"Lot 202" Remigiusz Mróz

 

"Zwyczajna, piątkowa noc w Nowej Hucie. Kamery monitoringu u zbiegu dwóch ulic rejestrują młodego chłopaka o drugiej piętnaście. Nie ma go na nagraniu z przecznicy dalej…

Sześć lat później, podkomisarz Agnieszka Oliwa odnajduje ciało chłopaka w Opolu. Wszystko wskazuje na to, że w wyjątkowo osobliwy sposób popełnił samobójstwo.

Tymczasem z Okęcia startuje samolot z premierem na pokładzie. Zwykły lot do Toronto ma potrwać dziewięć godzin i trzydzieści pięć minut. Szybko okazuje się jednak, że najprawdopodobniej nigdy nie dotrze do celu… rozpoczyna się wyścig z czasem, a jedyną poszlaką jest chłopak, który niegdyś zaginął na krakowskich ulicach."

Typowa książka w stylu Mroza. Autor ma charakterystyczny styl, którego się nie da podrobić. I albo się go kocha, albo nienawidzi. Ja zdecydowanie należę do pierwszej grupy, choć był moment, kiedy musiałam odstawić go na bok, bo czułam przesyt.

"Uczucia są najskuteczniejszymi narzędziami do manipulacji drugim człowiekiem."

"Wszyscy umierają dwukrotnie. Raz, kiedy odchodzą z tego świata, i drugi, kiedy zostają zapomniani."

"Hauer uśmiechnął się blado, myśląc o tym, że jak zawsze w chwilach zagrożenia Polacy udowadniali, że nieobce jest im poświecenie. Naród, który zdawał się dumny ze swoich porażek, był gotów na cierpienie - i może stanowiło to jedyną zaletę gloryfikowania wszelkich tragedii, które spotkały go w historii."

Powieść trzyma w napięciu i zaskakuje. Dobrze się czyta. Ogromy plus za to, że duża część akcji dzieje się w samolocie. Książka, która zdecydowanie wciąga, daje dużo emocji, ale też i informacji, po które pewnie nie bym nie sięgała. Są momenty gdzie serce staje.

6/10

"Bezprawie" Remigiusz Mróz

 

"Oficer policji, który zakatował niewinnego chłopaka, zgłasza się do kancelarii Żelazny Chyłka Klejn w poszukiwaniu ratunku. Żaden z prawników nie chce podejmować oczywiście przegranej sprawy, okazuje się jednak, że funkcjonariusz działał pod przykrywką w organizacji przestępczej – i swoimi czynami ocalił życie Chyłce i Oryńskiemu.

Joanna tymczasem toczy własną walkę sądową – jej siostra ma zostać pozbawiona praw rodzicielskich, a jej córka trafić pod opiekę ojca, niebezpiecznego psychopaty, który zgotuje dziecku piekło. Chyłka zrobi wszystko, żeby siostrzenica nie wpadła w jego ręce – nawet jeśli będzie oznaczało to przekroczenie wszystkich obowiązujących zasad prawnych."

Kolejna część z Chyłką i Zordonem, którą wciągnęłam na raz. Co prawda ten duet coraz mniej zaskakuje pod względem swojej skuteczności i przekraczania granic, niemniej wciąż ciekawi. Autor jak zwykle wyśmienicie wciąga czytelnika w ich świat i toczone gierki.

"Chyłka zawarła z Pestkami dość jasną umowę, choć niepoświadczoną notarialnie - ona i Kordian będą im czytać od najmłodszych lat, w nagrodę dzieci nie wyrosną na debili."

"Trzeba się wystrzegać metafor, bo zatykają rury rozumienia."

"Jak ktoś wyleje na Ciebie wiadro gówna, nigdy nie doczyścisz się do końca."

Mróz świetnie wykorzystuje motyw niepewności – pokazuje, że pierwsza wersja wydarzeń nie zawsze jest prawdziwa, a dowody mogą prowadzić zarówno do rozwiązania zagadki, jak i do dalszych pytań. Bardzo dobrze się czyta historie, które do samego końca zaskakują czytelnika. 

7/10

"Urwisko" Remigiusz Mróz

 

"Góry uwolniły swe najstraszniejsze demony.

Pewnej nocy do schroniska w Morskim Oku dociera przemoczo­ny mężczyzna, blady i przywodzący na myśl upiora. Nie odzywa się, jest zdezorientowany, zdaje się pochodzić z innego świata. Rankiem znika, a w trakcie poszukiwań pracownicy schroniska odnajdują ciało innego turysty w Morskim Oku.

Po Tatrach rozlewa się strach. Góry zaczynają szeptać, że oto po­jawił się Topielec – demoniczna istota powstała z potępionej du­szy, która wedle starych tatrzańskich legend musi odkupić swoje winy przez siedem lat topienia ofiar.

Gdy Wiktor Forst podejmuje śledztwo, odkrywa, że zmarły tury­sta kilka dni wcześniej trafił do starej góralki, znawczyni dawnych podań, która przepowiedziała mu śmierć przez utopienie. Szybko okazuje się, że to tylko jedna z niewytłumaczalnych rzeczy, które wiążą się ze sprawą…"

Autor bardzo sprytnie prowadzi akcję i prawie do samego końca nie wiemy, czy to, czego dowiadują się bohaterowie, jest prawdą czy fałszem. Trzyma w napięciu i kiedy wszystko już się wydaje rozwiązane, to okazuje się, że to dopiero początek.

"Samotność w górach była czymś pięknym. Samotność przy drugim człowieku wprost przeciwnie."

"Widok Forsta niemogącego znaleźć sobie miejsca zawsze był dla Edmunda Osicy sygnałem, że nadchodzą problemy. Ilekroć obserwował podwładnego w takim stanie, oznaczało to, że stoi on o cal od przepaści. I zaraz zrobi krok naprzód, licząc, że przeżyje upadek."

"(...) Tam gdzie znaki zapytania są zbyt długo, pojawiają się spiski."

Początek dość spokojny, na ogromny plus przepychanki słowne Forsta z Osicą. Sam pomysł na fabułę ciekawy, jednak szybko udało mi się połączyć kropki i wymyślić kto jest mordercą. Lubię też klimat, jaki stworzył Autor - lepki, zimny, duszny. A niepokój okleja człowieka jak mokra kurtka w górach. Warto przeczytać.

7/10

"Labirynt" Remigiusz Mróz

 

"W odciętym od świata pensjonacie dochodzi do zabójstwa, w którym każdy może okazać się sprawcą.

Rok 2006. Młoda prokuratorka, Beata Drejer, rozpoczyna karierę w organach ścigania pod okiem doświadczonego śledczego, Gerarda Edlinga. Uczy się od niego sztuki, w której jest on pionierem – czytania mowy ciała.

Podczas wyjazdu szkoleniowego sztorm odcina od świata ośrodek na Mierzei Wiślanej, w którym się zatrzymują – a w zamkniętym od środka pokoju zostają odkryte zwłoki nastolatka.

Szybko staje się jasne, że sprawcą jest któryś z uczestników. Problem w tym, że wszyscy są związani z organami ścigania i znają sposoby na uniknięcie wykrycia. Żadne z nich nie miałoby jednak powodu, by odebrać życie dziecku.

Kto więc zaatakował ofiarę? Dlaczego? I jakim cudem pozostawił zarówno drzwi, jak i okna zamknięte od wewnątrz?"

Mróz potrafi grać na emocjach - nie można mu tego odmówić. Najbardziej mnie w tej książce ujęła atmosfera - poczucie zagubienia, napięcia i narastającej presji. Czytając miałam wrażenie, jakbym sama znalazła się w tytułowym labiryncie. 

"(…) martwienie się przypomina bujanie się na huśtawce. Niby się poruszasz, ale nie naprzód."

"Cisza nie była spokojna — była ciężka, pełna niedopowiedzeń. Tak jakby ściany wiedziały więcej niż ludzie."

"Spojrzenia innych były jak zagadki bez klucza. Każde coś ukrywało, każde sugerowało, że nie wszystko zostało powiedziane."

"Każda decyzja była jak skręt w korytarzu, w którym nie było znaków. Tylko intuicja i konsekwencje."

Ciekawy pomysł z tytułowym labiryntem. Myślę jednak, że mógł być on poprowadzony nieco lepiej, ciekawiej, bardziej interesująco. Mam wrażenie, że Autor nie wykorzystał całego jego potencjału. Niemniej czytało się bardzo dobrze i szybko. 

6/10

"Arachnia" Remigiusz Mróz

 

"Kolejna odsłona serii z Piotrem Langerem, w której brutalna zbrodnia spotyka się z prawniczą rozgrywką na najwyższym poziomie. Tym razem Warszawą wstrząsa seria makabrycznych morderstw – ciała ofiar zostają wystawione w przestrzeni publicznej, a ich charakter wskazuje na wyjątkowo bezwzględnego i metodycznego sprawcę.

Śledztwo prowadzi Karolina Siarkowska, która równolegle próbuje doprowadzić do ostatecznego skazania Piotra Langera. Sytuacja komplikuje się, gdy w jego obronie staje Joanna Chyłka – jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci w uniwersum Mroza. Starcie dwóch silnych kobiet oraz napięcie między śledztwem a salą sądową stają się osią fabuły.

To kryminał, który łączy dynamiczną akcję z mrocznym klimatem i charakterystycznymi dla autora zwrotami fabularnymi. Czytelnicy sięgający po wcześniejsze tomy serii mogą spodziewać się szybkiego tempa, brutalnych scen i historii opartej na konfrontacji inteligentnych, bezkompromisowych bohaterów. „Arachnia” wpisuje się w popularny nurt polskich thrillerów, które łączą wątki śledcze z psychologiczną analizą postaci, oferując jednocześnie rozrywkę i napięcie na poziomie serialowych produkcji kryminalnych.

Czy „Arachnia” to kolejna część serii i czy trzeba znać wcześniejsze tomy?

Tak, to kolejny tom serii z Piotrem Langerem. Znajomość wcześniejszych książek pozwala lepiej zrozumieć relacje między bohaterami, ale fabuła jest na tyle dynamiczna, że można wejść w nią również bez pełnego kontekstu.

Czy „Arachnia” jest bardziej kryminałem czy thrillerem prawniczym?

Książka łączy oba gatunki – z jednej strony mamy brutalne śledztwo i seryjne zbrodnie, z drugiej intensywną rozgrywkę prawniczą z udziałem Joanny Chyłki. To połączenie jest jednym z wyróżników stylu autora.

Czy książka jest bardzo brutalna?

Tak, to jedna z bardziej mrocznych i bezkompromisowych historii w dorobku autora. Opisy zbrodni są sugestywne i mogą być wymagające dla wrażliwszych czytelników, ale jednocześnie budują silne napięcie i klimat."

To jest jedna z moich ulubionych serii Mroza - zaraz po serii z Chyłką w roli głównej. Styl jest lekki, ale nie banalny, całość czyta się bardzo płynnie. Lubię, kiedy autor potrafi utrzymać moje zaangażowanie bez przesadnych udziwnień.

"Gdyby wszyscy psychopaci w tym kraju nosili czerwone ubrania, Polska z lotu ptaka wyglądałaby jak pole maków."

"Tak czy inaczej, powinnaś zawsze robić to, co podpowiada ci ten najlepiej słyszalny głos w tobie - powiedział Kerth. - Jedni nazywają to sercem, drudzy intuicją, inni podszeptami losu, ja wchodzę z założenia, że to po prostu najbardziej naturalna część nas. Przyrodzona tak jak oddychanie, niewykształcona sztucznie, nierozerwalna z nami, a zatem najważniejsza."

"Miłość to broń obosieczna. Z jednej strony poszerza twoją perspektywę, pozwala ci dostrzec więcej świata, z drugiej oślepia cię tak, że nie widzisz tego, co godzi w jego obraz."

Bardzo podobał mi się pomysł wykorzystania fobii w fabule – to coś świeżego, co zdecydowanie wyróżnia tę historię na tle innych. "Arachnia" to najbardziej emocjonująca część tej serii. Po cichu liczę na jej kontynuację.

8/10

"Piekło jest puste" Remigiusz Mróz

 

"Po latach pracy w stacji NSI Patrycja Dobska w końcu dostała własny program interwencyjny, w dodatku trafiła na temat życia. Dekadę po zaginięciu pewnej dziewczyny, którym niegdyś żyła cała Polska, dziennikarka dotarła do informacji rzucających zupełnie nowe światło na sprawę. Odkryła, że co roku na antenie publicznej rozgłośni matce zaginionej dedykowane są ulubione piosenki córki, zupełnie jakby ktoś postanowił się nad nią znęcać.

Podążając tym tropem, Patrycja trafia na fakty i powiązania, które wyjaśniają, dlaczego dziewczyna pewnej nocy podczas powrotu do domu rozpłynęła się w powietrzu – i jakim cudem przez dziesięć lat nikt nie trafił na jej trop. Mimo poważnych wątpliwości dziennikarka decyduje się opublikować materiał w pierwszym odcinku jej autorskiego programu Raport NSI. Nie ma świadomości, jak dalece sięga ta sprawa. Ani jak wielkie zagrożenie na nią sprowadzi."

Jak zwykle Mróz nie zawiódł. Książka wciąga od pierwszej strony i ja wiem, że to taki schemat: trup, tajemnica, kłamstwa, ktoś znika, ktoś wraca. Mimo to jednak czytam dalej, bo Mróz umie w napięcie i niebanalne zakończenia.

"Punktualni ludzie byli w cenie, dowodziło to bowiem, że traktują czyjś czas z takim samym szacunkiem jak swój. Ci, którzy się spóźniali, w jej przekonaniu oznajmiali wszem wobec, że ich życie jest ważniejsze."

"- Czas nie leczy ran - odezwała się w końcu. - On chwyta za ich brzegi, rozwiera je i pozwala im się jątrzyć."

"Ludzki poziom pokurwienia czasem przechodzi nawet niezdrowo rozsądkowe normy."

Kolejna świetna, wciągająca i trzymająca w napięciu fabuła. Dobrze przemyślane wątki i napięcie, które stale wzrasta. Naprawdę kawał dobrej książki.

7/10

"Kasprowy" Remigiusz Mróz

 

"Czasem trzeba wszystko spalić, by już nigdy nie wybuchł żaden pożar

Czerwiec 2025 roku. Zbliża się szczyt sezonu w Tatrach, na szlakach pojawia się coraz więcej turystów, a w Kuźnicach wydłużają się kolejki do wjazdu na Kasprowy Wierch. Edmund Osica zabiera tam dzieci Dominiki, które przyjechały odwiedzić Zakopane, podczas gdy Wiktor Forst jest zmuszony zostać na komendzie. Obaj są zupełnie nieświadomi tego, że zamachowcy planują atak na kolej linową.

Czerwiec 2022 roku. Dominika Wadryś-Hansen wraz z Wikto rem układa sobie życie w Krakowie, przekonana, że nic nie może stanąć na drodze ich wspólnego szczęścia. Praca schodzi dla niej na dalszy plan, zaczyna liczyć się wyłącznie rodzina. Mimo to podejmuje się śledztwa w sprawie masowego grobu odnalezionego na składowisku odpadów w Pleszowie. Śledztwa, którego skutki sięgają aż do czerwca 2025 roku…"

Niestety, nie jest to najlepsza powieść z serii. Powolna akcja. Przez długi czas, w sumie, nic się nie dzieje. Nie kupiłam tej historii.

"Jeśli ktoś praw­dzi­wie kocha, to nie ma ni­cze­go, co mo­gło­by tę mi­łość wy­ma­zać."

"Była pi­ja­na szczę­ściem i winem i nie chcia­ła kie­dy­kol­wiek trzeź­wieć."

"Przy­szło im pro­wa­dzić śledz­twa w cza­sach, kiedy dzię­ki sztucz­nej in­te­li­gen­cji nie­moż­li­we sta­wa­ło się sto­sun­ko­wo łatwo osią­gal­ne."

"Jeśli jej doświadczenia mogły czegokolwiek dowodzić, to właśnie tego, że traumy się nie miewa. Z nią się żyje."

Nie mogę powiedzieć, żeby ten tom wgiął mnie w fotel, mimo to pojawiło się kilka zaskakujących momentów. Powiedzonka Gorgana też spowodowały lekki uśmiech. Nagromadzenie nieprawdopodobnych zdarzeń jest tu tak duże, że odbiera zupełnie przyjemność z lektury. I na tym poprzestanę, żeby za dużo nie napisać.

5/10

"Substytucja" Remigiusz Mróz

 

"Kiedy wieść o szokujących zdarzeniach w podwarszawskim miasteczku obiega świat palestry, żaden adwokat nie pali się do podjęcia obrony nastolatki, która razem z kolegą zamordowała swoich rodziców. Horror, który przed śmiercią przeszło małżeństwo, podaje w wątpliwość człowieczeństwo podsądnych.

W sytuacji braku adekwatnej reprezentacji oboje składają do sądu wniosek o ustanowienie obrońcy z urzędu. Adwokatem, który zostaje im przydzielony, jest świeżo upieczony ojciec dwójki dzieci, Kordian Oryński. Nie jest gotów zrezygnować, wierzy bowiem, że nikomu nie można odmówić obrony. Przebywająca na urlopie macierzyńskim Joanna Chyłka nie jest co do tego przekonana. Czy bowiem istotnie każdy na nią zasługuje?"

Sądziłam, że Mróz mnie już niczym nie zaskoczy. I Chyłka również. A tu proszę, zaskoczenie. Ta książka to kolejna jazda bez trzymanki.

"Twoją jedyną zaletą jest to, że w gruncie rzeczy jesteś biodegradowalny."

"Stała na stanowisku, że nie broni się czynu, tylko osoby, a jedno z drugim nie jest tożsame. Prawnik nie może nikomu odmówić, podobnie jak lekarz nie może odejść od stołu operacyjnego, na którym leży seryjny zabójca."

"A ci, którzy za młodu nie są karmieni miłością łyżkami, w dorosłym życiu muszą zlizywać ją z ostrza noża."

"Joanna zachodziła w głowę, jakim cudem tak małe struny głosowe są w stanie generować tyle decybeli. Wydawało się to przeczyć prawom natury."

Powrót Chyłki w dobrym stylu. Podobało mi się, że oprócz skupienia się tylko na sprawie, duża część książki poświęcona jest relacji Chyłki i Zordona. Ciekawa fabuła, brutalne morderstwo, komplikacje i uknute intrygi. Wszystko to co lubię.

8/10

"Ozyrys" Remigiusz Mróz

 

"Kiedy jeden potwór staje przed sądem, drugi zaczyna polowanie."

Bardzo enigmatyczny opis na okładce, co dodaje smaczku, bo nie wiadomo, czego się spodziewać. Ta książka to emocjonalny rollercoaster! Nie da się jej przeczytać szybko i w tak zwanym "między czasie", oj nie.

"Nie obawiam się tego, do czego jest zdolny. Tylko tego, do czego dotychczas nie był."

"Wła­śnie jadę sobie na wa­ka­cje, koń zwa­lo­ny, je­stem na­je­dzo­ny ke­ba­bem, któ­re­go mi do­wieź­li przed opusz­cze­niem cha­łu­py. Nic mi wię­cej nie po­trze­ba, oglą­dam sobie pol­ski kra­jo­braz, myślę o nad­cho­dzą­cych przy­go­dach, sil­nik pra­cu­je jed­no­staj­nie, przy­po­mi­nam, koń zwa­lo­ny, więc zero po­trzeb, zero te­sto­ste­ro­nu, nie muszę z nikim wal­czyć, bo nie mam o co. Mam hajsy, mam je­dze­nie i bez­pie­czeń­stwo, i koń zwa­lo­ny. Po­zdra­wiam."

"Nie ma żad­nych uni­wer­sal­nych spo­so­bów na ra­dze­nie sobie ze swo­imi pro­ble­ma­mi, bo każdy czło­wiek jest inny. Jak jeden czy drugi pod­ręcz­nik miał­by za­wie­rać in­struk­cje pa­su­ją­ce do ośmiu mi­liar­dów obecnie ży­ją­cych ludzi? Nie wspo­mi­na­jąc już o tych, któ­rzy byli tu wcze­śniej?"

"Słowa miały moc światotwórczą, potrafiły jednak także unicestwić rzeczywistość."

Langer i jemu podobni to psychopaci doskonali (i od razu mam skojarzenia z Hannibalem Lecterem, ciekawe, dlaczego...), których boję się najbardziej. A z drugiej strony piekielnie mnie intrygują i ciekawią te chore umysły (tak, wiem, to fikcja literacka, ale weźmy pod uwagę, że jednak i tacy ludzie chodzą po tym globie). I prawdopodobnie ta seria mnie tak wciągnęła, bardziej chyba od ukochanej Chyłki. o historia, która nie tylko trzyma w napięciu, ale również skłania do refleksji nad granicami dobra i zła. 

8/10

"Bezkarny" Remigiusz Mróz

 

"Czarujący uwodziciel, bezwzględny manipulator i profesjonalny oszust.

Bierze na celownik kobiety znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej, samotne, potrzebujące wsparcia. Daje im wszystko, o czym marzyły, a nawet więcej. Jest wyśnionym partnerem, przyjacielem, kochankiem – mami swoje ofiary wizjami wspólnej przyszłości i bezgranicznego szczęścia. Robi to jednak wyłącznie po to, by je wykorzystać i pozbawić wszystkich oszczędności. A kiedy zaczynają walczyć, zaczyna zagrażać ich życiu. Pozostaje bezkarny. Zmienia tożsamości, unika policji, dba o każdy szczegół swoich manipulacji. Trafia jednak w końcu na kogoś, kto zrobi wszystko, by doprowadzić go przed oblicze sprawiedliwości.

Walka między dobrem a złem jeszcze nigdy nie była tak osobista."

Książka nie nudzi, można spokojnie skończyć w jeden dzień. Bardzo ciekawy sposób przedstawienia całej historii z różnych perspektyw.

"Jeśli moja książka jest otwarta, twoje usta powinny być zamknięte."

"A ja za­wsze wy­cho­dzę z za­ło­że­nia, że czy­ta­nie w ko­mu­ni­ka­cji miej­skiej to naj­lep­sza re­kla­ma czło­wie­ka, jaka ist­nie­je. Tylko głowa wy­peł­nio­na książ­ka­mi ma ja­ką­kol­wiek war­tość."

"(…) prawdziwą wartość człowieka dostrzegamy czasem dopiero w pustce, którą ten pozostawia w naszym życiu."

"Miłość. To ona jest światłem, które wyznacza człowiekowi drogę życia - ale kiedy światło staje się zbyt mocne, oślepia. Prowadzi na manowce. Sprawia, że nie sposób dostrzec niczego wokół. Ale nie ona jedyna wszystko tłumaczy, sama w sobie byłaby niewystarczająca. Musi iść za nią zaufanie, to ono bowiem daje oszustwom pole do działania. Czasem zresztą nie wymaga nawet romantycznego uczucia, które by się za nim kryło."

Remigiusz Mróz ponownie dostarcza nam pełną napięcia i emocji historię. Autor świetnie przedstawił sposób działania samego oszusta, ale też zagłębił się w odczucia poszkodowanych kobiet. „Bezkarnego” czytało mi się bardzo szybko. Nie ma tu zbędnych opisów, a przez to, że historia opowiedziana jest z różnych perspektyw, ciężko się znudzić opowieścią. Remigiusz Mróz nie byłby sobą, gdyby w środku książki nie było małego trzęsienia ziemi. Ciekawa i godna polecenia.

8/10