Heweliusz (2025-)

 "13 stycznia 1993 roku pasażerowie i załoga promu Heweliusz wypływają z portu w Świnoujściu w Polsce w kierunku Ystad w Szwecji. Podróż szybko zamienia się w desperacką walkę o przetrwanie, gdy potężny sztorm stawia ich w obliczu brutalnej siły morza. Na lądzie zrozpaczone rodziny zderzą się z mroczną stroną ludzkiej natury i podejmują równie trudną walkę o ujawnienie prawdy o katastrofie oraz zachowanie godności i dobrego imienia osób zaginionych na morzu."

Trudny mini serial. Nie da się go oglądać i nie płakać. Tragedia załogi i całych jej rodzin. Do tego walka z władzami o godność i honor. Rodziny walczące o prawdę i władza próbująca ją ukryć, i winę zwalić na najmniejszych i najsłabszych oraz tych, którzy sami się już bronić nie mogą. Mocny serial, naprawdę. Mimo tego naprawdę warto zobaczyć.

8/10

"Ptaki ciernistych krzewów" Colleen McCullough

 

"Mistrzowsko nakreślone postaci, cala paleta emocji i szerokie tło obyczajowe sprawiają, że od tej książki nie można się oderwać.

Meggie, jedyna dziewczynka w wielodzietnej rodzinie Clearych, wychowuje się na farmie. Jej powiernikiem i opiekunem jest Ralph de Bricassart, z którym łączy ją głęboka przyjaźń. Poznajemy dzieciństwo Meggie, dorastanie, małżeństwo, wreszcie największą, najbardziej dramatyczną tajemnice jej życia – miłość, której obiektem jest ambitny i pociągający Ralph. Czy to uczucie ma szansę się rozwinąć, skoro Ralph jest księdzem?"

Jak to możliwe, że film obejrzałam kilkanaście razy, a nie przeczytałam książki, na podstawie której został nakręcony? Nie mam pojęcia. No i nadszedł czas, by nadrobić tę niegodziwość.

"Ptak z cierniem w piersi wypełnia niezmienne prawo. Coś niezrozumiałego pcha go, by przebił się i zginął, śpiewając. W chwili gdy cierń wchodzi w ciało, nie pojmuje jeszcze, że to śmierć. Śpiewa i śpiewa, aż zabraknie mu tchu. Lecz my, gdy wbijamy ciernie w nasze piersi, jesteśmy świadomi, a mimo wszystko robimy to. Mimo wszystko."

"Pewna legenda opowiada o ptaku, który śpiewa jedynie raz w życiu, piękniej niż jakiekolwiek stworzenie na Ziemi. Z chwilą, gdy opuści rodzinne gniazdo, zaczyna szukać ciernistego drzewa i nie spocznie, dopóki go nie znajdzie. A wtedy, wyśpiewując pośród okrutnych gałęzi, nadziewa się na najdłuższy, najostrzejszy cierń. Konając wznosi się ponad swój ból, żeby prześcignąć w radosnym trelu słowika i skowrona. Jedną najświetniejszą pieśnią za cenę życia. Cały świat zamiera, aby go wysłuchać, uśmiecha się nawet Bóg w Niebie. Bo to, co najlepsze, trzeba okupić ogromnym cierpieniem... Przynajmniej tak głosi legenda."

"Sami stwarzamy własne ciernie, nigdy ani przez chwilę nie zastanawiając się nad kosztami. Pozostaje nam cierpienie i wmawianie sobie, że warto było."

Jedna z najpiękniejszych i najbardziej wzruszających książek, jakie czytałam. Jest napisana miłym, przyjemnym i prostym językiem. Jest to piękna, wielowątkowa historia, która spodoba się każdemu. Przepiękna i bardzo wzruszająca saga rodzinna. 

8/10

"Przewina" Agnieszka Jeż

 

"Dawne sanatorium w Kowalowej zaczyna nowy etap swojej działalności - skrytej i zasłoniętej przed oczami innych. Ani właściciel, ani pacjenci nie chcą rozgłosu. "Ostoja" - to obecna nazwa placówki - przyjmuje bowiem osoby uzależnione, które mają tu zacząć nowe, lepsze życie. Tadeusz Cichosz je kończy. Po kilku dniach pobytu w ośrodku zostaje znaleziony martwy w swoim łóżku.

Komisarz Sonia Kranz tego samego ranka obserwuje, jak w poszczególnych pokojach sanatorium zapalają się i gasną światła. Wydaje się, że to mogłaby być podpowiedź, kto zabił Cichosza. A jednak w tej sprawie nic nie jest oczywiste - ani przyczyna śmierci, ani motywacje tego, kto do niej doprowadził. W toku śledztwa okazuje się, że więcej niż jedna osoba miałaby powód, żeby pozbawić bogatego biznesmena życia, a tropy prowadzą do historii, która wydarzyła się w tym miejscu kilkadziesiąt lat temu. Sonia, sąsiadka sanatorium, dopiero teraz ją odkrywa. Nie tylko zresztą tę, zamkniętą w pożółkłej teczce sprawę - także w sferze prywatnej pani komisarz dokonuje odkryć, które domagają się jej reakcji.

Dochodzenie splata się z życiem osobistym Soni Kranz. W obu przypadkach policjantka ma wrażenie, że uczestniczy w rozgrywce, w której inni grają znaczonymi kartami. Jaki będzie finał tych rozdań?"

Kolejna świetna polska powieść wpadła mi w ręce. Pierwsze spotkanie z Agnieszką Jeż - i już jestem zachwycona. I wiem, że sięgnę po inne jej książki - koniecznie dwie pierwsze z tej serii. Autorka świetnie łączy wątki kryminalne z obyczajowymi. 

"Racjonalna część jej mózgu mówiła, że nie ma żadnego zagrożenia. W pokoju nie czai się potwór ani złoczyńca, korytarz też jest wolny od zagrożeń, a drzwi wejściowe zamknięte na klucz, zasuwę i łańcuch. Nie ma się czego bać. A jednak się bała. Truchlała, sztywniała, nawet nie drgnęła. Starała się jak najciszej oddychać, byle tylko nie zdradzić swojej obecności."

"Zaciekawiło ją to. Na razie prywatnie, choć… Po tylu latach pracy w policji prywatne i służbowe się mieszało. Intuicja nie rozdzielała tych obszarów."

"O tym informował ją głos w środku, instynkt samozachowawczy, który starał się oszczędzić jej bólu, stresu i rozczarowań. Przez wiele lat pracował na najwyższych obrotach, ją też utrzymując w ciągłym napięciu."

Jest tu tajemnicza historia, w której każdy szczegół odgrywa ważną rolę. Autorka dozuje nam napięcie z rozdziału na rozdział. Fajnie ukazane są emocje komisarz, której życie i problemy prywatne przeplatają się ze śledztwem i pracą. Wciągający kryminał. Myślę, że to przyjemna książka na wieczór. Polecam!

8/10

"W jej sercu czai się mrok" J.D. Barker

 

"Po stracie rodziców młody Jack Thatch widzi na cmentarzu Stellę – tajemniczą ośmioletnią dziewczynkę o ciemnych włosach i jeszcze ciemniejszych oczach, siedzącą samotnie na ławce, ściskającą ulubioną książkę. To krótkie spotkanie wywołuje obsesję. Jack myśli o niej bezustannie, aż w końcu odnajduje ją ponownie dokładnie rok później, siedzącą na tej samej ławce, tylko po to, by wkrótce zniknąć.

W zaułku zostają znalezione zwłoki mężczyzny. Całe jego ciało jest spalone, ale ubranie zupełnie nietknięte. Detektyw Faustino Brier widzi to nie po raz pierwszy i wie, że nie ostatni. Za rok od dzisiaj znajdzie kogoś podobnego. Dokładnie 9 sierpnia.

Odizolowany od świata w zacienionym laboratorium, mały chłopiec znany tylko jako Obiekt „D” czeka, rośnie, uczy się. Nie wolno mu z nikim rozmawiać. Nigdy nie zaznał czyjegoś dotyku. Jego moc jest tak przerażająca, że ci, którzy go kontrolują, nigdy nie pozwolą mu opuścić tych murów.

Losy ich wszystkich łączą się w niewyobrażalny sposób."

Niesamowicie wciągająca pozycja. Jest to bardzo gruba książka, jednak w większości ma krótkie rozdziały, co jest jej niewątpliwą zaletą. Autor stworzył bardzo ciekawą historię. Niby powieść kryminalna, ale znajdziemy tam też wątki paranormalne. Śledztwo w sprawie morderstwa i tajemnicze eksperymenty to zdecydowanie moje klimaty.

"Nawet kiedy ży­je­my, nie­zba­dane są wy­ro­ki bo­skie, ale po śmier­ci to już w ogóle szko­da gadać. Gość na górze za­czy­na total­nie świ­ro­wać."

"Nawet się nie oszu­kuj, że go­tów­ka w kie­szeni w jakim­kol­wiek stop­niu pod­wyż­sza twój sta­tus. Nie wierz w to ani przez chwi­lę. Po­rząd­niej­sze ubra­nia nie zmie­nią tego, jaki je­steś na­praw­dę. Mogą tylko za­kryć smród uwię­ziony pod po­wierzch­nią. Jak płach­ta zakry­wa­jąca ster­tę gnoju zosta­wioną na słoń­cu."

"(...) powi­nie­neś się na­uczyć żyć chwi­lą. Prze­szłość mi­nę­ła, a przy­szłość jest za­wsze odro­binę poza na­szym zasię­giem. Liczy się tylko tu i teraz."

Bardzo przyjemnie mi się czytało tę powieść. Niesamowicie wartka akcja, pełna zaskakujących i nieoczekiwanych zwrotów, z jednak dość przewidywalnym zakończeniem. Autor mnie do siebie przekonał i z chęcią poznam inne jego powieści.

8/10