"Jeździec Miedziany" Paullina Simons

 

"Wybucha II wojna. Siedemnastoletnia Tatiana błyskawicznie staje się dorosła. Podczas blokady Leningradu jest podporą dla całej rodziny. Wielką miłością do Aleksandra, młodego oficera, nie ma kiedy się nacieszyć. Gdy chłopak, skrywający politycznie niebezpieczną tajemnicę, nagle znika, Tatiana jest w ciąży i udaje się w głąb Rosji, by odnaleźć ukochanego. Wspaniała historia uczucia, które pozwoliło przetrwać wojenny koszmar."

Przepiękna, wzruszająca, delikatna... Nie zrobiła jednak na mnie szczególnego wrażenia. Ciekawa historia, ale tak rozwleczona, że trochę ciężko się czytało.

"Aleksandrze, jest tylko jedno takie miejsce, w którym zawsze znajduję pocieszenie. Budzę się tam i zasypiam. Jestem tam spokojna, bezpieczna i kochana. Miejscem tym są Twoje ramiona."

"Czasami bywa tak, że nadzieje się nie spełniają. Bez względu na to, co planujemy i jak bardzo sobie tego życzymy."

"Idziemy przez życie samotnie, ale jeśli mamy szczęście, to przez jedną chwilę należymy do kogoś i ta jedna chwila pozwala nam przetrwać całe wypełnione samotnością życie."

Fabuła momentami naiwna, postacie infantylni. Powieść wywarłaby na mnie lepsze wrażenie wiele lat temu. Teraz? Niekoniecznie.

5/10