Peter jest trzydziestokilkuletnim prawnikiem z Dublina – przebojowym, kompetentnym i pozornie niezwyciężonym. Jednak po śmierci ojca nie może zasnąć bez leków i z trudem podtrzymuje relacje z dwiema bardzo różnymi kobietami: Sylvią, swoją niegasnącą pierwszą miłością, i Naomi, studentką, dla której życie to jeden wielki żart. Ivan z kolei to dwudziestodwuletni mistrz szachowy. Zawsze uważał siebie za towarzysko nieporadnego samotnika, przeciwieństwo wyrobionego starszego brata. Teraz, w pierwszych tygodniach żałoby, poznaje Margaret, starszą od siebie kobietę po przejściach, i ich losy szybko i intensywnie się splatają.
Dla dwóch pogrążonych w żałobie braci i ludzi, których kochają, nadchodzi nowe interludium – czas pożądania, rozpaczy i nowych możliwości – szansa, by się przekonać, ile jest w stanie pomieścić jedno życie, nie rozpadając się na kawałki."
Nie jestem przyzwyczajona do lektur tego typu. Książka piękna, przeznaczona dla osób wrażliwych. W książce dochodzi do zaledwie kilku wydarzeń, interakcji między bohaterami, które stanowią punkt wyjściowy do zagłębienia się w psychikę każdego z nich.
"Można się doprowadzić do szału, rozmyślając o tym, co inaczej można było zrobić w przeszłości."
"Głosy przenikające przez okna. Światła latarni. Odprowadza ją do biblioteki pod drzewami. Przeżyć jeden dzień z tamtego życia i umrzeć. Zimny wiatr w oczach piecze jak łzy. Z pustki po Tobie."
"Czasem chcesz, żeby ktoś był idealny, ale nie może, a ty go nienawidzisz, bo nie jest, chociaż to nie jego wina, twoja zresztą też nie. Po prostu potrzebowałeś czegoś, czego nie mógł ci dać."
"Do czego można dostosować życie, ile jest w stanie pomieścić jedno życie, nie rozpadając się na kawałki?"
Autorka porusza wiele tematów, co momentami prowadzi do chaosu. Początek trudny, ciężko się "wgryźć". Wątek Ivana znacznie ciekawszy od wątku Petera.
6/10
