Kilkadziesiąt lat później naukowiec z uniwersytetu w Lund zostaje znaleziony martwy na dnie wąwozu w lesie koło Kymlinge. Według legendy wąwóz ten jest miejscem, gdzie najstarsi członkowie rodzin żegnali się z życiem. Dokładnie tutaj 35 lat wcześniej zginął ktoś z grupy upssalskich studentów.
Samotni to czwarta część cyklu o inspektorze kryminalnym Gunnarze Barbarottim, powieść, w której przyjdzie mu się zmierzyć z nowego rodzaju niebezpieczeństwem i koniecznością przewartościowania wielu spraw. A zwłaszcza swojej starej umowy z Bogiem."
Miałam bardzo długą przerwę od Nessera, za długą. A ta seria jest świetna. Podobnie jak we wcześniejszych częściach - zagadka kryminalna tutaj jest wyjątkowo nieoczywista i ciekawa oraz jest pretekstem do snucia ciekawej opowieści o tytułowych samotnych.
"Listopad, myślę. Nagie drzewa, ciemność, spadanie. Bóg odwraca się do nas plecami. Nie tylko do mnie, do wszystkich. Dobrze mi z tym. Jest w tym jakaś zimna sprawiedliwość."
"Kiedy jest się we dwoje, jedno powinno nosić drugie. Można zamieniać się rolami, ale jedno musi zawsze trzymać nas nad powierzchnią wody."
"- Życie i śmierć to rodzeństwo- powiedziała. -Jak to się mówi... syjamskie. Jeżeli boimy się jednego, boimy się też drugiego."
"Ufność jest jak mydło w łazience, pomyślał inspektor Barbarotti. Chwycenie jej jest prawie niemożliwe."
Bardzo dobrze napisany kryminał. Zbrodnia sprzed lat znowu nie daje spokoju i cała prawda wychodzi na jaw. Autor, jak zawsze, trzyma poziom. Nesser udowadnia, że zbrodnia zdarzyć się może w każdym miejscu i czasie. I wcale nie trzeba być psycholem, by ją popełnić.
7/10
