"Pomoc domowa" Freida McFadden

 

"Millie każdego dnia sprząta piękny dom Winchesterów. Odbiera ich córkę ze szkoły. Gotuje pyszny posiłek dla całej rodziny, zanim uda się na górę, aby zjeść samotnie w moim małym pokoju na poddaszu.

Stara się ignorować to, jak Nina robi bałagan tylko po to, by patrzeć, jak pomoc domowa musi go posprzątać. Jak opowiada dziwne kłamstwa o własnej córce. I to, że jej mąż Andrew z każdym dniem wydaje się coraz bardziej załamany.

Życie Niny jest idealne. Garderoba, wypasiony samochód, idealny mąż. Tylko raz Millie robi coś, aby przekonać się, jak to jest żyć tak, jak jej pracodawczyni. Ale ona wkrótce się o tym dowiaduje. A drzwi pokoju na poddaszu zamykają się tylko od zewnątrz…

Uwięziona Millie uspokaja samą siebie: Winchesterowie nie wiedzą, kim naprawdę jest. Nie wiedzą, do czego jest zdolna..."

Doprawdy nie wiem, dlaczego teraz dopiero sięgnęłam po tę książkę. Jest ona świetna, wciągająca i zaskakująca. Kiedy myślisz, że już wszystko wiesz, tak naprawdę nie wiesz nic. Ta książka pochłania.

"Ale żadna kobieta nie lubi być porównywana do innej, zwłaszcza na niekorzyść. Jest idiotą, jeśli tego nie wie. Ale w końcu większość mężczyzn to idioci."

"Tylko pamiętaj, posiadanie pracy i dachu nad głową jest ważne, ale kontakty międzyludzkie są jeszcze ważniejsze."

"W tej chwili skupiam się tylko na tym, że wszystkie marzenia o przyszłości mogę spuścić w kiblu. Czeka mnie kolejna dekada życia z potworem."

Ta książka gwarantuje emocje i napięcie. Genialna historia, świetnie napisana książka. Znalazłam tu wszystko czego oczekuje od thrillerów i kryminałów. Polecam z czystym sumieniem.

8/10

"Kto mieszka za ścianą" Cara Hunter

 

"Ledwo żywe kobieta i dziecko zostają znalezione zamknięte w piwnicy. Nikt nie wie, kim są i skąd się tam wzięły. Kobieta nic nie mówi i nie ma żadnego raportu o zaginięciu, który pasowałby do ich profilu. Starszy człowiek, który jest właścicielem również twierdzi, że nigdy ich wcześniej nie widział. Mieszkańcy spokojnej dzielnicy Oksfordu są zszokowani tym, że coś takiego mogło się wydarzyć tuż pod ich nosem. Do śledztwa przystępuje detektyw Adam Fawley. Z czasem okazuje się, że każdy skrywa jakąś tajemnicę i nie ma niewinnych. Czy zastanawiałeś się kto mieszka za twoją ścianą? Czy wiesz, co ukrywa? Cara Hunter idealnie połączyła thriller psychologiczny z klasycznym policyjnym śledztwem, a gęsto utkane zwroty akcji nie pozwalają na chwilę odpoczynku."

Powieść ma wszystko, czego potrzebujesz czytając dobry thriller psychologiczny: trzyma mocno w napięciu, jest całe mnóstwo zwrotów akcji i takie zakończenie, że wbija głęboko w fotel. Przyznam się bez bicia, że nie spodziewałam aż tak pokręconego zakończenia.

"Nie karm umysłu widokiem, którego potem nie będziesz mógł zapomnieć."

"Nikt z nas nie wie tak naprawdę, do czego jesteśmy zdolni."

"(...) w zbrodni zawsze chodzi o miłość lub pieniądze. A czasem o jedno i drugie."

"(...) istnieje dowód, dla którego bezdzietne kobiety zawsze mają koty. Chodzi o coś ciepłego, żywego, coś, co waży tyle, co niemowlak- coś, co można wziąć na ręce i trzymać jak dziecko. Kryje się w tym głęboka emocjonalna przyjemność, wybiegająca daleko poza świadomą miłość."

Akcja bardzo ciekawa, zakończenie szokujące i wyjaśnione przede wszystkim. Kolejny raz się nie zawiodłam. Chciałabym przeczytać inne książki autorki i przekonać się, czy też są napisane w taki ciekawy sposób. Tę zdecydowanie polecam.

7/10

"Gawra" Grzegorz Brudnik

 

"KTO WOŁA O PRAWDĘ, O ŚMIERĆ WOŁA!

Dziennikarz nielegalnej, ukrytej rozgłośni milknie nagle w trakcie audycji. Czy został zabity, bo zamierzał ujawnić tajemnicę zbrodni przed lat? Inspektor Łezka ma trzy dni, by go odnaleźć. Żywego lub martwego. Tylko jak znaleźć kogoś, kto nie chce być odnaleziony?

Dlaczego zamordowano znanego beskidzkiego włóczęgę na Klimczoku? Dlaczego napadnięto młodego turystę na Przełęczy Łączecko? Czy w Beskidzie Śląskim wciąż grasują zbójnicy? I czy to naprawdę niedźwiedź odpowiadał za śmierć młodej studentki w dwa tysiące siódmym roku? Odpowiedzi na te pytania udzielić mogą tylko góry.

A tymczasem Śmieciarz szykuje się do kolejnej roboty.

NAJGROŹNIEJSZYM DRAPIEŻNIKIEM BESKIDÓW JEST CZŁOWIEK."

Zdecydowanie styl pisania autora totalnie do mnie trafia i pozwala płynąć przez fabułę. Od pierwszej strony, aż do zamknięcia książki po ostatniej strony jest utrzymane jednakowe napięcie oraz zainteresowanie. Nie ma nudy.

"Naprawdę wstyd, że funkcjonariuszka policji tłucze się z inną jak jakaś kurew w kisielu."

"- Mama cię nie nauczyła szacunku dla starszych? - A to moja wina, że jesteś stara?"

"Będę wszędzie, wszędzie będę. Nawet gdy mnie już nie będzie..."

"Adrenalina mnie strasznie nakręca. A jak się czymś podjaram, to tracę kontakt z bazą."

Inspektorka Łezka to bohaterka, której naprawdę chce się kibicować. Twarda, konsekwentna, ale jednocześnie ludzka i niejednoznaczna. Muszę przyznać, że ta książka przerosła moje oczekiwania. To jeden z tych kryminałów, które robią różnicę. Mocny, mroczny i absolutnie wyjątkowy.

8/10

"Rota" Grzegorz Brudnik

 

"ZIMA, BESKID ŚLĄSKI.

Dlaczego każdego roku płonie kościół na zboczu Kotarza?

Dlaczego zamordowano dwoje ludzi w wagoniku kolejki linowej na Szyndzielnię?

I co najważniejsze: jak?

Inspektor Katarzyna Łezka wraz z nowym partnerem, znienawidzonym przez wszystkich podkomisarzem Michałem Gazdą, ścigają się z czasem i nadciągającą śnieżycą.

Czyje tajemnice uda się ujawnić? Które uda się ocalić? Kto swoje zabierze do grobu?

ZEGAR TYKA, PADA GĘSTY ŚNIEG, BESKIDY OTULA CORAZ GĘSTSZY MROK."

Kluczowym elementem powieści jest intrygująca fabuła. Duży plus za połączenie miejskiego kryminału z mroczną, noir’ową atmosferą górskiej osady. Doskonały przykład nowoczesnego polskiego kryminału, który nie tylko wciąga intrygą, ale i zmusza do myślenia.

"(...), bo największym cierpieniem człowieka jest pozostać młodym, ale uwięzionym w starym ciele."

"Lu­dzie z Bielska-​Białej mają w sobie nie­zwy­kle roz­wi­nię­ty lo­kal­ny pa­trio­tyzm. Rza­dziej niż inni wy­jeż­dża­ją na stałe, a jeśli już, to głów­nie do oko­licz­nych miej­sco­wo­ści, gdzie ku­pu­ją lub bu­du­ją domy."

"Nie wyglądał na człowieka zdominowanego przez własne ego. I nie usiłował na takiego wyglądać."

"(...) wy­sła­ła mu te­le­pa­tycz­ną wia­do­mość i miała na­dzie­ję, że on ją od­bie­rze. Bo cał­kiem sporo osób dys­po­nu­je na­rzę­dziem do od­bie­ra­nia te­le­pa­tycz­nych wia­do­mo­ści. Zwy­kle na­zy­wa­ne jest ono in­te­li­gen­cją."

Po pierwszym spotkaniu z autorem jestem zachęcona do następnego spotkania. Podobał mi się klimat książki. Historia ciekawa i trzymająca w napięciu. Napięcie wzrasta z każdą stroną, dopełniają go świetne dialogi, celne riposty oraz poczucie humoru. Na pewno sięgnę po inne książki Autora.

8/10

"Zawsze coś" Marta Kisiel

 

"W życiu Tereski Trawnej w końcu zapanował spokój. Co prawda jedno dzieciątko wyniosło jej się na przeciwległy kraniec Europy, a drugie z wrażenia odnalazło język w gębie, ale wszystko w końcu układa się należycie. Żadnych przygód, żadnych śledztw, a przede wszystkim – żadnych więcej trupów. Do czasu, rzecz jasna.

Kiedy Tereska z Maciejką przybywają z wizytą do rodzinnego domu jej ojca, spodziewają się nudnej imprezy ku czci dziewięćdziesięcioletniej nestorki rodu Jędrzejczyków. Nieoczekiwanie z urodzin wychodzi jednak pogrzeb z konsekwencjami, których nikt nie mógł przewidzieć. A to dopiero początek nieboszczyków…"

Ogólnie bardzo fajna i ciekawa fabuła, dobrze się tego słuchało. Mimo że nie do końca Marta Kisiel pisze w "moim" stylu. Na pewno jest to przyjemna i zabawna komedia kryminalna.

"Impreza w zasadzie aktualna. Tylko że zamiast urodzin wyszedł nam… no… jak by to ująć… Tak bardziej pogrzeb."

"Wiesz, może żyjemy w czasach Internetu, ale moja siostra jest nieodrodnym dzieckiem PRL-u, czyli epoki wiecznych braków i kombinacji. Miała nosa, miała dojścia i jak cos gdzieś rzucili, to była tam pierwsza i brała na zapas. - Ale co? - WSZYSTKO - odparły Tereska z Krystyną jednym głosem."

"Bo od tego są nastolatki, powtarzała, żeby robić głupoty, naginać granice i uciekać coraz śmielej w świat. A dorośli - żeby po cichu wstrzymywać oddech."

Szczególnie ujęły mnie w tej powieści mądre przemyślenia odnośnie relacji rodzinnych. Myślę, że każdy by znalazł w niej (tej opowieści) kawałek swojej rodziny. Mniejszy bądź większy, ale jednak. To książka z gatunku tych, które napisane są pięknie, zabawnie i z ogromnym wyczuciem czytelnika.

7/10

"Śladami zatartych wspomnień" Katarzyna Wolwowicz

 

"Rupert Ogrodnik porządkuje dom po dziadku. Przypadkowo znajduje skrytkę z metalową szkatułką, w której spoczywa stary list. I choć najwyraźniej został on napisany kilkadziesiąt lat temu, to jego treść okazuje się przerażająca. Nadawca jasno przyznaje, że zabił rodziców Ruperta, ponieważ zasłużyli na śmierć. Ogrodnik nie może otrząsnąć się z szoku i nie wie, co o tym myśleć. Do tej pory żył ze świadomością, że kiedy był małym chłopcem, jego rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Rozpoczyna własne śledztwo, pełne zawiłości i niewiadomych, bo rozpaczliwie pragnie odkryć prawdę. Tylko czy ci, którzy ją znają, nadal żyją?

Roksana, córka Ruperta, postanawia zamieszkać w Szklarskiej Porębie. Zapewnia ojca, że chce prowadzić normalne, ustabilizowane życie, jednak prawda jest zupełnie inna. Dziewczyna ma wobec Ruperta swoje plany, a sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że niespodziewanie odzywa się do niej człowiek, który stał za zabójstwem Kaliny. Mężczyzna dzwoni z więzienia do Roksany i składa jej propozycję nie do odrzucenia.

Czy Rupertowi uda się dotrzeć do prawdy na temat śmierci rodziców i w końcu odzyska spokój? Czy Roksana posunie się do czynów, od których nie będzie już odwrotu? I jaką rolę odegrają w tym powracający z przeszłości Marek i Beata?"

Styl autorki pozostaje lekki i przystępny, dzięki czemu książki słucha się przyjemnie. Szczególnie warte uwagi jest zaskakujące zakończenie. Fabuła koncentruje się głównie na wnikliwych portretach psychologicznych bohaterów i na emocjach, które kierują ich wyborami, i odsłaniają tym samym słabości i wewnętrzne rozdarcia. 

"Ale wszyst­ko jest po coś, jak ma­wia­ła moja bab­cia, i ze wszyst­kie­go mo­że­my wy­cią­gnąć naukę dla sie­bie, jak twier­dzi moja te­ra­peut­ka."

"Naj­waż­niej­si w na­szym życiu za­wsze po­win­ni być lu­dzie i nawet je­że­li prze­wrot­ny los na jakiś czas to zmie­ni, to miło wie­dzieć, że z cza­sem wszyst­ko może wró­cić na swoje tory."

"Życie bę­dzie­my świę­to­wać. Życie to naj­wspa­nial­szy pre­zent, jaki do­sta­li­śmy od losu, i trze­ba ce­le­bro­wać każdy jego dzień."

"Niewiedza i domysły są dużo gorsze. Zżerają człowieka od środka i wyniszczają psychikę. Powodują, że nadbudowujemy rzeczywistość i tworzymy hipotezy, z których każda kolejna brzmi gorzej od poprzedniej."

Bohaterowie to jeden z największych atutów tej powieści.  Nawet postaci drugoplanowe nie są tu tłem, lecz pełnoprawnymi uczestnikami gry. To książka, która angażuje bez reszty i zmusza do analizowania każdego tropu.

7/10

"Bursa" Katarzyna Wolwowicz

 

"Na terenie starej bursy szkolnej zostają znalezione zwłoki młodej kobiety. Została uduszona, rozebrana do naga i pozbawiona rzeczy osobistych, a w pobliżu leżał jedynie różaniec. Czy jest on przesłaniem od zabójcy?

W tym samym czasie z domu niedaleko bursy znika nastoletni Tomasz, ale jego rodzice nie spieszą się ze zgłoszeniem sprawy na policję. Ojciec chłopaka ewidentnie coś ukrywa i miesza się w zeznaniach, a matka nie ma już chęci do życia.

Jak odkryć prawdę, jeżeli jedynym potencjalnym świadkiem w śledztwie jest mały, autystyczny chłopczyk? Jak rozmawiać z dzieckiem, z którym nie ma kontaktu?

W komendzie zachodzi wiele zmian personalnych, a Olga Balicka rozpoczyna kolejne śledztwo, pełne zaskoczeń, tajemniczych zdarzeń i niewyjaśnionych zjawisk. Czy da radę zgrać się z nowym zespołem i odkryć prawdę? Czy Kornel, który odszedł z policji, będzie w stanie jej pomóc, a co najważniejsze, czy uda mu się uchronić ją przed zabójcą?

Kluczem do rozwiązania zagadki mogą być odkopane niedawno na terenie bursy trzy szkielety. Jednak sprawa niespodziewanie zostaje uznana za przedawnioną. Być może komuś zależy, żeby pewne rzeczy nigdy nie wyszły na jaw?

Olga Balicka i Kornel Murecki powracają w czwartym tomie serii. Mrocznym, zaskakującym i wywołującym zimny dreszcz na karku?"

Kolejna świetna książka Autorki. Kolejny tom, kolejna bardzo dobra historia, z ciekawym zakończeniem. Akcja jest wartka, a dobrze nam już znani bohaterowie walczą z codziennymi bolączkami.

"Zapachu śmierci nie da się pomylić z żadnym innym."

"Wiedział, że jego wyobraźnia i wrażliwość na zewnętrzne bodźce były większe niż u rówieśników. A przynajmniej tak powiedziała mu pani psycholog, z którą się spotykał, gdy nie dawał już sobie rady ze swoimi myślami."

"Cholera, może to prawda, co mówią w firmie. Glina zawsze pozostanie gliną. To nie robota, ale stan umysłu."

"Każdy w specyficznych warunkach, targany skrajnymi emocjami może stać się zabójcą. A porządnego obywatela od przestępcy dzieli bardzo cienka linia."

Świetnie się słuchało tej powieści. Bardzo lubię takie zwroty akcji. Bardzo podoba mi się również to, że życie prywatne bohaterów jest trochę obok - dzieci rosną, problemy się piętrzą, ale najważniejsze jest śledztwo. Po raz kolejny nie mogłam się oderwać od słuchania.

7/10

"Mroczna prawda" Cara Hunter

 

"Kiedy student uniwersytetu w Oksfordzie oskarża jednego z wykładowców o napaść seksualną, inspektor Adam Fawley i jego zespół uznają, że powtarza się stary schemat. Okazuje się, że bardzo się mylą.

Tym razem napastnikiem jest kobieta – gwiazda i duma całego wydziału, zaś ofiara to student – niemal dwumetrowy były zawodnik rugby. Wkrótce inspektor Fawley i jego zespół zaczynają wyścig z czasem w poszukiwaniu prawdy. Nie zdają sobie jednak sprawy, że ktoś ich obserwuje. Ktoś, kto planuje wyłączyć Fawleya z obiegu na dobre…."

Bardzo dobra historia z potencjałem. Początek dość nużący, już chciałam odłożyć. Jednak akcja konkretnie rozkręca się w połowie i do samego końca trzyma w napięciu.

"Po co pić Prosecco, skoro można mieć prawdziwego szampana?"

"Spojrzał na nią sucho."

Fabuła jest zagadkowa, ale nie wciągnęła mnie. Słuchałam bez większych emocji, chwilami czułam się wręcz znudzona. Ale dam szanse Autorce i sięgnę po jeszcze jakąś jej powieść.

6/10

"629 kości" M.M. Perr

 

"Grupa maturzystów gubi szlak w czasie zamieci śnieżnej w Bieszczadach. Szukając schronienia w stojącej na uboczu chacie, dokonują makabrycznego odkrycia. W jednym z pomieszczeń znajdują trzydzieści drewnianych skrzynek, a w nich setki kości oraz zeszyty, w których opisano ostatnie tygodnie życia każdej z ofiar. Sprawę prowadzi podkomisarz Robert Lew. Śledztwo okazuje się jednak trudniejsze, niż się tego spodziewał. Wiek niektórych kości oraz substancje chemiczne, którymi zostały potraktowane, utrudniają ich zbadanie. Problemem staje się również ustalenie tożsamości ofiar. Śledczy nie są w stanie powiązać znalezionych szczątków z żadną otwartą sprawą. Wszystko wskazuje na to, że morderca dokonywał przez parędziesiąt lat zbrodni, których nikt nie zauważył...Sprawa wzbudza powszechne oburzenie społeczne i doprowadza do masowych protestów. Od jej rozwiązania zaczynają zależeć posady wielu ważnych osób, zarówno w Policji jak i w Rządzie oraz Prokuraturze. Dokąd zaprowadzą ślady? Czy uda się znaleźć sprawcę, gdy presja jest tak duża?" 

Dobra, wciągająca książka. Na pewno nietypowa, bo podejrzany zostaje aresztowany już na samym początku. Książka o wykluczeniu społecznym i manipulacji politycznej. 

"Widziała świat w dużej mierze w dwóch barwach - albo coś było białe, albo czarne. Szarości wynikały według niej tylko z braku informacji. Dzieci powinny się albo uśmiechać, gdy ktoś zwraca na nie uwagę, albo się peszyć i uciekać. Tak mówiło jej doświadczenie."

"Nasza em­pa­tia koń­czy się w mo­men­cie, gdy komuś po­wi­nie się noga."

Książka nie jest nudna, trzyma w napięciu. Sprawa bardzo ciekawa, porusza ważny temat. Naprawdę świetny pomysł, żeby fabułę skupić na próbie udowodnienia winy mordercy, a nie na jego szukaniu. Do tego zakończenie wbija w fotel. 

7/10

"Zamknięte drzwi" Freida McFadden

 

"Niektóre drzwi są zamknięte z jakiegoś powodu…

Podczas gdy jedenastoletnia Nora odrabiała lekcje w swoim pokoju, jej ojciec dokonywał w piwnicy koszmarnych zbrodni. Dramat mordowanych kobiet przerwało pojawienie się w domu policji.

Mija dwadzieścia sześć lat. On odsiaduje wyrok, ona odnosi sukcesy w chirurgii, prowadząc spokojne, samotne życie pod nowym nazwiskiem. Nikt nie wie, że jest córką seryjnego mordercy.

Któregoś dnia lekarka dowiaduje się, że jedna z jej pacjentek została zamordowana. W ten sam charakterystyczny i przerażający sposób, w jaki swoje ofiary zabijał jej ojciec.

Ktoś wie, kim jest Nora. Ktoś chce, żeby wzięła na siebie odpowiedzialność za tę niewyobrażalną zbrodnię. Ale ona nie jest morderczynią jak jej ojciec. Policja nie ma dowodów na to, że zrobiła coś złego.

Pod warunkiem, że nie zajrzy do jej piwnicy."

Wyjątkowo wciągający thriller, od początku do końca trzyma w napięciu. Aż do sceny finałowej nie wiedziałam, kto jest mordercą. Doskonale się słuchało.

"Tata zawsze mówi, że jeśli chcesz zrobić coś złego, przynajmniej bądź sprytny na tyle, aby nikt cię nie przyłapał."

"Lubię być sama - zawsze lubiłam. Gdy tylko miałam wybór. Zawsze stawiałam na własne towarzystwo. Nawet gdy idę do restauracji, nawet gdy jestem otoczona gwarem ludzi rozmawiających ze sobą, wolę siedzieć sama."

"To musi być przypadek. Mam nadzieję. Choć tak naprawdę nigdy nie wierzyłam w przypadki."

"To nie moja wina, że nie jestem taka jak wszyscy. Ale to nie znaczy, że jestem taka jak on."

Przed sięgnięciem po tytuł nie spodziewałem się takiego położenia ciężaru na wątki obyczajowe, ale całkowicie mi to nie przeszkadzało, bo autorka potrafi je prowadzić. Przyjemny i lekki styl autorki tylko ułatwia słuchanie. Jestem bardzo zadowolona z lektury. Polecam serdecznie.

7/10

"Powiem tylko raz" Lisa Gardner

 

"Trzy kobiety: policjantka, domniemana morderczyni i dawna ofiara, która teraz pomaga ścigać oprawców.

Dwie traumatyczne historie, które łączą się, kiedy w pewnym domu zostają znalezione zwłoki.

I rodzinny sekret, skryty głęboko pod warstwami półprawd i kłamstw.

Przed szesnastoma laty Evie Carter przyznała się do przypadkowego zastrzelenia ojca. Teraz policja zastaje ją nad ciałem męża. Z pistoletem w dłoni. I zadaje pytanie, czy podobny wypadek może zdarzyć się tej samej osobie dwa razy…

Zdjęcie zastrzelonego męża Evie obiega media. Wtedy rozpoznaje go pewna kobieta, Flora – ale nie widzi w nim ofiary, lecz jednego z oprawców, którzy bezpowrotnie zniszczyli jej życie. Aby odkryć prawdę musi przypomnieć sobie wszystkie szczegóły swojego porwania, wszystko, o czym przez lata chciała zapomnieć. Wraz z policjantką D.D. Warren i agentką FBI Kimberly Quincy będą musiały odkryć, co tak naprawdę wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami…"

Jedna z lepszych książek Lisy Gardner. Nie bez znaczenia jest zapewne fakt, że polubiłam bohaterów w poprzednich książkach - w tej zatem spotkałam starych znajomych. Historia jednak jest zupełnie nowa, wielowątkowa i wciągająca.

"Małżeństwo to mozaika tysięcy momentów, setek wspomnień."

"Zdarza ci się, że czujesz się samotna w pokoju pełnym ludzi? Że inni się śmieją, a ty nie wiesz z czego? Że wszyscy coś wiedzą - znają sekret życia, prawdziwy sens szczęścia - a ty tego nie pojmujesz?"

"nów czuje to ukłucie. Zmuszam się by nie myśleć o poręczy schodów, o gabinecie, o woni. Mój mąż. Mój ojciec. Za dużo krwi."

"(...) żyliśmy w domu pełnym tajemnic, wzajemnie się siebie bojąc. Żadne z nas nie było w stanie wyznać prawdy. Kochaliśmy się i raniliśmy. A teraz Conrada nie ma i już żadne z nas tego nigdy nie wyprostuje."

To historia trzech kobiet, których losy splatają się w niecodziennych okolicznościach. W tej powieści nic nie jest takie proste, jak się wydaje. Kiedy myślimy, że już wiemy, co łączy te trzy kobiety, jakie wydarzenia z przeszłości, to pojawiają się nowe fakty i wszystko lega w gruzach. Nie ma tutaj miejsca na nudne opisy. Bohaterki są genialnie scharakteryzowane.

Ciekawa i warta uwagi.

8/10

"Śpiące królewny. Tajemnicze przypadki ze świata neurologii" Suzanne O'Sullivan

 

"Czy jeśli uwierzymy w tajemniczą chorobę, to możemy na nią zapaść?

Jak wielką władzę nad ciałem może sprawować umysł?

Czy śpiączka może być zaraźliwa?

Skąd biorą się zaburzenia psychosomatyczne?

W Szwecji setki dzieci na wiele miesięcy, a nawet lat, zapadło w stan przypominający sen. W Le Roy, mieście na północy stanu Nowy Jork, u nastoletnich dziewcząt pojawiły się drgawki, które rozprzestrzeniły się wśród nich jak zaraza. Na Kubie pracownicy amerykańskiej ambasady po usłyszeniu w nocy dziwnych dźwięków odczuwali bóle głowy i tracili pamięć.

To tylko kilka przypadków chorób, których nie można wyjaśnić naukowymi metodami.

Neurolożka Suzanne O’Sullivan, podróżując po świecie, przygląda się najbardziej tajemniczym chorobom, które dotknęły całe grupy osób z różnych społeczności. Opisuje zjawiska wymykające się klasyfikacjom znanym współczesnej medycynie. Pokazuje, jak trauma wpływa na umysł, ingeruje w ciało i odpowiada za choroby, których nie można zidentyfikować.

Dzięki tej książce zanurzysz się w świecie relacji między ciałem i umysłem, który – jak pokazują opisane tu historie – wciąż jest oceanem pełnym tajemnic."

Ciężko jest napisać opinię o tej książce, jest tak nieprawdopodobna, że aż w jakimś stopniu przerażająca. Jaki wpływ świat zewnętrzny i wydarzenia w społeczeństwie jakim przebywamy może wpłynąć na nasz organizm. Książka nie dla każdego, i do wolnego czytania. 

"Większość ludzi zdaje sobie sprawę, że pewne często występujące reakcje fizyczne, na przykład płacz lub rumieniec na twarzy, są powiązane z emocjami, nie potrafimy jednak dostrzec tego samego w przypadku bardziej ekstremalnych interakcji."

Lektura zostawia z wieloma refleksjami na temat zdrowia, sposobu jego rozumienia w różnych kulturach, ale i przemyśleniami dotyczącymi postępującej medykalizacji typowej dla świata zachodu.

7/10

"Wilczyca" Mieczysław Gorzka

 

"Komisarz Laura Wilk czuje się bezsilna wobec działań bezwzględnego zabójcy znanego jako Poltergeist. Niespodziewanie otrzymuje wsparcie od młodszego aspiranta Dominika Bielczyka specjalizującego się w ściganiu seryjnych morderców. Ich współpraca nie układa się jednak pomyślnie, a dzielący ich mur braku zaufania i głęboko skrywanych tajemnic z dnia na dzień staje się coraz grubszy. W międzyczasie zabójca uderza bezpośrednio w Laurę Wilk, co jeszcze bardziej komplikuje sytuację. Aby zrozumieć przyczyny swoich problemów psychicznych, Ariel Lesiecki postanawia powrócić do czasów dzieciństwa spędzonego we wsi Wątlica. Z przerażeniem odkrywa prawdę i po raz kolejny musi walczyć o życie, mając za przeciwnika bezwzględnego mordercę. Wciągnięci w trudny do przewidzenia wir wydarzeń, Lesiecki i Wilk trafią do miejsca, gdzie narodził się Poltergeist. A on już na nich czeka…"

Mieczysław Gorzka to jeden z tych polskich autorów, którego książki mogę brać w ciemno wiedząc, że się nie zawiodę. I tu, w przypadku "Wilczycy", też tak było. Aż żal, że książka się skończyła...

"Jeśli jest ból, to ciało jeszcze żyje, nie wolno się poddawać ani myśleć o śmierci."

"Półprawdy nie są prawdą. Są tylko jej częścią i mają niezwykłą skłonność do dryfowania w kierunku fałszu."

"W dzisiejszych czasach ludzie się tak nie zachowują. Empatia i chęć pomocy innym jest towarem luksusowym. U nas w hospicjum mamy bardzo dużo młodych i cudownych wolontariuszy, ale pracowałam już w kilku domach opieki. Tam dopiero widać, jaką cywilizację sobie stworzyliśmy. Nikt nie przejmuje się starymi i umierającymi, bo są zbędni i trzeba ich utrzymywać z podatków."

"Z jednej strony jesteś dobrym i empatycznym człowiekiem, a z drugiej drzemie w tobie zła bestia, gotowa do krzywdze­nia ludzi, a nawet zdolna do popełnienia zbrodni."

Jest to pełna napięcia, mroku, zwrotów akcji i zawiłości historia, która pochłania czytelnika. Nie pozwala o sobie zapomnieć, powoduje, że jeszcze tylko jeden rozdział zamienia się w dziesięć kolejnych. Intryga godna mistrzów kryminału, wciągająca fabuła z wartką akcją i z wieloma zwrotami akcji. Napięcie, dynamika, dreszcz emocji i zaskakujące zakończenie, jednym słowem rasowy thriller.

8/10

"Niewygodna" Patrycja Volny

 

"Odważna, przejmująca i piękna opowieść o wyzwoleniu z przemocy.

Jest dzieckiem, dziewczyną, kobietą. Córką twórcy, którego nazwisko zna w kraju każdy. O dorastaniu w cieniu przemocowego, uzależnionego od alkoholu ojca i trudnych rodzinnych doświadczeniach mówić nie może.

Jest Niewygodna.

Patrycja Volny w autobiograficznej prozie przełamuje tabu nie tylko jako kobieta wychodząca z roli „córki Jacka Kaczmarskiego”. Jej historia to opowieść o poczuciu braku bezpieczeństwa, którego fundamentem powinna być rodzina. O mechanizmach, które powodują, że ukrywamy prawdę o tym, o czym należy mówić głośno. O relacjach z mężczyznami, które nierzadko przynosiły powtórzenie patriarchalnego wzorca znanego z dzieciństwa. O popełnianiu błędów i ich naprawianiu. O próbie bycia sobą w kontekście artystycznej kariery i budowaniu siebie od nowa.

O byciu wolną."

Bardzo chciałam przeczytać tę książkę. To ją w końcu wysłuchałam. Nie jest to dzieło wybitne, ale ciekawe już tak. Myślę, że wiele młodych kobiet uzależnionych od toksycznych relacji odnajdzie się w tej historii.

Przystępując do czytania należy rozdzielić najważniejszą kwestię. To jest książka o Niej - Patrycji, nie o Nim - Jacku Kaczmarskim. Nie rozumiem więc zarzutów w stylu "za mało jest o ojcu". To jest Jej smutna historia, którą opowiedziała w przejmujący sposób, kończąc ją na tym momencie, jaki uznała za echo swojej przeszłości. I nic nikomu do tego. Czytając książkę miałam wrażenie, że jest autentyczna, poruszająca różne struny emocji. Każdy tę książkę odbierze zgodnie ze swoją wrażliwością, emocjami i przeżyciami. Dla mnie była warta poświęconego czasu.

8/10

"Dziewczyna w lodzie" Robert Bryndza

 

"Jej oczy szeroko otwarte. Usta rozchylone, jak gdyby miała przemówić. Jej ciało zamarznięte w lodzie… A to dopiero początek.

Kiedy młody chłopak odkrywa w londyńskim parku zamarznięte ciało kobiety, detektyw Erika Foster zostaje wezwana, by poprowadzić śledztwo w sprawie morderstwa.

Ofiara, piękna członkini londyńskiej socjety, wiodła pozornie idealne życie. Jednak kiedy Erika zaczyna drążyć, łączy ze sobą fakty między tym, a innymi zabójstwami – ktoś pozbawił życia trzy prostytutki. Wszystkie trzy uduszono, związano im ręce w przegubach i wrzucono do wody.

Ostatnie dochodzenie Eriki poszło fatalnie, a w jego rezultacie zginął jej mąż… Kariera pani detektyw wisi na włosku, a ona sama mierzy się nie tylko ze swoimi demonami, ale też z mordercą bardziej przerażającym niż wszystko, z czym do tej pory miała okazję stanąć twarzą w twarz. Czy uda jej się do niego dotrzeć zanim uderzy ponownie?"

Przyjemne pierwsze spotkanie z twórczością Roberta Bryndzy. I już wiem, że na pewno sięgnę po dalsze części tej serii. Poza tym detektyw Erika Foster jest moją nową ulubioną bohaterką. Pokochałam ją i podziwiałam od pierwszej chwili.

"Wykorzystywała mężczyzn jak tampony - z radością trzymała ich miedzy nogami przez krótki czas, ale potem spuszczała w kiblu."

"Naprawdę mnie niepokoi. Była w tym pubie i rozmawiała z ludźmi. Wie o wiele więcej, niż mogłoby się wydawać. Czy to był akt rozpaczy i strachu? Aż do tej konferencji prasowej sprawiała wrażenie wadliwego towaru. Wypalonego wraka świetnej niegdyś policjantki."

Dobry, mocny kryminał trzymający w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Jako debiut - tylko pogratulować Autorowi warsztatu i pomysłu, bo rozwiązane jest naprawdę zaskoczeniem. Wartko, płynnie powieść napisana, wciągająca, a w dodatku nieprzewidywalne zakończenie, co jest ogromnym plusem.

7/10

"Miasto Mgieł" Michał Śmielak

 

"Coś czai się we mgle…

Sandomierz spowity październikowymi mgłami łapie oddech po intensywnym sezonie turystycznym. Spokój mieszkańców burzy jednak brutalne morderstwo kobiety. Podobnie jak w zapomnianym rytuale ktoś rozwarł szczęki ofiary i wcisnął je w ziemię, aby ta po śmierci nie mogła pożywić się krwią. Sprawą budzącego grozę „Wampira” zajmuje się podkomisarz Bruno Kowalski, którego kariera toczy się równie spokojnie, jak życie w Sandomierzu. Towarzyszy mu lokalny historyk, Krzysztof Szorca, dawniej konsultant policyjny, dziś człowiek pragnący po prostu świętego spokoju. Wspólnie ruszają tropem mordercy, który zdaje się znać miasto i jego historię lepiej od nich. Rozpoczyna się wyścig z czasem, bo każdej nocy w gęstej mgle czai się śmiertelne niebezpieczeństwo. Śledczy będą musieli szybko znaleźć odpowiedź na pytania o to, czy Sandomierz znów stał się polską stolicą łowców wampirów, kto wyruszył na polowanie, aby ochronić mieszkańców przed bestiami z piekła rodem i czy przez tysiąc lat zmieniły się motywy, jakimi kieruje się człowiek odbierając drugiemu życie. Nade wszystko jednak będą musieli powstrzymać zło skrywające się we mgle."

Niezła powieść, choć zupełnie inna, niż poprzednie autora, jakie czytałam. Podobał mi się ten mroczny klimat Sandomierza i sam pomysł na powieść. Duży plus za dwa wątki, które się ze sobą przeplatają - jeden dotyczy kości znalezionych w opuszczonym od dawna domu, a drugi makabrycznych morderstw kobiet.

"Cza­sami wy­daje mi się, że można za­ufać tylko mar­twym. Oni już nie będą mieli oka­zji cię oszu­kać."

"Najlepsze w pracy z samym sobą jest to, że ograniczasz ilość potencjalnych idiotów w zespole do jednego, a gdy mówisz sam do siebie, to nikt ci nie przerywa."

"Od za­wsze naj­moc­niej oba­wiamy się nie­zna­nego, bo kom­plet­nie nie wiemy, jak so­bie z nim po­ra­dzić. Jak mamy się ustrzec cze­goś, o czym nic nie wiemy? Nie znamy jego dzia­ła­nia, spo­sobu ataku i stop­nia za­gro­że­nia?"

"Ży­cie za­wsze ata­kuje znie­nacka i cio­sem w plecy. Wiesz o tym."

Mimo że fabuła i klimat mnie wciągnęły, to jednak uważam, że nie jest to najlepsza z powieści Śmielaka. Książkę oceniam jako średniaka. Zdecydowanie znajdzie ona swoich zwolenników, ale również znajdą się tacy, którzy poczują rozczarowanie.

5/10

"Ed Gein" Max Czornyj

 

"Prawda jest bardziej przerażająca od najmakabryczniejszej fikcji

Pierwowzór Leatherface'a z „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną" i Buffalo Billa z „Milczenia owiec".

Jego prawdziwa historia to gotowy materiał na najmroczniejszy horror.

Koszmarne znaleziska w domu Geina przyprawiają o mdłości. Meble obite ludzką skórą, zastawa stołowa wykonana z męskich kości, zasuszone kobiece głowy... A to dopiero początek. Tak jak jedynie początkiem był strój starannie uszyty z fragmentów zwłok.

Ta książka wstrząśnie wami do głębi. Nie będziecie chcieli uwierzyć, do czego zdolny jest człowiek, ale to wydarzyło się naprawdę.

Co sprawiło, że religijny chłopiec stał się seryjnym mordercą? Dlaczego skromny samotnik zaczął dekorować swój dom ludzkimi szczątkami?

Niemożliwe jest usprawiedliwić Geina, ale ta pozycja sprawi, że zrozumiecie jego szaleństwo. Choć czy to w ogóle możliwe?"

Autor, znaczy Max Czornyj, od dawna wzbudza dużo kontrowersji. Bardziej jego książki, niż on sam, wiadomo. Ma tyle samo zwolenników, co przeciwników. Albo się go kocha, albo nienawidzi. Ja niemal wszystkie jego książki mogę w ciemno.

"Unikaj ludzi i nigdy im nie ufaj. Nie spodziewaj się po nich niczego dobrego, bo nawet mimo chrztu są grzeszni."

"Świat potrafi zniszczyć każdego człowieka, bo świat to ludzie."

"Nie powinno się być samotnym, kiedy człowieka wloką na komisariat."

Czytając tę historię, naprawdę chciałoby się wierzyć, że czyta się fikcję, ale prawda jest czasem dużo gorsza od niej… Max Czornyj jest mistrzem wcielania się w postacie największych morderców i zwyrodnialców, jacy chodzili po świecie. A Ed Gein? Aż ciarki przechodzą, że tacy ludzie mogą żyć obok nas. Oraz człowiek zaczyna się zastanawiać, na ile zaburzone relacje z rodzicami (lub z jednym z nich) mogą aż tak wypaczyć młodego człowieka... 

7/10

"Szpital św. Judy" M.M. Perr

 

"Koniec XIX wieku, Austro-Węgry.

Do położonego w górach Szpitala św. Judy przybywa inspektor policji Franciszek Eber – Polak z Galicji, któremu bóle głowy uniemożliwiają normalne życie. Nie jest łatwo się tam dostać nie tylko ze względu na wysokość, lecz także dlatego, że jest to szpital psychiatryczny dla elit. Eber ma jednak list polecający od ojca jednej z pacjentek, który hojnie płaci za pobyt córki. Doktor Sanpaulo, dyrektor placówki i utalentowany chirurg, zgadza się więc na przeprowadzenie ryzykownej operacji mózgu.

Wkrótce w kompostowniku zostaje znaleziona ręka zaginionej jakiś czas temu siostry Bernadetty. Policja w związku z tą sprawą aresztuje jedną z pielęgniarek, ale wydaje się, że prawdziwy morderca wciąż jest na wolności. Gdy śnieg na kilka miesięcy odcina szpital od świata, pacjenci i personel zostają uwięzieni z zabójcą pod jednym dachem…

Chociaż inspektor wciąż podkreśla, że nie jest taki jak inni pacjenci leczeni szpitalu, z czasem zaczyna dostrzegać coraz więcej łączących go z nimi podobieństw. Okazuje się, że niewyjaśniona zbrodnia to tylko jedna z wielu tajemnic skrywanych przez mieszkańców. Czy zabójca jest jedynym zagrożeniem? Kto tak naprawdę jest tam szalony?"

Dobrze się słuchało. Typowy mroczny kryminał z wieloma zagadkami i tajemnicami.

"Gdybym bał się przegrywać, nie grałbym w ogóle. Wygrywając potwierdzam tylko swoje umiejętności, przegrywając uczę się czegoś nowego."

"(...) to na­wyki spra­wiają, że je­ste­śmy, kim je­ste­śmy. Wy­peł­nijmy więc na­sze ży­cie do­brymi na­wy­kami, a po­wróci ono na wła­ściwą ścież­kę."

"Nie chciał, by uzna­ła go za gbura. Pierw­sze wra­że­nie czę­sto przy­le­pia się do czło­wieka już na stałe, na­wet je­żeli było cał­ko­wi­cie mylne."

Ciekawa fabuła (choć miewa się wrażenie, że już zna się taką lub podobną historię), jednak zakończenie mocno rozczarowuje. Liczyłam na więcej, lecz zabrakło tzw. "wisienki na torcie". A szkoda.

5/10

"Najsłodszy. Autobiografia pisana kciukiem" Michał Figurski

 

"Mów mi Michał. Michał Figurski.

Mam licencję na wszystko. Radio? Proszę bardzo. Gdy mam powiedzieć w porze największej słuchalności, ogłaszając zabójcze wyniki wyborów: „Drodzy Państwo! KURWA MAĆ!” – nie ma problemu. Zorganizować koncert Perfectu w ścisłym centrum, zakorkować Warszawę o ósmej rano w poniedziałek i dogadać się z policją, żeby przed kamerami skuła Grzegorza Markowskiego? Przyjemność po mojej stronie. Poprowadzić program telewizyjny na żywo w trakcie udaru krwotocznego? Do usług.

To wszystko ja. Taki już jestem.

Tylko że to pozór. Mam osiemnaście lat, gdy słyszę wyrok: cukrzyca insulinozależna typu 1. Raz ważę 63 kilogramy, innym razem 136. Niemal tracę wzrok, a moje ciało się rozpada. Impreza trwa jednak w najlepsze, jutra przecież nie ma! Aż w końcu słyszę głos pielęgniarki: – Zamknij się wreszcie! Nie jesteś w telewizji!

Nie żyje się dwa razy, a tryb nieśmiertelności się skończył. W każdej chwili może pojawić się napis GAME OVER.

To moja historia."

Szczera do bólu biografia - pasja i kariera radiowca to jedno, a choroba i jej ignorowanie to drugie. Poza tym na szczególne uznanie zasługuje aspekt edukacyjny. To ważna sprawa.

"W moim życiu wszystko było za głośne, za szybkie i na wczoraj. [...] Żyjąc w tym obłąkanym tempie, nie miałem ani chwili, aby pomyśleć o własnym zdrowiu - tego nie było na liście moich codziennych obowiązków."

"Wylew musiał się zdarzyć, bo byłem na niego skazany, choć właściwiej byłoby powiedzieć, że sam się na niego skazywałem każdego dnia, gdy uciekałem w pracę, nałogi i wszędzie tam, gdzie mogłem ukryć swoją chorobę przed światem i samym sobą."

"Z perspektywy czasu wiem, że nic lepszego niż ten wylew nie mogło mi się przytrafić. Żeby się ratować, musiałem pewną część siebie zabić, wyrzucając toksyczny balast kompleksów, głupoty i braku wyobraźni. Dziś, gdy mam pięćdziesiąt lat, cieszę się każdym swoim upadkiem i życiową trudnością, akceptując fakty i rozumiejąc swój strach."

To jest książka, którą wielu (nie tylko młodych chorych na cukrzycę) powinno przeczytać. Historia o autodestrukcji totalnej. Może niektórymi lektura wstrząśnie, skłoni do działania i zawalczenia o siebie, zanim będzie za późno. Bo nie każdy dostanie drugie życie jak autor.

8/10