"Copycat" Mieczysław Gorzka

 

"Agnieszka Dudek. Kiedyś patrzyła śmierci prosto w oczy. Jako nastolatka została w ostatniej chwili uratowana przez policję z piwnicy brutalnego oprawcy. Dziś jest uznaną pisarką. Próbuje zostawić przeszłość za sobą i wciąż uczy się żyć normalnie.

Robert Wójtowicz. Kiedyś otarł się o śmierć, a wspomnienie tamtych wydarzeń do dziś wywołuje w nim paraliżujący lęk. Dziś jest cenionym fotografem, lecz zmaga się z wieloma fobiami. Rzadko opuszcza swój dom, który stał się jego jedynym bezpiecznym azylem.

Marek Rosiński. Kiedyś śmierć zburzyła jego bezpieczne życie. Odebrała mu ojca – policjanta, który zginął tragicznie. Dziś sam jest policjantem w stopniu komisarza.

Pewnego dnia śmierć wraca, żeby dokończyć dzieło rozpoczęte przed laty.

Tym razem ma imię Copycat."

Nie polubiłam głównego bohatera ale mimo wszystko doceniam zawiłości fabuły i ostateczny zwrot akcji. Pomysł ciekawy, klimat całkiem dobry, jednak całość nie porwała mnie tak, jak oczekiwałam.

"Wczoraj wyglądałeś, jakby cię poskładali z luźnych klocków Lego, przy każdym kroku wydawało się, że się rozlecisz."

"Chirurg kroi ludzi, myśląc o tym, co zje na obiad, a patolog robi sekcję zwłok, przypominając sobie krągłości ciała swojej kochanki."

"Każda inna kobieta samotnie mieszkająca w wielkim, starym domu, pamietającym jeszcze początki dwudziestego stulecia, poczułaby w tym momencie strach. Ale nie Agnieszka Dudek. Ona miała defekt. Od wielu lat nie czuła strachu. Chyba że we śnie, kiedy wracały wspomnienia koszmaru z piwnicy."

Dobra, ale strasznie nierówna. Wszystko szło dobrze, gdyby nie jedno! Ja lubię tych złych bohaterów. Musiał wszystko zepsuć. Myślałam, Gorzka wrócił do formy. Ale potem zdałam sobie sprawę, że nie wiem, co w końcu z Agnieszką i Wójtowiczem. Trochę się zawiodłam.

6/10

"Nie wymiękaj" Stephen King

"Policja miasta Buckeye otrzymuje tajemniczy list, zawierający przerażającą groźbę. Wkrótce straci życie czternaście osób – trzynaście niewinnych i jedna winna. Zabójstwa mają być aktem pokuty za śmierć niewinnego człowieka.

Detektyw Izzy James nie wie, co ma o tym sądzić. Czy ktoś naprawdę ma zamiar zamordować czternastu ludzi w akcie zemsty? W miarę rozwoju sytuacji Izzy zdaje sobie sprawę, że zagrożenie jest śmiertelnie poważne, i zwraca się o pomoc do swojej przyjaciółki Holly Gibney.

Tymczasem Kate McKay, kontrowersyjna działaczka na rzecz praw kobiet, rusza w drogę z serią wykładów, które przyciągają zarówno jej zwolenników, jak i zagorzałych przeciwników. Jeden z tych ostatnich zamierza pozbawić ją życia. Holly zostaje zatrudniona jako ochroniarka Kate. Staje przed trudnym zadaniem – musi zmagać się nie tylko ze zdeterminowanym przeciwnikiem, ale też uporem pracodawczyni.

Równoległe wątki zbiegają się w spektakularnym, budzącym dreszcz finale. Nowa książka Stephena Kinga to prawdziwa uczta dla miłośników stylu Mistrza, jedna z najbogatszych i najbardziej porywających powieści, jakie stworzył."

Nie mogę powiedzieć, że to zła książka, ale nie było w niej oczekiwanego przeze mnie napięcia. Czyta się tę książkę szybko i gładko, ale tym razem King mnie do siebie (mimo że jego twórczość uwielbiam i doceniam) nie przekonał za bardzo.

"O prawdziwej damie powinni pisać w prasie tylko trzy razy - kiedy się rodzi, kiedy wychodzi za mąż i kiedy umiera."

"Kłamstwa są najskuteczniejsze, kiedy osoba okłamywana chce w nie wierzyć. I gdy zawierają ziarno prawdy."

"Bez względu na to, co sądzicie o aborcji, jeden fakt jest niezaprzeczalny: tych ludzi zamordowano za ich przekonania."

Zamiast trzymającej w napięciu opowieści autor prezentuje manifest ideologiczny z nudnym kryminałem w tle. Jest to, jak dotąd, najsłabsza chyba powieść z serii o Holly Gibney. Przynajmniej z tych, które przeczytałam.

6/10

"Kobieta z tajemnicą" M. Mackenzie

 

"Kaylee Evans, dziennikarka z Vancouver, otrzymuje zlecenie napisania artykułu o bezdomnych w swoim mieście. Aby lepiej poznać to środowisko, kobieta upodabnia się do ludzi mieszkających na ulicy.

Gdy ubrana w stare, zniszczone rzeczy, niosąc kubek z ciepłym napojem, wpada na biznesmena Cole’a, jej życie wywraca się do góry nogami. Mężczyzna bardzo szorstko reaguje, kiedy bezdomna kobieta brudzi jego śnieżnobiałą koszulę. Nie dość, że obraża Kaylee, to jeszcze jej grozi.

Ich drogi przecinają się ponownie w klubie ze striptizem. Cole udaje się tam na spotkanie z prostytutką, z kolei Kaylee, szukając łazienki, wpada na niego, co prowadzi do następnych niedomówień. Po chwili oboje orientują się, że już wcześniej się poznali. Cole dopisuje sobie całą historię i dochodzi do wniosku, że Kaylee musi być dziewczyną na godziny.

Wszystko, co Cole myśli o Kaylee, nie jest prawdą. Kobieta nie bez powodu nie chce do siebie nikogo dopuścić. Nie bez powodu tak obsesyjnie pilnuje swojej tajemnicy. Czy mężczyzna nadal będzie polegał tylko na swoich fałszywych osądach? Czy zaakceptuje prawdę, kiedy ta wyjdzie na jaw?"

Książka została napisana przyjemnym i lekkim w odbiorze językiem. Autorka miała bardzo ciekawy pomysł na fabułę, ale to nie do końca moje klimaty. Sądzę jednak, że dla fanów literatury obyczajowej i romansów może to być całkiem niezła pozycja.

"-...kochanie, nigdy nie skreślaj człowieka, tylko dlatego, że nie ma pieniędzy. Za każdym z tych ludzi kryje się historia, często bolesna..."

"To dziwne, że czasami potrzeba lat, by poznać drugą osobę a czasami wystarczy chwila, gdy okazuje się, że jesteście do siebie podobni i rozumiecie się bez używania tysiąca słów."

"Wy dziennikarze szukacie tylko sensacji. Jesteście sępami czyhającymi na ludzkie tragedie, aby wyszarpać resztki człowieczeństwa..."

Byłam święcie przekonana, że ta ten tom zakończy się zupełnie inaczej, ale się myliłam - zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło. M. Mackenzie zadbała, aby czytelnik miał zapewnioną odpowiednią dawkę emocji. Intrygom i kłamstwom nie było końca. Ciekawa, choć jak już napisałam - nie do końca moje gusta.

6/10

"Nie zabijaj" Agnieszka Płoszaj

 

"ON ZABIJA W IMIĘ SPRAWIEDLIWOŚCI.

ONA ZROBI WSZYSTKO, ABY GO ZATRZYMAĆ.

Influencer zamordowany na planie zdjęciowym.

Telewizyjna wróżbiarka przybita do stołu.

Modelka, która zachłysnęła się sławą.

Każde z nich szukało szczęścia w mieście grzechu.

Wszyscy popełnili ten sam niewybaczalny błąd.

Zoja Sterlak i Mariusz Kardas stają przed najtrudniejszą sprawą w swojej karierze. Żądza wymierzenia kary, która ich zdaniem kieruje mordercą, prowadzi do grupy fanatyków religijnych. Słynąca z intuicji i nieszablonowych działań policjantka czuje jednak, że za serią zabójstw kryje się coś więcej.

Czy to możliwe, że cały ten brutalny spektakl to artystyczna wizja psychopatycznego mordercy?

I czy Zoja zdąży go zatrzymać, zanim dokończy dzieło?"

Odnoszę takie wrażenie, że fabuła była tu strasznie nierówna. Pierwsza połowa rozkręcała się powoli, było mnóstwo pobocznych postaci, szczegółów i wątków, potem akcja się rozkręciła całkiem fajnie, a na koniec znów spadło mocno. To wszystko było dla mnie jakieś zbyt pretensjonalne, żeby nie powiedzieć naiwne.

"Pycha, próżność i na końcu hipokryzja. Trzy obrzydliwe cechy naszych czasów."

"Puste worki nadyma wiatr, bezmyślnych ludzi, próżność..."

"Dobra nie można zepsuć, a zła nie można naprawić."

Czyta się sprawnie, ale to nie do końca to, co w powieściach kryminalnych lubię. Coś mi tu nie kliknęło. Ale wierzę, że wielu odbiorcom się spodobała i spodoba.

6/10

Habeas Corpus (2026-)

 

"Profesorka prawa kieruje studentami, którzy mają dowieść niewinności pewnego skazanego. Odkrywa jednak, że jej najlepsza podopieczna nie umie uwolnić się od przeszłości."

Daleko mu do "Sposobu na morderstwo", ale jak na brazylijskie klimaty - całkiem przyzwoicie zrobiony mini serial. Momentami jednak bywa nudny i przewidywalny, ale w ostatecznym rozrachunku da się obejrzeć.

6/10

"Gość z koszmaru" J.H. Markert

 

"Na szczycie wzgórza w okolicy miasteczka New Haven, wśród dziwacznie i niepokojąco powykrzywianych sosen wznosi się rezydencja Blackwood. Jej spadkobierca, odnoszący sukcesy pisarz Ben Bookman kończy pracę nad zapowiadającym się na bestseller horrorem Strach na wróble. Radość tworzenia znika, gdy fikcja literacka nagle zaczyna mieszać się z rzeczywistością. W okolicy dochodzi do makabrycznego zabójstwa rodziny Petersonów. Przebieg zbrodni zaczerpnięto z książki, która... nie miała jeszcze premiery. Podczas gdy Bookman traci pamięć, w bestialski sposób zamordowani zostają kolejni ludzie. Trwa wyścig z czasem. Detektywi Mills i Samanta robią wszystko, aby historia nie osiągnęła przerażającej kulminacji opisanej w książce. Czy granice między fikcją a prawdą oraz człowiekiem a bestią mogą być niewidzialne?"

Książka jest mocna, a sceny makabryczne - dla mnie czasem aż za bardzo. Jednak książka ma fajny klimat, podczas czytania mamy wrażenie, że coś się czai w pobliżu.

"Czasami nastolatek musi się sparzyć, żeby pojąć, że ogień jest gorący."

"Je­stem kuku­ry­dzą. Je­stem jesie­nią. Jestem żni­wami, ma­leń­ka. A ty je­steś moją Małą Baby Jane… caluteńka."

"Zbieramy książki w przekonaniu, że je chronimy, podczas gdy tak naprawdę to one chronią swoich kolekcjonerów."

Nie była to lektura pozbawiona wad, ale trzymała w napięciu. Miała swoje zwroty akcji, ale nie straszyła ani trochę. Pierwsza połowa książki super. Potem niestety coraz gorzej. Końcówka jest niestety nielogiczna.

6/10

Robin Hood: Koniec legendy (2026)

 

"Robin Hood (Hugh Jackman), który do tej pory wiódł życie bandyty – naznaczone przemocą, krwią i cierpieniem – pogodził się z tym, że każda kolejna bitwa może być jego ostatnią. Jednak los pisze dla niego inny scenariusz. Ciężko ranny trafia pod opiekę tajemniczej kobiety (Jodie Comer) oraz poznaje bezbronną dziewczynkę, której grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Stając w jej obronie, przekonuje się, że walka o niewinne dziecko może być jego najważniejszą walką – walką o odkupienie."

Film bardzo specyficzny. Dostajemy tu  dekonstrukcję klasycznego mitu o Robin Hoodzie. Momentami pusta jest to historia, otulona morzem łez, ale da się obejrzeć. Bardzo dobre ujęcia, wizualnie bogate w krajobraz kadry. Fabuła mogłaby być jednak lepsza - zdecydowanie druga połowa filmu była dopiero ciekawsza i miała sens.

6/10

Krwawa ofiara (2026-)

 

"W Sztokholmie trwa lato - czas, kiedy noc nigdy tak naprawdę nie zapada. Policja odbiera zgłoszenie o wtargnięciu do domu. Na miejsce, do letniej rezydencji położonej w archipelagu, zostaje wysłany patrol. Nie ma tam jednak nikogo. Następnego dnia odnalezione zostają ciała funkcjonariuszy, którzy padli ofiarą brutalnej zbrodni. To początek serii przerażających morderstw wymierzonych, jak się wydaje, w policjantów. Prowadzący śledztwo detektyw musi zwrócić się o pomoc do swojego ojca, emerytowanego śledczego, aby wspólnie rozwiązać tę zagadkę."

Przyzwoity kryminał do obejrzenia na raz. Choć od pierwszego odcinka miałam wrażenie, że już to widziałam, że znam taką historię. Tylko nie pamiętam, gdzie. Może o takiej czytałam? Wszak pochłaniam tony kryminałów. Ale skandynawski minimalizm zawsze na plus.

6/10

"Głośnik w głowie. O leczeniu psychiatrycznym w Polsce" Aneta Pawłowska-Krać

 

"Co czwarty Polak w jakimś momencie życia miał kłopoty ze zdrowiem psychicznym – wynika z badania dotyczącego kondycji psychicznej mieszkańców Polski. To znaczy, że ponad osiem milionów osób w naszym kraju doświadczało lub doświadcza zaburzeń psychicznych. Ale z powodu słabej dostępności pomocy – i uprzedzeń wobec ludzi chorych – do psychologa lub psychiatry trafiło zaledwie szesnaście procent.

Problem chorób i zaburzeń psychicznych dotyka osób w każdym wieku, od dzieci po ludzi starszych. Cierpią między innymi na schizofrenię, depresję, uzależnienia, zaburzenia odżywiania czy zaburzenia rozwojowe. Często kłopoty sprawia już postawienie diagnozy, leczenie jest jeszcze większym wyzwaniem. To proces, który może trwać latami, wymaga cierpliwości, elastyczności, wytrwałości – tak pacjenta, jak i lekarzy. Wymaga też dobrego planu – i pieniędzy.

Jak to wygląda w Polsce? Aneta Pawłowska-Krać rozmawia z pacjentami i ich rodzinami, z psychiatrami, pielęgniarzami i pielęgniarkami i kreśli obraz polskiej psychiatrii, niestety w ciemnych barwach. Pacjenci są hospitalizowani za późno, zostają w szpitalach za długo, nie mają tam odpowiedniego wsparcia i opieki, są faszerowani lekami i wypuszczani z oddziałów bez wskazówek, jak radzić sobie dalej. Trudno jednak całą winą obarczać personel szpitali i poradni – jest tak nieliczny i przeciążony, że zwyczajnie nie może poświęcić pacjentom tyle uwagi, ile potrzebują.

Czy jest wyjście z tej sytuacji? Autorka przygląda się rozwiązaniom przyjętym w innych krajach, analizuje wdrażaną obecnie z pewnym trudem reformę psychiatrii. I choć widać światełko w tunelu, nie sposób stwierdzić, czy to wyjście, czy może rozpędzony pociąg, który zbliża się w naszym kierunku i już za późno, by uniknąć kolizji."

Miałam nadzieję, że będzie więcej o ludziach mających problem z chorobami, o ich codzienności. I na początku bardzo mi się podobało, ale gdzieś w połowie książki zaczęło się dużo statystyk. Nie twierdzę, że to źle lub że niepotrzebne, ale nie nie tego oczekiwałam. Jednak i tak uważam, że reportaż warty uwagi i czasu na przeczytanie.

"A pacjenci psychiatryczni? Jako społeczeństwo niechętnie patrzymy w ich stronę. Tak jakby byli gorszymi ludźmi, których najlepiej zamknąć, odseparować. Podobnie z dziećmi. Chore na serduszko rozczulają, a leczone psychiatrycznie to już nie są takie „nasze dzieci”, lecz bardziej obce, inne."

"Jeżeli psychiatria uważana jest za "czarną owcę medycyny" (...), to psychiatria dzieci i młodzieży jest jej mniejszą i jeszcze czarniejszą siostrą (...)."

"Wiele się uczę od swoich pacjentów. Najbardziej pokory wobec życia. Patrzę, jak są dzielni, jak dążą do wyzdrowienia. To mi dodaje siły w moich osobistych trudnych sytuacjach. Myślę, że skoro oni dają radę, ja też nie mogę polec."

Podziwiam bohaterów książki. Ile trzeba wysiłku, żeby wywalczyć sobie pomoc, diagnozę i w konsekwencji zdrowie, wiedzą tylko oni. Podziwiam lekarzy, pielęgniarki i pielęgniarzy, psychologów i społeczników, którym się chce. Czytanie o tym, jak bardzo system kuleje, jak wiele osób doświadcza problemów natury psychicznej, było bolesne i niesamowicie smutne.

6/10

"Lot 202" Remigiusz Mróz

 

"Zwyczajna, piątkowa noc w Nowej Hucie. Kamery monitoringu u zbiegu dwóch ulic rejestrują młodego chłopaka o drugiej piętnaście. Nie ma go na nagraniu z przecznicy dalej…

Sześć lat później, podkomisarz Agnieszka Oliwa odnajduje ciało chłopaka w Opolu. Wszystko wskazuje na to, że w wyjątkowo osobliwy sposób popełnił samobójstwo.

Tymczasem z Okęcia startuje samolot z premierem na pokładzie. Zwykły lot do Toronto ma potrwać dziewięć godzin i trzydzieści pięć minut. Szybko okazuje się jednak, że najprawdopodobniej nigdy nie dotrze do celu… rozpoczyna się wyścig z czasem, a jedyną poszlaką jest chłopak, który niegdyś zaginął na krakowskich ulicach."

Typowa książka w stylu Mroza. Autor ma charakterystyczny styl, którego się nie da podrobić. I albo się go kocha, albo nienawidzi. Ja zdecydowanie należę do pierwszej grupy, choć był moment, kiedy musiałam odstawić go na bok, bo czułam przesyt.

"Uczucia są najskuteczniejszymi narzędziami do manipulacji drugim człowiekiem."

"Wszyscy umierają dwukrotnie. Raz, kiedy odchodzą z tego świata, i drugi, kiedy zostają zapomniani."

"Hauer uśmiechnął się blado, myśląc o tym, że jak zawsze w chwilach zagrożenia Polacy udowadniali, że nieobce jest im poświecenie. Naród, który zdawał się dumny ze swoich porażek, był gotów na cierpienie - i może stanowiło to jedyną zaletę gloryfikowania wszelkich tragedii, które spotkały go w historii."

Powieść trzyma w napięciu i zaskakuje. Dobrze się czyta. Ogromy plus za to, że duża część akcji dzieje się w samolocie. Książka, która zdecydowanie wciąga, daje dużo emocji, ale też i informacji, po które pewnie nie bym nie sięgała. Są momenty gdzie serce staje.

6/10

"Zerwać pąki, zabić dzieci" Kenzaburō Ōe

 

"Trwa II wojna światowa. Piętnastu chłopców z domu poprawczego zostaje ewakuowanych do zapadłej górskiej wioski. Obcy, poniżani i bici, muszą stawić czoło bestialskiej nienawiści wieśniaków. Pewnego dnia chłopcy budzą się sami w opustoszałej, odciętej od świata wiosce. W obliczu głodu, zarazy i śmierci muszą zbudować swój własny świat. I stworzyć własne prawa, które pozwolą dzieciom przeżyć dorosły koszmar..."

Niezwykle przygnębiająca pozycja, skłaniająca do refleksji. Okrucieństwo wojny przefiltrowane przez proste spojrzenie dziecka. Książka wzrusza, wzbudza pełno emocji związanych z losem dzieci. Nie jest to pozycja, którą się czyta "dla relaksu" - na to jest zdecydowanie za ciężka.

"A więc wyrwano mnie z miejsca bez wyjścia, w którym mnie przedtem uwięziono. Ale gdzie indziej też będę ja w więzieniu. I nigdy nie uda mi się uciec. Wszędzie czekają cierpliwie silne palce i potężne ręce, by wycisnąć ze mnie życie, zadusić na śmierć."

"Był to ryż gotowany przez kobiety żyjące na wolności na polach, łąkach czy w miastach. I zupa, którą najpierw kosztowały zwykłe gospodynie. Nie były to zimne, mechanicznie, bez czułości wydzielane porcje, to był posiłek jak w normalnym życiu."

"Tej nocy nasz schorowany kolega umarł. Wszyscy zbudziliśmy się w tej samej chwili. Nie rozległ się żaden nagły dźwięk, nie poczuliśmy czyjejś obecności, można powiedzieć, że wręcz przeciwnie. Spaliśmy lekko i nagle w tym śnie zabrakło czegoś cichego, coś zniknęło."

Dorośli przepełnieni strachem i kłamstwem, którzy powinni być odpowiedzialni, stają się oprawcami, mając za ofiary dzieci. W nieludzkich warunkach, w obawie przed zarazą uwydatnione jest zezwierzęcenie człowieka. Nie jest na pewno dobrą pozycją dla ludzi o słabych nerwach, mocno wrażliwych.

6/10

Podejrzliwi (2026)

 

"Ruth (Stéphanie Magnin), 30-letnia kobieta od lat pozostająca w konflikcie z rodziną, wraca do domu po tym, jak jej matka ginie w tajemniczych okolicznościach. Na miejscu spotyka ojca, Martína (Jose Coronado), który po przejściu na emeryturę stał się zgorzkniały oraz agresywny i obsesyjnie wierzy w pewną mroczną teorię spiskową. Ich relacja jest tak napięta, a jego zachowanie tak nieprzewidywalne, że Ruth zaczyna podejrzewać, iż to on może być odpowiedzialny za śmierć jej matki. Czy to możliwe, że mieszka pod jednym dachem z mordercą?"

Trochę naciągana intryga, ale ogólnie dobrze się oglądało. Trochę za mało rozwinięta fabuła, jakby komuś zabrakło pomysłu. Niemniej wcale nie ma tragedii. 

6/10

Ostatni dom (2026)

"Czteroosobowa rodzina zostaje nagle uwięziona we własnym domu i musi razem walczyć o przetrwanie wobec kurczących się zasobów i tajemniczego zagrożenia, które nie pozwala im opuścić murów budynku."

Całkiem przyjemny horrorek, raczej z gatunku mniej strasznych. Możliwe, że zbyt naiwne, czasami przewidywalne i nielogiczne, ale całkiem przyjemnie się oglądało.

6/10

Zamach nad Lockerbie (2026-)

 

"21 grudnia 1988 roku na pokładzie samolotu Pan Am, przelatującego nad małym szkockim miasteczkiem Lockerbie, wybucha bomba, zabijając 270 osób. Szkocka policja wszczyna największe w swojej historii dochodzenie w sprawie najtragiczniejszego zamachu terrorystycznego na terenie Wielkiej Brytanii. Serial na podstawie prawdziwej historii i zeznań świadków opowiada o współpracy między szkocką policją i amerykańskim FBI oraz o walce rodzin ofiar o sprawiedliwość."

Całkiem niezły mini serial, chociaż, jak dla mnie, nieco za bardzo przeciągnięty. Jednak dobrze pokazuje kierunek śledztwa, ze wszystkimi jego fałszywymi tropami. 

6/10

Ojciec mojej córki (2026-)

 

"Gdy przeżycie córki Maki zależy od przeszczepu, kobieta odkrywa, że jedynym zgodnym dawcą nie jest jej mąż, lecz biologiczny ojciec nastolatki - przez lata skrywany sekret po dawnym romansie. Aby uratować córkę, Maca musi zmierzyć się z konsekwencjami prawdy, która grozi rozpadem obu rodzin. Rozdarta między koniecznością ocalenia życia dziecka a ceną ujawnienia tajemnicy, staje przed pytaniem, jak wiele jesteśmy w stanie wybaczyć."

Dobra, ciekawa historia, ale oglądało się to jakoś bez fajerwerków. Niepotrzebnie tak rozciągnięty, 6-8 odcinków by wystarczyło. Na początku serial wydawał się spoko, ale bohaterowie czasem tak głupio się zachowywali, że aż żal. Wiem, że to wina scenariusza, ale czasem żenometr wybuchał. I motyw OnlyFans - po co?

6/10

"Kobieta z kabiny dziesiątej" Ruth Ware

 

"Lo Blacklock, dziennikarka pisząca dla magazynu podróżniczego, właśnie otrzymała zlecenie życia: tydzień na luksusowym, kameralnym rejsie.

Niebo jest czyste, wody spokojne, a współpasażerowie przemili, gdy ekskluzywny statek wycieczkowy Aurora rozpoczyna swój rejs po malowniczym Morzu Północnym. Początkowo pobyt Lo jest przyjemny: kabiny są wygodne, kolacje doskonałe, a goście eleganccy. Jednak po tygodniu na pokładzie zaczyna wiać mroźny wiatr, niebo szarzeje, a Lo staje się świadkiem czegoś, co może opisać jedynie jako mroczny i przerażający koszmar: widzi, jak kobieta zostaje wyrzucona za burtę.

Ale wszyscy pasażerowie są bezpieczni, więc statek płynie dalej, jakby nic się nie stało.

Pomimo desperackich prób Lo, by przekazać, że coś poszło bardzo, bardzo źle..."

Bardzo lubię książki Ruth Ware, jednak ostatnio trafiałam na jej słabsze propozycje. Jednak jest tu oryginalna fabuła, napięta atmosfera i nieoczekiwany zwrot akcji. Jestem w pełni usatysfakcjonowana.

"(...) zawsze jesteśmy odpowiedzialni za nasze działania. Każdy czasami się boi."

"(...) "teraz" niemal zawsze jest odpowiednią porą. To, co bierzemy za rozwagę, najczęściej okazuje się tchórzostwem i ktoś inny dociera na metę przed nami."

"Wiedziałam tylko, że nie mogę zasnąć, że sen wisi zaledwie kilka centymetrów przede mną, niczym niedotrzymana obietnica. Czułam się, jakbym biegła w stronę mirażu, który wciąż się oddalał, umykając mi tym szybciej, im rozpaczliwiej za nim goniłam."

Autorka koncentruje się na przeżyciach głównej bohaterki. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Bardzo dobrze bawiłam się przy tej książce. Przez narrację jednoosobową można dobrze wczuć się w przeżycia głównej bohaterki. Podobało mi się zakończenie.

6/10

Aż po kres (2026)

 

"Jada (Nawell Madani) poświęciła wszystko, aby zostać matką, więc gdy jej syn zaczyna chorować, cały jej świat rozpada się na kawałki, a jej walka o jego uratowanie przybiera brutalny obrót."

Przyzwoity film, który można spokojnie obejrzeć. Historia, jakich wiele, choć momentami mało prawdopodobna. Bez wielkiego szału, bez większego wzruszenia czy zaskoczenia.

6/10

Kraina mroku (2025)

 

"Aurora to mała dziewczynka, cwaniaczek w sukience i z maskotką pod pachą. Ma wybujałą wyobraźnię, co pomogło jej przetrwać przeskakiwanie z jednej rodziny zastępczej do kolejnej. Problem w tym, że jej adopcyjni rodzice mają dziwną tendencję do znikania bez śladu. Aurora wini potwora spod łóżka, kreaturę z innego wymiaru. Kiedy kolejna matka i ojciec wyparowują ze wspólnego mieszkania, dziewczynka prosi o pomoc sąsiada: ekscentrycznego typa, który ma wyczucie stylu królowej lumpeksów, krew pod skarpetami i twarz Madsa Mikkelsena. A co najważniejsze: zdaniem Aurory ma też bogate CV, jeśli chodzi o walkę z potworami. Widziała to na własne oczy, pewnej nocy w Chinatown, kiedy noworoczne smoki atakowały go w ciemności, a on sam popisywał się kopniakami jak z filmów kung-fu prosto z Hongkongu."

Nie powiedziałabym, że to jest rasowy horror. Raczej nie ma w nim nic aż tak strasznego. Jednak scenografia i zdjęcia, dobre kostiumy oraz ciekawa muzyka tworzą świetny klimat. Fabuła zamącona, ale nieźle się ogląda. Nie jest to może rewelacja, ale na pewno można zobaczyć.

6/10

Najgorsi sąsiedzi (2026-)

 

"Myślisz, że znasz swoich sąsiadów? Pomyśl jeszcze raz. Ten serial przedstawia wstrząsające relacje z pierwszej ręki o przemocy, zastraszaniu i nękaniu. Dzięki poruszającym zeznaniom świadków, szokującym nagraniom z kamer nasobnych i animowanym rekonstrukcjom udowadnia, że sąsiedzi bywają uciążliwi, ale mogą też być śmiertelnie niebezpieczni."

Całkiem przyjemnie się ogląda ten serial od Netflix, chociaż obraz psychopatycznych sąsiadów nie jest lekki i przyjemny. Raczej przerażający. 

6/10

"Sundial" Catriona Ward

 

"Nie możesz uciec przed tym, co masz we krwi…

Wszystko, czego Rob chciała, to normalne życie. Mąż, dwoje dzieci i ładny dom na przedmieściach zdają się świadczyć o tym, że jej się udało. Ale kobieta boi się o swoją najstarszą córkę, Callie, która zbiera drobne kości i szepcze do wyimaginowanych przyjaciół. Rob dostrzega w dziewczynce mrok, który przypomina jej o przeszłości, od której uciekła. I boi się o bezpieczeństwo drugiej córki.

Kobieta postanawia zabrać Callie do domu swojego dzieciństwa, do Sundial, położonego głęboko na pustyni Mojave. Tam będzie musiała dokonać strasznego wyboru.

Sundial w nieoczywisty sposób opowiada o toksycznych relacjach i ucieczce przed przeznaczeniem, która nie zawsze jest możliwa. Niekiedy trzeba dotrzeć w otchłań przeszłości, by uratować przyszłość. Taka podróż jednak mało kiedy obywa się bez ofiar."

Jest to opowieść tajemnicza, mroczna i pokazuje, że nie wszystko jest takie, na jakie wygląda. Wybory, których w ciągu swojego życia dokonała główna bohaterka były podyktowane trudnymi sytuacjami, jakie spotkały ją w jej życiu. Ale żeby to zrozumieć, trzeba przeczytać całą książkę.

"Gdy coś ci zagraża, możesz zrobić trzy rzeczy: uciekać, walczyć albo spróbować się z tym zaprzyjaźnić."

"Dzieci to lustra odbijające wszystko, co im się przytrafia. Dlatego trzeba otaczać je dobrem."

"Zawsze zaglądaj pod spód, a możliwe, że znajdziesz coś, czego się nie spodziewałaś..."

"To okropne uczucie, kiedy wszystko wokół zdaje się metaforą twojego życia."

Książka jest dla tych, którzy lubią mroczne historie z nieoczywistymi elementami. Historia w głównej mierze skupia się na przeszłości Rob. A przeszłość ta jest naprawdę szokująca, wręcz nierealna. Z końcem książki wszystko wskakuje na swoje miejsce i wiele wątków się zamyka. Naprawdę ciekawa pozycja.

6/10