Rok 2006. Młoda prokuratorka, Beata Drejer, rozpoczyna karierę w organach ścigania pod okiem doświadczonego śledczego, Gerarda Edlinga. Uczy się od niego sztuki, w której jest on pionierem – czytania mowy ciała.
Podczas wyjazdu szkoleniowego sztorm odcina od świata ośrodek na Mierzei Wiślanej, w którym się zatrzymują – a w zamkniętym od środka pokoju zostają odkryte zwłoki nastolatka.
Szybko staje się jasne, że sprawcą jest któryś z uczestników. Problem w tym, że wszyscy są związani z organami ścigania i znają sposoby na uniknięcie wykrycia. Żadne z nich nie miałoby jednak powodu, by odebrać życie dziecku.
Kto więc zaatakował ofiarę? Dlaczego? I jakim cudem pozostawił zarówno drzwi, jak i okna zamknięte od wewnątrz?"
Mróz potrafi grać na emocjach - nie można mu tego odmówić. Najbardziej mnie w tej książce ujęła atmosfera - poczucie zagubienia, napięcia i narastającej presji. Czytając miałam wrażenie, jakbym sama znalazła się w tytułowym labiryncie.
"(…) martwienie się przypomina bujanie się na huśtawce. Niby się poruszasz, ale nie naprzód."
"Cisza nie była spokojna — była ciężka, pełna niedopowiedzeń. Tak jakby ściany wiedziały więcej niż ludzie."
"Spojrzenia innych były jak zagadki bez klucza. Każde coś ukrywało, każde sugerowało, że nie wszystko zostało powiedziane."
"Każda decyzja była jak skręt w korytarzu, w którym nie było znaków. Tylko intuicja i konsekwencje."
Ciekawy pomysł z tytułowym labiryntem. Myślę jednak, że mógł być on poprowadzony nieco lepiej, ciekawiej, bardziej interesująco. Mam wrażenie, że Autor nie wykorzystał całego jego potencjału. Niemniej czytało się bardzo dobrze i szybko.
6/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz