"Kobieta z tajemnicą" M. Mackenzie

 

"Kaylee Evans, dziennikarka z Vancouver, otrzymuje zlecenie napisania artykułu o bezdomnych w swoim mieście. Aby lepiej poznać to środowisko, kobieta upodabnia się do ludzi mieszkających na ulicy.

Gdy ubrana w stare, zniszczone rzeczy, niosąc kubek z ciepłym napojem, wpada na biznesmena Cole’a, jej życie wywraca się do góry nogami. Mężczyzna bardzo szorstko reaguje, kiedy bezdomna kobieta brudzi jego śnieżnobiałą koszulę. Nie dość, że obraża Kaylee, to jeszcze jej grozi.

Ich drogi przecinają się ponownie w klubie ze striptizem. Cole udaje się tam na spotkanie z prostytutką, z kolei Kaylee, szukając łazienki, wpada na niego, co prowadzi do następnych niedomówień. Po chwili oboje orientują się, że już wcześniej się poznali. Cole dopisuje sobie całą historię i dochodzi do wniosku, że Kaylee musi być dziewczyną na godziny.

Wszystko, co Cole myśli o Kaylee, nie jest prawdą. Kobieta nie bez powodu nie chce do siebie nikogo dopuścić. Nie bez powodu tak obsesyjnie pilnuje swojej tajemnicy. Czy mężczyzna nadal będzie polegał tylko na swoich fałszywych osądach? Czy zaakceptuje prawdę, kiedy ta wyjdzie na jaw?"

Książka została napisana przyjemnym i lekkim w odbiorze językiem. Autorka miała bardzo ciekawy pomysł na fabułę, ale to nie do końca moje klimaty. Sądzę jednak, że dla fanów literatury obyczajowej i romansów może to być całkiem niezła pozycja.

"-...kochanie, nigdy nie skreślaj człowieka, tylko dlatego, że nie ma pieniędzy. Za każdym z tych ludzi kryje się historia, często bolesna..."

"To dziwne, że czasami potrzeba lat, by poznać drugą osobę a czasami wystarczy chwila, gdy okazuje się, że jesteście do siebie podobni i rozumiecie się bez używania tysiąca słów."

"Wy dziennikarze szukacie tylko sensacji. Jesteście sępami czyhającymi na ludzkie tragedie, aby wyszarpać resztki człowieczeństwa..."

Byłam święcie przekonana, że ta ten tom zakończy się zupełnie inaczej, ale się myliłam - zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło. M. Mackenzie zadbała, aby czytelnik miał zapewnioną odpowiednią dawkę emocji. Intrygom i kłamstwom nie było końca. Ciekawa, choć jak już napisałam - nie do końca moje gusta.

6/10

"Ocalenie gangstera" Anna Wolf

 

"Drewniana chata otoczona lasem, z dala od cywilizacji… Rea Renado nie ma pojęcia, gdzie jest i dlaczego znalazła się w tym miejscu. Wie tylko tyle, że grozi jej niebezpieczeństwo. Kiedy więc w chacie pojawia się nieznajomy mężczyzna, Rea – przekonana, że może spodziewać się najgorszego – próbuje go znokautować. Tajemniczym przybyszem okazuje się jednak Konstantin, który po wykonanym zleceniu zamierzał spędzić tam noc. Jest niebezpieczny, a jego nazwisko zwiastuje kłopoty. Mimo że powinien trzymać się od kobiety z daleka, postanawia jej pomóc, nie wiedząc, że tym samym narazi się mafii. Kłopoty jakie ta dwójka ściągnie na siebie w Nowym Jorku, nie znikną nawet w Las Vegas. Mieście, w którym władze ma rodzina Tarasow. Mieście, które nie należy już tylko do nich. Bo co zaczęło się w Vegas, kończy się Vegas."

Zachęcona wysokimi ocenami na portalu Lubimy Czytać pomyślałam, że wysłucham tej książki, bo co mi zależy. I utwierdziła mnie ona w przekonaniu, że tego typu powieści to nie me gusta jednak. Nie spodziewam się książki opartej na faktach, ale nierealność tej historii przechodziła wszelkie granice. Samozachwyt bohaterów i ich przekonanie o tym, że są wielkimi bossami była niesamowicie irytująca.

"Ona jest moim domem. Jest wszystkim, czego pragnąłem, a o czym nie wiedziałem. Jest moją lwicą. Wiedziałem o tym od samego początku."

"Każdy od­dech jest inny, bo bie­rze­my go w innym cza­sie."

"Nie ma ide­ałów, a jeśli ktoś tak uważa, to kła­mie albo jest głupi."

Do klasycznych "powieści mafijnych" tej zdecydowanie jest daleko. Bardzo daleko. Momentami tak nudna, że przysypiałam słuchając. Może bardziej by mi się ona spodobała 30 lat temu, kiedy dopiero czytać (z chęcią i przyjemnością) zaczynałam - teraz zupełnie do mnie nie trafiła. Jak dla mnie to raczej słaba "młodzieżówka". 

4/10

"Verity. Coraz większy mrok" Colleen Hoover

 

"Pierwszy thriller psychologiczny autorki, która porwała miliony czytelników

Verity Crawford, sławna autorka thrillerów, zostaje sparaliżowana wskutek tragicznego wypadku. Jej mąż zatrudnia pisarkę Lowen Ashleigh, by dokończyła bestsellerową serię książek chorej żony.

Podczas przygotowań do pracy w posiadłości Crawfordów Lowen w stosie notatek znajduje niepublikowany dotąd materiał. Tekst, który miał na zawsze pozostać tajemnicą, okazuje się wstrząsającą spowiedzią Verity.

Odkrywając sekrety autorki, Lowen coraz bardziej pogrąża się w mroku i niebezpiecznie zbliża do jej męża Jeremy’ego. Aż w pewnym momencie staje się częścią życia Crawfordów, jeszcze bardziej niepokojącego niż thrillery Verity...

Szokująca opowieść o małżeństwie, obsesji i manipulacji."

Podchodziłam do książki z pewną dozą niepewności. Zwlekałam z zabraniem się do czytania. Nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać, ale to, co dostałam, przerosło moje oczekiwania - bardzo pozytywnie. Doskonale napisany thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszych stron i zaskakujący coraz bardziej z każdym rozdziałem. 

Nie łączy mi się ta powieść z kategoriami, do których została przypisana na portalu Lubimy Czytać - zdecydowanie nie jest to powieść obyczajowa, czy romans. I przyznam, że głównie to spowodowało, że z taką niepewnością podchodziłam do książki.

"Żaden człowiek nie wyda się sympatyczny, jeśli pozna się go od środka."

"Nie skupiaj się na tym, dlaczego biegniesz. Skup się lepiej na mecie."

"Tam, dokąd zmierzamy, nie ma światełka w tunelu. To ostatnie ostrzeżenie. Przed nami coraz większy mrok."

"Mężczyzna mający za żonę psychopatkę nie zdaje sobie z tego sprawy, ponieważ robi ona wszystko, co w jej mocy, żeby to przed nim ukryć."

Dawno żadna historia nie wzbudziła we mnie tyle niepokoju. To zaskakująca historia. Od początku budzi w czytelniku niepokój. Czujemy, że coś nie gra, ale nie do końca wiemy, co. Naprawdę spodobał mi się ten klimat.

8/10

"Cuda za rogiem" Keigo Higashino

 

"Witaj w sklepie wielobranżowym, dzięki któremu rozwiążesz wszystkie swoje problemy!

Yūji Namiya przez wiele lat prowadził mały sklep osiedlowy. Ludzie przychodzili do niego nie tylko po to, żeby zrobić zakupy, ale też po radę w trudnych sytuacjach życiowych. Odbywało się to w dość nietypowy sposób. Listy z pytaniami wrzucali do sklepu przez otwór w rolecie, a odpowiedzi odbierali z pojemnika na mleko. Po śmierci właściciela budynek opustoszał, a o panu Namiya zapomniano.

Kilkadziesiąt lat później troje złodziei – Shōta, Atsuya i Kōhei – trafia do dawnego sklepu, szukając kryjówki. Kiedy zmęczeni i głodni przeszukują stare półki sklepowe, wydarza się coś niespodziewanego: ktoś wrzuca do sklepu list. Okazuje się, że młoda kobieta prosi w nim o poradę. Kiedy zaskoczeni rabusie próbują zrozumieć sytuację, odkrywają, że list przyszedł do nich z przeszłości…"

Jaka to jest piękna książka. Od pierwszych stron byłam oczarowana stylem i tym, jak zdarzenia biegną. Niby wolno, ale jednak z dużą intensywnością. Na przemian uśmiechałam się, miałam ciarki i roniłam łezkę.

"Twoja mapa jest jeszcze pusta - jak ta czysta kartka. Jesteś zatem w sytuacji, w której nie wiesz, do czego dążysz i którędy biegnie Twoja droga. Nic dziwnego, że nie wiesz, co począć. [...] Pomyśl jednak o tym w inny sposób. Ponieważ kartka jest czysta, możesz narysować taką mapę, jaką tylko zechcesz, wytyczyć dowolną drogę. Wszystko zależy wyłącznie od Ciebie. Jesteś wolny i masz nieograniczone możliwości."

"[...] być może właśnie tak dochodzi do rozstania. Nie ma jednego jasnego powodu. Gdzieś w sercu następuje pęknięcie, a potem wymyśla się różne wymówki, nagina fakty."

"Nie warto polegać na kimkolwiek poza samym sobą. A już na pewno nie na osobie z przeszłości... Nic dobrego z tego nie wyniknie."

Książka daje nadzieję, daje przeświadczenie, że nie ważne, co dzieje się w życiu, to my jesteśmy panami swojego losu. A wokół nas dzieją się cuda na każdym kroku, tylko musimy po prostu patrzeć. Jedna z najpiękniejszych książek jakie udało mi się przeczytać i totalny ulubieniec.

8/10

"Góra kłopotów" Marek Stelar

 

"GDYBY MISIEK WIEDZIAŁ, CO GO CZEKA W NADCHODZĄCE ŚWIĘTA, NAJPRAWDOPODOBNIEJ WŁAŚNIE WYJEŻDŻAŁBY ZE ŚWIERADOWA W DOWOLNIE OBRANYM KIERUNKU, BYLE NIE W STRONĘ WILLI SWOJEJ TEŚCIOWEJ...

Do starej, klimatycznej willi, u stóp Gór Izerskich zjeżdża pewna rodzina. Tegoroczne święta Bożego Narodzenia wszyscy spędzą goszcząc u seniorki rodu. Przy strojony stół, pachnąca choinka i góra prezentów mają już czekać na gości. A przynajmniej tak wszyscy sobie to wyobrażają.

Zapowiada się cudowny czas w rodzinnej atmosferze.

Co więc może pójść nie tak?

Może to, że seniorki rodu nie zastają w domu, a choinka, zamiast stać, leży na wigilijnym stole. W żadnym razie nie przystrojonym. Do tego ciągle pada: oprócz choinki i śniegu pada również elektryczność i internet, a napięcie wciąż wzrasta za sprawą zaskakujących i niezbyt logicznych działań szwagra, zakały rodziny. Punktem kulminacyjnym staje się nagłe zniknięcie tajemniczego gościa, który również zjawił się w willi, choć nie wiadomo dokładnie, kto i po co go zaprosił.

Tymczasem padający śnieg odcina pensjonat od świata…

Świąteczna komedia prawie kryminalna!"

Początkowo nawet fajna, dobra narracja, zapowiadała się naprawdę dobrze. Jednak w momencie, kiedy znaleziono zwłoki, te dialogi były bezsensowne, jakby akcja ciągnięta na siłę, strasznie zaczęła mnie nużyć. 

"Jakby czło­wiek wie­dział, że się prze­wró­ci, to przed­tem by się po­ło­żył."

"Szwagier. Zakała rodu. Jak mawia czasem Misiek: uschnięta gałąź w drzewie genealogicznym swojej rodziny, ewentualnie spadł z tego drzewa prosto na swój zakuty łeb."

"Każdy zasługuje na szansę. Zwłaszcza w święta."

Lekka i zabawna historia świąteczna, z wątkiem kryminalnym. Liczyłam na coś bardziej świątecznego, ale cóż. Książka uratowała się jedynie poczuciem humoru głównego bohatera i śmiesznymi tekstami np. o bobrze.

6/10

"Zostań ze mną". K.A. Tucker

 

"Calla Fletcher nie miała nawet dwóch lat, gdy matka wywiozła ją z Alaski, nie mogąc dłużej znieść izolacji i wiejskiego trybu życia. Dwudziestosześcioletnia dziewczyna zna tylko życie w wielkim, zatłoczonym Toronto. Kiedy dowiaduje się jednak, że dni jej ojca, który pozostał na Alasce, są policzone, zdaje sobie sprawę, że nadszedł czas na długą podróż do odległego miasteczka, w którym się urodziła.

Calla stawia czoło dzikiej przyrodzie, dziwacznym porom naturalnego światła, wygórowanym cenom, nawet konieczności korzystania z wychodka, a wszystko to, by poznać ojca. Podczas gdy dziewczyna stara się przywyknąć do surowego środowiska, nieuczesany, arogancki miejscowy pilot, który pomaga w prowadzeniu firmy czarterującej samoloty jej ojca, nie potrafi sobie wyobrazić życia w jakimkolwiek innym miejscu na świecie. I z chęcią odstawi Call do domu, przekonany, że jest zbyt rozpieszczona, by poradzić sobie na odludziu.

Niebawem jednak między dwojgiem zupełnie różnych ludzi rodzi się nieoczekiwane uczucie. Calla nie zamierza jednak zostać na Alasce, a Jonah nigdy z niej nie wyjedzie.

Czy przystojny pilot i rozkapryszona dziewczyna z Toronto znajdą w końcu do siebie drogę? Czy będą potrafili poświęcić się dla miłości? Czy powtórzy się historia rodziców dziewczyny?"

Nie do końca mój typ książki, po którą sięgam z przyjemnością. Chciałam się jednak przełamać i wyjść poza swoje ramy. Fabuła jest dość przewidywalna, a bohaterów łączy sztamponowa relacja hate - love. Nie jestem fanką romansów, a sposób, w jaki przedstawiony jest wątek miłosny oraz sceny erotyczne raczej nie były mi potrzebne do szczęścia i "uzupełnienia" fabuły.

"Nie zaczynaj czegoś, czego nie będziesz w stanie dokończyć."

"...Zmarł tak, jak żył – w ciszy, z westchnieniem [...] Pozostawił ogromną wyrwę w mojej piersi, której chyba nawet czas nie uleczy..."

"Poprosić wkurzonego yeti o pomoc lub umrzeć z głodu. To drugie może być mniej bolesne."

Powieść nie była zła, ale nie zaklasyfikowałabym jej też jako dobrą, więc polecać jej raczej nie będę.

5/10

"Jeździec Miedziany" Paullina Simons

 

"Wybucha II wojna. Siedemnastoletnia Tatiana błyskawicznie staje się dorosła. Podczas blokady Leningradu jest podporą dla całej rodziny. Wielką miłością do Aleksandra, młodego oficera, nie ma kiedy się nacieszyć. Gdy chłopak, skrywający politycznie niebezpieczną tajemnicę, nagle znika, Tatiana jest w ciąży i udaje się w głąb Rosji, by odnaleźć ukochanego. Wspaniała historia uczucia, które pozwoliło przetrwać wojenny koszmar."

Przepiękna, wzruszająca, delikatna... Nie zrobiła jednak na mnie szczególnego wrażenia. Ciekawa historia, ale tak rozwleczona, że trochę ciężko się czytało.

"Aleksandrze, jest tylko jedno takie miejsce, w którym zawsze znajduję pocieszenie. Budzę się tam i zasypiam. Jestem tam spokojna, bezpieczna i kochana. Miejscem tym są Twoje ramiona."

"Czasami bywa tak, że nadzieje się nie spełniają. Bez względu na to, co planujemy i jak bardzo sobie tego życzymy."

"Idziemy przez życie samotnie, ale jeśli mamy szczęście, to przez jedną chwilę należymy do kogoś i ta jedna chwila pozwala nam przetrwać całe wypełnione samotnością życie."

Fabuła momentami naiwna, postacie infantylni. Powieść wywarłaby na mnie lepsze wrażenie wiele lat temu. Teraz? Niekoniecznie.

5/10

"Dziewczyna z wrzosowisk" Lucinda Riley

 

"Stworzona z epickim rozmachem, niezwykle sugestywna i pełna tajemnic saga rodzinna obejmująca trzy pokolenia, w której główną rolę odgrywa przeznaczenie.

Powieść, w której słychać echa Wichrowych Wzgórz.

Ukryty skarb uwielbianej brytyjskiej pisarki nareszcie ujrzy światło dzienne!

Przeznaczenia nie sposób odmienić…

Anglia, lata siedemdziesiąte.

Urodzona i wychowana w małej wiosce na wrzosowiskach Yorkshire Leah Thompson z każdym dniem staje się piękniejsza. Kilka lat później szturmem zdobywa świat modelingu, podróżuje z Mediolanu do Londynu i Nowego Jorku pławiąc się w luksusie. Nigdy nie marzyła o takim życiu i dostała znacznie więcej niżby chciała – choć nie całkiem to, czego pragnęła. Ale mroczna i niemal już zapomniana przepowiednia, podąża jej śladem niczym cień, a jedyną szansą, by się od niej uwolnić, jest rzucenie wyzwania przeznaczeniu. Czy Leah znajdzie w sobie odwagę i siłę, by przeciwstawić się temu, co dawno już zapisano w gwiazdach?

Polska, lata II wojny światowej.

Róża i David stracili rodziców w okupowanej przez Niemców Polsce. Przeszli przez piekło obozu, gdzie poznali czym jest głód, strach i samotność. Ich nadzieją była ucieczka do Anglii, do rodziny matki. Czy uda im się tam dotrzeć i odnaleźć bezpieczne schronienie? Czy druga ojczyzna zapewni im dostatek i pozwoli oddać się artystycznym pasjom, które odziedziczyli? Czy zdołają uciec przed mrokiem i zostawić za sobą wojenną przeszłość?"

Tyle było szumu wokół tej książki, że aż postanowiłam po nią sięgnąć. Czy się zawiodłam? Nie. Jest to  urokliwa powieść dla osób, które lubią literaturę piękną. Spotyka się tutaj tradycja, która łączy pokolenia rodzinne. Jesteśmy świadkami ścierających się dwóch płaszczyzn czasowych, a losy bohaterów łączą się w całość.

"Pieniądze i luksusy nie uchroniły matki przed śmiercią. Był na nią wściekły, że nie powiedziała mu, że coś jest źle. Czy nie zdawała sobie sprawy, jak będzie się czuł przez to, że nie był przy niej, kiedy umierała?"

"Prześladowało ją wspomnienie chłopaka, którego naprawdę chciała nienawidzić, ale potrafiła jedynie kochać."

"Wszystko to sprawa proporcji, Leah. Weź na przykład naszą rodzinę. Nie mamy skąd wygrzebać dwóch pensów, a pani Delancey mówi tak samo. Ale ona była kiedyś bogata, bardzo bogata. Dlatego w porównaniu z tym, co było, czuje się biedna."

Nie do końca jednak to mój typ książek. Momentami tę powieść czyta się jak strumień świadomości nastolatki, gdzie ważne kwestie są przeplatane z zupełnie banalnymi, z punktu widzenia bohaterów i powieści. Historia przewidywalna, chwilami wzruszająca, tragiczna miłość, kariera, wzloty i upadki. Czasem chce się przeczytać i taką historię.

6/10