie do kolejnego trudnego okresu w dziejach Polski. To druga, po Ulicach ciem, czarodziejska historia o magii książek."

Jak ogólnie lubię twórczość Katarzyny Puzyńskiej, tak ta książka nie do końca mi podeszła. Nie wciągnęła mnie aż tak bardzo fabuła, choć język i styl nadal lubię i nadal uważam, że są świetne.

"No właśnie: ALE. Najstraszniejsze słowo w języku polskim. Jedynie trzy litery, a jak bardzo wyniszczające. Bo przecież pokazują całkowity brak akceptacji. Jesteś wspaniała, ALE... A potem cała litania jej słabości."

"Niech się boi, niech lęk płynie w jej żyłach zamiast krwi! Niech się ciągle odwraca, żeby sprawdzić, czy nie jest śledzona!"

"Zapach biblioteki zazwyczaj ma w sobie coś jeszcze. Jest jak wytrawne wino, które dojrzewa dłużej."

"(...) miała wrażenie, że to miejsce jest jak tort czekoladowy. Smakuje przepysznie, ale nie powinno się przesadzać. Żeby nadal było czymś, na co się czeka."

Trzeba przyznać - książka ma potencjał i klimat. Zabrakło mi jednak napięcia, które trzymałoby mnie do samego końca. Rozumiem zamysł Autorki na tę powieść, ale mnie ona nie zachwyciła tak, jak jej rasowe kryminały. Daję jej jednak szansę. I na pewno sięgnę po kolejne powieści.

6/10

"Krew z krwi" Przemysław Piotrowski

 

"Gdy pewnego ranka policjanci z wydziału zabójstw pukają do jego drzwi, Daniel Adamski nie wydaje się zaskoczony. Zaniepokojony, zestresowany, zdenerwowany – tak. Ale tej wizyty akurat się spodziewał. W końcu to dopiero pierwszy raz, kiedy ktoś zabił człowieka dokładnie tak, jak Adamski opisał to w jednej ze swoich książek.

Daniel Adamski jest nie tylko autorem kryminałów. To przede wszystkim samotny ojciec wychowujący śmiertelnie chorego Leosia. Kiedy los uśmiecha się do nich w najbardziej szkaradny sposób, zsyłając mordercę psychopatę, Adamski postanawia zrobić wszystko, by uratować syna. Tego dnia rozpoczyna się przewrotna gra między policją, pisarzem i jego najbardziej zabójczym fanem…

Przemysław Piotrowski, autor rewelacyjnie przyjętej przez czytelników trylogii o komisarzu Igorze Brudnym, powraca z zupełnie nowym tytułem. "Krew z krwi" to poruszająca książka o ojcowskiej miłości, która nie zna żadnych granic."

Kolejny świetny kryminał Piotrowskiego. Tym razem nie jest aż tak brutalna, jak poprzednie powieści. Niemniej bardzo dobrze się jej słuchało. Lubię styl pisania Autora.

"Poświęcilibyście życie innego człowieka, aby uratować chore dziecko? Swoje dziecko? Swojego ukochanego syna? Też wielokrotnie zadawałem sobie to pytanie."

"Trzy dni wcześniej wróciliśmy z kolejnej chemii. To nie był pierwszy raz, gdy dopadł go atak tak silnego bólu, ale jeszcze nigdy wcześniej nie powiedział tego, co powiedział. W ustach pięciolatka zabrzmiało to koszmarnie. „Ja już nie chcę żyć” – jaki chłopiec w jego wieku posłużyłby się taką konstrukcją?"

Niesamowita książka, głęboka, smutna, ale też dająca nadzieję. Trzyma w napięciu. Życzę każdej mamie, każdemu tacie, by nigdy, nie musieli stanąć przed wyborem, którego dokonał Adamski. Życie dziecka kosztem życia innego człowieka, kosztem życia swojego...

7/10

"Sidła" Piotr Kościelny

 

"Na wrocławski komisariat policji zgłasza się młoda kobieta informująca o zaginięciu koleżanki. Obie bawiły się wcześniej w jednym z lokali. Służby rozpoczynają poszukiwanie zaginionej.

W tym samym czasie znika kolejna kobieta, ale nikt jeszcze nie wiąże ze sobą obu zaginięć. Gdy w końcu zostają ujawnione zwłoki poszukiwanej, śledczy zwracają uwagę na podobieństwo ze zwłokami wyłowionymi z Odry kilka miesięcy wcześniej.

Wydział zabójstw jest przekonany, że ma do czynienia z seryjnym zabójcą. Rozpoczyna się walka z czasem, która ujawnia szokującą prawdę. Mordercą jest kobieta!

Równocześnie, komisarz Sikora wraca do wątku związanego z łowcą, polującego na pedofilów. Jest przekonany, że podczas sprawy dopuszczono się zaniedbań i źle wskazano winnego….

Gdzie kryje się prawda i jakie tajemnice skrywa zabójczyni?

Brutalne morderstwa, świat przesiąknięty zbrodnią i bohaterowie, których nie chcielibyście spotkać w prawdziwym życiu.

Piotr Kościelny kolejny raz udowadnia, że jest mistrzem budowania wielowątkowej akcji, która nie zwalnia tempa ani na chwilę."

Kolejna świetna książka pióra Piotra Kościelnego. Trzeba przyznać, że Autor ma niepowtarzalny styl i umie w stopniowe budowanie napięcia. Oraz dostarcza czytelnikowi mocnych wrażeń.

"Mężczyzna naprawiony przez kobietę będzie jej wierny przez resztę życia. Kobieta naprawiona przez mężczyznę wróci do tego, który ją zepsuł."

"Świat nie może być idealny. Żeby istniało dobro, musiało istnieć zło. Jest radość i szczęście. Jest też ból i cierpienie."

"Każdy zdrowy facet ma popęd i musi go jakoś rozładować. Niektórzy księża są nieśmiali do dziewczyn, nie potrafią poderwać, a takie dziecko jest łatwym celem."

Autor znów porusza ciężki temat. I nie obchodzi się z nim gładko. Książka jest dla ludzi o mocnych nerwach , bo sceny czasem są na prawdę drastyczne. Oczywiście poza najważniejszymi elementami tej historii mamy jeszcze wgląd do życia osobistego naszych głównych postaci, co jest dodatkowym atutem. Naprawdę warto przeczytać.

8/10