"Dom obok" Klaudia Muniak

 

"Chciała zrobić im niespodziankę. Dlatego nie mówiła, że przyjeżdża. Jednak Milena nie zastała w domu ani rodziców, ani nastoletniej siostry, Laury. By dostać się do ogródka, gdzie spodziewa się znaleźć klucz do drzwi, prosi o pomoc sąsiadów, rodzinę Nowickich. Tę samą, która jakiś czas temu była zamieszana w zaginięcie młodego chłopaka.

Milena budzi się w zamkniętym pokoju. Pamięta niewiele. Brak klucza, rozładowany telefon, zgubiony pierścionek, noc u Nowickich i drogę na parking. Później nie ma już nic.

Tak zaczyna się koszmar dziewczyny więzionej przez człowieka, który podda ją niewyobrażalnym torturom. Jaki ma cel? I czy Laurze uda się odnaleźć siostrę, nim ta wyda z siebie ostatni krzyk?

W „Domu obok” kryje się zło. Bo nawet to, co stworzone z dobrych pobudek, w nieodpowiednich rękach może siać ból, zniszczenie i śmierć."

Bardzo intrygująca fabuła i zaskakujące zakończenie - a to lubię najbardziej. Historia jest pokazana z dwóch perspektyw, dwóch sióstr - ten zabieg dwutorowości też bardzo lubię. Od początku wiedziałam, że będzie to intrygujący thriller, ale nie sądziłam że aż tak.

"Pewne rzeczy zostają w nas na zawsze, pozostawiając trwałe ślady..."

"Zło ma oblicze ludzkiej intencji, a jego narzędzia zawsze znajdują w czyichś rękach..."

"Spoglądam na dom obok. Jest nieco większy od segmentu, w którym mieszkają moi rodzice, wszystko dlatego, że to ostatni apartament w rzędzie. Należy do Nowickich. I wygląda na to, że sąsiedzi są w domu."

Książka pokazuje przede wszystkim, aby się nigdy nie poddawać i zawsze mieć nadzieję. Widzimy w jakim stopniu człowiek potrafi być wytrwałym. I na ogromny plus zasługuje fakt, że Autorka pozostawia czytelnika z pytaniem w głowie: "Czy na pewno wiesz, co się dzieje w domu obok?" A ja bardzo lubię, kiedy jeszcze jakiś czas po zakończeniu książki wciąż o niej myślę.

7/10

"Nie zabiłam" Klaudia Muniak

 

"Twierdzi, że nie zabiła. ale przecież już raz popełniła zbrodnię.

Trzydziestoczteroletnia Sabina Gancarek nie mała łatwego dzieciństwo, a teraz przeżywa równie trudną dorosłość. Kiepsko odnajduje się wśród ludzi, nie ma rodziny i pracy, a zaburzenia depresyjno-lękowe próbuje opanować za pomocą leku, który dopiero niedawno wszedł do użycia. Z uwagi na możliwe efekty uboczne zażywający go pacjenci pozostają pod obserwacją.

Gdy w wyniku brutalnego morderstwa ginie kobieta odpowiedzialna za zwolnienie Sabiny z pracy, bohaterka trafia na celownik policji. Czy terapia, której się poddała, mogła obudzić mroczną część jej natury? Gdzie Sabina była w noc morderstwa i gdzie będzie, gdy… dojdzie do następnego?

Klaudia Muniak opowiada o lęku wobec nowinek medycznych i o tym, jak wychowanie w przemocowej rodzinie wpływa na dalsze życie. To thriller, którego czytanie wywołuje jeden skutek uboczny – sprawia że wszystko inne schodzi na drugi plan."

Świetny thriller, w którym w samym centrum jest bohaterka i jej walka z traumą, lękami i własnym umysłem. Od książki po prostu nie da się oderwać i nie można o niej szybko zapomnieć. Szczególnie, gdy sobie uświadomimy z czym muszą się mierzyć chorzy na depresję lękową i jak łatwo może ją wywołać nieszczęśliwe dzieciństwo.

"Kontakt z psychiatrą nadal stanowi rodzaj naznaczenia […] Tymczasem wstydzić się powinni ci, którzy zadbali o to, aby nasza dusza się rozleciała."

"Nie ma sensu udawać, że jest dobrze. (...) Przekonałam się na własnej skórze, że wymuszona życzliwość wyrządza więcej szkód, niż mogłoby się wydawać."

"Ludzie potrzebujący realnej pomocy są nazwiskami w rubryce, niechlubną statystyką, którą trzeba odhaczyć, w dodatku generującą całkiem pokaźne koszty. Komu są więc oni potrzebni?"

Tego mi było trzeba, na taki thriller czekałam. Książkę dobrze się czyta. Czasami monotonna, ale ogólnie bardzo dobra historia. Polecam wszystkim którzy lubią tematy medyczne, thrillery psychologiczne oraz wątki kryminalne. 

7/10

"Dobra Samarytanka" John Marrs

 

"Ludzie dzwoniący pod numer Ostatniego Przystanku potrzebują nadziei. Potrzebują zapewnienia, że mają po co żyć. Ale niektórzy z nich trafiają do Laury. Laura nie chce, żeby mieli nadzieję. Chce, żeby umarli.

Laura Morris nie miała łatwego życia. Teraz znajduje się u progu czterdziestki, niespokojna i rozgniewana, a ukojenie przynoszą jej jedynie rozmowy z ludźmi, którzy mają gorzej niż ona. I dobrze wie, jak utrzymać ten stan…

Ale teraz ktoś ją przejrzał – Ryan, którego świat rozpadł się, gdy jego ciężarna żona odebrała sobie życie, trzymając się za ręce z nieznajomym mężczyzną. Kim był ten człowiek i dlaczego zdecydowali się umrzeć razem?

Ryan jest bliski odkrycia mrocznej prawdy, ale nie ma pojęcia, do jakich desperackich czynów gotowa jest posunąć się Laura..."

Książka sama w sobie jest świetną rozrywką, ale stawia też niepokojące pytanie: jak daleko można się posunąć, wierząc, że wie się lepiej, co jest dobre dla drugiego człowieka? Autor wpadł na bardzo oryginalny, przerażający w swojej prostocie i mroczny pomysł na fabułę, który jednocześnie mrozi krew w żyłach i skłania do refleksji.

"Oczywiście, że ci ufam. Ale jesteś tylko człowiekiem, a ludzie z założenia są zawodni."

"Nie wchodź ludziom w paradę, a nikt nie dostrzeże, kim naprawdę jesteś."

"Przez długi czas zadawałem sobie pytanie, co musi być aż tak strasznego w czyimś życiu, by pchnęło go do jego zakończenia. Teraz rozumiałem, że niezależnie od tego, czy chodzi o chemiczną nierównowagę w mózgu, przeszłość, która nie daje spokoju, czy innych ludzi, którzy czynią twoje życie nie do zniesienia, każdy może dojść do momentu, w którym to wszystko zaczyna go przerastać."

Mimo że ta powieść to tylko fikcja literacka, to odnoszę nieodparte wrażenie, że spokojnie mogłaby się wydarzyć naprawdę. Do czego może być zdolny człowiek, kiedy przekona się, że pomocna dłoń jest tą, która za moment chwyta za gardło i próbuje zadusić? U ilu ludzi kompas moralny zwyczajnie szwankuje, ale nie widać tego na pierwszy rzut oka? Genialna książka, zdecydowanie.

8/10

"Histeria" Izabela Janiszewska

 

"Największy obłęd bierze się z niemocy.

Komisarz Bruno Wilczyński popada w obsesję – nie może pogodzić się z tym, że wciąż nie udało mu się wsadzić za kratki psychopatycznego mordercy. Musi jednak wyruszyć w nowy pościg, gdy na warszawskim Ursynowie kobieta zostaje brutalnie zamordowana. Zwyrodnialec z przeszłości mimo wszystko nie daje o sobie zapomnieć.

Tymczasem reporterka Larysa Luboń wpada na trop zagadkowego mężczyzny w masce, który prześladuje mieszkańców Warszawy. Czy naprawdę jest on potworem, jak sugerują media? A może prawda jest bardziej złożona?

Czy wszystkie czyny muszą mieć swoje konsekwencje? Jakie bestie kryją się w zwyczajnych ludziach? I czy można uciec przed przeszłością?"

Autorka fenomenalnie łączy wątki, przeplata akcję i wciąga czytelnika w kryminalną intrygę. Akcja toczy się wartko dostarczając wciąż nowych poszlak, którymi autorka doskonale manipuluje czytelnikiem. Świetnie się czyta.

"(...) najpiękniejsze rodziny robią swoim dzieciom najbrzydsze rzeczy. A brak miłości nie zostawia siniaków. To niewidzialna przemoc."

"(...) kiedy nikt nie widzi twojego cierpienia, na ratunek przychodzi szaleństwo. Histeria nie oznacza, że straciłeś kontrolę, tylko że usiłowałeś kontrolować wszystko zbyt długo."

"Niektórym ludziom nie wystarczy powiedzieć, że żelazko jest gorące, trzeba pozwolić im się sparzyć, bo tylko gdy go dotkną, uwierzą."

Najważniejsze przesłanie tej książki: zwracajmy uwagę i reagujmy na przemoc psychiczną i fizyczną wobec dzieci. Autorka nie boi się wyrażać własnego zdania, a przy tym nawiązywać do aktualnych nastrojów społecznych czy politycznych. Wciąga, intryguje, zniewala, trzyma w napięciu do ostatniej strony!

8/10

"Nauczyciele" Freida McFadden

 

"Lekcja pierwsza: NIE UFAJ NIKOMU.

Eve wiedzie dobre życie. Każdego ranka całuje męża, Nate’a, i wychodzi uczyć matematyki w miejscowej szkole. Wszystko jest tak, jak być powinno. Z jednym wyjątkiem…

Rok wcześniej w liceum w Caseham wybuchł skandal – szeptano wtedy o romansie nauczyciela z uczennicą. W centrum całej afery znalazła się nastoletnia Addie. Tylko Eve wie, że za obrzydliwymi plotkami kryje się coś o wiele mroczniejszego.

Addie nie można ufać. Kłamie. Rani ludzi. Niszczy im życie.

Tak mówią wszyscy. Tyle że nikt tak naprawdę nie zna tej dziewczyny. Nikt nie odkrył sekretów, które mogłyby ją pogrążyć.

A Addie zrobi wszystko, by prawda nigdy nie wyszła na jaw."

Kolejna wciągająca książka od Freidy McFadden. Historię czytało się przyjemnie i szybko. Mimo iż w książce nie ma spektakularnych zwrotów akcji, to przez tę powieść dosłownie się płynie. Bohaterowie byli dobrze wykreowani, a fabuła cały czas szła do przodu. 

"Nigdy nie wierzyłem w życie po śmierci. Kiedy nie żyjesz, to nie żyjesz."

"A po śmierci nie ma nic. Nic poza otchłanią, z której nie ma powrotu."

"Kopanie grobu to ciężka robota. Za każdym razem, kiedy podnoszę łopatę i wybieram kolejną warstwę ziemi, czuję się tak, jakby nóż wbijał mi się pod łopatkę. Myślałam, że mam tam same kości, ale najwyraźniej się myliłam. Nie miałam pojęcia, że w moim ciele jest tyle mięśni. W tej chwili jestem świadoma absolutnie każdego z nich i wszystkie mnie bolą. Bardzo."

Odkąd poznałam twórczość Freidy McFadden, każda jej nowa książka automatycznie trafia na moją listę "muszę przeczytać". Nie potrafię przejść obok żadnej obojętnie. „Nauczyciele” tylko utwierdzili mnie w przekonaniu, iż nazwisko autorki na okładce jest gwarancją udanej lektury. Autorka pokazała, jak cienka bywa granica pomiędzy prawdą a kłamstwem oraz jak łatwo dać się zwieść pozorom. Nie można ufać wszystkim ludziom, a czasami nawet tym najbliższym.

7/10

"Bezprawie" Remigiusz Mróz

 

"Oficer policji, który zakatował niewinnego chłopaka, zgłasza się do kancelarii Żelazny Chyłka Klejn w poszukiwaniu ratunku. Żaden z prawników nie chce podejmować oczywiście przegranej sprawy, okazuje się jednak, że funkcjonariusz działał pod przykrywką w organizacji przestępczej – i swoimi czynami ocalił życie Chyłce i Oryńskiemu.

Joanna tymczasem toczy własną walkę sądową – jej siostra ma zostać pozbawiona praw rodzicielskich, a jej córka trafić pod opiekę ojca, niebezpiecznego psychopaty, który zgotuje dziecku piekło. Chyłka zrobi wszystko, żeby siostrzenica nie wpadła w jego ręce – nawet jeśli będzie oznaczało to przekroczenie wszystkich obowiązujących zasad prawnych."

Kolejna część z Chyłką i Zordonem, którą wciągnęłam na raz. Co prawda ten duet coraz mniej zaskakuje pod względem swojej skuteczności i przekraczania granic, niemniej wciąż ciekawi. Autor jak zwykle wyśmienicie wciąga czytelnika w ich świat i toczone gierki.

"Chyłka zawarła z Pestkami dość jasną umowę, choć niepoświadczoną notarialnie - ona i Kordian będą im czytać od najmłodszych lat, w nagrodę dzieci nie wyrosną na debili."

"Trzeba się wystrzegać metafor, bo zatykają rury rozumienia."

"Jak ktoś wyleje na Ciebie wiadro gówna, nigdy nie doczyścisz się do końca."

Mróz świetnie wykorzystuje motyw niepewności – pokazuje, że pierwsza wersja wydarzeń nie zawsze jest prawdziwa, a dowody mogą prowadzić zarówno do rozwiązania zagadki, jak i do dalszych pytań. Bardzo dobrze się czyta historie, które do samego końca zaskakują czytelnika. 

7/10

"Wieża strachu" Przemysław Borkowski

 

"Gdy nie patrzysz dość uważnie, dostrzegasz tylko to, co chcesz zobaczyć.

W centrum Warszawy, na trzydziestym piętrze ekskluzywnego apartamentowca, w jednym z mieszkań policja znajduje zwłoki kobiety i mężczyzny. Początkowo śledczy przyjmują, że mają do czynienia z typową zbrodnią małżeńską, jednak kolejne makabryczne, trudne do wytłumaczenia odkrycia wywracają ich wszystkie hipotezy do góry nogami.

Sprawą zajmuje się prokurator Gabriela Seredyńska, znana ze swojej nieustępliwości i bystrego umysłu. Kiedy niespodziewanie pojawia się świadek, który może rzucić nowe światło na szokującą zbrodnię, jest niemal pewna, że śledztwo zmierza ku końcowi. Niestety zarówno jego zeznania, jak i sekcja zwłok ofiar, zamiast odpowiedzi, przynoszą tylko nowe, coraz bardziej niepokojące pytania.

Gdy jedni bohaterowie biorą swój osąd za pewnik, inni kwestionują wszystko, co widzą. W tym kameralnym thrillerze o mroku trawiącym ludzką duszę nic nie jest takie, jakim się wydaje."

To mroczna opowieść o niepewności, strachu, szaleństwie i desperackim chwytaniu się rzeczywistości. Z pewnością nie jest to łatwa lektura, za to bogata w nieoczekiwane zwroty akcji. Zdecydowanie skłania do refleksji. 

"To ciekawe zresztą, że wyszła za malarza. Prawnicy, zwłaszcza ci ze starych rodów, wiązali się raczej między sobą, jak niegdyś arystokracja. Albo psy z rodowodem, dodała w myślach nie bez pewnej złośliwości."

"Nie mogła się oprzeć i tu również podeszła do szyby. Widziała w dole plac Grzybowski i kościół Wszystkich Świętych. Ogromna świątynia z tej wysokości wyglądała jak eksponat z parku miniatur. Patrzyła na jej dach i dziwiła się, jak ładnie był wykończony. Budowniczowie nie mogli przecież wiedzieć, że ktoś kiedyś będzie patrzył na niego z góry. Może więc był to widok przeznaczony specjalnie dla Boga?"

"To nic, pomyślała. Chwila słabości. Ten dziwny mężczyzna mówiący niepokojące rzeczy zamieszał jej trochę w głowie, ale to przecież nic takiego. Ogarnie się zaraz. Jest profesjonalistką, zimną suką, prokuratorem Rzeczypospolitej Polskiej, Dość tego. Zakazuje sobie takich głupot."

To jest historia, w której nic nie jest takie, jak się na początku wydawało. Borkowski miesza w głowie czytelnikowi, a granica pomiędzy rzeczywistością a snem zaciera się coraz bardziej z każdą kolejną stroną tej książki. Jako całość jest to niezły kryminał z dużą dawną egzystencjalnych rozważań. Autor miał ciekawy pomysł na fabułę.

7/10

"Kobieta z kabiny dziesiątej" Ruth Ware

 

"Lo Blacklock, dziennikarka pisząca dla magazynu podróżniczego, właśnie otrzymała zlecenie życia: tydzień na luksusowym, kameralnym rejsie.

Niebo jest czyste, wody spokojne, a współpasażerowie przemili, gdy ekskluzywny statek wycieczkowy Aurora rozpoczyna swój rejs po malowniczym Morzu Północnym. Początkowo pobyt Lo jest przyjemny: kabiny są wygodne, kolacje doskonałe, a goście eleganccy. Jednak po tygodniu na pokładzie zaczyna wiać mroźny wiatr, niebo szarzeje, a Lo staje się świadkiem czegoś, co może opisać jedynie jako mroczny i przerażający koszmar: widzi, jak kobieta zostaje wyrzucona za burtę.

Ale wszyscy pasażerowie są bezpieczni, więc statek płynie dalej, jakby nic się nie stało.

Pomimo desperackich prób Lo, by przekazać, że coś poszło bardzo, bardzo źle..."

Bardzo lubię książki Ruth Ware, jednak ostatnio trafiałam na jej słabsze propozycje. Jednak jest tu oryginalna fabuła, napięta atmosfera i nieoczekiwany zwrot akcji. Jestem w pełni usatysfakcjonowana.

"(...) zawsze jesteśmy odpowiedzialni za nasze działania. Każdy czasami się boi."

"(...) "teraz" niemal zawsze jest odpowiednią porą. To, co bierzemy za rozwagę, najczęściej okazuje się tchórzostwem i ktoś inny dociera na metę przed nami."

"Wiedziałam tylko, że nie mogę zasnąć, że sen wisi zaledwie kilka centymetrów przede mną, niczym niedotrzymana obietnica. Czułam się, jakbym biegła w stronę mirażu, który wciąż się oddalał, umykając mi tym szybciej, im rozpaczliwiej za nim goniłam."

Autorka koncentruje się na przeżyciach głównej bohaterki. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Bardzo dobrze bawiłam się przy tej książce. Przez narrację jednoosobową można dobrze wczuć się w przeżycia głównej bohaterki. Podobało mi się zakończenie.

6/10

"Chłód" Weronika Mathia

 

"W mroźną zimę, która spowija miasteczko, kłamstwa są jak cienka warstwa lodu – wystarczy jedno pęknięcie, by odsłonić to, co miało nigdy nie wypłynąć na powierzchnię.

Szymon, skazany przed laty za brutalne morderstwo przyjaciela, opuszcza więzienie i wraca do rodziny, próbując odzyskać normalność. Ale przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć – jego wnuk Patryk zostaje znaleziony martwy, a stare sprawy budzą się do życia. Ci, którzy wiedzą o wydarzeniach sprzed lat, milczą, jakby każde słowo miało skruszyć cienki lód pod ich stopami.

Karolina Rawa, technik kryminalistyczna, rozpoczyna prywatne śledztwo, kiedy odkrywa, że także jej rodzina utkwiła w lodowatej sieci sekretów…

W świecie, gdzie każdy ma mroczną tajemnicę, jedno pytanie ma szczególne znaczenie:

Gdzie przebiega cienka granica przebaczenia?

Chłód to opowieść o przeszłości, która nie zamarza. O prawdzie jak ciemna woda pod lodem. I o tym, że czasem najgroźniejsze jest to, co wszyscy starają się ukryć – nawet przed najbliższymi."

Weronika Mathia sięga do najgłębszych pokładów ludzkich umysłów i wyciąga z nich to, o czym nie chce się myśleć. Co zrobilibyśmy, gdyby ktoś nam bliski dopuścił się zbrodni? Czy czasem seria zdarzeń może być determinowana jedną nieprzemyślaną decyzją, jak zbicie białego jelenia? Wszystko zależy od danej sytuacji, tego jacy jesteśmy i jak bardzo zależy nam na drugim człowieku.

"Można wybaczyć tylko tę zbrodnię, którą jesteśmy w stanie zrozumieć."

"Żałowała, że nie pali, bo dobrze byłoby spuścić napięcie. W tej robocie każdy miał jakiś wentyl. Coś, co pomagało nie popaść w obłęd. W jej przypadku było to bieganie."

"Na ziemi nie leżał dorosły mężczyzna, a chłopiec. Nastolatek. Schowała się za obiektywem i zrobiła serię zdjęć obrzmiałej i sinej twarzy. Wiedziała, że zachowa je w pamięci. O dorosłych ofiarach zbrodni i wypadków czasami na chwilę zapominała. O dzieciach nigdy."

Autorka, jak mało kto, potrafi w swoich historiach przedstawić głębokie portrety psychologiczne bohaterów, przeplatane metaforami ich otoczenia. Ta historia łapie za serce i zostaje w głowie. Każda z przedstawionych tu osób nie tylko czuje chłód, ale jest chłodem. Tej książki nie da się tak po prostu przeczytać. Trzeba ją przeżyć.

7/10

"Oddział D" Freida McFadden

 

"Nocna zmiana to nie tylko praca. To walka o przetrwanie.

Amy od dawna obawiała się nocnego dyżuru na Oddziale D – szpitalnej jednostce całodobowej opieki psychiatrycznej. Istnieją bardzo konkretne powody, dla których nigdy nie chciała objąć tej obowiązkowej zmiany. Powody, o których nikt nigdy nie może się dowiedzieć.

Z upływem kolejnych godzin Amy nabiera przekonania, że w obrębie tych ściśle strzeżonych murów dzieje się coś strasznego. Gdy pacjenci i personel zaczynają znikać bez śladu, staje się jasne, że wszyscy na oddziale są w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Oddział D był dla Amy miejscem z najgorszych koszmarów.

A teraz może okazać się pułapką bez wyjścia."

Najmocniejszym elementem książki jest klimat — ciężki, mroczny, niepokojący i pełen psychologicznego napięcia. Krótkie rozdziały oraz dynamiczna akcja sprawiają, że historia rozwija się bardzo płynnie. 

"W końcu dopiero gdy poznasz kogoś naprawdę obłąkanego, możesz się przekonać, że jesteś całkiem zdrowy."

"Najlepsze kłamstwa trzymają się blisko prawdy."

Autorka ta ma swój wyjątkowy niepodrabialny styl. Świetnie buduje napięcie, dlatego też jest mistrzynią thrillerów psychologicznych. Freida McFadeen tak opowiada,  że przez chwilę poczułam się jakbym była razem z główną bohaterką w środku Oddziału Psychiatrycznego. Jakiegoś mocnego zwrotu akcji zabrakło na końcu, ale nie oznacza to, że zakończenie jest mdłe. Jest ciekawe.

7/10

"Śmierć nie ucieknie" Przemysław Borkowski

 

"Julia Gierszewska jest młodą piosenkarką u progu wielkiej kariery. Pewnego dnia po przebudzeniu zastaje w mieszkaniu martwe ciało swojego menadżera, a po suto zakrapianej nocy kobieta nie potrafi określić jak doszło do tego, że mężczyzna nie żyje. Kto go zabił? Ona? A może ktoś inny?

W panice Julia wychodzi z domu, wsiada do taksówki i prosi kierowcę, by jechał przed siebie. By wywiózł ją daleko poza Warszawę.

Z czasem nabiera podejrzeń – czy ten człowiek, który pomaga jej uciec, jest aby na pewno jej sprzymierzeńcem? Stopniowo przestaje być również jasne, kto kogo powinien bardziej się bać: ona jego, czy on jej.

Tymczasem sprawą zamordowanego menedżera zajmuje się prokurator Gabriela Seredyńska, która kiedy raz podejmie trop, nie odpuści, choćby miała to przypłacić własnym życiem."

Bardzo ciekawy i wciągający kryminał. Z wielką przyjemnością przeczytałam drugą część tej serii. Ciekawy styl, świetni bohaterowie, krótkie rozdziały i narastające napięcie - czego chcieć więcej?

"- Wszystkiego w życiu należy spróbować - odparła. - Z wyjątkiem gówna."

"Postarała się nadać swojemu głosowi ton, jakim mówią pewne swoich przekonań kretynki. Takie, z którymi niemożliwa jest żadna dyskusja."

"Jej nazwisko gwarantuje nagłośnienie tematu we wszystkich mediach. Gówno jest więc może i to samo, ale wentylator, w który może wpaść, już znacznie większy."

"Zadziwiające, że jakaś decyzja, podjęta pod wpływem chwili, bez namysłu, decyzja, która w danym momencie nie wydaje się jakoś szczególnie istotna, może raz na zawsze zmienić tory naszego życia."

Siłą powieści jest połączenie wszystkich motywów w spójną całość, mimo osadzenia ich w bardzo zróżnicowanych sceneriach i sytuacyjnych okolicznościach. Akcja pędzi, nieustannie zmienia kierunek i nie wiadomo, jak się dalej potoczy, co tylko podsyca ciekawość czytelnika. Są morderstwa, są tajemnice sprzed lat i bardzo mroczna historia z ciekawymi bohaterami. A zakończenie to wisienka na torcie.

7/10

"Nie ta córka" Dandy Smith

 

"Dwie siostry.

Caitlin i Olivia wreszcie mogą zostać same w domu. Są podekscytowane i szczęśliwe. Jednak gdy zasypiają, ktoś cicho otwiera tylne drzwi. Nic już nie będzie takie samo…

Zaginiona córka.

Kiedy rodzice wracają, łóżko Olivii jest puste. Starsza córka zniknęła… ale nie na zawsze.

Jedno straszne kłamstwo.

Szesnaście lat później Olivia wraca, a wszyscy chcą wierzyć, że koszmar wreszcie się skończył. Jednak Caitlin nie ufa kobiecie, która twierdzi, że jest jej siostrą. Ich wspomnienia tamtej nocy różnią się diametralnie. W dodatku obie skrywają tajemnice, które mogą rozbić rodzinę na kawałki…

Co, jeśli zaufają nie tej córce?"

Sama fabuła na początku bardzo wciąga i zastanawiałam się co łączy te dwa wątki. Byłam ciekawa jak autorka to ze sobą połączy. Mam wrażenie, że autorka do któregoś momentu miała fabułę w głowie, a później nie widziała, jak to wszystko ze sobą połączyć i zrobiła to bez większej logiki. A szkoda, bo potencjał historii ogromny.

"Nie bój się odgrywać głównej roli we własnym życiu. Nie bądź osobą, której rzeczy się po prostu przytrafiają, bo tak jest łatwiej, niż być sprawcą wydarzeń."

"Wiesz, czasem jedyną osobą, którą należy zadowalać, jesteś ty sama. To twoje życie i musisz przeżyć je po swojemu."

"Samotność jest najbardziej wstrząsającym rodzajem ubóstwa."

Tytuł książki też jest nijak połączony z fabułą, bo mamy tu do czynienia z relacjami sióstr, a nie rodziców i dziecka. Dobrze i szybko się czytało tę książkę, ale nie zrobiła ona na mnie jakiegoś większego wrażenia. Do przeczytania i zapomnienia o niej.

5/10

"Rytuał łowcy" Przemysław Borkowski

 

"Młoda prokurator Gabriela Seredyńska po przeprowadzce do Warszawy dostaje swoją pierwszą poważną sprawę – morderstwo. Zwłoki znaleziono w pobliżu muru cmentarza, a twarz ofiary została mocno okaleczona. Komisarz Aleksanderski, który pierwszy przybył na miejsce zbrodni, odnajduje pod murem cmentarza kartkę z wierszem, który zdaje się jedynym tropem policji.

Wkrótce pojawia się kolejna ofiara, a po niej następne. Wszystkie łączy to samo: niecodzienne obrażenia zadawane po śmierci, które mogą wskazywać na jakiegoś typu praktyki magiczne.

Z czasem Seredyńskiej udaje się wpaść na trop zbrodniarza. Niestety również on zwraca na nią uwagę. Jest młoda, piękna, inteligentna i idealnie nadaje się na jego kolejną ofiarę…"

To bardzo wciągający thriller, w którym wydarzenia opisane są zarówno od strony mordercy, dzięki temu poznajemy jego myśli, jak i od strony prowadzących śledztwo. Świetna postać Gabrieli. Kryminał z prawdziwego zdarzenia.

"Nie dam ci wódki – powiedział. – Porządne kobiety nie powinny jej pić. Załatwię bimber."

"Mówi się, że orgazm jest małą śmiercią. Co to za bzdura. To sen jest małą śmiercią, a śmierć jest wielkim snem."

"Pomyślał, że z samochodami jest jak z żonami. Gdy są nowe, kochasz je i nie możesz się na nie napatrzeć; potem przyzwyczajasz się, ale dobrze wam razem, świetnie się dogadujecie i traktujesz je z czułością; na końcu zaś zawsze jest tak samo- zaczynają sprawiać coraz więcej problemów i po prostu wkurwia."

"Kawa: napój bogów, muza pi­sa­rzy i głów­ne po­ży­wie­nie pro­ku­ra­to­rów… Bez kawy sys­tem praw­ny Rze­czy­po­spo­li­tej roz­sy­pał­by się w prze­cią­gu trzech dni (...)."

Wartka akcja, charakterni bohaterowie, ciekawy pomysł i świetne wykonanie – wszystko się tu zgadza. A to sprawia, że chęć poznania zakończenia wypiera potrzebę snu. Wiem, że jest druga część przygód tego duetu i chętnie po tę książkę również sięgnę.

7/10

"Sundial" Catriona Ward

 

"Nie możesz uciec przed tym, co masz we krwi…

Wszystko, czego Rob chciała, to normalne życie. Mąż, dwoje dzieci i ładny dom na przedmieściach zdają się świadczyć o tym, że jej się udało. Ale kobieta boi się o swoją najstarszą córkę, Callie, która zbiera drobne kości i szepcze do wyimaginowanych przyjaciół. Rob dostrzega w dziewczynce mrok, który przypomina jej o przeszłości, od której uciekła. I boi się o bezpieczeństwo drugiej córki.

Kobieta postanawia zabrać Callie do domu swojego dzieciństwa, do Sundial, położonego głęboko na pustyni Mojave. Tam będzie musiała dokonać strasznego wyboru.

Sundial w nieoczywisty sposób opowiada o toksycznych relacjach i ucieczce przed przeznaczeniem, która nie zawsze jest możliwa. Niekiedy trzeba dotrzeć w otchłań przeszłości, by uratować przyszłość. Taka podróż jednak mało kiedy obywa się bez ofiar."

Jest to opowieść tajemnicza, mroczna i pokazuje, że nie wszystko jest takie, na jakie wygląda. Wybory, których w ciągu swojego życia dokonała główna bohaterka były podyktowane trudnymi sytuacjami, jakie spotkały ją w jej życiu. Ale żeby to zrozumieć, trzeba przeczytać całą książkę.

"Gdy coś ci zagraża, możesz zrobić trzy rzeczy: uciekać, walczyć albo spróbować się z tym zaprzyjaźnić."

"Dzieci to lustra odbijające wszystko, co im się przytrafia. Dlatego trzeba otaczać je dobrem."

"Zawsze zaglądaj pod spód, a możliwe, że znajdziesz coś, czego się nie spodziewałaś..."

"To okropne uczucie, kiedy wszystko wokół zdaje się metaforą twojego życia."

Książka jest dla tych, którzy lubią mroczne historie z nieoczywistymi elementami. Historia w głównej mierze skupia się na przeszłości Rob. A przeszłość ta jest naprawdę szokująca, wręcz nierealna. Z końcem książki wszystko wskakuje na swoje miejsce i wiele wątków się zamyka. Naprawdę ciekawa pozycja.

6/10

"Wszystko zostaje w rodzinie" John Marrs

 

"Dom z marzeń czy dom z koszmarów?

Młode małżeństwo – Mia i Finn – z entuzjazmem remontują stary budynek, zamieniając go w swój wymarzony dom. Gdy kobieta niespodziewanie dowiaduje się, że jest w ciąży, ich przyszłość wydaje się jeszcze jaśniejsza. Jednak radość szybko ustępuje miejsca lękowi, gdy na jednej z listew odkrywają przerażającą wiadomość.

Śledztwo, które początkowo wydaje się jedynie zagadką sprzed lat, prowadzi ich do przerażającej prawdy – ten dom skrywa mroczne sekrety, a jego ściany były świadkami niewyobrażalnych zbrodni.

Gdy Mia rodzi dziecko, lęk nie ustępuje. Wręcz przeciwnie – niepokojące znaki, których nie potrafi zignorować, sprawiają, że powoli oddala się od męża, pogrążając się w obsesji odkrycia pełnej historii ich domu. A gdy prawda zaczyna się wyłaniać z cienia, jedno staje się pewne: niebezpieczeństwo nie odeszło razem z przeszłością."

Może i temat oklepany - odwieczne starcie między synową a teściową, o chodzący ideał w oczach drugiej i lekkie niepowodzenie tej drugiej w oczach pierwszej. I drugoplanowy senior rodu, który popada w ruinę poddając się władzy małżonki. Ale słuchało się wyjątkowo dobrze.

"Zabijanie jest dla mnie równie naturalne jak chodzenie czy mruganie oczami. Jak przekłucie pęcherza albo wzięcie tabletki na ból głowy."

"Mam coraz więk­szą ocho­tę na sło­dy­cze i za­czy­na mi się robić brzu­szek, który Finn na­zy­wa „ciążą spo­żyw­czą”."

W stylu autora nie znajdziecie brutalności, zamiast tego działają sugestie i subtelne niedopowiedzenia, które mocniej trafiają do wyobraźni. Uważam, że żadnego bohatera tej książki nie da się lubić. To bardzo mocne kreacje, przesączone złem i kłamstwami. Jednak w jakimś sensie ma to sens. Przecież chodzi o to, żeby wzbudzić w czytelniku emocje i reakcje. Tak myślę.

7/10

"Arachnia" Remigiusz Mróz

 

"Kolejna odsłona serii z Piotrem Langerem, w której brutalna zbrodnia spotyka się z prawniczą rozgrywką na najwyższym poziomie. Tym razem Warszawą wstrząsa seria makabrycznych morderstw – ciała ofiar zostają wystawione w przestrzeni publicznej, a ich charakter wskazuje na wyjątkowo bezwzględnego i metodycznego sprawcę.

Śledztwo prowadzi Karolina Siarkowska, która równolegle próbuje doprowadzić do ostatecznego skazania Piotra Langera. Sytuacja komplikuje się, gdy w jego obronie staje Joanna Chyłka – jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci w uniwersum Mroza. Starcie dwóch silnych kobiet oraz napięcie między śledztwem a salą sądową stają się osią fabuły.

To kryminał, który łączy dynamiczną akcję z mrocznym klimatem i charakterystycznymi dla autora zwrotami fabularnymi. Czytelnicy sięgający po wcześniejsze tomy serii mogą spodziewać się szybkiego tempa, brutalnych scen i historii opartej na konfrontacji inteligentnych, bezkompromisowych bohaterów. „Arachnia” wpisuje się w popularny nurt polskich thrillerów, które łączą wątki śledcze z psychologiczną analizą postaci, oferując jednocześnie rozrywkę i napięcie na poziomie serialowych produkcji kryminalnych.

Czy „Arachnia” to kolejna część serii i czy trzeba znać wcześniejsze tomy?

Tak, to kolejny tom serii z Piotrem Langerem. Znajomość wcześniejszych książek pozwala lepiej zrozumieć relacje między bohaterami, ale fabuła jest na tyle dynamiczna, że można wejść w nią również bez pełnego kontekstu.

Czy „Arachnia” jest bardziej kryminałem czy thrillerem prawniczym?

Książka łączy oba gatunki – z jednej strony mamy brutalne śledztwo i seryjne zbrodnie, z drugiej intensywną rozgrywkę prawniczą z udziałem Joanny Chyłki. To połączenie jest jednym z wyróżników stylu autora.

Czy książka jest bardzo brutalna?

Tak, to jedna z bardziej mrocznych i bezkompromisowych historii w dorobku autora. Opisy zbrodni są sugestywne i mogą być wymagające dla wrażliwszych czytelników, ale jednocześnie budują silne napięcie i klimat."

To jest jedna z moich ulubionych serii Mroza - zaraz po serii z Chyłką w roli głównej. Styl jest lekki, ale nie banalny, całość czyta się bardzo płynnie. Lubię, kiedy autor potrafi utrzymać moje zaangażowanie bez przesadnych udziwnień.

"Gdyby wszyscy psychopaci w tym kraju nosili czerwone ubrania, Polska z lotu ptaka wyglądałaby jak pole maków."

"Tak czy inaczej, powinnaś zawsze robić to, co podpowiada ci ten najlepiej słyszalny głos w tobie - powiedział Kerth. - Jedni nazywają to sercem, drudzy intuicją, inni podszeptami losu, ja wchodzę z założenia, że to po prostu najbardziej naturalna część nas. Przyrodzona tak jak oddychanie, niewykształcona sztucznie, nierozerwalna z nami, a zatem najważniejsza."

"Miłość to broń obosieczna. Z jednej strony poszerza twoją perspektywę, pozwala ci dostrzec więcej świata, z drugiej oślepia cię tak, że nie widzisz tego, co godzi w jego obraz."

Bardzo podobał mi się pomysł wykorzystania fobii w fabule – to coś świeżego, co zdecydowanie wyróżnia tę historię na tle innych. "Arachnia" to najbardziej emocjonująca część tej serii. Po cichu liczę na jej kontynuację.

8/10

"Wypadek" Freida McFFadden

 

"Koszmar, przed którym ucieka, to nic w porównaniu z tym, dokąd zmierza...

Samotna i ciężarna, Tegan postanawia raz na zawsze zostawić wszystko za sobą. Wyrusza do swojego brata, ale zamiast do bezpiecznego azylu, trafia w sam środek śnieżycy.

Nigdy nie dociera na miejsce.

Z samochodem w śniegu i złamaną kostką Tegan utknęła w głuszy. Pomoc przychodzi niespodziewanie, gdy para nieznajomych zabiera ją do swojego domu.

Jednak coś jest nie tak. Tegan myślała, że czeka na koniec burzy. Nie wiedziała, że wpadła w sidła. Teraz musi zrobić wszystko, by uratować siebie i swoje nienarodzone dziecko.

Bo tym razem nie ma dokąd uciec…"

Autorka znowu to zrobiła. Zaskoczyła nas. Uwielbiam jej pióro i wiem, że zawsze jest ciekawie. Ja wręcz nie mogłam się od niej oderwać. A zwroty akcji, których nikt się nie spodziewa - bomba. 

"Wiesz, że trafiłaś na kogoś wyjątkowego, jeśli jest w stanie ocalić cię przed zrujnowaniem sobie życia."

"Czas zatrzymuje się na pełną sekundę. Wszystko zamiera. Moment, w którym przód mojego samochodu uderza w drzewo, zdaje się trwać całą wieczność, a maska zgniata się w zwolnionym tempie. Przez ułamek sekundy dostrzegam każdy pojedynczy płatek śniegu wirujący przed przednią szybą. Poduszka powietrzna nadyma się z gracją jak balon."

"Cokolwiek wydaje ci się, że się wydarzyło, zapomnij o tym i podpisz ten cholerny kontrakt dla własnego dobra. Myślałam, że kto jak kto, ale Jackson mi uwierzy i mnie wesprze. Myślałam, że jest przyzwoitym człowiekiem."

Po raz kolejny autorka zwodzi czytelnika za nos, przedstawiając poszczególnych bohaterów innymi, niż są w rzeczywistości. Ma do tego niesamowity talent. Jej bohaterów nigdy nie potrafię ocenić jednoznacznie. Była to intrygująca przygoda, z napięciem, które rosło z każdą stroną, z zaskakującym (dla mnie) zakończeniem.

7/10

"Piękna brzydota" Alice Feeney

 

"Na tajemniczej wyspie na końcu świata czeka na niego prawda…

Ale czy na pewno chce ją poznać?

Dla Grady’ego Greena, popularnego autora, to jednocześnie najlepszy i najgorszy dzień w życiu.

Kiedy dzwoni do swojej żony, aby podzielić się z nią ekscytującymi wieściami, przeżywa koszmar na jawie. Słyszy, jak Abby wciska hamulec, zaniepokojona dziwnym zdarzeniem na drodze, wysiada z samochodu, a potem… Nastaje cisza. Kiedy Grady w końcu znajduje jej samochód na krawędzi klifu, reflektory są włączone, drzwi kierowcy otwarte, jej telefon wciąż tam jest… ale po jego żonie nie ma śladu.

Rok później Grady nadal jest pogrążony w żalu i niepewności. Desperacko pragnie się dowiedzieć, co spotkało Abby. Tamtego dnia stracił nie tylko żonę – stracił wszystko, co kiedykolwiek się dla niego liczyło. Nie może spać ani pisać, jest zatem na najlepszej drodze, aby całkowicie zaprzepaścić swoją karierę. W poszukiwaniu inspiracji oraz ciszy wyjeżdża na maleńką szkocką wyspę. Właśnie tam widzi coś, co nie może być prawdą – kobietę, która wygląda dokładnie jak jego zaginiona żona."

Trudno mi ocenić tę książkę. Odkładałam i wracałam. Fajny klimat wyspy Amberly odciętej od świata, lecz męczące myśli i wywody bohatera były dla mnie zbyt długie. Ród męski przedstawiony w zdecydowanie złym świetle.

"Pro­blem po do­tar­ciu na szczyt po­le­ga na tym, że potem po­zo­sta­je tylko jeden kie­ru­nek – w dół."

"Nadzieja może być równie wyniszczająca jak rozpacz."

"Wszyscy jesteśmy zbyt zajęci patrzeniem w dół, by pamiętać o spojrzeniu w górę."

"Życie jest mniej uciążliwe, jeśli zaakceptujesz fakt, że ludzie zawsze będą cię rozczarowywać."

Panująca tutaj atmosfera niepokoju, a momentami nawet grozy przyprawia o ciarki na całym ciele. Jest gęsto, duszno i mrocznie. Zakończenie jednak nie do końca mnie usatysfakcjonowało.

6/10

"Pomoc domowa. Sekret" Freida McFadden

 

"Nowa pomoc domowa w penthousie Douglasa Garricka ma jeden zakaz. Nie może zaglądać do sypialni, w której przebywa obłożnie chora żona pracodawcy. Mille woli dostosować się do tej zasady, nie ryzykować utraty posady. Ma przecież sekret, który musi zachować.

Skupia się na swych zadaniach – sprzątaniu luksusowego apartamentu, gotowaniu wymyślnych posiłków w lśniącej kuchni. W ciszy robi swoje, aż dostanie to, czego chce.

Wszystko byłoby idealnie, gdyby nie odgłos płaczu pani Garrick. I fakt, że nikt nigdy jej nie widuje. W przeciwieństwie do śladów krwi na koszulach nocnych, które pomoc domowa znajduje podczas prania. Przejęta Millie w końcu puka do drzwi sypialni. A gdy te lekko się uchylają, widzi coś, co odmienia wszystko.

Kobieta wie, co robić – nie będzie to przecież jej pierwszy raz. Ochroni panią Garrick i swój własny sekret.

Douglas Garrick postąpił źle i zapłaci za to. Wszystko jest kwestią tego, jak daleko posunie się pomoc domowa."

Millie Calloway wraca i od pierwszej strony porywa w wir wydarzeń. Freida McFadden znowu udowadnia, że potrafi wodzić czytelnika za nos. Zwroty akcji, tajemnice i zakończenie, które wbija w fotel - połączenie idealne.

"Teraz zdaję sobie spra­wę, że ma też swoje dru­gie ob­li­cze. Ale w końcu wszy­scy je mamy, praw­da?"

"Ponad trzy­dzie­ści osób po­zwo­li­ło na to, by ko­bie­ta zo­sta­ła zgwał­co­na i za­mor­do­wa­na. Ob­ser­wo­wa­li to i nic nie zro­bi­li. To ide­al­nie ob­ra­zu­je zja­wi­sko roz­pro­sze­nia od­po­wie­dzial­no­ści w gru­pie."

"Serce za­mie­ra mi w pier­si. Pod­ję­łam nie­wia­ry­god­nie złą de­cy­zję. Nie do­ce­ni­łam nie­zwy­kle nie­bez­piecz­nej osoby. I teraz za­pła­cę za to naj­wyż­szą cenę."

Fabuła zaskakująca nieco bardziej, niż w pierwszej części, na pewno tak jest z końcówką! Mimo początkowych trudności, od pewnego momentu już nie mogłam się oderwać. Seria o Millie ma w sobie coś, co przyciąga i zostaje w głowie na dłużej. Oraz fajne jest to, że druga część serii nie odtwarza schematu pierwszej. 

8/10

"Śmierć kolekcjonera" Agnieszka Pietrzyk

 

"Sąsiedzi w jednym z elbląskich mieszkań odkrywają parę powieszonych staruszków. Kilka godzin później środowiskiem zbieraczy rzadkich obligacji wstrząsa morderstwo jednego z kolekcjonerów. Ginie mężczyzna, który poprzedniego wieczoru wylicytował na hotelowej aukcji wyjątkowo cenny okaz papierów wartościowych.

Czy obie tragedie są ze sobą powiązane? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć komisarz Kamil Soroka, który łączy siły z prokurator Mileną Łempicką-Krol. Bagaż własnych doświadczeń i obsesji zaprowadzi ten duet w wiele ślepych uliczek. Czas działa na ich niekorzyść, a lista podejrzanych się wydłuża.

Śmierć kolekcjonera to mroczna, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji powieść kryminalna, która wciąga czytelnika nie tylko wartką akcją, ale też specyficzną atmosferą rzadkiego hobby, podsycanego przez teorie spiskowe."

Ciekawa fabuła i sposób prowadzenia śledztwa przez duet prokurator - komisarz. W książce dużo dzieje i szybko się ją czyta. Tylko zabrakło mi w nim emocji i tego czegoś, co powoduje, że od książki trudno się oderwać.

"Kilku przechodniów przystanęło i patrzyło na wozy policyjne. Zerkali też na nią. W świetle ulicznych lamp widziała ich pospolite twarze. To byli zwyczajni ludzie, a więc potencjalni mordercy. Mordercą zawsze okazuje się normalny człowiek."

"Miała wąskie biodra i chude nogi. Patrzył na nią zdegustowany. Kobieta powinna mieć wygląd. Wiek jest nieważny, ale łydka, udo, talia - to ma znaczenie."

Trochę mi się dłużyła. Temat ujęty nieco rozwlekle. Brakowało mi żywszej akcji.

6/10