"Nauczyciele" Freida McFadden

 

"Lekcja pierwsza: NIE UFAJ NIKOMU.

Eve wiedzie dobre życie. Każdego ranka całuje męża, Nate’a, i wychodzi uczyć matematyki w miejscowej szkole. Wszystko jest tak, jak być powinno. Z jednym wyjątkiem…

Rok wcześniej w liceum w Caseham wybuchł skandal – szeptano wtedy o romansie nauczyciela z uczennicą. W centrum całej afery znalazła się nastoletnia Addie. Tylko Eve wie, że za obrzydliwymi plotkami kryje się coś o wiele mroczniejszego.

Addie nie można ufać. Kłamie. Rani ludzi. Niszczy im życie.

Tak mówią wszyscy. Tyle że nikt tak naprawdę nie zna tej dziewczyny. Nikt nie odkrył sekretów, które mogłyby ją pogrążyć.

A Addie zrobi wszystko, by prawda nigdy nie wyszła na jaw."

Kolejna wciągająca książka od Freidy McFadden. Historię czytało się przyjemnie i szybko. Mimo iż w książce nie ma spektakularnych zwrotów akcji, to przez tę powieść dosłownie się płynie. Bohaterowie byli dobrze wykreowani, a fabuła cały czas szła do przodu. 

"Nigdy nie wierzyłem w życie po śmierci. Kiedy nie żyjesz, to nie żyjesz."

"A po śmierci nie ma nic. Nic poza otchłanią, z której nie ma powrotu."

"Kopanie grobu to ciężka robota. Za każdym razem, kiedy podnoszę łopatę i wybieram kolejną warstwę ziemi, czuję się tak, jakby nóż wbijał mi się pod łopatkę. Myślałam, że mam tam same kości, ale najwyraźniej się myliłam. Nie miałam pojęcia, że w moim ciele jest tyle mięśni. W tej chwili jestem świadoma absolutnie każdego z nich i wszystkie mnie bolą. Bardzo."

Odkąd poznałam twórczość Freidy McFadden, każda jej nowa książka automatycznie trafia na moją listę "muszę przeczytać". Nie potrafię przejść obok żadnej obojętnie. „Nauczyciele” tylko utwierdzili mnie w przekonaniu, iż nazwisko autorki na okładce jest gwarancją udanej lektury. Autorka pokazała, jak cienka bywa granica pomiędzy prawdą a kłamstwem oraz jak łatwo dać się zwieść pozorom. Nie można ufać wszystkim ludziom, a czasami nawet tym najbliższym.

7/10

"Oddział D" Freida McFadden

 

"Nocna zmiana to nie tylko praca. To walka o przetrwanie.

Amy od dawna obawiała się nocnego dyżuru na Oddziale D – szpitalnej jednostce całodobowej opieki psychiatrycznej. Istnieją bardzo konkretne powody, dla których nigdy nie chciała objąć tej obowiązkowej zmiany. Powody, o których nikt nigdy nie może się dowiedzieć.

Z upływem kolejnych godzin Amy nabiera przekonania, że w obrębie tych ściśle strzeżonych murów dzieje się coś strasznego. Gdy pacjenci i personel zaczynają znikać bez śladu, staje się jasne, że wszyscy na oddziale są w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Oddział D był dla Amy miejscem z najgorszych koszmarów.

A teraz może okazać się pułapką bez wyjścia."

Najmocniejszym elementem książki jest klimat — ciężki, mroczny, niepokojący i pełen psychologicznego napięcia. Krótkie rozdziały oraz dynamiczna akcja sprawiają, że historia rozwija się bardzo płynnie. 

"W końcu dopiero gdy poznasz kogoś naprawdę obłąkanego, możesz się przekonać, że jesteś całkiem zdrowy."

"Najlepsze kłamstwa trzymają się blisko prawdy."

Autorka ta ma swój wyjątkowy niepodrabialny styl. Świetnie buduje napięcie, dlatego też jest mistrzynią thrillerów psychologicznych. Freida McFadeen tak opowiada,  że przez chwilę poczułam się jakbym była razem z główną bohaterką w środku Oddziału Psychiatrycznego. Jakiegoś mocnego zwrotu akcji zabrakło na końcu, ale nie oznacza to, że zakończenie jest mdłe. Jest ciekawe.

7/10

"Wypadek" Freida McFFadden

 

"Koszmar, przed którym ucieka, to nic w porównaniu z tym, dokąd zmierza...

Samotna i ciężarna, Tegan postanawia raz na zawsze zostawić wszystko za sobą. Wyrusza do swojego brata, ale zamiast do bezpiecznego azylu, trafia w sam środek śnieżycy.

Nigdy nie dociera na miejsce.

Z samochodem w śniegu i złamaną kostką Tegan utknęła w głuszy. Pomoc przychodzi niespodziewanie, gdy para nieznajomych zabiera ją do swojego domu.

Jednak coś jest nie tak. Tegan myślała, że czeka na koniec burzy. Nie wiedziała, że wpadła w sidła. Teraz musi zrobić wszystko, by uratować siebie i swoje nienarodzone dziecko.

Bo tym razem nie ma dokąd uciec…"

Autorka znowu to zrobiła. Zaskoczyła nas. Uwielbiam jej pióro i wiem, że zawsze jest ciekawie. Ja wręcz nie mogłam się od niej oderwać. A zwroty akcji, których nikt się nie spodziewa - bomba. 

"Wiesz, że trafiłaś na kogoś wyjątkowego, jeśli jest w stanie ocalić cię przed zrujnowaniem sobie życia."

"Czas zatrzymuje się na pełną sekundę. Wszystko zamiera. Moment, w którym przód mojego samochodu uderza w drzewo, zdaje się trwać całą wieczność, a maska zgniata się w zwolnionym tempie. Przez ułamek sekundy dostrzegam każdy pojedynczy płatek śniegu wirujący przed przednią szybą. Poduszka powietrzna nadyma się z gracją jak balon."

"Cokolwiek wydaje ci się, że się wydarzyło, zapomnij o tym i podpisz ten cholerny kontrakt dla własnego dobra. Myślałam, że kto jak kto, ale Jackson mi uwierzy i mnie wesprze. Myślałam, że jest przyzwoitym człowiekiem."

Po raz kolejny autorka zwodzi czytelnika za nos, przedstawiając poszczególnych bohaterów innymi, niż są w rzeczywistości. Ma do tego niesamowity talent. Jej bohaterów nigdy nie potrafię ocenić jednoznacznie. Była to intrygująca przygoda, z napięciem, które rosło z każdą stroną, z zaskakującym (dla mnie) zakończeniem.

7/10

"Pomoc domowa. Sekret" Freida McFadden

 

"Nowa pomoc domowa w penthousie Douglasa Garricka ma jeden zakaz. Nie może zaglądać do sypialni, w której przebywa obłożnie chora żona pracodawcy. Mille woli dostosować się do tej zasady, nie ryzykować utraty posady. Ma przecież sekret, który musi zachować.

Skupia się na swych zadaniach – sprzątaniu luksusowego apartamentu, gotowaniu wymyślnych posiłków w lśniącej kuchni. W ciszy robi swoje, aż dostanie to, czego chce.

Wszystko byłoby idealnie, gdyby nie odgłos płaczu pani Garrick. I fakt, że nikt nigdy jej nie widuje. W przeciwieństwie do śladów krwi na koszulach nocnych, które pomoc domowa znajduje podczas prania. Przejęta Millie w końcu puka do drzwi sypialni. A gdy te lekko się uchylają, widzi coś, co odmienia wszystko.

Kobieta wie, co robić – nie będzie to przecież jej pierwszy raz. Ochroni panią Garrick i swój własny sekret.

Douglas Garrick postąpił źle i zapłaci za to. Wszystko jest kwestią tego, jak daleko posunie się pomoc domowa."

Millie Calloway wraca i od pierwszej strony porywa w wir wydarzeń. Freida McFadden znowu udowadnia, że potrafi wodzić czytelnika za nos. Zwroty akcji, tajemnice i zakończenie, które wbija w fotel - połączenie idealne.

"Teraz zdaję sobie spra­wę, że ma też swoje dru­gie ob­li­cze. Ale w końcu wszy­scy je mamy, praw­da?"

"Ponad trzy­dzie­ści osób po­zwo­li­ło na to, by ko­bie­ta zo­sta­ła zgwał­co­na i za­mor­do­wa­na. Ob­ser­wo­wa­li to i nic nie zro­bi­li. To ide­al­nie ob­ra­zu­je zja­wi­sko roz­pro­sze­nia od­po­wie­dzial­no­ści w gru­pie."

"Serce za­mie­ra mi w pier­si. Pod­ję­łam nie­wia­ry­god­nie złą de­cy­zję. Nie do­ce­ni­łam nie­zwy­kle nie­bez­piecz­nej osoby. I teraz za­pła­cę za to naj­wyż­szą cenę."

Fabuła zaskakująca nieco bardziej, niż w pierwszej części, na pewno tak jest z końcówką! Mimo początkowych trudności, od pewnego momentu już nie mogłam się oderwać. Seria o Millie ma w sobie coś, co przyciąga i zostaje w głowie na dłużej. Oraz fajne jest to, że druga część serii nie odtwarza schematu pierwszej. 

8/10

"Pomoc domowa" Freida McFadden

 

"Millie każdego dnia sprząta piękny dom Winchesterów. Odbiera ich córkę ze szkoły. Gotuje pyszny posiłek dla całej rodziny, zanim uda się na górę, aby zjeść samotnie w moim małym pokoju na poddaszu.

Stara się ignorować to, jak Nina robi bałagan tylko po to, by patrzeć, jak pomoc domowa musi go posprzątać. Jak opowiada dziwne kłamstwa o własnej córce. I to, że jej mąż Andrew z każdym dniem wydaje się coraz bardziej załamany.

Życie Niny jest idealne. Garderoba, wypasiony samochód, idealny mąż. Tylko raz Millie robi coś, aby przekonać się, jak to jest żyć tak, jak jej pracodawczyni. Ale ona wkrótce się o tym dowiaduje. A drzwi pokoju na poddaszu zamykają się tylko od zewnątrz…

Uwięziona Millie uspokaja samą siebie: Winchesterowie nie wiedzą, kim naprawdę jest. Nie wiedzą, do czego jest zdolna..."

Doprawdy nie wiem, dlaczego teraz dopiero sięgnęłam po tę książkę. Jest ona świetna, wciągająca i zaskakująca. Kiedy myślisz, że już wszystko wiesz, tak naprawdę nie wiesz nic. Ta książka pochłania.

"Ale żadna kobieta nie lubi być porównywana do innej, zwłaszcza na niekorzyść. Jest idiotą, jeśli tego nie wie. Ale w końcu większość mężczyzn to idioci."

"Tylko pamiętaj, posiadanie pracy i dachu nad głową jest ważne, ale kontakty międzyludzkie są jeszcze ważniejsze."

"W tej chwili skupiam się tylko na tym, że wszystkie marzenia o przyszłości mogę spuścić w kiblu. Czeka mnie kolejna dekada życia z potworem."

Ta książka gwarantuje emocje i napięcie. Genialna historia, świetnie napisana książka. Znalazłam tu wszystko czego oczekuje od thrillerów i kryminałów. Polecam z czystym sumieniem.

8/10

"Zamknięte drzwi" Freida McFadden

 

"Niektóre drzwi są zamknięte z jakiegoś powodu…

Podczas gdy jedenastoletnia Nora odrabiała lekcje w swoim pokoju, jej ojciec dokonywał w piwnicy koszmarnych zbrodni. Dramat mordowanych kobiet przerwało pojawienie się w domu policji.

Mija dwadzieścia sześć lat. On odsiaduje wyrok, ona odnosi sukcesy w chirurgii, prowadząc spokojne, samotne życie pod nowym nazwiskiem. Nikt nie wie, że jest córką seryjnego mordercy.

Któregoś dnia lekarka dowiaduje się, że jedna z jej pacjentek została zamordowana. W ten sam charakterystyczny i przerażający sposób, w jaki swoje ofiary zabijał jej ojciec.

Ktoś wie, kim jest Nora. Ktoś chce, żeby wzięła na siebie odpowiedzialność za tę niewyobrażalną zbrodnię. Ale ona nie jest morderczynią jak jej ojciec. Policja nie ma dowodów na to, że zrobiła coś złego.

Pod warunkiem, że nie zajrzy do jej piwnicy."

Wyjątkowo wciągający thriller, od początku do końca trzyma w napięciu. Aż do sceny finałowej nie wiedziałam, kto jest mordercą. Doskonale się słuchało.

"Tata zawsze mówi, że jeśli chcesz zrobić coś złego, przynajmniej bądź sprytny na tyle, aby nikt cię nie przyłapał."

"Lubię być sama - zawsze lubiłam. Gdy tylko miałam wybór. Zawsze stawiałam na własne towarzystwo. Nawet gdy idę do restauracji, nawet gdy jestem otoczona gwarem ludzi rozmawiających ze sobą, wolę siedzieć sama."

"To musi być przypadek. Mam nadzieję. Choć tak naprawdę nigdy nie wierzyłam w przypadki."

"To nie moja wina, że nie jestem taka jak wszyscy. Ale to nie znaczy, że jestem taka jak on."

Przed sięgnięciem po tytuł nie spodziewałem się takiego położenia ciężaru na wątki obyczajowe, ale całkowicie mi to nie przeszkadzało, bo autorka potrafi je prowadzić. Przyjemny i lekki styl autorki tylko ułatwia słuchanie. Jestem bardzo zadowolona z lektury. Polecam serdecznie.

7/10