"Inna" Max Czornyj

 

"Mikołaj Popławski budzi się w luksusowej rezydencji nad Bałtykiem. Poza swoim imieniem i nazwiskiem nie pamięta niemal niczego.

W piwnicy odnajduje skrępowaną kobietę. Czy to możliwe, że jest porywaczem? Czy odważy się zdjąć knebel z ust dziewczyny, aby usłyszeć o sobie prawdę?

Kilka rezydencji dalej czeka matka. Być może nawet nie ma się o co martwić. Może wszystko jest w porządku, a niewinna zabawa trwa w najlepsze.

Ale matka wie. Matka czuje i wie.

Osiedle Baltic Resort. Luksusowe rezydencje, przystrzyżone trawniki, spokojni mieszkańcy.

Jak to możliwe, że młoda kobieta znika bez śladu?"

Książka, jak dla mnie, totalnie nie pasująca do tego autora. Momentami nudna, zakończenie - liczyłam na niezłe fajerwerki w głowie, niestety...

"Czasem, żeby mieć ochotę wjechać w pieprzony tłum, nie trzeba być islamskim fundamentalistą."

"Przesadna szczerość potrafi przynieść więcej szkody niż pożytku."

"Banalne mechanizmy rządzą tymi, którzy nie potrafią ich w porę przetrącić."

Nie jest to najlepsza z powieści Czornyja. Wysłuchałam do końca, ale bez większego zainteresowania. Mam totalnie mieszane uczucia po lekturze. Odradzam ją jako pierwsze spotkanie z autorem, bo można się zrazić. Pomysł ciekawy. Zakończenie zaskakuje, jednak 80% książki wieje nudą. Ciężko dobrnąć do końca.

5/10

"Dzielnica cieni" Katarzyna Puzyńska

 

"Warszawa dziś. Zapada chłodna jesienna noc. Na przystanku spotykają się cztery kobiety: zakonnica, prawniczka, naukowczyni i bezdomna. Pozornie nic ich nie łączy. Mają jednak do przedyskutowania ważną sprawę. Ktoś zgłasza się po przedmiot, którego już dawno powinny się pozbyć. Czy książka, która zabija, będzie znowu siać śmierć?

Tymczasem pewna pisarka znalazła w Polsce nie tylko azyl polityczny, ale również odzyskała radość z obcowania z literaturą. Duża w tym zasługa przemiłej bibliotekarki. Starsza pani zawsze potrafi poratować taką opowieścią, jakiej czytelnik akurat potrzebuje. Wszystko więc powinno być dobrze. Nadia czuje jednak narastający niepokój. Może to mroczna atmosfera zbliżających się dziadów i Wszystkich Świętych, a może naprawdę powinna zacząć się bać? Wydaje jej się, że ostatnio ktoś ją śledzi.

Gdzieś w mieście budzi się Wiktor. Ktoś go brutalnie zaatakował i uwięził. Wie, kto jest winien tej sytuacji. Z dawnej baletnicy niewiele pozostało. Jest tylko szaleństwo…

Warszawa 1968. Zdjęcie inscenizacji Dziadów z afisza wywołuje lawinę przerażających wydarzeń i zmusza tysiące ludzi do opuszczenia kraju. Marzec w stolicy jest wyjątkowo trudny. A w jednym z bloków sprawy komplikują się jeszcze bardziej. Zostaje zamordowana jedenastolatka. Milicja oskarża o to młodych ludzi wracających ze strajku. Mordechaj Blum wie, że jego studenci nie dopuściliby się zbrodni. Oni walczą o zmiany w kraju, a stają się idealnymi kozłami ofiarnymi dla ambitnego porucznika Grabowskiego. Naukowiec postanawia rozpocząć własne śledztwo. Nie wie, że w jego bloku każdy ukrywa jakąś tajemnicę. Każdy – nie tylko dorośli. Cztery przyjaciółki jak najszybciej muszą odzyskać książkę, która zabija. Inaczej może zginąć ktoś jeszcze. W sprawę wydaje się zamieszana pewna bibliotekarka.

"Dzielnica cieni" to mieszanka klasycznej zagadki zamkniętego pokoju, nieoczywistego kryminału noir, krwistego thrillera, ale również podróż w czasie do kolejnego trudnego okresu w dziejach Polski. To druga, po Ulicach ciem, czarodziejska historia o magii książek."

Jak ogólnie lubię twórczość Katarzyny Puzyńskiej, tak ta książka nie do końca mi podeszła. Nie wciągnęła mnie aż tak bardzo fabuła, choć język i styl nadal lubię i nadal uważam, że są świetne.

"No właśnie: ALE. Najstraszniejsze słowo w języku polskim. Jedynie trzy litery, a jak bardzo wyniszczające. Bo przecież pokazują całkowity brak akceptacji. Jesteś wspaniała, ALE... A potem cała litania jej słabości."

"Niech się boi, niech lęk płynie w jej żyłach zamiast krwi! Niech się ciągle odwraca, żeby sprawdzić, czy nie jest śledzona!"

"Zapach biblioteki zazwyczaj ma w sobie coś jeszcze. Jest jak wytrawne wino, które dojrzewa dłużej."

"(...) miała wrażenie, że to miejsce jest jak tort czekoladowy. Smakuje przepysznie, ale nie powinno się przesadzać. Żeby nadal było czymś, na co się czeka."

Trzeba przyznać - książka ma potencjał i klimat. Zabrakło mi jednak napięcia, które trzymałoby mnie do samego końca. Rozumiem zamysł Autorki na tę powieść, ale mnie ona nie zachwyciła tak, jak jej rasowe kryminały. Daję jej jednak szansę. I na pewno sięgnę po kolejne powieści.

6/10

"Czarodziej śmierci" Katarzyna Bonda

 

"Lena Silewicz zrobi wszystko, żeby odkryć prawdę.

Złamie każdą zasadę, by dowiedzieć się, co stało się z nastolatkami, których ciała znaleziono w Rębiszewie.

Po złapaniu Kolekcjonera lalek, Lena zostaje wysłana do pracy pod przykrywką. Ma dowiedzieć się czegoś o lokalnym gangsterze, ale całe miasto zdaje się milczeć na jego temat. Szukając jakiegokolwiek punktu zaczepienia, policjantka zaczyna węszyć wokół zbyt szybko umorzonych spraw śmierci młodych dziewczyn ze szkoły policyjnej. Nad sprawą unosi się gęsty zapach narkotyków, przygotowywanych przez lokalnych kucharzy.

Mgła, w której tonie miasto, kryje w sobie wiele mrocznych sekretów. A Lena zamierza je wszystkie wydobyć na światło dzienne. Nawet, jeśli w jej przeczucie wierzy tylko podcaster Noa."

Muszę przyznać, że Siela od pierwszej części stała się kolejną moją ulubioną bohaterką literacką. Będąc na spotkaniu autorskim z Katarzyną Bondą byłam świeżo po lekturze pierwszej części i już wiedziałam, że będzie następna. Czekałam z niecierpliwością. I mam nadzieję, że będzie jeszcze wiele części z Sielą w roli głównej. Pani Kasiu, bardzo proszę! :)

"Trudno w to wszystko uwierzyć, bo rejon wydaje się spokojny, malowniczy i jest tam naprawdę pięknie."

"Czy Lena miała szanse zmienić bieg wydarzeń? Jeśli zabójca to typ osobowościowo podobny do Oskara, to wcześniej czy później i tak dopiąłby swego."

"Twój klient nie zabija nożem, nie ćwiartuje, nie strzela. Przynosi garść pigułek i polewa wódkę. Czaruje, opowiada, w ten sposób zdobywa ich zaufanie. Tak je wabi w swój rewir."

"Problem z dostępnością narkotyków i ich niska cena odbija się nie tylko na wzmożonej przestępczości, ale wpływa na życie zwykłych ludzi. Głównie młodzieży, która bardzo wcześnie zaczyna eksperymentować z kokainą dla ubogich, czyli kryształem."

Charyzmatyczna i odważna Siela, która z wielkim zacięciem prze do przodu - to na pewno jeden z atutów tej powieści. Do tego świetnie rozbudowana fabuła i genialny klimat, jaki tworzy Autorka. Powieść wciąga od samego początku i trzyma w napięciu do samego końca. To napięcie budowane jest sukcesywnie, z każdą stroną. Świetnie się słucha (genialny Filip Kosior).

8/10

"Wykluczona" Katarzyna Wolwowicz

 

"Piętnastoletnia Iga ginie pod kołami samochodu, a śledztwo w jej sprawie ma zostać umorzone. Kiedy jej znajoma Joanna Bator dowiaduje się o tym, jest przekonana, że zabójcą dziewczyny był członek sekty, w której obie się wychowywały. Kobieta wie, że Iga śmiertelnie bała się kogoś z Karkonoskiej Osady. Joanna powraca zatem na łono Dzieci Dnia Apokalipsy, by wspólnie z poznanym niedawno komisarzem Tymonem Hanterem rozwikłać zagadkę śmierci koleżanki.

Tymon Hanter postanawia działać pod przykrywką w porozumieniu z komisarz Olgą Balicką z jeleniogórskiej policji. Nie jest to proste, gdyż sprawy zaczynają się komplikować, a na światło dzienne wychodzą coraz bardziej zaskakujące informacje. Czyżby Iga nie była jedyną ofiarą? A może wszystkie podejrzenia dziewczyny to jedynie wytwór jej chorego umysłu? Kiedy w biały dzień ze zboru znika dziesięcioletni Miłoszek, komisarz Hanter wie, że musi jak najszybciej rozwikłać tę zagadkę. Tylko co zrobić, kiedy każdy przesłuchiwany świadek kłamie, próbując ukryć własne grzechy? W co wierzyć, gdy wszystko, co bierze się za pewnik, nagle rozpada się jak domek z kart?"

Audiobook nagrany jak słuchowisko, całkiem przyjemne doznanie. I ciekawiej się tego słucha. Katarzyna Wolwowicz w tej powieści porusza temat sekt i pomimo że robi to dość pobieżnie, to jednak sama decyzja o osadzeniu akcji powieści w tym środowisku, zmusza do refleksji nad tym problemem. Nazwa sekty nigdy nie pada, ale opis jej działania - przywodzi na myśl tylko jedną, znaną również w Polsce.

"Asceza i minimalizm. Wszystko po to, by nic nie odciągało człowieka od wiary i pracy dla dobra ogółu."

"Spróbuj sobie wyobrazić, że zostajesz na świecie sam jak palec, a wszyscy których kochałeś i z którymi żyłeś, odcinają się od ciebie. To właśnie jest wykluczenie."

"Żyjemy w epoce pędu za pieniędzmi, kiedy ludzie cierpią na samotność. Sekty właśnie to wykorzystują, wybierając nowych członków. Poświęcają czas tym, którzy czują się samotni, którzy chcą przynależeć do grupy wyznającej te same wartości."

"Mieszkają tu bracia i siostry z naszego zboru, ale także turyści, którzy chcą poznać naszą wiarę i zwyczaje. Jesteśmy bardzo otwartą społecznością i zawsze chętnie gościmy ludzi z zewnątrz, o ile przestrzegają kilku prostych zasad."

Jeśli ktoś lubi tematykę sekt powinien być raczej zadowolony. Książka jest prosta, przyjemna, raczej dość przewidywalna - mimo pozornych zmyłek w czasie śledztwa. Można przesłuchać do ćwiczeń/sprzątania/gotowania, ale zdecydowanie nie jest to pozycja obowiązkowa.

6/10