"Fałszywe intencje" Mike Omer

 

"Abby Mullen w dzieciństwie przebywała w sekcie Wilcox, ale uciekła, gdy siedziba sekty spłonęła. Lata później jest najlepszym negocjatorem policji nowojorskiej, wychowuje córkę i uważa, że najgorszą część życia ma już za sobą. Wtedy dochodzi do ataku na miejscową szkołę, do której uczęszcza córka Abby. Grupa uzbrojonych zwolenników teorii spiskowych, nazywających siebie Watchers, bierze dziewczynę na zakładniczkę.

Nieuchwytni Watchers przetrzymują Samanthę. Abby musi opanować emocje, mimo że jest u granic wytrzymałości. Czas ucieka, a ona nie ma wyjścia – musi negocjować z grupą szaleńców i odkryć sekret ich przywódcy, zanim będzie za późno. Choć wydaje jej się, że jest blisko rozwiązania, wciąż odkrywa kolejne tajemnice. Co gorsza, porywacze mają powiązania z sektą, o której Abby próbowała zapomnieć.

Mike Omer powraca w świetnej formie i znów oferuje doskonałą, mrożącą krew w żyłach rozrywkę."

Całość skonstruowana bardzo zgrabnie, historia jest wciągająca, a dodatkowo książka ta zachęciła mnie do poszukania informacji o różnych amerykańskich "spiskach" i nieźle się przy tym bawiłam. 

"Ludzie powiadają, że każdemu należy się kredyt zaufania, ale mówią tak wyłącznie dlatego, że guzik wiedzą. Zaufanie to nie jest coś, co nam się należy, nie zasługujemy na nie automatycznie. Na zaufanie trzeba sobie zapracować."

"Manipulował ludźmi bez skrupułów i używał ich w razie potrzeby. Potrafił wyczuć czyjeś słabe strony i wykorzystać je do swoich celów."

"Ludzie często zachwycają się tym, jak zapachy potrafią przywoływać wspomnienia. Jak aromat cynamonu przywodzi na myśl niedzielne poranki u babci i wypiekane przez nią babeczki."

Autor genialnie i konsekwentnie buduje napięcie, wciągając czytelnika coraz głębiej w psychodeliczny świat grupy zwolenników teorii spiskowych zwących się Obserwatorami. Książkę czyta się doskonale, genialnie poprowadzona fabuła z zaskakującym rozwiązaniem sprawiła, że nie mogłam się od niej oderwać. Przeczytanie prawie pięciuset stron zajęło mi zaledwie dwa dni.

7/10

"Umysł zabójcy" Mike Omer

 

"Zoe Bentley, psycholog sądowy i konsultantka FBI uwielbia swój zawód i często pomaga w rozwiązywaniu zagadek kryminalnych.

Seryjny morderca dusi ofiary, balsamuje je i układa w takich pozach, aby wyglądały na żywe. Zoe Bentley i agent specjalny Tatum Gray pomagają lokalnej policji schwytać go, zanim dojdzie do kolejnej zbrodni. Zoe to prawdziwy miejski drapieżnik, nastawiona na sukces i na nim skupiona. Tatum zaś ma za nic cele czy zasady. Wspólnie zanurzają się w świat fantazji seryjnego mordercy, aby powstrzymać zagrożenie.

Wstrząsający thriller psychologiczny, po którym nie zmrużysz oka. Ścigający zmieniają się w ściganych."

Sięgnęłam po tę książkę głównie ze względu na opis. I muszę przyznać, że się nie zawiodłam, ani trochę. To ciekawa i fascynująca sprawa, która powoduje, że czytelnik z zapartym tchem śledzi wydarzenia i czeka na to, jakie one przyniosą rozwiązanie. Nie można się oderwać.

"Wcześniej uprawiała jogę, medytację, jogging i pływanie, jednak jak dotąd nic nie oczyszczało duszy tak dobrze jak snickersy. (...) Okazały się najlepszą terapią."

"(...) jeśli człowiek dostaje od życia cytrynę, trzeba zrobić lemoniadę. Nie da się zmienić cytryny na papaję."

"(...) skrzywił się, słysząc słowo fakt. Jeśli wszy­scy bez przerwy coś powtar­zają, podejrzenie może łatwo zmi­enić się w fakt."

"Gdy jest ciemno, zupełnie ciemno, zostajemy sam na sam ze swoją wyobraźnią."

Dawno żadna książka mnie nie wciągnęła tak bardzo, żeby wysłuchać jej niemal na raz. Bardzo spodobał mi się fakt, że morderca popełniał błędy - to dodawało całej historii realizmu i swoistego dreszczyku. Oraz poczucia, że to rzeczywiście mógł być "ktoś z sąsiedztwa". Także plus za barwne i wyraziste postaci.

8/10

"Jeździec Miedziany" Paullina Simons

 

"Wybucha II wojna. Siedemnastoletnia Tatiana błyskawicznie staje się dorosła. Podczas blokady Leningradu jest podporą dla całej rodziny. Wielką miłością do Aleksandra, młodego oficera, nie ma kiedy się nacieszyć. Gdy chłopak, skrywający politycznie niebezpieczną tajemnicę, nagle znika, Tatiana jest w ciąży i udaje się w głąb Rosji, by odnaleźć ukochanego. Wspaniała historia uczucia, które pozwoliło przetrwać wojenny koszmar."

Przepiękna, wzruszająca, delikatna... Nie zrobiła jednak na mnie szczególnego wrażenia. Ciekawa historia, ale tak rozwleczona, że trochę ciężko się czytało.

"Aleksandrze, jest tylko jedno takie miejsce, w którym zawsze znajduję pocieszenie. Budzę się tam i zasypiam. Jestem tam spokojna, bezpieczna i kochana. Miejscem tym są Twoje ramiona."

"Czasami bywa tak, że nadzieje się nie spełniają. Bez względu na to, co planujemy i jak bardzo sobie tego życzymy."

"Idziemy przez życie samotnie, ale jeśli mamy szczęście, to przez jedną chwilę należymy do kogoś i ta jedna chwila pozwala nam przetrwać całe wypełnione samotnością życie."

Fabuła momentami naiwna, postacie infantylni. Powieść wywarłaby na mnie lepsze wrażenie wiele lat temu. Teraz? Niekoniecznie.

5/10

"Ptaki ciernistych krzewów" Colleen McCullough

 

"Mistrzowsko nakreślone postaci, cala paleta emocji i szerokie tło obyczajowe sprawiają, że od tej książki nie można się oderwać.

Meggie, jedyna dziewczynka w wielodzietnej rodzinie Clearych, wychowuje się na farmie. Jej powiernikiem i opiekunem jest Ralph de Bricassart, z którym łączy ją głęboka przyjaźń. Poznajemy dzieciństwo Meggie, dorastanie, małżeństwo, wreszcie największą, najbardziej dramatyczną tajemnice jej życia – miłość, której obiektem jest ambitny i pociągający Ralph. Czy to uczucie ma szansę się rozwinąć, skoro Ralph jest księdzem?"

Jak to możliwe, że film obejrzałam kilkanaście razy, a nie przeczytałam książki, na podstawie której został nakręcony? Nie mam pojęcia. No i nadszedł czas, by nadrobić tę niegodziwość.

"Ptak z cierniem w piersi wypełnia niezmienne prawo. Coś niezrozumiałego pcha go, by przebił się i zginął, śpiewając. W chwili gdy cierń wchodzi w ciało, nie pojmuje jeszcze, że to śmierć. Śpiewa i śpiewa, aż zabraknie mu tchu. Lecz my, gdy wbijamy ciernie w nasze piersi, jesteśmy świadomi, a mimo wszystko robimy to. Mimo wszystko."

"Pewna legenda opowiada o ptaku, który śpiewa jedynie raz w życiu, piękniej niż jakiekolwiek stworzenie na Ziemi. Z chwilą, gdy opuści rodzinne gniazdo, zaczyna szukać ciernistego drzewa i nie spocznie, dopóki go nie znajdzie. A wtedy, wyśpiewując pośród okrutnych gałęzi, nadziewa się na najdłuższy, najostrzejszy cierń. Konając wznosi się ponad swój ból, żeby prześcignąć w radosnym trelu słowika i skowrona. Jedną najświetniejszą pieśnią za cenę życia. Cały świat zamiera, aby go wysłuchać, uśmiecha się nawet Bóg w Niebie. Bo to, co najlepsze, trzeba okupić ogromnym cierpieniem... Przynajmniej tak głosi legenda."

"Sami stwarzamy własne ciernie, nigdy ani przez chwilę nie zastanawiając się nad kosztami. Pozostaje nam cierpienie i wmawianie sobie, że warto było."

Jedna z najpiękniejszych i najbardziej wzruszających książek, jakie czytałam. Jest napisana miłym, przyjemnym i prostym językiem. Jest to piękna, wielowątkowa historia, która spodoba się każdemu. Przepiękna i bardzo wzruszająca saga rodzinna. 

8/10

"Wzgórze psów" Jakub Żulczyk

"Mroczny thriller, którego akcja dzieje się w niewielkim mieście, w zamkniętej hermetycznie społeczności. Prowincja Polski jako miejsce, gdzie schowana jest pewna metafizyczna prawda o polskim losie. Jaka w rzeczywistości jest pamięć o krzywdzie? Czy karę za zło można karać innym złem? Gdzie jest granica moralnej racji w wymierzaniu sprawiedliwości? Co kryje się pod powierzchnią?"

Swojego czasu mocno zachwycałam się twórczością Żulczyka i pochłonęłam wszystko, co napisał. Później nasze drogi się rozeszły i trudno było mi wrócić. Najpierw na Netflixie pokazał się serial "Ślepnąc od świateł" na podstawie jego książki, a ostatnio "Wzgórze psów". O ile do "Ślepnąc..." zaczęłam i wyłączyłam w połowie 1 odcinka, tak "Wzgórze psów" wchłonęłam na raz. I stąd postanowienie, że i książkę przeczytam. I jak wzięłam ją do ręki... Zaskoczyło od pierwszej strony. Od razu przypomniałam sobie, za co tak wielbiłam Żulczyka. Ten styl, budowanie fabuły oraz bohaterów. Nic tu nie jest oczywiste.

"Jeden ze stale popełnianych przeze mnie błędów polega na tym, że zawsze chcę, aby wszystko było w porządku. Już, teraz, natychmiast. Gdy coś się psuje, chce to zaraz naprawić. Odrzucam myśl, że naprawa to długi, czasochłonny proces. Wykonuję desperackie i gwałtowne ruchy. W efekcie to, co jest uszkodzone, staje się rozpieprzone do końca."

"Też chciałbym, aby przydarzyło mi się w życiu coś innego niż ja sam."

"Gdy w wieku trzydziestu lat wraca się do punktu wyjścia, to znaczy, że zmarnowało się życie. Że jest się trupem. Miałeś, kurwa, tyle czasu."

"Kochamy nieobecność pewnych cech. Kochamy kogoś po prostu dlatego, że jest kimś innym niż ktoś przedtem."

Autor bawi się w tej opowieści wątkami. Nie wiadomo jakiego zakończenia spodziewać się po każdym z nich, wpadają, przeplatają się, wcinają w tekst tak, że do końca nie wiadomo, dlaczego tam są. Jakoś w połowie książki orientujesz się, o co będzie tu chodzić, co jest trzonem całej tej historii. Nie ma tutaj złych i dobrych bohaterów, wszyscy są źli. Ciężko nawet określić kto jest w tym upaprany bardziej.

8/10

"Wróg" Łukasz Orbitowski

 

"Przewrotna opowieść o namiętnościach ludzkiej duszy. I o miłości silniejszej niż czas.

Kraków, maj 2003 roku.

Ogień ogarnia Centrum Handlowe Gigant. Rozszalałe płomienie bezskutecznie próbuje opanować niemal dwustu strażaków. Wkrótce w areszcie śledczym przesłuchiwany przez psychiatrę strażak Staszek Zoll snuje niezwykłą historię, która może się okazać rozwiązaniem zagadki pożaru Giganta.

Imperium Rzymskie, lata 54–68.

Cesarz Neron zatraca się w uczuciu do Poppei, żony przyjaciela. Gdy miasto niszczy wielki pożar, odważnie dowodzi akcją ratunkową. Rozpoczyna się poszukiwanie winnych. Poppea uważa, że to chrześcijanie rzucili klątwę na cesarską rodzinę.

Co łączy te dwie katastrofy? Czy możliwe, że zagadka współczesnej tragedii sięga czasów starożytnego Rzymu?

"Wróg" to historia o zagubieniu i walce o własną tożsamość. O niszczycielskiej sile uczuć i tajemnicach, które splatają losy bohaterów na przestrzeni wieków. Żywioł pochłania tu nie tylko budynki, ale i ludzkie dusze, a granica między rzeczywistością a ułudą zaciera się z każdą stroną.

Orbitowski zderza okrutny i olśniewający świat starożytnego Rzymu z atmosferą Polski tuż przed przystąpieniem do Unii Europejskiej. Duszny przepych uczt, zapach kadzideł i krwi na arenach… a także współczesny Kraków, życie pełne ekscytacji i niepewności, nadzieja na rozwój i obawa przed zmianami. Przaśność i wielkie aspiracje."

Książka inna, niż wszystkie. Autor zamyka się w ramach jednego gatunku literackiego. Czerpie z wielu motywów, konwencji. Bywa kontrowersyjny. Pierwszym, co uderza czytelnika, jest niezwykłe połączenie Krakowa i Rzymu, miast, które dzielą stulecia, a jednak w powieści stają się jednością. 

"Czasami kochamy tak mocno, aż drugi człowiek w nas wzrasta i stajemy się jednym. Wspólne myśli, jeden stukot serca. I gdy nagle tego człowieka zabraknie, to nie mamy połowy siebie."

"Czas jest bowiem wszystkim. Walutą szczęścia."

"Eos pozostała w tęsknocie i ciszy. Te właśnie dwie rzeczy zostają po miłości."

Czasy starożytne kapitalnie połączone ze współczesnością. Mistrzowski język i niezrównany klimat. Bałam się tej książki, zupełnie niepotrzebnie. Ciekawie się czyta.

7/10