"Nie wymiękaj" Stephen King

"Policja miasta Buckeye otrzymuje tajemniczy list, zawierający przerażającą groźbę. Wkrótce straci życie czternaście osób – trzynaście niewinnych i jedna winna. Zabójstwa mają być aktem pokuty za śmierć niewinnego człowieka.

Detektyw Izzy James nie wie, co ma o tym sądzić. Czy ktoś naprawdę ma zamiar zamordować czternastu ludzi w akcie zemsty? W miarę rozwoju sytuacji Izzy zdaje sobie sprawę, że zagrożenie jest śmiertelnie poważne, i zwraca się o pomoc do swojej przyjaciółki Holly Gibney.

Tymczasem Kate McKay, kontrowersyjna działaczka na rzecz praw kobiet, rusza w drogę z serią wykładów, które przyciągają zarówno jej zwolenników, jak i zagorzałych przeciwników. Jeden z tych ostatnich zamierza pozbawić ją życia. Holly zostaje zatrudniona jako ochroniarka Kate. Staje przed trudnym zadaniem – musi zmagać się nie tylko ze zdeterminowanym przeciwnikiem, ale też uporem pracodawczyni.

Równoległe wątki zbiegają się w spektakularnym, budzącym dreszcz finale. Nowa książka Stephena Kinga to prawdziwa uczta dla miłośników stylu Mistrza, jedna z najbogatszych i najbardziej porywających powieści, jakie stworzył."

Nie mogę powiedzieć, że to zła książka, ale nie było w niej oczekiwanego przeze mnie napięcia. Czyta się tę książkę szybko i gładko, ale tym razem King mnie do siebie (mimo że jego twórczość uwielbiam i doceniam) nie przekonał za bardzo.

"O prawdziwej damie powinni pisać w prasie tylko trzy razy - kiedy się rodzi, kiedy wychodzi za mąż i kiedy umiera."

"Kłamstwa są najskuteczniejsze, kiedy osoba okłamywana chce w nie wierzyć. I gdy zawierają ziarno prawdy."

"Bez względu na to, co sądzicie o aborcji, jeden fakt jest niezaprzeczalny: tych ludzi zamordowano za ich przekonania."

Zamiast trzymającej w napięciu opowieści autor prezentuje manifest ideologiczny z nudnym kryminałem w tle. Jest to, jak dotąd, najsłabsza chyba powieść z serii o Holly Gibney. Przynajmniej z tych, które przeczytałam.

6/10

"Wywierzysko" Kinga Wójcik

 

"Czy bijące w rezerwacie źródła zabijają ludzi? Mieszkańcy wierzą, że kiedy wywierzyska przestają bić, w mieście zawsze dzieje się coś złego…

Druga część serii z detektywem Aleksandrem Zamojskim.

Przed piętnastoma laty w Tomaszowie Mazowieckim zaginęła pięcioosobowa rodzina. To jedna z najbardziej tajemniczych spraw kryminalnych w Polsce. Iwona, Daniel i ich troje dzieci dosłownie rozpłynęli się w powietrzu. Ich dom wyglądał tak, jakby wyszli tylko na chwilę. W zlewie zalegały brudne naczynia, a na stole resztki jedzenia. Zostawili komórki, zabawki, albumy ze zdjęciami, ubrania, komputery, a na ławie w salonie rozłożone zeszyty z pracą domową.

Do detektywa Aleksandra Zamojskiego zgłasza się staruszka, która zapewnia, że widziała zaginionego wnuczka. Zamojski zgadza się jej pomóc, choć rozwiązanie zagadki wydaje się niemożliwe.

Tymczasem w mieście znika nastolatka, a jej poszukiwaniami zajmuje się policjantka Roma Sułecka. Wiele wskazuje na to, że obie te sprawy są ze sobą powiązane… Aleksander i Roma łączą siły w kolejnym pasjonującym i trudnym śledztwie."

Wychodzi na to, że seria z detektywem Aleksandrem Zamojskim dołączyła do moich ulubionych! Powieść wciągająca od pierwszych stron. Napięcie rośnie z każdą przeczytaną stroną. Autorka świetnie oddała klimat zaginięć połączonych z miejską legendą. Aura bijących źródeł oddaje mroczny klimat tego kryminału.

"W Polsce ginie rocznie kilkanaście tysięcy osób, ale tylko część z nich zostaje odnaleziona. Jest to możliwe, choć nie zdarza się często. Wiele z tych ludzi wcale nie chce, aby ich odszukano. Uciekają od problemów i znikają, by zacząć nowe życie w innym miejscu. Jednak zaginięcie pięcioosobowej rodziny jest wyjątkowe."

"Dom sprawiał wrażenie, jakby rodzina wyszła dosłownie na moment. Minęło jednak piętnaście lat, a oni wciąż nie wrócili."

"Mieszkańcy uważają, że źródła są sercem miasta, a kiedy przestają bić, ludzie giną w niewyjaśnionych okolicznościach. Do rezerwatu lepiej nie wybierać się po zmroku, bo można nigdy stamtąd nie wrócić."

Bardzo dobry kryminał. Nieodkładalny! Bohaterowie jak zwykle świetnie wykreowani, a sama autorka udowodniła po raz kolejny, że zasługuje na czołówkę w topie polskich autorów piszących kryminały!

7/10

"Las papierowy" Katarzyna Puzyńska

 

"Syn podkomisarz Michaliny Murawskiej ma poważne kłopoty. Policjantka postanawia wysłać go do malowniczego Lipowa, które wydaje się idealnym miejscem na przeczekanie. Odbywa się tam właśnie coroczny zlot czytelników książek miejscowej pisarki. Już na początku imprezy dzieje się coś niepokojącego. Na leśnej drodze uczestników zatrzymuje tajemniczy autostopowicz. Czeka zawsze w tym samym miejscu, a w samochodach zostawia mroczną wiadomość.

Następnego ranka goście biorą udział w grze terenowej. Dobrze rozpoczętą kryminalną zabawę przerywa prawdziwe zabójstwo. Zostaje zamordowany jeden z wolontariuszy. Murawska rozpoczyna prywatne śledztwo. Wspierają ją prokurator Grzegorz Hala i podkomisarz Kaja Dalke. Dalke pochodzi z Lipowa i wiele wskazuje na to, że pozostawiła tu jakieś tajemnice.

W Zalesiu również dużo się dzieje. Komisarz Iwo Wilkowski próbuje odnaleźć porwanego chłopca, a dziennikarka śledcza Oliwia Bacewicz przyjmuje zaproszenie początkującej youtuberki, która odkryła zamurowane pomieszczenie w pewnym starym domu. Szybko okazuje się, że nie są tam same…

Jak wiążą się tajemnicze wydarzenia z Lipowa i Zalesia? Kto zginie następny?

Las papierowy to kontynuacja Nic takiego i Nocy trzydziestej. „Zalesie” to seria łącząca elementy thrillera, klasycznego kryminału i powieści z rozbudowanym wątkiem psychologicznym. To również powrót do ukochanego przez rzesze Czytelniczek i Czytelników Lipowa."

Po raz kolejny dałam się zaskoczyć. I choć początek był trudny, to później, po raz kolejny, Autorka mnie uwiodła. Od pierwszych stron zostałam wciągnięta w wir wydarzeń i z ogromną ciekawością śledziłam rozwój wszystkich wątków. A tych, jak to u autorki bywa, jest naprawdę sporo.

"Póki człowiek nie nauczy cieszyć się tym co ma, to nigdy się nie skończy [tj. zazdrość]. Zawsze ktoś będzie miał coś lepszego."

"Las papierowy, który sprawił, że nic już nie czuła. Bo gdyby tylko zaczęła się zastanawiać..."

Zagadka kryminalna została skonstruowana znakomicie. Napięcie towarzyszy czytelnikowi niemal przez cały czas. Ciekawym smaczkiem dla czytelników jest również powrót do Lipowa, miejsca doskonale znanego fanom innej serii autorki. Ogromnym atutem tej książki są krótkie, dynamiczne rozdziały, z których każdy prowadzony jest z perspektywy innego bohatera. Świetnie się czytało, naprawdę.

7/10

"Jedną nogą w grobie" Olga Rudnicka

 

"Zaginięcie męża to tragedia. Ale nie dla Małgośki. Fakt, że mąż nie wrócił z wyjazdu służbowego w terminie, to nie nowość. To, że od kilku tygodni nie dał znaku życia, to żaden problem. Ważne, że przelewy przychodzą regularnie. Małgośka cieszy się chwilami wolności, pewna, że Wiesław w końcu wróci. Czas mija, a męża ani widu, ani słychu, za to coraz więcej osób zaczyna zadawać pytania. Telefon z żądaniem okupu uznaje początkowo za żart, ale kiedy znajduje pod drzwiami domu pudełko z odciętym palcem, zaczyna robić się poważnie. Czy na tyle, by powiadomić policję? A może… nie robić nic?"

Muszę przyznać, że kilka razy naprawdę się roześmiałam, autorka ma wspaniałe poczucie humoru i potrafi rozbawić. Autorka poprowadziła w tej książce fabułę w taki sposób, że każda kolejna strona odsłania nowe komplikacje, ale równocześnie daje powody do śmiechu.

"Żeby nie utonąć, wystarczy po prostu nie wchodzić do wody. Wcale nie trzeba umieć pływać."

"Może lepszy byłby psychiatra albo psycholog, ale jak człowiekowi przez tyle lat wbija się do głowy, że własne brudy należy prać w domu, a nie na zewnątrz, to potem nawet rozwieść się nie może, bo świadków nieszczęścia brak."

"Nie ma problemu, którego nie da się rozwiązać, a jeśli taki jest, to tylko dlatego, że wymyślenie rozwiązania wymaga więcej czasu."

Mamy tu do czynienia z lekturą lekką, zabawną, nie pozbawioną ironii i czarnego humoru. Polecam wszystkim, którzy uwielbiają niebanalność historii. Gwarantuję doskonałą zabawę do ostatniego akapitu.

6/10

"Noc trzydziesta" Katarzyna Puzyńska

 

"W deszczowy jesienny poranek w stawie rybnym w okolicach Zalesia odkryte zostaje ciało topielca. Wydaje się, że doszło do nieszczęśliwego wypadku. Wkrótce jednak wychodzi na jaw, że tydzień wcześniej na pobliskim leśnym parkingu komisarz Iwo Wilkowski odkrył brutalnie okaleczone zwłoki dwójki młodych ludzi. Obrażenia pasują do tych zadawanych wcześniej przez seryjnego mordercę zwanego Amorem. Tyle tylko że potwornego zabójcę zakochanych zatrzymano trzydzieści lat temu. Czyżby pojawił się naśladowca? A może w latach dziewięćdziesiątych popełniono błąd i prawdziwy sprawca jest jednak na wolności?

Dzięki dziennikarce śledczej Oliwii Bacewicz podkomisarz Michalina Murawska szybko odkrywa, że przerażające wydarzenia z przeszłości mają związek z jej rodziną, a koleżanka, której zaczęła ufać, tak naprawdę zatrudniła się w piaseczyńskiej jednostce po to, by ją aresztować. Jednak wymykająca się wszelkim schematom podkomisarz Kaja Dalke ukrywa w zanadrzu jeszcze więcej. Oliwia Bacewicz także nie wyjawiła całej prawdy.

Prokurator Grzegorz Hala bardzo chciałby pomóc przyjaciółce rozwikłać zagadkę Amora, lecz on również ma problemy. Tajemnicza przesyłka, którą odkrył w bagażniku swojego mercedesa, zdaje się pochodzić od grupy przestępczej, którą obecnie rozpracowuje. Czy czwórka śledczych zdąży rozwikłać zagadkę, nim Amor zaatakuje po raz kolejny? A może ten seryjny… nigdy nie istniał?"

Drugi tom nowej serii kryminalnej od Katarzyny Puzyńskiej. Kryminał z elementami thrillera i świetnymi profilami psychologicznymi. To lektura, przy której trzeba wytężyć szare komórki, wymaga otwartego umysłu, logicznego myślenia oraz wczytywania się w szczegóły.

"Jakże ulotne potrafią być piękne chwile i jak szybko mogą zmienić się w przerażające."

"Opanował go pierwotny lęk. Ludzie nie lubią ciemności nie przez horrory. Jest odwrotnie. To horrory zrodziły się z tego lęku. Wieki doświadczeń naszego gatunku zakodowały w nas, że w czerni może czaić się realne niebezpieczeństwo. Przez większą część historii ludzkości to właśnie noc była czasem największego zagrożenia."

"I faktycznie znalazł tę odskocznię, i to w zupełnie nieoczekiwanym miejscu – w wolontariacie. Pomaganie innym okazało się także pomaganiem samemu sobie."

Już od pierwszych stron zostajemy wciągnięci w mroczną atmosferę. Fabuła rozwija się stopniowo. Druga połowa książki zdecydowanie przyspiesza – pojawiają się zwroty akcji, które zmieniają sposób patrzenia na wcześniejsze wydarzenia i skutecznie podtrzymują napięcie.Naprawdę świetnie się czyta.

7/10

"Nic takiego" Katarzyna Puzyńska

 

"Katarzyna Puzyńska powraca z gatunkiem, który pokochały tysiące Czytelników i Czytelniczek. Podobnie jak bestsellerowa seria o Lipowie, Nic takiego łączy w sobie elementy thrillera, klasycznego kryminału, powieści z rozbudowanym wątkiem psychologicznym, a także page-turnera, którego nie da się odłożyć przed poznaniem zakończenia.

Prokurator Grzegorz Hala od pewnego czasu dostaje anonimy dotyczące bolesnego wydarzenia sprzed lat. Starał się nigdy nie mieszać życia prywatnego z zawodowym. A jednak wydaje się, że tajemnicze listy związane są ze sprawą, którą właśnie ma zacząć prowadzić. Czyżby pisał je morderca, aby wciągnąć Halę w niebezpieczną grę?

W willi w Zalesiu zostaje zabity milioner. Tadeusz Bacewicz był śmiertelnie chory, a mimo to brutalnie go zamordowano. Szybko wychodzi na jaw, że mężczyzna planował zmienić zapisy testamentu. Tylko czy powstrzymanie go przed tym było prawdziwym motywem sprawcy?

Podkomisarz Michalina Murawska wróciła do jednostki w Piasecznie. Zmusiły ją do tego kłopoty w życiu prywatnym. Ma nadzieję, że rozwiązanie sprawy śmierci Bacewicza pomoże jej w karierze. Czy jednak dopadnie mordercę, mając do pomocy nieprzewidywalną, wymykającą się wszelkim schematom podkomisarz Kaję Dalke? I czy policjantki mogą zaufać prokuratorowi? A może Hala od początku je oszukuje i sam jest wplątany w to tajemnicze morderstwo?

Rozpracowywanie zagadki jest tym trudniejsze, że każdy krok policji przewiduje dziennikarka śledcza – córka Bacewicza. I utrudnia dochodzenie. Najwyraźniej ma własny plan i wie więcej, niż można by się spodziewać. Choćby na temat niezbyt jasnej przeszłości Murawskiej."

Ależ mnie ta książka wciągnęła! Mamy tu trupa, tajemnice, konflikty rodzinne, nietuzinkową policjantkę, dziwaka-prokuratora i szybką akcję. Wszystko to, co lubię.

"Tylko słaby mężczyzna boi się silnej kobiety."

"Ludzie opętani ideą są najgorsi."

"Plotki mają to do siebie, że rozchodzą się w różnych kierunkach i zyskują zupełnie nowe wersje."

"Powinniście pytać, kto mu życzył dobrze. Bo ktoś tu mógł mieć zabójczo dobre intencje."

Dobrze mi się to czytało. Dobre tempo, ciekawi bohaterowie oraz ciekawa intryga. Autorka umiejętnie przeplata życie prywatne Grzegorza, Michaliny oraz nieprzewidywalnej Kai. Z pozoru są to odrębne wątki, ale z czasem zaczynają tworzyć spójną i bardzo interesującą całość. Z czystym sumieniem mogę polecić.

8/10

"Czy ten rudy kot to pies?" Olga Rudnicka

 

"Romans z szefem, ucieczka i... mroczna tajemnica!

Niespełna trzydziestoletnia Ulka wikła się w romans z szefem. Gdy dowiaduje się o tym jego żona, wybucha skandal. Zwolniona z pracy dziewczyna ucieka z miasta. Przez przypadek trafia do wioski pod Wrocławiem, gdzie omyłkowo zostaje wzięta za poszukiwaną kryminalistkę. Jakby miała mało kłopotów, trafia do domu człowieka podejrzanego o ukrywanie zwłok w ogrodzie…

„Czy ten rudy kot to pies?” – wciągająca kontynuacja perypetii Ulki i Beaty z „Martwego Jeziora” to książka pełna nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności, które prowadzą do zaskakującego finału!"

Historia, od której nie można się oderwać. Świetna fabuła, która sprawia, że aż żal rozstawać się z tak ciekawymi bohaterami. Olga Rudnicka po raz kolejny pokazuje, że polscy pisarze potrafią wysoko postawić poprzeczkę.

"Weszła ci na głowę, robi, co chce, biegasz za nią jak pies, zero seksu. Już teraz się zachowujesz tak, jakbyś był żonaty."

"Słuchaj tego. (...) Na kolanach szoruję podłogę w kuchni. Wiesz, miska z wodą, szmata, te klimaty, a tu wchodzi Mariusz, patrzy, patrzy i nagle pyta: "Myjesz podłogę?". No to mówię, że nie, skądże znowu. Tak sobie postawiłam na środku kuchni miskę z wodą, żeby ożywić wnętrze, a klęczę nad nią tylko po to, aby zrobić sobie inhalacje, używając środków chemicznych."

"Jednak chyba lepiej wpaść przy porządkowaniu niż przy szpiegowaniu. Na szczęście zawsze pozostaje uniwersalna broń masowego rażenia: łzy!"

Świetna i wciągająca. Lekka komedia obyczajowa. Mieszanka wybuchowa pomyłek i wypadków losowych. Autorka fajnie splata ze sobą wątek kryminalny, obyczajowy i romantyczny z odrobiną poczucia humoru i absurdalnymi zbiegami okoliczności, czego efektem jest typowo kobieca lektura.

7/10

"Dzielnica cieni" Katarzyna Puzyńska

 

"Warszawa dziś. Zapada chłodna jesienna noc. Na przystanku spotykają się cztery kobiety: zakonnica, prawniczka, naukowczyni i bezdomna. Pozornie nic ich nie łączy. Mają jednak do przedyskutowania ważną sprawę. Ktoś zgłasza się po przedmiot, którego już dawno powinny się pozbyć. Czy książka, która zabija, będzie znowu siać śmierć?

Tymczasem pewna pisarka znalazła w Polsce nie tylko azyl polityczny, ale również odzyskała radość z obcowania z literaturą. Duża w tym zasługa przemiłej bibliotekarki. Starsza pani zawsze potrafi poratować taką opowieścią, jakiej czytelnik akurat potrzebuje. Wszystko więc powinno być dobrze. Nadia czuje jednak narastający niepokój. Może to mroczna atmosfera zbliżających się dziadów i Wszystkich Świętych, a może naprawdę powinna zacząć się bać? Wydaje jej się, że ostatnio ktoś ją śledzi.

Gdzieś w mieście budzi się Wiktor. Ktoś go brutalnie zaatakował i uwięził. Wie, kto jest winien tej sytuacji. Z dawnej baletnicy niewiele pozostało. Jest tylko szaleństwo…

Warszawa 1968. Zdjęcie inscenizacji Dziadów z afisza wywołuje lawinę przerażających wydarzeń i zmusza tysiące ludzi do opuszczenia kraju. Marzec w stolicy jest wyjątkowo trudny. A w jednym z bloków sprawy komplikują się jeszcze bardziej. Zostaje zamordowana jedenastolatka. Milicja oskarża o to młodych ludzi wracających ze strajku. Mordechaj Blum wie, że jego studenci nie dopuściliby się zbrodni. Oni walczą o zmiany w kraju, a stają się idealnymi kozłami ofiarnymi dla ambitnego porucznika Grabowskiego. Naukowiec postanawia rozpocząć własne śledztwo. Nie wie, że w jego bloku każdy ukrywa jakąś tajemnicę. Każdy – nie tylko dorośli. Cztery przyjaciółki jak najszybciej muszą odzyskać książkę, która zabija. Inaczej może zginąć ktoś jeszcze. W sprawę wydaje się zamieszana pewna bibliotekarka.

"Dzielnica cieni" to mieszanka klasycznej zagadki zamkniętego pokoju, nieoczywistego kryminału noir, krwistego thrillera, ale również podróż w czasie do kolejnego trudnego okresu w dziejach Polski. To druga, po Ulicach ciem, czarodziejska historia o magii książek."

Jak ogólnie lubię twórczość Katarzyny Puzyńskiej, tak ta książka nie do końca mi podeszła. Nie wciągnęła mnie aż tak bardzo fabuła, choć język i styl nadal lubię i nadal uważam, że są świetne.

"No właśnie: ALE. Najstraszniejsze słowo w języku polskim. Jedynie trzy litery, a jak bardzo wyniszczające. Bo przecież pokazują całkowity brak akceptacji. Jesteś wspaniała, ALE... A potem cała litania jej słabości."

"Niech się boi, niech lęk płynie w jej żyłach zamiast krwi! Niech się ciągle odwraca, żeby sprawdzić, czy nie jest śledzona!"

"Zapach biblioteki zazwyczaj ma w sobie coś jeszcze. Jest jak wytrawne wino, które dojrzewa dłużej."

"(...) miała wrażenie, że to miejsce jest jak tort czekoladowy. Smakuje przepysznie, ale nie powinno się przesadzać. Żeby nadal było czymś, na co się czeka."

Trzeba przyznać - książka ma potencjał i klimat. Zabrakło mi jednak napięcia, które trzymałoby mnie do samego końca. Rozumiem zamysł Autorki na tę powieść, ale mnie ona nie zachwyciła tak, jak jej rasowe kryminały. Daję jej jednak szansę. I na pewno sięgnę po kolejne powieści.

6/10

"Profilerka" Grażyna Molska

 

"42-letnia Julia Wigier, doświadczona profilerka, która rozwiązała wiele głośnych spraw, planuje spędzić urlop z synem u swego ojca na Pojezierzu Augustowskim.

Kiedy Julia zmierza do Augustowa, w okolicy dochodzi do zbrodni. W upalne południe ranna kobieta biegnie w panice przez las, a kiedy dobiega do drogi, pada martwa prosto pod koła jadącego na rowerze pijanego listonosza. Mężczyzna rozpoznaje w niej Annę Janonis, 36-letnią córkę starego leśniczego Szułowicza.

Sprawę prowadzi komisarz Karol Nadzieja, karnie „zesłany” ze stolicy do augustowskiej komendy.

Ślady prowadzą policjantów do leśniczówki Szułowiczów. Uwagę śledczych zwraca nienaturalna cisza: nie drgnie nawet liść, nie śpiewa ptak, nie szczeka pies.

Kiedy policjanci wchodzą do domu, zastają makabryczny widok.

Śledztwo trwa.

Nadzieja zdaje sobie sprawę, że jego ludzie, choć pełni zapału, są niedoświadczeni. Postanawia ściągnąć do pomocy Julię Wigier.

Żadne z nich nawet nie podejrzewa, że w spokojnej dotychczas okolicy zaczął właśnie swoje dzieło wyrafinowany i przebiegły seryjny morderca. Ofiarami stają się młode kobiety, w okrutny sposób okaleczane po śmierci. Na miasto i okolicę pada strach."

Świetny debiut. Fabuła, akcja, bohaterowie - wszystko jest tu na miejscu i wszystko ze sobą się zgrabnie łączy. I bardzo spodobał mi się klimat, jaki stworzyła Autorka. 

"Z góry przepraszam za odrobinę wulgarności, którą się posłużę. Ale zacznę odpowiedzenia:"Jedzmy gówno, miliony much nie mogą się mylić". To zdanie uświadamia nam, jakże trafnie, że istnieje coś takiego jak dyktatura mas, i jednocześnie, że większość niekoniecznie ma rację."

"Żyjesz tu jak u Pana Boga za piecem i wydaje ci się, że nic złego nie może się stać. Ale to tylko naiwna iluzja."

"Wyciągnęła iqosa i heetsy. Załadowała i zaciągnęła się z niekłamaną przyjemnością. Nie chciała tego robić przy ojcu, bo zawsze reagował gwałtownie, choć sam palił fajkę. Uważał jednak, że kobiety nie powinny palić. Taki męski punkt widzenia."

To naprawdę dobrze napisana powieść. Trzyma w napięciu do samego końca. Autorka sprawnie wodzi czytelnika za nos i zaskakuje zakończeniem. Warta uwagi i czasu na przeczytanie/wysłuchanie.

7/10

"Trzcinowisko" Kinga Wójcik

 

"Jak daleko jesteśmy gotowi się posunąć, aby chronić swoich bliskich i ich dobre imię?

Pierwsza część serii z detektywem Aleksandrem Zamojskim.

We wrześniu 1999 roku Ewa Ostaszewska wychodzi na spotkanie z przyjaciółką. Rankiem następnego dnia w trzcinowisku policjanci odnajdują zwłoki dziewczyny. Śledztwo prowadzi Jakub Sułecki. Na miejscu zbrodni nie ma żadnych śladów prowadzących do sprawcy. Tygodnie zamieniają się w lata, a rodzice zamordowanej wciąż nie mogą poznać tożsamości mordercy córki.

Po dwudziestu czterech latach Waldemar Ostaszewski, ojciec Ewy, podejmuje kolejną próbę i decyduje się wynająć jednego z najlepszych prywatnych detektywów w Polsce. Aleksander Zamojski ma przed sobą trudne zadanie.

Świadkowie zdarzenia zginęli w niewyjaśnionych okolicznościach, a mieszkańcy miasta boją się rozmawiać o wydarzeniach sprzed lat, bo wieść niesie, że w śmierć dziewczyny byli zamieszani policjanci. Do Zamojskiego dołącza dziennikarz i córka Jakuba Sułeckiego. Czy uda im się odkryć, co tak naprawdę wydarzyło się przed laty?"

Chciałam zacząć czytać tę książkę tak "w między czasie", nie udało się. Wciągnęła mnie tak bardzo, że nie mogłam się od niej oderwać nie zamykając jej wraz z ostatnią stroną. 

"Wyobraził sobie, jak podrywa się z ziemi, wyskakuje z rośli i nokautuje mężczyzn. Wzywa pomoc, bo może jeszcze nie jest za późno. Dzięki bohaterskiej postawie udaje mu sie uratować dziewczynę. Zostaje bohaterem. Wszyscy go podziwiają za odwagę i męstwo. Gdyby miał trochę odwagi, może tak by się stało. Ale on był tchórzem i pijakiem, który zasnął w krzakach, a gdy się obudził, zobaczył coś, czego nie powinien."

"Wieczorami siadywał w fotelu i przyglądał się pustoszejącym ulicom i nielicznym mieszkańcom, którzy powoli przygotowywali się na nadchodzącą noc. Nigdy nie spieszyło mu się do domu. Nie miał do kogo wracać i nikt na niego nie czekał. Miał czterdzieści lat, a sensem jego życia była praca. Kiedy odszedł ze służby w policji, nie miał wielkich planów."

"Chciał robić coś, w czym był dobry, a praca w policji nie spełniała jego oczekiwań. Nie umiał się podporządkować. Chadzał własnymi ścieżkami i stosował metody, które jego przełożeni uważali za niedopuszczalne."

Akcja powieści zaczyna się od zarysowania szczegółów dotyczących śledztwa, dzięki czemu czytelnik zyskuje pełny obraz sytuacji. Ilość teorii, które krążyły mi w mózgu w trakcie czytania, przekroczyła normę. Wszelkie zmysły oszalały, a ja nie mogłam jej odłożyć. Styl w książce jest bardzo angażujący, barwny i płynny. Finał jak najbardziej zaskakuje i wbija w fotel. Na pewno jest to książka warta uwagi i czasu. Dodaję do ulubionych.

8/10