"Dzielnica cieni" Katarzyna Puzyńska

 

"Warszawa dziś. Zapada chłodna jesienna noc. Na przystanku spotykają się cztery kobiety: zakonnica, prawniczka, naukowczyni i bezdomna. Pozornie nic ich nie łączy. Mają jednak do przedyskutowania ważną sprawę. Ktoś zgłasza się po przedmiot, którego już dawno powinny się pozbyć. Czy książka, która zabija, będzie znowu siać śmierć?

Tymczasem pewna pisarka znalazła w Polsce nie tylko azyl polityczny, ale również odzyskała radość z obcowania z literaturą. Duża w tym zasługa przemiłej bibliotekarki. Starsza pani zawsze potrafi poratować taką opowieścią, jakiej czytelnik akurat potrzebuje. Wszystko więc powinno być dobrze. Nadia czuje jednak narastający niepokój. Może to mroczna atmosfera zbliżających się dziadów i Wszystkich Świętych, a może naprawdę powinna zacząć się bać? Wydaje jej się, że ostatnio ktoś ją śledzi.

Gdzieś w mieście budzi się Wiktor. Ktoś go brutalnie zaatakował i uwięził. Wie, kto jest winien tej sytuacji. Z dawnej baletnicy niewiele pozostało. Jest tylko szaleństwo…

Warszawa 1968. Zdjęcie inscenizacji Dziadów z afisza wywołuje lawinę przerażających wydarzeń i zmusza tysiące ludzi do opuszczenia kraju. Marzec w stolicy jest wyjątkowo trudny. A w jednym z bloków sprawy komplikują się jeszcze bardziej. Zostaje zamordowana jedenastolatka. Milicja oskarża o to młodych ludzi wracających ze strajku. Mordechaj Blum wie, że jego studenci nie dopuściliby się zbrodni. Oni walczą o zmiany w kraju, a stają się idealnymi kozłami ofiarnymi dla ambitnego porucznika Grabowskiego. Naukowiec postanawia rozpocząć własne śledztwo. Nie wie, że w jego bloku każdy ukrywa jakąś tajemnicę. Każdy – nie tylko dorośli. Cztery przyjaciółki jak najszybciej muszą odzyskać książkę, która zabija. Inaczej może zginąć ktoś jeszcze. W sprawę wydaje się zamieszana pewna bibliotekarka.

"Dzielnica cieni" to mieszanka klasycznej zagadki zamkniętego pokoju, nieoczywistego kryminału noir, krwistego thrillera, ale również podróż w czasie do kolejnego trudnego okresu w dziejach Polski. To druga, po Ulicach ciem, czarodziejska historia o magii książek."

Jak ogólnie lubię twórczość Katarzyny Puzyńskiej, tak ta książka nie do końca mi podeszła. Nie wciągnęła mnie aż tak bardzo fabuła, choć język i styl nadal lubię i nadal uważam, że są świetne.

"No właśnie: ALE. Najstraszniejsze słowo w języku polskim. Jedynie trzy litery, a jak bardzo wyniszczające. Bo przecież pokazują całkowity brak akceptacji. Jesteś wspaniała, ALE... A potem cała litania jej słabości."

"Niech się boi, niech lęk płynie w jej żyłach zamiast krwi! Niech się ciągle odwraca, żeby sprawdzić, czy nie jest śledzona!"

"Zapach biblioteki zazwyczaj ma w sobie coś jeszcze. Jest jak wytrawne wino, które dojrzewa dłużej."

"(...) miała wrażenie, że to miejsce jest jak tort czekoladowy. Smakuje przepysznie, ale nie powinno się przesadzać. Żeby nadal było czymś, na co się czeka."

Trzeba przyznać - książka ma potencjał i klimat. Zabrakło mi jednak napięcia, które trzymałoby mnie do samego końca. Rozumiem zamysł Autorki na tę powieść, ale mnie ona nie zachwyciła tak, jak jej rasowe kryminały. Daję jej jednak szansę. I na pewno sięgnę po kolejne powieści.

6/10