"Zjawa" Graham Masterton

 

"Intrygująca powieść o potędze ludzkiej wyobraźni. Książka, w której jawa miesza się ze snem. Ponadczasowa historia, wykraczająca daleko poza ramy horroru, stanowiąca wspaniałe połączenie grozy, dramatu i baśni.

Wszystko zaczyna się od tragicznego wypadku. Pewnego zimowego popołudnia tafla lodu załamuje się pod spacerującą po zamarzniętym basenie pięcioletnią Peggy Buchanan. Jej śmierć pogrąża w żalu dwie starsze siostry, Elizabeth i Laurę. Dziewczynki nie mogą jednak oprzeć się wrażeniu, że Peggy wcale nie odeszła w zaświaty, lecz jest tuż obok i czuwa nad ich losem. Trzy lata później miejscowy pastor, który molestował Laurę, zostaje znaleziony w stanie agonalnym na terenie plebanii, z poważnymi odmrożeniami całego ciała. Jest upalne lato, więc zdarzenie wymyka się wszelkim próbom racjonalnego wytłumaczenia. Kiedy nieprzyjemne przygody zaczynają spotykać każdego, kto w jakikolwiek sposób zbliży się do którejś z sióstr, Elizabeth uświadamia sobie, że nieżyjąca dziewczynka roztoczyła nad nimi rodzaj kłopotliwej i niezwykle groźnej kurateli… Chcąc ratować narzeczonego, będzie musiała zmierzyć się z Peggy na jej własnym polu: w świecie czystej wyobraźni, której wytwory przybierają czasem śmiertelnie realne kształty."

Masterton nie przeraża, jak kiedyś, choć nadal potrafi zaskoczyć. Plusy: postacie są ciekawe, mają wiele odcieni szarości, okładka jest bardzo ładna.

"Nigdy nie wiadomo, dlaczego coś, co nadaje sens życiu jednej osoby, zupełnie nie obchodzi innej."

"Nie można zadać bólu tym, którzy przez całe życie delektują się bólem. Nie można rozczarować kogoś, kto oczekuje tylko rozczarowań. Ktoś taki stara się wyłącznie obarczyć swym bólem innych i złożyć na nich winę za własne rozczarowania. I niezależnie od tego, co zrobi, nigdy nie czuje się lepiej, bo tego po prostu nie chce. Jedynej w życiu przyjemności zaznaje, mogąc zadać komuś cierpienie, ale i ta przyjemność nie jest zbyt duża."

"Nie możesz chronić ludzi w ten sposób. Ludzie muszą dorosnąć. Muszą się wiele nauczyć. Człowiek nigdy się niczego nie nauczy, jeśli nie podejmuje ryzyka."

Książka, która miała być horrorem - okazała się czymś bardziej przypominającym dramat, niż wywołującym niepokój horrorem. Nie jest to zła książka. Ciekawa, momentami mocno wciągająca, jednak posiadająca kilka mankamentów. Ale najbardziej zabrakło mi tutaj dusznego, mrocznego klimatu i atmosfery wywołującej dreszcz przerażenia.

6/10

"Piekło jest puste" Remigiusz Mróz

 

"Po latach pracy w stacji NSI Patrycja Dobska w końcu dostała własny program interwencyjny, w dodatku trafiła na temat życia. Dekadę po zaginięciu pewnej dziewczyny, którym niegdyś żyła cała Polska, dziennikarka dotarła do informacji rzucających zupełnie nowe światło na sprawę. Odkryła, że co roku na antenie publicznej rozgłośni matce zaginionej dedykowane są ulubione piosenki córki, zupełnie jakby ktoś postanowił się nad nią znęcać.

Podążając tym tropem, Patrycja trafia na fakty i powiązania, które wyjaśniają, dlaczego dziewczyna pewnej nocy podczas powrotu do domu rozpłynęła się w powietrzu – i jakim cudem przez dziesięć lat nikt nie trafił na jej trop. Mimo poważnych wątpliwości dziennikarka decyduje się opublikować materiał w pierwszym odcinku jej autorskiego programu Raport NSI. Nie ma świadomości, jak dalece sięga ta sprawa. Ani jak wielkie zagrożenie na nią sprowadzi."

Jak zwykle Mróz nie zawiódł. Książka wciąga od pierwszej strony i ja wiem, że to taki schemat: trup, tajemnica, kłamstwa, ktoś znika, ktoś wraca. Mimo to jednak czytam dalej, bo Mróz umie w napięcie i niebanalne zakończenia.

"Punktualni ludzie byli w cenie, dowodziło to bowiem, że traktują czyjś czas z takim samym szacunkiem jak swój. Ci, którzy się spóźniali, w jej przekonaniu oznajmiali wszem wobec, że ich życie jest ważniejsze."

"- Czas nie leczy ran - odezwała się w końcu. - On chwyta za ich brzegi, rozwiera je i pozwala im się jątrzyć."

"Ludzki poziom pokurwienia czasem przechodzi nawet niezdrowo rozsądkowe normy."

Kolejna świetna, wciągająca i trzymająca w napięciu fabuła. Dobrze przemyślane wątki i napięcie, które stale wzrasta. Naprawdę kawał dobrej książki.

7/10

"Oczy lęku" Adrian Bednarek

 

"Nigdy nie wiesz, kto cię obserwuje…

Fabian Olszewski ma pomysł na dochodowy, nielegalny biznes. Sam jednak nie da rady go poprowadzić. Gdy przypadkiem poznaje Oliwię, zdesperowaną dziewczynę, która ma kilka tygodni na spłatę olbrzymich długów, zawiązują spółkę. Wkrótce potem Lena – nastoletnia córka lokalnego polityka – zostaje uprowadzona podczas wieczornego spaceru z psem.

Wiele lat później Fabian i Oliwia są już zawodowymi kidnaperami. Ze względu na swoją specyficzną strategię działania żadne z ich porwań nigdy nie zostało zgłoszone policji. Fabian mieszka na przedmieściach z żoną i córką, Oliwia w apartamencie w centrum. Pracują przez kilka dni w roku i cieszą się wygodnym życiem.

Kiedy kończą im się zgromadzone środki, znów przystępują do pracy. Świadomi, jak wiele rodzin zniszczyła ich spółka i jak wielu chciałoby poznać ich tożsamość, zachowują wzmożoną czujność. Nie wiedzą jednak, że zagrożenie czai się tam, gdzie go nie widać, a za zło wyrządzone drugiemu człowiekowi często płaci się podwójnie…"

Świetna książka, trzyma w napięciu od samego początku. Bardzo intrygujący wątek, z którym się jeszcze nie spotkałam. Autor po raz kolejny ukazuje nam portret psychologiczny skrzywdzonej osoby, w której umyśle rodzą się chore instynkty i potrzeby.

"Rzeczywistość dotarła do niej nagle, jakby została przeniesiona przez lufę pistoletu. Powinna była od razu zorientować się się, że coś jest nie tak. Przecież najbliższe blokowiska są kilka kilometrów stąd, a tu nikt nie dojeżdża przypadkowo!"

"Fabian wiedział, że świat jest podłym miejscem, sam czynił je jeszcze podlejszym, dlatego starał się zachować czujność."

Bohaterowie tej książki nie są jednoznacznie dobrzy czy jednoznacznie źli i pewnie dlatego jesteśmy w stanie ich polubić, a nawet kibicować im w ich poczynaniach. Akcja rozgrywa się w dwóch płaszczyznach, gdzie przeszłość przeplatana jest z teraźniejszością. Historia jest przerażająca, pełna bólu, po prostu kipi tutaj od okrucieństwa, zła i chciwości! Nic, tylko wziąć książkę w ręce i czytać.

7/10

"Pani do sprzątania" Tina Baker

 

"Maria to dobry człowiek i dobra sprzątaczka. Sprząta dla Elsie, uroczej staruszki, która traci pamięć i ma okropnego męża. Sprząta dla Briana, sympatycznego mężczyzny, który ma okropnego szefa. Sprząta dla tajemniczego pana Balogana, który ma okropnych sąsiadów. Jeśli rozważasz jej zatrudnienie, powinieneś wiedzieć, że Maria mogła zabić okropnego męża, okropnego szefa i okropnego sąsiada. Mogła także zamordować mężczyznę, którego kochała. Nie planowała zabijania kogokolwiek, ale jej klienci zatrudniają ją, by uporządkowała im życie, a ona bardzo poważnie podchodzi do swoich obowiązków – nie wspominając już o tym, o ile szczęśliwsi są teraz. Problem w tym, że morderstwa nie da się wymazać. Można je jedynie zamieść pod dywan i modlić się, by nikt nie przyglądał się zbyt dokładnie…"

Przyznaję, tym razem skusiła mnie okładka i opis na niej. Moje pierwsze spotkanie z Autorka i bardzo możliwe, że ostatnie.

"Wymienia z tuzin albo i więcej kotów, które miała przez te wszystkie lata, po czym nagle milknie. Maria zastanawia się, jak to możliwe, że Elsie pamięta imiona kotów sprzed lat, skoro w zeszłym tygodniu próbowała sobie umyć zęby grzebieniem."

Mimo szczerych chęci książka nie wzbudziła we mnie żadnych emocji i niestety dla mnie nie było w niej nic, co mogłoby przemówić na jej korzyść. Chwilami nieziemsko wiało nudą, a do tego zakończenie, które zupełnie nie przypadło mi do gustu i srogo rozczarowało.

4/10

"Decyzja" Piotr Kościelny

 

"Wrocław, lato 2018 roku. W śmietniku w centrum miasta znaleziono zwłoki noworodka. Śledztwo prowadzi wydział zabójstw komendy wojewódzkiej.

Policjanci sprawdzają różne tropy i ustalają przyczyny śmierci – z tak przerażającą zbrodnią nie mieli dotychczas do czynienia.

Czy to matka podjęła decyzję o zabiciu własnego dziecka?

Czy strach usprawiedliwia zbrodnię?

Jak daleko może posunąć się zdesperowana kobieta?"

Ta książka ukazuje oblicze patologicznych rodzin, które żyją koło nas. Często takie sytuacje dzieją się u naszych najbliższych sąsiadów. A my widzimy i nie reagujemy albo udajemy, że nie widzimy. Na pewno daje do myślenia.

"Dotknęłam swojego brzucha. Nie był jeszcze zaokrąglony, ale wiedziałam, że rozwija się w nim mały człowiek. Podjęłam decyzję. Nie usunę tego dziecka. Może nie uda mi się go pokochać, ale nie pozwolę, żeby rozerwano je na strzępy."

"Skrycie marzyłam, aby w moim życiu pojawił się ktoś, kto wyciągnie mnie z tego bagna. Nie jakiś książę na białym koniu czy inny milioner. Wystarczyłby ktoś, kto nie bije i nie wyzywa."

"Tak jak narkoman w końcu decyduje się na wyjście z uzależnienia, tak samo ona postanowiła naprawić swoje życie. Chociaż jej zdaniem z narkomanii łatwiej wyjść. Można przejść terapię, brać leki, które złagodzą głód narkotykowy, ma się wsparcie psychologów. A ona musiała poradzić sobie z tym sama."

"Nie ma leków dla ofiar przemocy domowej. Nie ma magicznej pigułki, po której zapomina się o siniakach i ranach na psychice."

Bardzo, bardzo mocny thriller. Poruszający bagatelizowany na wielu płaszczyznach temat przemocy w rodzinie. Wzbudza skrajne emocje. Niby jest to fikcja literacka, a jednak... Niby jest to fikcja literacka, a jednak... Takich kobiet, jak Justyna, stojących przed trudnymi wyborami, jest wiele.

8/10

"Biedne istoty" Alasdair Gray

 

"Żywy trup? Potwór? A może empatyczna i wrażliwa istota poszukująca akceptacji i miłości…

Glasgow, koniec XIX wieku. Ekscentryczny i równie odrażający doktor Godwin Baxter pokonuje nauką śmierć, przywracając do życia ciało młodej samobójczyni, która utonęła w rzece. Jako że przy okazji wszczepia jej mózg małego dziecka, będzie musiał nauczyć ją życia od początku.

Piękna, żywiołowa i błyskotliwa Bella uczy się mówić w błyskawicznym tempie poszerzając swoje słownictwo. Jej postępy przerastają oczekiwania twórcy. Jest pozbawiona uprzedzeń, łakoma życia i wiedzy, a także nienasycona seksualnie. Nie daje się podporządkować ani mężczyznom, ani innym ograniczeniom swoich czasów.

Opowieść o Belli, o jej Bozi, jej kochankach, mężach i jej niespożytej namiętności to historia żywej i prawdziwej miłości oraz niezwykłej przemiany, a także hołd dla naukowej brawury. Przenosi czytelnika z sali operacyjnej późnowiktoriańskiego Glasgow do arystokratycznych kasyn, slumsów Aleksandrii i paryskiego burdelu, aż po ołtarz w szkockim kościele. To jednak wcale nie zapowiada zakończenia… Bo życie bez wolności wyboru nie jest warte życia.

Powieść jest postmodernistyczną rewizją Frankensteina, w której klasycznego potwora zastąpiła Bella Baxter – piękna młoda erotomanka przywrócona do życia z mózgiem niemowlęcia. Parodiując klasyczną powieść wiktoriańską, Gray stworzył dowcipną alegorię polityczną, w której ważną rolę odgrywa wątek pojedynku między żądzami mężczyzn a niezależnością kobiet, wciąż nad wyraz aktualny."

Pomysł na zbudowanie intrygi wokół postaci tajemniczej kobiety-dziecka będącej dziełem szalonego naukowca brzmiał wyjątkowo ciekawie. Sposób przedstawienia tej historii okazał się jednak bardzo toporny i nadmiernie udziwniony. Jak dla mnie.

"Tylko złe religie opierają się na tajemnicach, tak jak złe rządy opierają się na tajnej policji. Prawda, piękno i dobro nie są tajemnicami, są najzwyklejszymi, najbardziej oczywistymi i podstawowymi aspektami życia, podobnie jak blask słoneczny, powietrze i chleb."

"Życie bez możliwości wyboru nie jest nic warte."

"Gdyby praktykujący lekarze pragnęli ratować życie - rzekł Baxter - zamiast na nim zarabiać, zjednoczyliby się w zapobieganiu chorobom, a nie pracowali oddzielnie nad ich leczeniem."

Jestem zmęczona tą książką. Rozumiem jej przekaz. Ale czy to do mnie trafia? Nie wiem. Co tak naprawdę jest tutaj faktem, a co fikcją?

5/10

"Imperium bólu. Baronowie przemysłu farmaceutycznego" Patrick Radden Keefe

 

"Bracia Arthur, Raymond i Mortimer Sacklerowie w ciągu kilku dekad zbudowali imperium. Niczym Medyceusze obejmowali mecenatem artystów, a setki milionów dolarów przeznaczali na filantropię. Najstarszy stał za sukcesem Valium i komercjalizacją rynku farmaceutycznego. Braciom podarował firmę Purdue Frederick – zbili na niej fortunę, lecz na zawsze pogrzebali dobre imię Sacklerów.

Majątek rodziny szacowano na miliardy dolarów, ale niepohamowana żądza bogactwa pchnęła ich dalej: do intratnego sektora leków opioidowych. Arthur i Mortimer chcieli, by ich produkt był czymś więcej niż tylko specjalistycznym środkiem stosowanym w opiece paliatywnej. Miał przynieść ulgę rzeszom zwykłych Amerykanów cierpiących na pospolite bóle. Swój lek – OxyContin – reklamowali jako bezpieczną alternatywę dla morfiny. W rzeczywistości jego główny składnik – oksykodon – był od niej dwa razy silniejszy, o czym doskonale wiedzieli. Agresywna strategia marketingowa w ciągu kilkunastu lat doprowadziła do tragedii – setki tysięcy Amerykanów uzależniło się od opioidów, a śmierć z powodu przedawkowania była jedną z głównych przyczyn zgonów w USA. Sacklerowie uparcie powtarzali, że problem nie leży w leku, tylko w jego użytkownikach.

„Odchodząc, należy zostawić świat w lepszym stanie, niż ten, w jakim go zastaliśmy” – zwykł mówić Arthur Sackler. Wybitny reporter Patrick Radden Keefe przedstawia historię rodziny, która z rzekomej troski o pacjentów uczyniła listek figowy dla swojej zachłanności. Imperium bólu to porażająca opowieść o ambicji i filantropii, o zbrodniach i bezkarności. O korumpowaniu publicznych instytucji, o chciwości i władzy. To także historia stulecia amerykańskiego kapitalizmu i świata, w którym pieniądz i sława wygrywają z etyką i człowieczeństwem."

Jeśli do treści nie mogę się specjalnie przyczepić, to forma nie przypadła mi do gustu. Książka zdecydowanie za długa, wiele treści powtarzało się po kilka razy. Mimo tego, temat ważny, interesująco opisany.

"Heroina została stworzona przez ten sam zespół badawczy, który wynalazł aspirynę."

"Lekarze są ludźmi i pogląd, że noszenie białego fartucha może w jakiś sposób uchronić ich przed pokusą, jest fantazją."

"Postęp w naukach medycznych sprawił, że to, co dawniej było niewyobrażalne, stało się "rutyną"."

"Specyfiką amerykańskiej gospodarki jest to, że można wyprodukować niebezpieczny produkt i skutecznie zdjąć z niego wszelką odpowiedzialność prawną za zniszczenia, jakie ten produkt może spowodować, poprzez wskazanie indywidualnej odpowiedzialności konsumenta."

Małym minusem tego reportażu jest częste powtarzanie wątków i szczegółowość która czasami zabijała fascynującą opowieść. Oraz bardziej jest to biografia rodziny Sacklerów, niż rzetelny reportaż o epidemii opioidowej w USA.

6/10

"Zabiłaś mnie pierwsza" John Marrs

 

"5 listopada – Noc Ognisk. Kobieta budzi się wewnątrz koszmaru. Związana i zakneblowana leży w samym środku ogromnego ogniska. Dym gęstnieje, panika narasta. Płomienie są coraz bliżej. Jak się tu znalazła?

Jedenaście miesięcy wcześniej Margot – niegdyś popularna, lecz dziś skompromitowana celebrytka – oraz jej oddana, choć zmęczona życiem przyjaciółka Anna z zaciekawieniem przyglądają się nowej sąsiadce. Na ich ulicę wprowadza się Liv – urocza, pełna wdzięku kobieta z idealną rodziną. Wkrótce między trzema kobietami rodzi się pozorna przyjaźń, ale pod warstwą uśmiechów i uprzejmości kryją się głęboko skrywane tajemnice.

Kiedy maski zaczynają pękać, a sieć kłamstw oplata trzy sąsiadki coraz ciaśniej, wraz z nadejściem Nocy Ognisk wszystko zmierza ku nieuchronnej tragedii.

Kto przetrwa, a kto stanie w ogniu?"

Świetny thriller. To intrygująca opowieść o trzech sąsiadkach, które łączą kłamstwa, intrygi i tajemnice. Powieść nieoczywista, pełna napięcia i ciekawych zwrotów akcji.

"Każdy człowiek ma swoją wytrzymałość i można na niego naciskać tylko do pewnego momentu, po którym wstaje i odchodzi."

"- Co to jest Noc Ogniw? – pyta Rupert. - Noc ognisk – poprawiam go. Setki lat temu niegrzeczny pan, który nazywał się Guy Fawkes, próbował wysadzić budynek Parlamentu, żeby zabić króla. Nie udało mu się, więc raz w roku świętujemy to poprzez palenie ogniska i puszczanie fajerwerków."

Fabuła wciąga od pierwszych stron. Już na początku pojawiają się subtelne sygnały, że historia bohaterek nie jest taka, jak się wydaje. Zakończenie było niezwykle intensywne i pełne emocji. Działo się bardzo dużo. Fenomenalne i wyraziście zarysowane bohaterki. Świetnie się ją czytało, polecam.

7/10

"Tajemnica tajemnic" Dan Brown

"Robert Langdon powraca w opowieści pełnej tajemnic, kodów oraz symboli, która wciąga bez reszty i nie daje chwili wytchnienia.

Langdon, szanowany badacz symboli, udaje się do Pragi, aby wziąć udział w wykładzie swojej partnerki, Katherine Solomon, wybitnej noetyczki. Naukowczyni zamierza opublikować kontrowersyjną książkę poświęconą zaskakującym badaniom na temat natury ludzkiej świadomości, które mogą wstrząsnąć fundamentami wielowiekowych przekonań.

Podczas wykładu Katherine ujawnia część swoich odkryć, a kilka godzin później książka zostaje wykradziona z zabezpieczonych serwerów wydawnictwa. Odkryciami badaczki interesują się tajne służby, a gdy Solomon nagle znika, Langdon zostaje brutalnie wyrwany ze swojego uporządkowanego świata. Z dala od domu, w obcym kraju, musi rozwiązać niejedną zagadkę oraz stawić czoła nieznanym siłom i potężnej organizacji.

Praga, miasto przesycone mrokiem historii, to nie tylko piękne wieże i wąskie uliczki, to również sieć sekretnych podziemi, zapomniane cmentarze, starodawne legendy i duchy przeszłości. Ścigając się z czasem i z niebezpiecznymi przeciwnikami, Langdon wykorzystuje całą swoją wiedzę, by odkryć, co się wydarzyło… i dlaczego. Tropy prowadzą do tajnego laboratorium, gdzie profesor poznaje tajemnicę, która może zmienić losy całej ludzkości…"

Ta książka to gratka dla pasjonatów historii, zagadek, pościgów i trupów, chociaż i tak ich znacznie mniej, niż w poprzednich częściach z Langdonem w roli głównej. Brawo za Pragę, tytuł i wątek miłosny. Minus za długość - można byłoby znacznie krócej.

"[...] ludzką percepcję zaburza ślepa plamka [...] Czasem tak nas absorbuje patrzenie w złą stronę, że nie widzimy tego, co mamy tuż przed oczami."

"Langdon czasem myślał, że jedyną motywacją robienia czegokolwiek stała się dzisiaj chęć pokazania tego światu."

"Im gorzej się dzieje, tym gorzej się zachowujemy, a im gorzej się zachowujemy, tym gorzej się dzieje."

"Życie po życiu to zbiorowe urojenie... wytwór wyobraźni, który powstał po to, żeby nasze prawdziwe życie uczynić trochę bardziej znośnym."

Zdecydowanie najsłabsza z książek Browna, którą czytałam. Zbyt długa i wydumana, pełna powtórzeń. Schematyczna, przewidywalna i przegadana. Jestem fanem poprzednich części, a ta mnie zmęczyła.

5/10

"Nieznajomi" Izabela Janiszewska

 

"Greta stara się na nowo ułożyć swoje życie po rozwodzie, gdy do zaniedbanego domu na końcu ulicy wprowadza się starsze małżeństwo. Nikt nie przypuszcza, że wraz z nimi w miasteczku pojawi się coś znacznie mroczniejszego.

Z poddasza dobiegają krzyki.

Nowa sąsiadka kłamie.

A w oknie pojawia się twarz, której nie powinno tam być…

Greta postanawia przyjrzeć się bliżej parze emerytów, ale im lepiej ich poznaje, tym bardziej jest przekonana, że za miłymi uśmiechami małżonków kryją się brzydkie sekrety. Zdeterminowana, by odkryć, kim naprawdę są nowi sąsiedzi, nie przeczuwa, że prawda, do której dotrze, okaże się tak przerażająca, iż pożałuje, że kiedykolwiek jej szukała.

Bo są takie drzwi, do których nigdy nie powinno się pukać."

Kolejny świetny thriller w wykonaniu Izabeli Janiszewskiej. Autorka stawia na konkrety i pomija zbędne opisy, a mimo to potrafi wzbudzić emocje. Lekkie pióro sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko, a napięcie utrzymuje się do ostatniej strony.

"Jeżeli coś wygląda jak gówno i śmierdzi jak gówno, to najczęściej jest to gówno."

"Najwyraźniej zło wcale nie musi mieć potwornej twarzy. Może właśnie to jest w nim najbardziej przerażające. Nie sposób odgadnąć, w kim się tak naprawdę kryje."

"Ludzie boją się węży, rekinów czy lwów, ale zapominają, że to człowiek jest najgroźniejszym z drapieżników – powiedział. – Potrafi wzbudzać ogromny strach, jest niezwykle skutecznym zabójcą i dąży do celu w bezwzględny sposób. Tak nas ukształtowała natura, nie da się jej oszukać."

"Żyjemy w czasach, w których ważniejsze od wyroków sądów są te wydawane przez media i ludzi w sieci."

Ciekawa i nieprzeciągnięta. Ciekawe i zaskakujące zakończenie. Porusza trudny i wstrząsający wątek - niestety aktualny w dzisiejszych czasach. Uważam, że ta książka powinna być skierowana przede wszystkim do kobiet, jako przestroga. To nie tylko fikcja literacka. To historia, która poucza, otwiera oczy i skłania do przemyśleń.

Polecam.

8/10

"Wiedźmie drzewo" Tana French

 

"Toby jest rozpieszczanym przez los lekkoduchem. Ma wspaniałych przyjaciół, świetną dziewczynę i pracę, którą lubi i w której doskonale się sprawdza. Jego beztroskie życie przerywa dramatyczne wydarzenie – Toby przyłapuje na gorącym uczynku włamywaczy i zostaje przez nich brutalnie pobity.

Fizyczne i psychiczne rany leczy na prowincji, w domu, w którym jako dziecko spędzał wakacje z kuzynami. Opiekując się śmiertelnie chorym wujem, Toby stopniowo dochodzi do siebie. Czuje się już naprawdę dobrze, kiedy musi się zmierzyć ze wstrząsającym odkryciem: w pniu rosnącego w ogrodzie starego wiązu zostaje znaleziony ludzki szkielet.

Badania dowodzą, że kości należą do jednego ze szkolnych kolegów Toby’ego, a śledztwo policji wkrótce koncentruje się właśnie na nim. Usiłując dowiedzieć się, co naprawdę wydarzyło się w gospodarstwie wuja, Toby odkrywa mroczne sekrety z przeszłości swojej i własnej rodziny. Okazuje się, że to, co pamięta z dzieciństwa, jest tylko wyobrażeniem, a prawda jest zupełnie inna…"

Książka o stracie. Przenikliwa, mądra i wzruszająca, jednak... ledwo przez nią przebrnęłam. Pomysł na fabułę ciekawy, ale powieść napisana tak, że ciężko się ją czyta nie nudząc się w trakcie.

"A jeżeli szczęście w jakiś sposób zostało ze mnie wycięte, a ja nadal istnieję bez niego, to kim jestem?"

"Chodzi chyba o to, że człowiek przyzwyczaja się do siebie takiego, jakim jest. I trzeba jakiegoś wielkiego wstrząsu, żeby przebić tę skorupę i zajrzeć, co się może pod nią kryć."

"Miałem wrażenie, jakbym znalazł się w jednym z tych horrorów, gdzie ciała drugoplanowych postaci dostają się we władanie upiornych istot, którym nie do końca jednak udaje się je opanować, a nasz bohater dostrzega drobne wpadki i odkrywa rozgrywającą się na jego oczach intrygę..."

Nazbyt przeciągnięta, jak dla mnie. A przez to momentami nużąca. Potrafi uśpić nawet najbardziej wytrwałego czytelnika. Doczytałam do końca z ciekawości zakończenia - kolejny zawód. No jedna ze słabszych książek, jakie czytałam.

4/10

"Krzyk" Blake Crouch

 

"Teraz groza ma sforsować ogrodzenie i zmieść z powierzchni ziemi kruchą resztkę ludzkości.

Przed mieszkańcami Wayward Pines ukazała się droga wolności, czy może droga do piekła…

Wydawałoby się, że przed obywatelami miasteczka zostały odkryte wszystkie karty. Odarci nie tylko z ułudy, w której żyli, ale przede wszystkim z nadziei, która ich napędzała, teraz muszą tylko przetrwać. A nie jest to proste, gdy tak naprawdę nie wiedzą kim jest przeciwnik. Krzyki przerażonych ludzi mieszają się z mrożącymi krew w żyłach wrzaskami…

Czy agent specjalny Ethan Burke zapanuje nad niechybnie zbliżającą się katastrofą i znajdzie wyjście z sytuacji patowej? Czy przechytrzy szaleńca odpowiedzialnego za zło panoszące się wokoło?"

Zupełnie inna od poprzednich części. Jednak w "Krzyku" czegoś mi brakowało. Była ciekawość co dalej, ale bez efektu wow.

"Chciałbym, żebyśmy żyli w świecie, gdzie działania mierzy się intencjami, które im przyświecają. Prawda jest jednak taka, że mierzy się je skutkami."

"Nie obchodzi mnie, czy skoczymy razem, czy razem zejdziemy na dół. Po prostu nie róbmy tego samotnie."

"Jak znaleźć sens, jeśli jest się jednym z siedmiu miliardów?"

"Kiedy twój świat się rozpada, trzymaj się tego, co dobrze znane."

Dużo się w tej powieści działo, ale paradoksalnie brakowało mi w niej większego napięcia i tajemnic. Końcówka jest, jak dla mnie, lepsza i poziomem dorównuje pierwszej części, wzrusza i pozostawia w niepewności i nadziei. To jednak tylko ostatnich parę stron.

6/10

"Jedno małe kłamstwo" K.A. Tucker

 

"Livie zawsze była tą bardziej zrównoważoną z sióstr Cleary. Poradziła sobie z tragiczną śmiercią rodziców. Jednak pod zewnętrzną powłoką twardej i silnej młodej kobiety, kryje się mała dziewczynka, uczepiona ostatnich słów ojca: „Spraw, bym był dumny”. Obiecała, że się postara…Przez ostatnie siedem lat każda decyzja, słowo i czyn przybliża ją do wytyczonego celu.

Livie trafia do Princeton z życiową misją: uczęszczać na zajęcia, zdać na medycynę i poznać dobrego, porządnego faceta, za którego pewnego dnia wyjdzie za mąż. Nie planuje jednak: galeretkowych shotów, sympatycznej współlokatorki-imprezowiczki, której nie potrafi odmówić i Ashtona – przystojnego kapitana uczelnianej osady wioślarskiej. Jego zdecydowanie NIE planuje. Ashton jest aroganckim dupkiem, który rozpala zwykle uśpiony temperament Livie, ponadto uosabia wszystkie cechy, których dziewczyna pragnie u faceta uniknąć. Co gorsza, jest przyjacielem i współlokatorem Connora, który, jak się akurat składa, idealnie spełnia wymagania Livie. Dlaczego więc dziewczyna cały czas wraca myślami do Ashtona?

Czy obowiązkowa i przykładna dotąd Livie zostanie zmuszona, by zrezygnować z ostatniej obietnicy, jaką złożyła ojcu? A wraz z nią z jedynej drogi życiowej, którą zna?"

Powieść wywołuje we mnie mieszane odczucia - zarówno są tu momenty pełne wzruszeń i ogromnych emocji, jak i kompletnie płytkie, banalne. Dość schematyczny wątek miłosny. 

"Życie składa się z prób i błędów."

"Czasami w życiu podejmujesz decyzję, a potem wątpisz w jej słuszność. Nie żałujesz, bo wiesz, że dokonałeś właściwego wyboru, i że tak prawdopodobnie jest lepiej. Za to spędzasz mnóstwo czasu zastanawiając się, co, u diabła, robisz."

"Życie znajduje zabawne sposoby, by poddać nas testom. Generuje krzywe, które sprawiają, że robisz, myślisz i czujesz rzeczy, różne od tych, jakie miałaś zaplanowane, i które nie pozwalają ci żyć w czarno-białym świecie."

No cóż, nic mnie tutaj nie porwało i na kolana też nie padłam. Zupełnie nie moje klimaty. Nie jest to książka zła, tego powiedzieć/napisać nie mogę. Ale nie jest w moim guście.

6/10

"Zaufasz mi" Diana Brzezińska

 

"Policja w Szczecinie znów ma pełne ręce roboty. Miastem wstrząsają wiadomości o kolejnych samobójstwach. Życie odbiera sobie młody chłopak wychodzący na prostą, nastolatka, która ma wszystko, ojciec dwójki dzieci... Co pchnęło ich do samobójstwa? I czy na pewno sami odebrali sobie życie?

Ada Czarnecka przechodzi traumę po ostatnim śledztwie. Bierze urlop, zrywa wszelkie kontakty i wyjeżdża, zostawiając wszystko za sobą. Jednocześnie podejmuje trudną decyzję o rozwodzie.

Krystian Wilk nie pozwala jej jednak zniknąć na długo. Ściąga ją z powrotem na komendę do zespołu śledczego do sprawy tajemniczych samobójstw. Jednak to nie jedyny powód. Krystian już wie, co znaczy dla niego rudowłosa psycholog policyjna. I choć Ada ciągle nie potrafi mu zaufać, ich relacja coraz bardziej się zacieśnia..."

Bardzo przyjemnie się czyta tę książkę. Napisana jest ona lekkim piórem, akcja toczy się niby spokojnie, ale nie można się oderwać. Dla osób lubiących, poza wątkiem kryminalnym, szeroko opisane relacje międzyludzkie, będzie to ciekawa lektura. 

"Jesteś jedyną kobietą, która ze mną nie spała, a którą usilnie próbuję zaciągnąć do łóżka. Zaburzasz mi statystyki i psujesz opinię na mieście."

"Zwycięzcy nie wypomina się metody, dzięki której osiągnął sukces."

"Terapie są skuteczne tylko wtedy, gdy pacjent chce w nich uczestniczyć, bez jego woli nawet najlepszy psycholog nie pomoże."

Polecam fanom niegrzecznych policjantów oraz mądrych, choć doświadczonych przez los, kobiet. Jeżeli lubicie kryminały połączone z romansem - koniecznie musicie sięgnąć po tą serię! Ja serdecznie polecam!

7/10

"Chaos" Katarzyna Wolwowicz

 

"Olga znajduje w swoim domu ciało zastrzelonego przyjaciela. Wie, że podejrzenia o zabójstwo padną na jej męża Kornela, dlatego chce zrobić wszystko, aby temu zapobiec. Nawet jeżeli będzie to niezgodne z prawem. Oddycha z ulgą, kiedy się dowiaduje, że z ramienia prokuratury sprawę poprowadzi ich wspólny znajomy Robert Kowalik. Wydaje się jednak, że radość jest przedwczesna, ponieważ pan prokurator ma do ukrycia więcej niż małżeństwo Mureckich.

Judyta jest młodą mężatką, która niedawno poślubiła pułkownika Borysa Żukowskiego, dyrektora więzienia. Jedyne czego pragnie, to spełnić wyśrubowane oczekiwania mężczyzny i dać mu w końcu powód do dumy. Jednak mimo nieustannych prób wciąż zawodzi i musi przyjmować z pokorą karcące reprymendy męża. Podczas weekendu w górach, zorganizowanego dla wysokich rangą mundurowych, Judyta daje z siebie wszystko i jest pewna, że tym razem zyska aprobatę Borysa. Niestety, zamiast uznania otrzymuje od męża karę, którą zapamięta do końca życia. A kiedy kilka dni później matka Judyty na łożu śmierci zdradza jej długo skrywaną tajemnicę, kobieta wie, że musi zacząć działać.

Czy Oldze i Kornelowi uda się rozwikłać zagadkę zabójstwa Dawida i oczyścić dobre imię przyjaciela, tak bardzo nadszarpnięte po jego śmierci? Czy Judycie uda się wyrwać ze spirali przemocy? I w końcu, co łączy ze sobą obie te sprawy? Prawda bywa czasem bardziej zaskakująca, niż możemy sobie wyobrazić…"

Jak każdą część tego cyklu - również „Chaos” czyta się bardzo dobrze. Solidny kawał bardzo dobrego kryminału. Super ciekawa i angażująca fabuła. 

"Nie łu­dził się, że świat kie­dyś cał­kiem się zmie­ni i za­pa­nują w nim do­broć i mi­łość, a na nie­bie za­lśni tę­cza, przez którą będą ska­kały jed­no­rożce."

"Te­raz wie­dzia­ła, że Bo­rys po pro­stu taki już jest. Nie­prze­wi­dy­walny, szyb­ko wpa­da­jący w po­nury na­strój, kon­tro­lu­jący i bru­talny. Ale nie w spo­sób fi­zycz­ny, który po­zo­sta­wiłby ja­ki­kol­wiek ślad na jej ciele. Bo­rys nie bił jej i nie zo­sta­wiał si­nia­ków. Wo­lał ra­nić ją sło­wem, bo z tymi ra­nami nie pój­dzie na ob­duk­cję i ni­czego mu nie udo­wodni. Spra­wiał, że czuła się gor­sza, wy­bra­ko­wana i mniej war­to­ścio­wa."

"Poza tym rze­czy­wi­ście miała nie­wiel­ką nad­wagę i nie dało się tego dłu­żej ukry­wać. Kiedy się po­znali, wa­żyła sześć­dzie­siąt je­den kilo, a te­raz o dzie­sięć wię­cej. Jej też to prze­szka­dzało i kilka razy na­wet o tym wspo­mnia­ła. Nie­stety, ani ćwi­cze­nia, ani diety, które re­gu­lar­nie sto­so­wała, ni­czego nie zmie­niały. Co wię­cej, od­no­siła wra­że­nie, że wciąż puch­nie. Jakby jej ciało re­ago­wało aler­gicz­nie na wszyst­ko, co brała do ust, a wręcz jakby tyła od pa­trze­nia na szklan­kę z wodą."

Wolwowicz jak zwykle potrafi zaciekawić. Podejmuje trudne tematy, zakopywane często pod dywan. Spirala zła rozkręca się coraz dalej i dalej. Wątki kryminalne przeplatają się z obyczajowymi, tworząc idealną proporcję. Książka, która trzyma w napięciu do ostatniej strony. Zostawia czytelnika z pytaniami, na które nie ma łatwych odpowiedzi. Polecam serdecznie!

8/10

"Kolory zła. Błękit" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Wolałby wzbudzać jej miłość, ale strach to też potężne uczucie

Nela Soba, przyszła studentka medycyny, nie wraca do domu po treningu biegowym. Jej ciało zostaje znalezione w Lasach Oliwskich, na prowizorycznym stosie z polan. Umierała przez wiele godzin, nie doczekawszy pomocy. Prokurator Leopold Bilski ma tym razem wyjątkowo trudne zadanie. Nela nie miała wrogów, nikomu się nie naraziła. Jedyny trop stanowi tabliczka znaleziona w miejscu zbrodni: „Zmarła śmiercią męczeńską”. Prokurator ściąga do współpracy psychologa sądowego Marcina Chraboła i palinolożkę Janinę Hinc. Wkrótce wychodzi na jaw, że podobna sprawa miała miejsce już wcześniej – w latach dziewięćdziesiątych – a winowajca nigdy nie został schwytany.

Błękit to emocjonalna opowieść o stracie. O śmierci, która porusza i przeraża. Zmienia świat na zawsze."

Silne postaci i przeszłość, która nie śpi – to znak rozpoznawczy serii Kolory zła. Książkę przeczytałam z przyjemnością, choć momentami miałam wrażenie, że niektóre opisy były zbędne. Książka jest idealna dla tych, którzy szukają nie tylko intrygi, ale i emocjonalnego zaangażowania.

"Nigdy nie jesteśmy bardziej niż w chwili bólu."

"Czasami (…) strata kasuje wszystkie wcześniejsze wybory. A czasami to właśnie ona nas w nich utwierdza. I sprawia, że stajemy się najlepsi, bo nigdy nie zatrzymujemy się w miejscu. Przez całe życie poszukujemy czegoś, co i tak na zawsze pozostaje nieuchwytne."

"Ale nie samo życie jest przecież ważne. Nie fakt, że można zaczerpnąć powietrza, a serce pompuje krew w żyłach. Najważniejsze jest to, jak to życie człowiek wypełnia. Co z nim robi. Co osiąga, co czuje, z czego się cieszy. Że kocha i jest kochany. Że w ogóle na po co żyć!"

"Zło nie zawsze ma twarz demona. Często wygląda jak niewinny, przerażony człowiek."

Na plus jest fakt, że autorka inspirowała się prawdziwą historią, a true crime jest mojemu sercu bliskie. Cała historia spójna, sentymentalny powrót do lat 90-tych, dobrze nakreślone postacie i cudowny Sopot. Warto przeczytać całą serię.

8/10

"Pamiętnik mojej siostry" Loreth Anne White

 

"Nic nie jest pogrzebane na zawsze.

Gdy pod kaplicą w górach zostają znalezione ludzkie szczątki, nikt nie jest gotowy na to, aby poznać prawdę. Dowody zbrodni sugerują, że odkrycie to może być powiązane z trwającą od dziesięcioleci sprawą zaginionej Annalise Jansen. Detektyw wydziału zabójstw Jane Munro ma nadzieję, że rozwiązanie tej zagadki przyniesie rodzinie dziewczyny długo wyczekiwaną ulgę.

Tymczasem grupa przyjaciół jest coraz bardziej przerażona, że w końcu wyjdzie na jaw ich straszliwa przysięga złożona pewnej ponurej nocy ponad czterdzieści lat temu. Czy któreś z nich się złamie? Czy zwrócą się przeciwko sobie?

Zaginiona dziewczyna. Złowroga przysięga. I jeden błąd, który będzie kosztował wszystko."

Intryga, gęsta atmosfera i świetnie nakreślone postacie to przepis na idealny thriller - w tej powieści mamy wszystko. To książka idealna dla tych, którzy lubią thrillery z duszą – takie, w których napięcie buduje się powoli, ale konsekwentnie.

"Potwornych czynów najczęściej dopuszczają się pozornie dobrzy ludzie."

"Wyjawiony sekret przestaje być sekretem, bo poznaje go ktoś inny. A kiedy tak się dzieje, przestajesz kontrolować prawdę. Nie możesz jej już strzec."

"Czasami prawdziwe niebezpieczeństwo jest niewidoczne dla ludzi zewnątrz."

"Czasami niebezpieczeństwo jest o wiele bliżej niż się ludziom wydaje."

Akcja w książkach autorki nie pędzi jak strzał z łuku. Pozwala za to wgłębić się w historię, która jest spójna, przemyślana i dogłębna. Historie pisane przez autorkę są zawsze niesamowicie intrygujące i wielowątkowe. Dzięki temu są niebanalne i nieoczywiste. To thriller, który ma w sobie wszystko, co powinien: tajemnicę, śledztwo, mrok i kłamstwa, które po latach wracają na powierzchnię. Polecam.

8/10

"Bezsilna" Piotr Kościelny

 

"Komisarz Sokołowski, wrocławski policjant z wieloletnim doświadczeniem, trafia na pozornie spokojną prowincję – do Wschowy, gdzie największe przestępstwa to znikające z piwnic słoiki. Wydaje się, że nic go tu nie zaskoczy, ale spokój bywa złudny.

Gdy młoda matka odbiera sobie życie, w Sokołowskim budzi się instynkt śledczego – coś w tej sprawie nie daje mu spokoju. W tym samym czasie w okolicy zaczyna kiełkować prawdziwe zło, gdy niepozorny lokalny złodziej nagle zmienia się w bezwzględnego oprawcę.

Czy komisarzowi uda się odkryć, co tak naprawdę doprowadziło samobójczynię do ostatecznego kroku? I czy zdoła powstrzymać zbrodniarza, zanim spirala przemocy pochłonie kolejne niewinne istnienia?

Bezsilna to hipnotyzujący portret miejsca, gdzie zło nie krzyczy – ono cicho rośnie tuż pod skórą codzienności."

Mamy wiele wątków, które ukazują nam bezsilność matki wobec choroby; bezsilność matki wobec syna i prawa oraz bezsilność mordercy wobec bestii, która się w nim budzi. Wiele wątków i przemocy. To opowieść o złu, które nie przychodzi z wielkim hukiem, tylko sączy się jak trucizna.

"Stworzył Pan Bóg rudego, ale kazał uważać na niego."

"Nie lubił ludzi, którym się wydawało, że są lepsi od innych i mogą się stawiać ponad prawem."

"Alkohol jest dla ludzi, pod warunkiem, że znają granice."

"Uważam, że kat ma władzę nad swoimi ofiarami dopóty, dopóki nie trafi na kogoś silniejszego, kto mu pokaże, że jego też może zaboleć."

Na pewno nie jest to lektura do śniadania, czy relaksującej herbatki, ale jest ona prawdziwa i potrzebna, daje do myślenia. Czasem wystarczy chwila, by bezsilność przerodziła się w dramat. Gorąco polecam!

7/10

"Kolory zła. Żółć" Małgorzata Oliwia Sobczak

 

"Sopot. W wynajmowanym mieszkaniu odnalezione zostają zwłoki mężczyzny z podciętymi żyłami. Ślady kryminalistyczne wskazują, że nie było to samobójstwo, a nad wyraz okrutna zbrodnia, której ofiara – prowadzący szkołę uwodzenia Błażej Konarski – do końca zachowała świadomość. Prokurator Leopold Bilski wraz z policjantami Pająkiem i Kitą próbują dotrzeć do prawdy. W toku śledztwa wychodzą na jaw liczne sekrety o denacie oraz dręczonych przez niego kobietach – rzeźbiarce z darem synestezji oraz pewnej popularnej instatrenerce. Tropy śledcze się mnożą, prowadząc do gangu samochodowego, nielegalnych substancji, klubów nocnych i przemocowych związków. A także tajemniczych włosków odnalezionych na ciele denata…"

Intrygująca i wciągająca powieść. Kryminał z motywem przewodnim przemocy domowej (i fizycznej, i psychicznej) wobec kobiet. 

"Nieuporządkowana przeszłość zawsze goni człowieka. Jeśli chce się zacząć na nowo, trzeba zacząć od czyszczenia początku."

"...życie generalnie jest pełne dziur. Sztuka polega na tym, by umieć przez nie skakać."

"Uderzenie w nos jest oczywiste i goi się bez śladu. Zachwianie czyjejś samooceny - celna uwaga w odpowiednim momencie może zostawić ślady na całe życie."

"Koszty toksycznej relacji ciągną się za człowiekiem jeszcze długo po jej zakończeniu, a tak naprawdę spłaca się je przez całe późniejsze życie."

Książka jest bardzo logiczna, spójna i charakterna. Tutaj łatwiej było mi się zmierzyć z tematem moralności. Intersująca fabuła, bardzo dobrze się czyta. Pomysł na zbrodnię bardzo ciekawy, wielu bohaterów pobocznych, którzy wprowadzają urozmaicenie. Polecam.

7/10

"Dwie siostry" Åsne Seierstad

 

"Jak poznać życie codzienne w Państwie Islamskim? Należy sięgnąć po Dwie siostry! Norwesko-somalijskie nastoletnie siostry opuszczają Norwegię i zaczynają nowe życie w…Syrii. Obie wychodzą za bojowników Państwa Islamskiego i przeniosły się do Raqqa. Właśnie tam rodzą dzieci i prowadzą dom. Książka Åsne Seierstad to ich historia, ale opowiedziana w niecodzienny sposób. To relacje osób, które je znają - rodziców, rodzeństwa, przyjaciół, kolegów z klasy, nauczycieli i przywódców religijnych. Autorka przytacza rozmowy prowadzone przez bohaterki przez Facebooka, Twittera i inne media społecznościowe."

Ciężko mi się wypowiedzieć - książka ani mnie nie zachwyciła, ani mnie nie zawiodła. Reportaż ma ciekawą formę. Ma się wrażenie, że autorka jest uczestniczką zdarzeń, gdy tymczasem wszystko jest odtworzone z pieczołowicie zbieranych dokumentów i rozmów.

"- Abu Ismael, potrafisz jeździć na ośle? Mały chłopiec pokazał mu, jak poganiać zwierzę. Wysoki Somalijczyk dosiadł osła, ten jednak nie chciał ruszyć z miejsca. - Nie tak! W ten sposób! Uderz tu! Kopnij tam! Że też to takie trudne! Przecież od maleńkości jeździł na wielbłądach, wypisał stado dziadka. W końcu spytał, ile lat ma poganiacz osłów. - Osiem - odparł chłopiec. Osiem lat. Isaq niedługo będzie miał tyle, pomyślał Sadiq. Mój syn, który nie chodzi sam do szkoły ani nawet nie potrafi zawiązać sznurowadeł."

Książka nie upiększa niczego ani nikogo, zwłaszcza ojca dziewczynek, o którym do końca nie wiemy, kim jest naprawdę - bohaterem czy naciągaczem. Mimo wszystko warto przeczytać.

6/10