"Śnieg przykryje" Michał Śmielak

 

"Czy trzeba kogoś zabić, aby odebrać mu życie?

Dwudziestego trzeciego grudnia cała Polska szykuje się do świąt Bożego Narodzenia. Ryszard zgodnie z rodzinną tradycją wyrusza do Lasu Ponurego po świąteczną choinkę i znika bez śladu. Mimo usilnych poszukiwań, zorganizowanych przez rodzinę, tajemnica jego zniknięcia pozostaje niewyjaśniona. Aż do dnia, gdy mężczyzna nagle wraca do domu po dwudziestu pięciu latach nieobecności.

Tajemniczą sprawą zajmuje się jego syn, Piotr, który został policjantem, aby móc wyjaśnić zagadkę zniknięcia swojego ojca. Na jaw wychodzą nowe fakty i okazuje się, że w mrocznym lesie dochodziło do wielu niewyjaśnionych zaginięć.

Co tak naprawdę wydarzyło się feralnego dnia przed dwudziestu pięciu laty? Komu zależy na tym, aby sprawa zaginionych w Lesie Ponurym nigdy nie ujrzała światła dziennego? Co działo się z Ryszardem przez dwadzieścia pięć lat i kim był naprawdę?

Czy śnieg jest w stanie przykryć wszelkie ślady zbrodni?"

Naprawdę świetna książka. Od samego początku byłam bardzo zaskoczona i zaintrygowana. Świetnie poprowadzona akcja, pełna niespodzianek. Polecam nastawić się na czytanie powieści obyczajowej z elementami thrillera psychologicznego, końcowo kryminału, w przeciwnym razie grozi rozczarowaniem wśród osób nastawionych na krwawy kryminał.

"- Widzi pan, to Polska. Jedyny kraj, w którym trzeba się tłumaczyć z tego, że się nie pije."

"Czas leci jak cholera. Wie pan, trzy rzeczy powinni usunąć z tego świata, żeby człowiek nie czuł, że się starzeje. Lustra, drzewa i dzieci. To po nich widać najlepiej, jak to wszystko zapierdala."

"Od pierwszego kieliszka wódki to ona przemawia zamiast człowieka, a jest najlepszym kłamcą na świecie. Ma w tym wprawę od tysięcy lat.'

"Tego, czego po­trze­bo­wa­ła, aku­rat nie było na sta­nie. Może kie­dyś po­wsta­ną sprze­daw­cy ma­rzeń, świę­te­go spo­ko­ju, czy­ści­cie­le pa­mię­ci, twór­cy no­wych roz­dzia­łów w życiu i opie­ku­no­wie ludz­kiej god­no­ści. Na dziś ich nie było, więc sznur był wszyst­kim, czego po­trze­bo­wa­ła."

Chyba najlepszy kryminał tego autora, jaki do tej pory przeczytałam. Do tego ważny głos w dyskusji o alkoholu, jeśli jakakolwiek bywa. To jedna z tych książek, przy których warto dobrze ustawić oczekiwania. To historia oparta bardziej na ludziach, relacjach i emocjach niż na samej intrydze kryminalnej. Napięcie nie dominuje tu każdej strony, ale jest obecne w tle, stopniowo budowane i wplatane w losy bohaterów.

8/10

"Miasto Mgieł" Michał Śmielak

 

"Coś czai się we mgle…

Sandomierz spowity październikowymi mgłami łapie oddech po intensywnym sezonie turystycznym. Spokój mieszkańców burzy jednak brutalne morderstwo kobiety. Podobnie jak w zapomnianym rytuale ktoś rozwarł szczęki ofiary i wcisnął je w ziemię, aby ta po śmierci nie mogła pożywić się krwią. Sprawą budzącego grozę „Wampira” zajmuje się podkomisarz Bruno Kowalski, którego kariera toczy się równie spokojnie, jak życie w Sandomierzu. Towarzyszy mu lokalny historyk, Krzysztof Szorca, dawniej konsultant policyjny, dziś człowiek pragnący po prostu świętego spokoju. Wspólnie ruszają tropem mordercy, który zdaje się znać miasto i jego historię lepiej od nich. Rozpoczyna się wyścig z czasem, bo każdej nocy w gęstej mgle czai się śmiertelne niebezpieczeństwo. Śledczy będą musieli szybko znaleźć odpowiedź na pytania o to, czy Sandomierz znów stał się polską stolicą łowców wampirów, kto wyruszył na polowanie, aby ochronić mieszkańców przed bestiami z piekła rodem i czy przez tysiąc lat zmieniły się motywy, jakimi kieruje się człowiek odbierając drugiemu życie. Nade wszystko jednak będą musieli powstrzymać zło skrywające się we mgle."

Niezła powieść, choć zupełnie inna, niż poprzednie autora, jakie czytałam. Podobał mi się ten mroczny klimat Sandomierza i sam pomysł na powieść. Duży plus za dwa wątki, które się ze sobą przeplatają - jeden dotyczy kości znalezionych w opuszczonym od dawna domu, a drugi makabrycznych morderstw kobiet.

"Cza­sami wy­daje mi się, że można za­ufać tylko mar­twym. Oni już nie będą mieli oka­zji cię oszu­kać."

"Najlepsze w pracy z samym sobą jest to, że ograniczasz ilość potencjalnych idiotów w zespole do jednego, a gdy mówisz sam do siebie, to nikt ci nie przerywa."

"Od za­wsze naj­moc­niej oba­wiamy się nie­zna­nego, bo kom­plet­nie nie wiemy, jak so­bie z nim po­ra­dzić. Jak mamy się ustrzec cze­goś, o czym nic nie wiemy? Nie znamy jego dzia­ła­nia, spo­sobu ataku i stop­nia za­gro­że­nia?"

"Ży­cie za­wsze ata­kuje znie­nacka i cio­sem w plecy. Wiesz o tym."

Mimo że fabuła i klimat mnie wciągnęły, to jednak uważam, że nie jest to najlepsza z powieści Śmielaka. Książkę oceniam jako średniaka. Zdecydowanie znajdzie ona swoich zwolenników, ale również znajdą się tacy, którzy poczują rozczarowanie.

5/10