Młode małżeństwo – Mia i Finn – z entuzjazmem remontują stary budynek, zamieniając go w swój wymarzony dom. Gdy kobieta niespodziewanie dowiaduje się, że jest w ciąży, ich przyszłość wydaje się jeszcze jaśniejsza. Jednak radość szybko ustępuje miejsca lękowi, gdy na jednej z listew odkrywają przerażającą wiadomość.
Śledztwo, które początkowo wydaje się jedynie zagadką sprzed lat, prowadzi ich do przerażającej prawdy – ten dom skrywa mroczne sekrety, a jego ściany były świadkami niewyobrażalnych zbrodni.
Gdy Mia rodzi dziecko, lęk nie ustępuje. Wręcz przeciwnie – niepokojące znaki, których nie potrafi zignorować, sprawiają, że powoli oddala się od męża, pogrążając się w obsesji odkrycia pełnej historii ich domu. A gdy prawda zaczyna się wyłaniać z cienia, jedno staje się pewne: niebezpieczeństwo nie odeszło razem z przeszłością."
Może i temat oklepany - odwieczne starcie między synową a teściową, o chodzący ideał w oczach drugiej i lekkie niepowodzenie tej drugiej w oczach pierwszej. I drugoplanowy senior rodu, który popada w ruinę poddając się władzy małżonki. Ale słuchało się wyjątkowo dobrze.
"Zabijanie jest dla mnie równie naturalne jak chodzenie czy mruganie oczami. Jak przekłucie pęcherza albo wzięcie tabletki na ból głowy."
"Mam coraz większą ochotę na słodycze i zaczyna mi się robić brzuszek, który Finn nazywa „ciążą spożywczą”."
W stylu autora nie znajdziecie brutalności, zamiast tego działają sugestie i subtelne niedopowiedzenia, które mocniej trafiają do wyobraźni. Uważam, że żadnego bohatera tej książki nie da się lubić. To bardzo mocne kreacje, przesączone złem i kłamstwami. Jednak w jakimś sensie ma to sens. Przecież chodzi o to, żeby wzbudzić w czytelniku emocje i reakcje. Tak myślę.
7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz