"Dom bez wspomnień" Donato Carrisi

 

"W lesie w Piekielnej Dolinie odnaleziony zostaje mały chłopiec. Wszyscy stracili już nadzieję, że kiedykolwiek zobaczą go żywego. Tymczasem dwunastoletni Nico, z wyjątkiem tego, że nic nie pamięta, ma się zdumiewająco dobrze. Ktoś ewidentnie o niego zadbał, nakarmił go i ubrał. Nie wiadomo jednak kto, bo Nico uparcie milczy. Jego umysł wydaje się nieprzenikniony. Chłopiec tylko pozornie wrócił, tak naprawdę jest gdzieś daleko, w jakimś ciemnym mrocznym miejscu.Jedyną osobą, która może do niego dotrzeć i rozwiązać zagadkę jego zaginięcia i tajemniczego pojawienia się, jest Pietro Gerber, najbardziej ceniony hipnotyzer we Florencji. Jego zadaniem będzie przeniknięcie do umysłu dziecka i poznanie jego historii. I choć wydaje sie to niemal niemożliwe, Pietro odnosi sukces.

Jako wybitny specjalista, hipnotyzer szybko identyfikuje wyzwalacz – bodziec zewnętrzny: gest, kombinację słów – który wywołuje reakcję Nico. Ale kiedy chłopiec zaczyna opowiadać swoją historię, Gerber zdaje sobie sprawę, że właśnie otworzył na oścież drzwi do dawno zapomnianego pokoju.

To oczywiste, że nie ma wiele czasu na uratowanie Nico. Wkrótce obaj mogą zostać uwięzieni w ciemnym lesie, w którym rządzą reguły magii i iluzji; który cały jest śmiertelnie niebezpieczną prestidigatorską sztuczką... Bo głos, który Pietro Gerber słyszy podczas seansu hipnozy, jest głosem chłopca, ale historia, opowiadana przez Nico, nie jest jego własną historią."

To kolejna książka Donato Carrisi, która przyprawiła mnie o ciarki. Autor prowadzi z czytelnikiem emocjonalny rollercoster. Dawno nie czytałam tak pogmatwanej i tak dobrej historii. Autor kolejny raz zachwyca mnie swoim pisaniem. Jest to definitywnie jeden z moich ulubionych pisarzy.

"Śmierć tam na nią czekała, a ona zaprosiła ją do swojego domu. I już wkrótce, po skończonym posiłku, śmierć się odezwie i powie jej niewinnym głosem to, czego żaden człowiek nie chciałby nigdy usłyszeć. Że nadeszła jego chwila."

"Inteligencją głupców jest nieufność. Kiedy głupcy czegoś nie rozumieją od razu stają się podejrzliwi, dlatego możesz z nimi pogrywać tylko do pewnego stopnia, potem nie ma sposobu by skłonić ich to zmiany zdania albo przekonać, że robisz coś w dobrej wierze. Najgorsze, że nigdy nie wiesz, co taki typ może zrobić albo jaka będzie jego reakcja. Dlatego ze wszystkich ludzi głupcy są najbardziej niebezpieczni."

"Być może powinna dociekać, z jakiego powodu już od kilku tygodni budzi się zawsze co do minuty o tej samej porze. Z jednej strony była przekonana, że istnieje jakaś przyczyna, dla której ta powtarzająca się liczba wyznacza rytm jej starości. Z drugiej – wolała tego nie zgłębiać, bo była przeświadczona, że niektóre pytania należy pozostawić bez odpowiedzi, zwłaszcza w pewnym wieku."

Świetna książka. Z gatunku tych, z którymi trudno się rozstać przed skończeniem czytania. Każde spotkanie z tym autorem gwarantuje rozrywkę najwyższej klasy. Donato Carrisi jest mistrzem kreowania postaci i tworzenia sekretów, których do końca nie jesteśmy w stanie odkryć. Dostałam, jak zawsze, ogromne zaskoczenie i pełną satysfakcję.

8/10