"Chaos" Katarzyna Wolwowicz

 

"Olga znajduje w swoim domu ciało zastrzelonego przyjaciela. Wie, że podejrzenia o zabójstwo padną na jej męża Kornela, dlatego chce zrobić wszystko, aby temu zapobiec. Nawet jeżeli będzie to niezgodne z prawem. Oddycha z ulgą, kiedy się dowiaduje, że z ramienia prokuratury sprawę poprowadzi ich wspólny znajomy Robert Kowalik. Wydaje się jednak, że radość jest przedwczesna, ponieważ pan prokurator ma do ukrycia więcej niż małżeństwo Mureckich.

Judyta jest młodą mężatką, która niedawno poślubiła pułkownika Borysa Żukowskiego, dyrektora więzienia. Jedyne czego pragnie, to spełnić wyśrubowane oczekiwania mężczyzny i dać mu w końcu powód do dumy. Jednak mimo nieustannych prób wciąż zawodzi i musi przyjmować z pokorą karcące reprymendy męża. Podczas weekendu w górach, zorganizowanego dla wysokich rangą mundurowych, Judyta daje z siebie wszystko i jest pewna, że tym razem zyska aprobatę Borysa. Niestety, zamiast uznania otrzymuje od męża karę, którą zapamięta do końca życia. A kiedy kilka dni później matka Judyty na łożu śmierci zdradza jej długo skrywaną tajemnicę, kobieta wie, że musi zacząć działać.

Czy Oldze i Kornelowi uda się rozwikłać zagadkę zabójstwa Dawida i oczyścić dobre imię przyjaciela, tak bardzo nadszarpnięte po jego śmierci? Czy Judycie uda się wyrwać ze spirali przemocy? I w końcu, co łączy ze sobą obie te sprawy? Prawda bywa czasem bardziej zaskakująca, niż możemy sobie wyobrazić…"

Jak każdą część tego cyklu - również „Chaos” czyta się bardzo dobrze. Solidny kawał bardzo dobrego kryminału. Super ciekawa i angażująca fabuła. 

"Nie łu­dził się, że świat kie­dyś cał­kiem się zmie­ni i za­pa­nują w nim do­broć i mi­łość, a na nie­bie za­lśni tę­cza, przez którą będą ska­kały jed­no­rożce."

"Te­raz wie­dzia­ła, że Bo­rys po pro­stu taki już jest. Nie­prze­wi­dy­walny, szyb­ko wpa­da­jący w po­nury na­strój, kon­tro­lu­jący i bru­talny. Ale nie w spo­sób fi­zycz­ny, który po­zo­sta­wiłby ja­ki­kol­wiek ślad na jej ciele. Bo­rys nie bił jej i nie zo­sta­wiał si­nia­ków. Wo­lał ra­nić ją sło­wem, bo z tymi ra­nami nie pój­dzie na ob­duk­cję i ni­czego mu nie udo­wodni. Spra­wiał, że czuła się gor­sza, wy­bra­ko­wana i mniej war­to­ścio­wa."

"Poza tym rze­czy­wi­ście miała nie­wiel­ką nad­wagę i nie dało się tego dłu­żej ukry­wać. Kiedy się po­znali, wa­żyła sześć­dzie­siąt je­den kilo, a te­raz o dzie­sięć wię­cej. Jej też to prze­szka­dzało i kilka razy na­wet o tym wspo­mnia­ła. Nie­stety, ani ćwi­cze­nia, ani diety, które re­gu­lar­nie sto­so­wała, ni­czego nie zmie­niały. Co wię­cej, od­no­siła wra­że­nie, że wciąż puch­nie. Jakby jej ciało re­ago­wało aler­gicz­nie na wszyst­ko, co brała do ust, a wręcz jakby tyła od pa­trze­nia na szklan­kę z wodą."

Wolwowicz jak zwykle potrafi zaciekawić. Podejmuje trudne tematy, zakopywane często pod dywan. Spirala zła rozkręca się coraz dalej i dalej. Wątki kryminalne przeplatają się z obyczajowymi, tworząc idealną proporcję. Książka, która trzyma w napięciu do ostatniej strony. Zostawia czytelnika z pytaniami, na które nie ma łatwych odpowiedzi. Polecam serdecznie!

8/10