Powiedziałabym, że to taka bajka dla wczesnej młodzieży, która lubi klimaty wampirów i wilkołaków. Jednak powiem szczerze, że całkiem przyjemna ta bajka do oglądania, wartka akcja i nie nudzi. Mi się podobała i oglądałam z nieukrywaną przyjemnością. Na pewno jeszcze kiedyś do tego filmu wrócę.
7/10
"Mroczny thriller, którego akcja dzieje się w niewielkim mieście, w zamkniętej hermetycznie społeczności. Prowincja Polski jako miejsce, gdzie schowana jest pewna metafizyczna prawda o polskim losie. Jaka w rzeczywistości jest pamięć o krzywdzie? Czy karę za zło można karać innym złem? Gdzie jest granica moralnej racji w wymierzaniu sprawiedliwości? Co kryje się pod powierzchnią?"
Swojego czasu mocno zachwycałam się twórczością Żulczyka i pochłonęłam wszystko, co napisał. Później nasze drogi się rozeszły i trudno było mi wrócić. Najpierw na Netflixie pokazał się serial "Ślepnąc od świateł" na podstawie jego książki, a ostatnio "Wzgórze psów". O ile do "Ślepnąc..." zaczęłam i wyłączyłam w połowie 1 odcinka, tak "Wzgórze psów" wchłonęłam na raz. I stąd postanowienie, że i książkę przeczytam. I jak wzięłam ją do ręki... Zaskoczyło od pierwszej strony. Od razu przypomniałam sobie, za co tak wielbiłam Żulczyka. Ten styl, budowanie fabuły oraz bohaterów. Nic tu nie jest oczywiste.
"Jeden ze stale popełnianych przeze mnie błędów polega na tym, że zawsze chcę, aby wszystko było w porządku. Już, teraz, natychmiast. Gdy coś się psuje, chce to zaraz naprawić. Odrzucam myśl, że naprawa to długi, czasochłonny proces. Wykonuję desperackie i gwałtowne ruchy. W efekcie to, co jest uszkodzone, staje się rozpieprzone do końca."
"Też chciałbym, aby przydarzyło mi się w życiu coś innego niż ja sam."
"Gdy w wieku trzydziestu lat wraca się do punktu wyjścia, to znaczy, że zmarnowało się życie. Że jest się trupem. Miałeś, kurwa, tyle czasu."
"Kochamy nieobecność pewnych cech. Kochamy kogoś po prostu dlatego, że jest kimś innym niż ktoś przedtem."
Autor bawi się w tej opowieści wątkami. Nie wiadomo jakiego zakończenia spodziewać się po każdym z nich, wpadają, przeplatają się, wcinają w tekst tak, że do końca nie wiadomo, dlaczego tam są. Jakoś w połowie książki orientujesz się, o co będzie tu chodzić, co jest trzonem całej tej historii. Nie ma tutaj złych i dobrych bohaterów, wszyscy są źli. Ciężko nawet określić kto jest w tym upaprany bardziej.
8/10
Historia z potencjałem na całkiem niezły film akcji. Tutaj ten potencjał nie został wykorzystany, niestety. A szkoda. Bardzo słaba produkcja, chyba szkoda na nią czasu. Jeśli nie musicie - nie oglądajcie.
4/10
Co prawda książki "Śleboda" nie czytałam, za to mini serial już obejrzałam. I stwierdzam, że to kolejna ciekawa polska produkcja. Na pewno dla fanów górskich klimatów. Świetnie się go oglądało, polecam z czystym sumieniem.
7/10
Dawny dom pięcioosobowej rodziny stał się właśnie miejscem zbrodni: czworo ludzi brutalnie zamordowano, a ostatnie dziecko – szesnastoletnia dziewczyna – zaginęła bez wieści. Czyżby udało jej się uciec? A może zniknięcie jest dowodem na to, że sama uczestniczyła morderstwie? Policjantki muszą zmierzyć się z całą serią zagadek. A zaginiona – ofiara lub podejrzana – woła do nich: szukaj mnie…"
Książki Lisy Gardner wciągają i czyta się je z prawdziwą przyjemnością. Książka porusza trudny temat - przemoc wobec dzieci. Dodatkowo przedstawiony został ważny społecznie wątek rodziny zastępczej i tego, jak wygląda “opieka” sprawowana przez takie rodziny i nadzór państwa.
"Po co ludzie mają dzieci? Dlaczego sprowadzają nas na ten świat, skoro nie chcą nam dać ani odrobiny siebie? Nie potrzebujemy wiele. Jedynie miłości, schronienia, dobrego słowa od czasu do czasu. Zdumiałoby was, jak niewiele trzeba, żeby nas uszczęśliwić."
"To gdzie są te idealne rodziny? Czy to twoja rodzina? Twojego przyjaciela, sąsiada? Nie sądzę, żeby dało się taką wskazać. Te, które najprawdopodobniej podziwiamy, to po prostu te, które najlepiej skrywają swoje sekrety. Nie, prawdziwe idealne rodziny mają wady, siniaki i blizny. Muszą zawalić i przyznać się do błędów. Muszą robić wszystko tak, żeby nauczyć się, jak choć część rzeczy robić dobrze."
Fabuła, jak zawsze, jest skrupulatnie zaplanowana, Lisa Gardner powoli odkrywa karty, wodzi czytelnika za nos i podrzuca mylne tropy, przez co pomysły na zakończenie zmieniają się jak w kalejdoskopie.
6/10
Jeszcze gorsze do umierania…
Zło mieszka właśnie tutaj…
Desperacja – niegdyś kipiące życiem górnicze miasteczko w Nevadzie. Teraz zostały w nim tylko kojoty, skorpiony i węże… I policjant, Collie Entragian, który jako jedyny przedstawiciel prawa w tej okolicy patroluje przebiegającą przez nią szosę.
Nikt nie obiera sobie tego miejsca za cel podróży, a jeśli ktoś tu trafia, to tylko przypadkowo – tak jak rodzina Carverów czy jadący harleyem zadufany w sobie, sławny pisarz John Edward Marinville.
A może to nie przypadek, tylko przeznaczenie. Może trafiają tu po to, żeby poznać pełne znaczenie słowa DESPERACJA."
Po jej przeczytaniu przekonałam się, że w tej powieści trochę za dużo jest motywów religijnych, jest nudnawa i mało zaskakująca końcówka.
"Bóg jest okrutny. Czasem pozwala nam żyć."
"Bóg mówi, bierz, co chcesz... i płać."
"Nie zobaczysz potwora czającego się pod łóżkiem lub w szafie, jeśli nie zaświecisz światła, takie to proste."
"Desperacja" to, według mnie, horror klasy średniej. Owszem, czasami potrafi wciągnąć, ale jest w niej więcej momentów, gdzie po prostu mnie nudziła. Zakończenie również nie należy do takich jakie lubię najbardziej. Kilkadziesiąt stron przed końcem można się było takiego spodziewać.
5/10
Cóż za piękny i wzruszający film. Poruszył mnie bardzo, poruszył emocje, o których już zapomniałam. Delikatny. Genialnie zagrała Jodie Foster tytułową bohaterkę. Świetnie też zagrali Liam Neeson i Natasha Richardson. Dodaję do ulubionych i na pewno do niego wrócę - szczególnie, gdy będzie mi smutno. Film poprawia nastrój i daje nadzieję. Na wszystko.
7/10
Jest dzieckiem, dziewczyną, kobietą. Córką twórcy, którego nazwisko zna w kraju każdy. O dorastaniu w cieniu przemocowego, uzależnionego od alkoholu ojca i trudnych rodzinnych doświadczeniach mówić nie może.
Jest Niewygodna.
Patrycja Volny w autobiograficznej prozie przełamuje tabu nie tylko jako kobieta wychodząca z roli „córki Jacka Kaczmarskiego”. Jej historia to opowieść o poczuciu braku bezpieczeństwa, którego fundamentem powinna być rodzina. O mechanizmach, które powodują, że ukrywamy prawdę o tym, o czym należy mówić głośno. O relacjach z mężczyznami, które nierzadko przynosiły powtórzenie patriarchalnego wzorca znanego z dzieciństwa. O popełnianiu błędów i ich naprawianiu. O próbie bycia sobą w kontekście artystycznej kariery i budowaniu siebie od nowa.
O byciu wolną."
Bardzo chciałam przeczytać tę książkę. To ją w końcu wysłuchałam. Nie jest to dzieło wybitne, ale ciekawe już tak. Myślę, że wiele młodych kobiet uzależnionych od toksycznych relacji odnajdzie się w tej historii.
Przystępując do czytania należy rozdzielić najważniejszą kwestię. To jest książka o Niej - Patrycji, nie o Nim - Jacku Kaczmarskim. Nie rozumiem więc zarzutów w stylu "za mało jest o ojcu". To jest Jej smutna historia, którą opowiedziała w przejmujący sposób, kończąc ją na tym momencie, jaki uznała za echo swojej przeszłości. I nic nikomu do tego. Czytając książkę miałam wrażenie, że jest autentyczna, poruszająca różne struny emocji. Każdy tę książkę odbierze zgodnie ze swoją wrażliwością, emocjami i przeżyciami. Dla mnie była warta poświęconego czasu.
8/10
Zbiór 12 opowiadań po raz pierwszy wydanych w 1933 roku."
Zbiór raczej średni, większość opowiadań zdecydowanie była troszkę mdła, wolę jednak Christie w bardziej rozbudowanych formach.
"Idziemy przez życie jak pociąg, pędzący w ciemności do nieznanego celu."
"Niezwykła normalność osób nienormalnych to bardzo interesujący temat."
Sprytni zbrodniarze. Niewytłumaczalne zdarzenia. To wszystko owiane tajemnicą pomysłowości zbrodniarzy lub... zjawiskami paranormalnymi. Wolę jednak Królową Kryminału w książkach kryminalnych.
6/10
Kiedy młody chłopak odkrywa w londyńskim parku zamarznięte ciało kobiety, detektyw Erika Foster zostaje wezwana, by poprowadzić śledztwo w sprawie morderstwa.
Ofiara, piękna członkini londyńskiej socjety, wiodła pozornie idealne życie. Jednak kiedy Erika zaczyna drążyć, łączy ze sobą fakty między tym, a innymi zabójstwami – ktoś pozbawił życia trzy prostytutki. Wszystkie trzy uduszono, związano im ręce w przegubach i wrzucono do wody.
Ostatnie dochodzenie Eriki poszło fatalnie, a w jego rezultacie zginął jej mąż… Kariera pani detektyw wisi na włosku, a ona sama mierzy się nie tylko ze swoimi demonami, ale też z mordercą bardziej przerażającym niż wszystko, z czym do tej pory miała okazję stanąć twarzą w twarz. Czy uda jej się do niego dotrzeć zanim uderzy ponownie?"
Przyjemne pierwsze spotkanie z twórczością Roberta Bryndzy. I już wiem, że na pewno sięgnę po dalsze części tej serii. Poza tym detektyw Erika Foster jest moją nową ulubioną bohaterką. Pokochałam ją i podziwiałam od pierwszej chwili.
"Wykorzystywała mężczyzn jak tampony - z radością trzymała ich miedzy nogami przez krótki czas, ale potem spuszczała w kiblu."
"Naprawdę mnie niepokoi. Była w tym pubie i rozmawiała z ludźmi. Wie o wiele więcej, niż mogłoby się wydawać. Czy to był akt rozpaczy i strachu? Aż do tej konferencji prasowej sprawiała wrażenie wadliwego towaru. Wypalonego wraka świetnej niegdyś policjantki."
Dobry, mocny kryminał trzymający w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Jako debiut - tylko pogratulować Autorowi warsztatu i pomysłu, bo rozwiązane jest naprawdę zaskoczeniem. Wartko, płynnie powieść napisana, wciągająca, a w dodatku nieprzewidywalne zakończenie, co jest ogromnym plusem.
7/10
Idealne życie profesora etyki Klausa Martina legło w gruzach, gdy oboje z żoną padli ofiarami brutalnej napaści. To zdarzenie pociąga za sobą falę dramatycznych wydarzeń. Gniewu zrozpaczonego człowieka nie da się powstrzymać, on musi się wypalić w ogniu zemsty.
Najlepszy, najbardziej etyczny człowiek może złamać swoje zasady. Nigdy nie wiemy kim jesteśmy naprawdę. Każdy z nas jest zdolny do zbrodni. Wy również. Jeśli macie jakiekolwiek wątpliwości, stracicie je po lekturze tej książki. Przekonajcie się sami."
Max Czornyj w formie. Ta książka zmusza do głębokiej refleksji nad naturą ludzką i granicami moralności.
"Należy jednak pogodzić się z tym, że jedynym celem życia jest śmierć."
"Czasem wygodniej jest myśleć o sobie tak, jak byśmy chcieli, a nie tak, jak powinniśmy. Nie jesteśmy szczerzy w dialogu z własnym sumieniem i zgrywamy przed sobą kogoś, kim nie jesteśmy. Zakładamy maski, nawet gdy spoglądamy w lustro."
"Najważniejsza jest wolność wyboru. To ona czyni nas ludźmi oraz udowadnia, że posiadamy coś, co niektórzy nazywają duszą."
"Wszyscy jesteśmy mordercami. Czyż nie? Możemy dyskutować nad istotą słów oraz znaczeń. Możemy rozróżniać zabójstwa oraz morderstwa [...] Eutanazja, samobójstwo, zabójstwo, wykonanie kary śmierci… To tylko różne twarze tego samego. Przynajmniej jeśli spoglądamy z perspektywy człowieka, który umiera."
Świetnie skonstruowana fabuła, która intryguje i zaskakuje od pierwszych stron. Historia zmusza czytelnika do refleksji nad własną moralnością i nad podejmowanymi w ekstremalnych warunkach decyzjach. Naprawdę mocna książka. Jak zawsze Max wyciąga z naszego wnętrza najbardziej mroczne sekrety.
8/10
Całkiem przyjemny film przygodowy, idealny pod diamenciki. Nie jest on mocno angażujący, więc na spokojnie można robić coś w trakcie oglądania.
6/10
Dość przeciętny film akcji. Dużo krwi i strzelanek. Jednak pod diamenciki ujdzie. Inaczej strata czasu.
4/10
Kiedy jednak małżeństwo wpada w kłopoty finansowe, Emma wyjawia, że ona i jej siostry są właścicielkami domu po rodzicach. Nie mogą go sprzedać, ale mogą w nim zamieszkać.
Decyzja o przeprowadzce zmusza Emmę do zdradzenia kolejnych sekretów. Że w okazałej rezydencji zginęli jej rodzice.
Że zostali zamordowani.
I że niektórzy twierdzą, że zrobiła to Emma.
Osierocone siostry nigdy nie rozmawiały o tym, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy. Po latach rozłamu, powrót do domu może je znów do siebie zbliżyć, ale też odsłonić rodzinne i małomiasteczkowe sekrety.
Emma stara się ponownie nawiązać więź z utraconym rodzeństwem, jednocześnie utrzymujące tę, którą ma z nowo założoną rodziną. Zaczyna zdawać sobie sprawę, że rzeczy, które pozostawiła niewypowiedziane, ponownie stanowią śmiertelne niebezpieczeństwo."
Świetna historia o trzech siostrach, dwóch morderstwach i niezliczonych tajemnicach. Powieść osadzona w dwóch strefach czasowych - kiedyś i dziś, co jest doskonałym zabiegiem. Jest to książka, która wciąga od pierwszej strony. Trzyma w napięciu, a strony właściwie same umykają nam spod oczu.
"Kiedy tracisz marzenie, boli cię każda myśl o tym, że kiedykolwiek je miałeś."
"Może jesteśmy po prostu przeklęte. Może to wszystko to tylko splot przypadków, które nic nie znaczą."
"Ludzie potrzebują gadania, by nadawać rzeczom znaczenie, a ona nauczyła się dawać im to, czego potrzebują."
"Nie skłamała. Pozwoliła mu kłamać za nią."
Kawał dobrze poprowadzonego thrillera, z kapką krwi i tajemnic z przeszłości. Siła kobiet, ich determinacja i silna więź między siostrami porwały mnie w wir tej historii. Książka, po której lekturze wiem już, że każdą kolejną od autorki wezmę i przeczytam w ciemno. Mroczna i gęsta, a jednocześnie zaskakująca i wciągająca historia.
7/10
Sandomierz spowity październikowymi mgłami łapie oddech po intensywnym sezonie turystycznym. Spokój mieszkańców burzy jednak brutalne morderstwo kobiety. Podobnie jak w zapomnianym rytuale ktoś rozwarł szczęki ofiary i wcisnął je w ziemię, aby ta po śmierci nie mogła pożywić się krwią. Sprawą budzącego grozę „Wampira” zajmuje się podkomisarz Bruno Kowalski, którego kariera toczy się równie spokojnie, jak życie w Sandomierzu. Towarzyszy mu lokalny historyk, Krzysztof Szorca, dawniej konsultant policyjny, dziś człowiek pragnący po prostu świętego spokoju. Wspólnie ruszają tropem mordercy, który zdaje się znać miasto i jego historię lepiej od nich. Rozpoczyna się wyścig z czasem, bo każdej nocy w gęstej mgle czai się śmiertelne niebezpieczeństwo. Śledczy będą musieli szybko znaleźć odpowiedź na pytania o to, czy Sandomierz znów stał się polską stolicą łowców wampirów, kto wyruszył na polowanie, aby ochronić mieszkańców przed bestiami z piekła rodem i czy przez tysiąc lat zmieniły się motywy, jakimi kieruje się człowiek odbierając drugiemu życie. Nade wszystko jednak będą musieli powstrzymać zło skrywające się we mgle."
Niezła powieść, choć zupełnie inna, niż poprzednie autora, jakie czytałam. Podobał mi się ten mroczny klimat Sandomierza i sam pomysł na powieść. Duży plus za dwa wątki, które się ze sobą przeplatają - jeden dotyczy kości znalezionych w opuszczonym od dawna domu, a drugi makabrycznych morderstw kobiet.
"Czasami wydaje mi się, że można zaufać tylko martwym. Oni już nie będą mieli okazji cię oszukać."
"Najlepsze w pracy z samym sobą jest to, że ograniczasz ilość potencjalnych idiotów w zespole do jednego, a gdy mówisz sam do siebie, to nikt ci nie przerywa."
"Od zawsze najmocniej obawiamy się nieznanego, bo kompletnie nie wiemy, jak sobie z nim poradzić. Jak mamy się ustrzec czegoś, o czym nic nie wiemy? Nie znamy jego działania, sposobu ataku i stopnia zagrożenia?"
"Życie zawsze atakuje znienacka i ciosem w plecy. Wiesz o tym."
Mimo że fabuła i klimat mnie wciągnęły, to jednak uważam, że nie jest to najlepsza z powieści Śmielaka. Książkę oceniam jako średniaka. Zdecydowanie znajdzie ona swoich zwolenników, ale również znajdą się tacy, którzy poczują rozczarowanie.
5/10
Film włączyłam dla Cameron Diaz, nie ukrywam. I, niestety, zawód na całej linii. Dobrze, że w tym czasie kleiłam mozaikę diamentową, to ten czas nie został zmarnowany. Nie polecam. Szkoda tych 2 godzin.
4/10
Kolejny raz pomysł na film z potencjałem, tylko jakoś nudno zrealizowany. Bez polotu. Można było to zrobić znacznie lepiej. Nic nadzwyczajnego.
5/10
Pierwowzór Leatherface'a z „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną" i Buffalo Billa z „Milczenia owiec".
Jego prawdziwa historia to gotowy materiał na najmroczniejszy horror.
Koszmarne znaleziska w domu Geina przyprawiają o mdłości. Meble obite ludzką skórą, zastawa stołowa wykonana z męskich kości, zasuszone kobiece głowy... A to dopiero początek. Tak jak jedynie początkiem był strój starannie uszyty z fragmentów zwłok.
Ta książka wstrząśnie wami do głębi. Nie będziecie chcieli uwierzyć, do czego zdolny jest człowiek, ale to wydarzyło się naprawdę.
Co sprawiło, że religijny chłopiec stał się seryjnym mordercą? Dlaczego skromny samotnik zaczął dekorować swój dom ludzkimi szczątkami?
Niemożliwe jest usprawiedliwić Geina, ale ta pozycja sprawi, że zrozumiecie jego szaleństwo. Choć czy to w ogóle możliwe?"
Autor, znaczy Max Czornyj, od dawna wzbudza dużo kontrowersji. Bardziej jego książki, niż on sam, wiadomo. Ma tyle samo zwolenników, co przeciwników. Albo się go kocha, albo nienawidzi. Ja niemal wszystkie jego książki mogę w ciemno.
"Unikaj ludzi i nigdy im nie ufaj. Nie spodziewaj się po nich niczego dobrego, bo nawet mimo chrztu są grzeszni."
"Świat potrafi zniszczyć każdego człowieka, bo świat to ludzie."
"Nie powinno się być samotnym, kiedy człowieka wloką na komisariat."
Czytając tę historię, naprawdę chciałoby się wierzyć, że czyta się fikcję, ale prawda jest czasem dużo gorsza od niej… Max Czornyj jest mistrzem wcielania się w postacie największych morderców i zwyrodnialców, jacy chodzili po świecie. A Ed Gein? Aż ciarki przechodzą, że tacy ludzie mogą żyć obok nas. Oraz człowiek zaczyna się zastanawiać, na ile zaburzone relacje z rodzicami (lub z jednym z nich) mogą aż tak wypaczyć młodego człowieka...
7/10
Do położonego w górach Szpitala św. Judy przybywa inspektor policji Franciszek Eber – Polak z Galicji, któremu bóle głowy uniemożliwiają normalne życie. Nie jest łatwo się tam dostać nie tylko ze względu na wysokość, lecz także dlatego, że jest to szpital psychiatryczny dla elit. Eber ma jednak list polecający od ojca jednej z pacjentek, który hojnie płaci za pobyt córki. Doktor Sanpaulo, dyrektor placówki i utalentowany chirurg, zgadza się więc na przeprowadzenie ryzykownej operacji mózgu.
Wkrótce w kompostowniku zostaje znaleziona ręka zaginionej jakiś czas temu siostry Bernadetty. Policja w związku z tą sprawą aresztuje jedną z pielęgniarek, ale wydaje się, że prawdziwy morderca wciąż jest na wolności. Gdy śnieg na kilka miesięcy odcina szpital od świata, pacjenci i personel zostają uwięzieni z zabójcą pod jednym dachem…
Chociaż inspektor wciąż podkreśla, że nie jest taki jak inni pacjenci leczeni szpitalu, z czasem zaczyna dostrzegać coraz więcej łączących go z nimi podobieństw. Okazuje się, że niewyjaśniona zbrodnia to tylko jedna z wielu tajemnic skrywanych przez mieszkańców. Czy zabójca jest jedynym zagrożeniem? Kto tak naprawdę jest tam szalony?"
Dobrze się słuchało. Typowy mroczny kryminał z wieloma zagadkami i tajemnicami.
"Gdybym bał się przegrywać, nie grałbym w ogóle. Wygrywając potwierdzam tylko swoje umiejętności, przegrywając uczę się czegoś nowego."
"(...) to nawyki sprawiają, że jesteśmy, kim jesteśmy. Wypełnijmy więc nasze życie dobrymi nawykami, a powróci ono na właściwą ścieżkę."
"Nie chciał, by uznała go za gbura. Pierwsze wrażenie często przylepia się do człowieka już na stałe, nawet jeżeli było całkowicie mylne."
Ciekawa fabuła (choć miewa się wrażenie, że już zna się taką lub podobną historię), jednak zakończenie mocno rozczarowuje. Liczyłam na więcej, lecz zabrakło tzw. "wisienki na torcie". A szkoda.
5/10
Tymczasem lokalny przedsiębiorca otrzymuje przerażającą przesyłkę...
Komisarz Liza Langer i profiler Orest Rembert muszą poprowadzić jedno z najbardziej makabrycznych śledztw w swojej karierze. Okrutny sadysta również ich obrał sobie za cel.
Co łączy ofiary?
Jakie znaczenie mają ślady na ich ciałach?
Co tak naprawdę interesuje tajemniczego psychopatę?
Odpowiedzi na te pytania kryją się w GROBIE."
Ciekawa alternatywa dla serii o komisarzy Deryle. Ciekawa historia, mimo że momentami bardzo brutalna i wręcz makabryczna. Niemniej trzyma w napięciu i utrzymuje zainteresowanie do samego końca.
"Podobno zdjęcia nie mają zapachu ani smaku. Jak to ująłeś? Niech sobie przypomnę... Zdjęcia to tylko pocztówki przesłane z wakacji, podczas gdy prawdziwe wspomnienia zachłannie trzymamy w sobie?"
"Czasem nadzieja to luksus głupców."
"W progu przyczepy usłyszała dobiegające gdzieś z oddali ujadanie deszczowego psa. Tym razem nie czuła przed nim strachu. Przez ostatnie miesiące nie tylko go oswoiła, lecz także niemal się z nim zaprzyjaźniła. Teraz miała wrażenie, że deszczowy pies jedynie ją przed czymś ostrzega. Jakby gdzieś w pobliżu działo się coś złego."
Myślę, że spodoba się miłośnikom kryminałów i thrillerów, szczególnie takich, gdzie sprawa prowadzona jest krok po kroku, a każda poszlaka wprowadza małe zamieszanie. Książka bardzo dobra, świetnie skonstruowana i napisana, a zagadka taka jak powinna być, czyli niejasna do końca.
7/10
"Gdy Amelia Wright wygrywa weekend w Szkocji, ma nadzieję, że pobyt z mężem na odludziu pomoże jej naprawić rozpadający się związek. Kobieta nie może znieść tego, że jest przez Adama niezauważana. I to nie dlatego, że cierpi on na prozopagnozję, przez co nie jest w stanie rozpoznać twarzy nawet własnej żony. Największym problemem w tej relacji jest pracoholizm mężczyzny. Scenarzysty, który wciąż czeka na przełom w karierze.
Oboje wiedzą, że ten weekend zaważy na ich przyszłości, ale nie wiedzą, że nie wygrali tej wycieczki przypadkowo. Ktoś ma wobec nich własne plany.
I nie chce, by żyli długo i szczęśliwie."
Ta książka to emocjonująca historia! Pełna napięcia, mroku i przenikającego chłodu. Zaskakuje zwrotami akcji, czasem budzi niepokój i wywołuje wiele najróżniejszych emocji.
"Czas potrafi zmieniać związki, podobnie jak morze zmienia kształt linii brzegowej."
"Życie to gra, w której pionek może się stać królową, tylko że nie każdy zna zasady. Niektórzy przez całe życie pozostają pionkami, bo nigdy się nie nauczyli odpowiednich posunięć. To dopiero początek. Nikt nie rozegrał jeszcze kart, bo nie wiedzą, że już im je rozdano."
"Książki bywają jak lustra dla tych, którzy biorą je do rąk. Tylko że ludziom nie zawsze podoba się to, co widzą w odbiciu."
"Może to tylko kwestia czasu, nim życie rozplecie nić uczuć."
Autorka wspaniale dobrała zarówno postaci, jak i miejsce akcji, które idealnie współgra ze wszystkim, co czytamy w tej historii. Ta książka to nie tylko thriller o kłamstwach i sekretach, ale też powieść mówiąca wiele o miłości i jej obliczach oraz o tym, co jesteśmy w stanie dla niej zrobić, ile wybaczyć i...ile na nią czekać.
8/10
O rany, dawno żaden horror nie zrobił na mnie takiego wrażenia, jak ten! Zdecydowanie nie dla wrażliwych osób. Z każdą minutą robi się coraz groźniej. Trzyma w napięciu do samego końca. Jednak jeśli ktoś lubi horrory - warto obejrzeć.
7/10
Mam licencję na wszystko. Radio? Proszę bardzo. Gdy mam powiedzieć w porze największej słuchalności, ogłaszając zabójcze wyniki wyborów: „Drodzy Państwo! KURWA MAĆ!” – nie ma problemu. Zorganizować koncert Perfectu w ścisłym centrum, zakorkować Warszawę o ósmej rano w poniedziałek i dogadać się z policją, żeby przed kamerami skuła Grzegorza Markowskiego? Przyjemność po mojej stronie. Poprowadzić program telewizyjny na żywo w trakcie udaru krwotocznego? Do usług.
To wszystko ja. Taki już jestem.
Tylko że to pozór. Mam osiemnaście lat, gdy słyszę wyrok: cukrzyca insulinozależna typu 1. Raz ważę 63 kilogramy, innym razem 136. Niemal tracę wzrok, a moje ciało się rozpada. Impreza trwa jednak w najlepsze, jutra przecież nie ma! Aż w końcu słyszę głos pielęgniarki: – Zamknij się wreszcie! Nie jesteś w telewizji!
Nie żyje się dwa razy, a tryb nieśmiertelności się skończył. W każdej chwili może pojawić się napis GAME OVER.
To moja historia."
Szczera do bólu biografia - pasja i kariera radiowca to jedno, a choroba i jej ignorowanie to drugie. Poza tym na szczególne uznanie zasługuje aspekt edukacyjny. To ważna sprawa.
"W moim życiu wszystko było za głośne, za szybkie i na wczoraj. [...] Żyjąc w tym obłąkanym tempie, nie miałem ani chwili, aby pomyśleć o własnym zdrowiu - tego nie było na liście moich codziennych obowiązków."
"Wylew musiał się zdarzyć, bo byłem na niego skazany, choć właściwiej byłoby powiedzieć, że sam się na niego skazywałem każdego dnia, gdy uciekałem w pracę, nałogi i wszędzie tam, gdzie mogłem ukryć swoją chorobę przed światem i samym sobą."
"Z perspektywy czasu wiem, że nic lepszego niż ten wylew nie mogło mi się przytrafić. Żeby się ratować, musiałem pewną część siebie zabić, wyrzucając toksyczny balast kompleksów, głupoty i braku wyobraźni. Dziś, gdy mam pięćdziesiąt lat, cieszę się każdym swoim upadkiem i życiową trudnością, akceptując fakty i rozumiejąc swój strach."
To jest książka, którą wielu (nie tylko młodych chorych na cukrzycę) powinno przeczytać. Historia o autodestrukcji totalnej. Może niektórymi lektura wstrząśnie, skłoni do działania i zawalczenia o siebie, zanim będzie za późno. Bo nie każdy dostanie drugie życie jak autor.
8/10
Oto autentyczna i przerażająca historia Eda Geina, zabójcy, którego bestialskie fantazje zainspirowały Alfreda Hitchcocka do nakręcenia "Psychozy” – dobrze wychowanego, spokojnego farmera przywiązanego do despotycznej matki, który popełnił serię krwawych i odrażających zbrodni wykraczających poza ludzkie zrozumienie. W mrożących krew w żyłach detalach, "Deviant” opisuje niewiarygodną karierę jednego z najbardziej obłąkanych szaleńców jaki zapisał się na kartach amerykańskiej zbrodni – oraz tego w jaki sposób zamienił niewielki dom na farmie w Wisconsin w prywatny świat krwawej zbrodni."
Ten reportaż mną wstrząsną, niesamowicie. Nie polecam osobom wysoko wrażliwym, mogą nie być w stanie przeczytać. Przygotować się trzeba na naprawdę makabryczne opisy. Autor nie szczędzi szczegółów, stąd książka przeznaczona jest dla czytelników o mocnych nerwach.
"Gein lubił starsze, dobrze zbudowane kobiety - najlepiej martwe."
"Potrzeba by wyjątkowo wprawnego obserwatora, aby móc zauważyć w zachowaniu młodego Eddiego symptomy początkowego stadium szaleństwa, w tym jego niemożność dostosowania się do norm społecznych oraz rosnące osamotnienie."
Bardzo ciekawe studium postaci. Ed był badany przez wielu psychiatrów, którzy nie byli zgodni co do jego stanu psychicznego. Ostatecznie uznany za niepoczytalnego ostatnie swoje dni spędził w szpitalu psychiatrycznym. Wyrok bardzo kontrowersyjny. Jednak bardzo dużo konkretnych faktów można się dowiedzieć z tej książki. Na pewno ciekawa pozycja, jeśli kogoś interesują historie z cyklu true crime.
8/10
Całkiem przyjemny film akcji. Da się go obejrzeć bez żenady, idealny pod klejenie diamencików lub gotowanie obiadu. Albo prasowanie. Nie wymagający dużej uwagi i skupienia.
6/10
Zarówno Kania, jak i Instytut nie mają pojęcia, że za zleceniem poszukiwania grobów stoi czyjaś żądza zapanowania nad światowym rynkiem diamentów, a gra toczy się o „miejsce i imię” (po hebrajsku Jad Waszem) nie tylko więźniów z obozu, ale też ciągle aktywnych wyznawców faszyzmu i zwykłych ludzi, którzy stanęli na drodze diamentowego szlaku."
To najlepsza książka jaką ostatnio czytałam. Nie pamiętam kiedy ostatnio tak mocno zżyłam się z bohaterem, że jego śmierć sprawiła mi autentyczny smutek. Autor idealnie połączył prawdę historyczną z okresu II Wojny Światowej z kryminałem oraz ze swoją znakomitą fantazją.
"... czasami najlepszym sposobem na to, aby coś powiedzieć, jest tego nie mówić."
"Diamenty są symbolem szczęścia i luksusu, choć powinny kojarzyć się z cierpieniem i śmiercią (…). Zabiły więcej ludzi niż niejedna epidemia. Zawsze szła za nimi chciwość i bezwzględność."
"Dzięki. No. To jakby co, plan jest. Na zasadzie "ostrożności nigdy za wiele, jak powiedział jeden góral, zamykając na kłódkę trumnę z teściową"."
Świetna książka z niezwykłym zakończeniem. Zdecydowanie powieść również dla miłośników II Wojny Światowej, którzy nie potrzebują krwi i trupów ,aby zagadka była ciekawa. Powieść warta uwagi i autor wart uwagi.
8/10
Pierwsze, co mi przyszło na myśl oglądając ten film? "Jaka ładna walka o władzę!" I zapewne tak jest, gdyż to niełatwy wybór, kto ma być kolejnym "przywódcą" całego Kościoła. A napięcie rośnie z każdą minutą, z każdym kolejnym głosowaniem. Świetny film. Genialna rola Ralpha Finnesa. Równie dobra Stanleya Tucciego. Warto zobaczyć.
7/10
Ciekawy film kryminalny. Dobrze skonstruowana fabuła i akcja, która toczy się w miarę spokojnie, ale nie nudzi. Ogląda się go z zainteresowaniem do samego końca. Warty swojego czasu.
6/10
Kolejna piękna komedia w polskim wydaniu. Szok i niedowierzanie, że jednak się da. Film pełen śmiechu, ale i wzruszeń, raz nawet spociły mi się oczy. Genialna rola Małgorzaty Rożniatowskiej - i ten jej głos!! Tylko zazdrościć i marzyć, by mieć taki. Świetnie też, według mnie, pokazane życie z chorobą w rodzinie.
Nie żałuję czasu poświęconego na obejrzenie filmu, ani pieniędzy wydanych na bilet do kina.
7/10
Wkrótce po przyjeździe zostaje wciągnięty w konflikt między młodą wdową a jej teściem, lokalnym magnatem, który chce zyskać prawo do opieki nad trzyletnią wnuczką. Mike, widząc w dziewczynce córkę, której pozbawił go los, nie waha się, po której stanąć stronie w coraz bardziej zaciekłym sporze. Tymczasem zmarła żona Mike’a najwyraźniej chce mu coś przekazać. A dramatyzmu sytuacji nadaje atmosfera w domu… ewidentnie nawiedzanym."
Po wysłuchaniu tej powieści stwierdzam, że nie jest to jedna z moich ulubionych książek Kinga.
"Bądź co bądź, po to właśnie piszę się i czyta książki. Dobre czy złe, pomagają oszukać czas."
"Nocą myśli mają nieprzyjemny zwyczaj zrywania się ze smyczy."
"Może to głupie, ale czasem coś się udaje tylko dlatego, że wierzysz, że się uda. To chyba najlepsza definicja wiary, jaką znam."
Miałam spore oczekiwania co do tej książki, bo została mi polecona. Słuchało się dobrze, ale jakoś specjalnie mnie nie wciągnęła. Kilka ciekawych wątków i nic więcej.
5/10
Wydawało mi się, że z twórczością Jakuba Żulczyka jest mi już nie po drodze. Tymczasem wczoraj odpaliłam mini serial, który powstał na podstawie jednej z jego powieści. I cóż... Nie spodziewałam się tak dobrego serialu, nie spodziewałam się tak dobrego Więckiewicza, nie spodziewałąm się, że znów będę chciała sięgnąć po książkę Żulczyka. A jednak. Nie ma jakoś spektakularnych zwrotów akcji, ale zakończenie jest tak nieoczywiste, że aż szok i niedowierzanie. Jestem pod ogromnym wrażeniem.
7/10
Śledztwo prowadzą znani z poprzednich powieści Larsson komisarz Anna Maria Mella i Sven Erik Stalnacke. I tym razem włącza się w nie Rebeka Martinson, która pracuje w Kirunie jako prokurator.
Najbardziej pomocna w rozwikłaniu zagadki okaże się ... sama Wilma. Jak to możliwe?
Tajemnic w tej powieści jest znacznie więcej."
Åsa Larsson potwierdza, że skandynawskie kryminały są jednymi z moich najbardziej ulubionych. Uwielbiam ten zimny i mroczny klimat, jaki serwują skandynawscy pisarze. I zupełnie nie wiem, skąd i jak się to dzieje.
"Serce Hjalmara bije rytmicznie. To uderzenia życia. To opuszki palców szamana trącające skórę bębna. To krople deszczu, tłukące blaszany dach domku w Saarisuanto jesienną porą, kiedy w kominku trzaska ogień. Krew krąży w jego żyłach niczym wiosenna woda, która uwalnia się z lodu, płynie wartko pod śniegiem, sięga wierzchołków drzew, rzuca się ze skał. Tchnienie przemierza jego płuca, tam i z powrotem. To wiatr, który unosi ku niebu kruka w czasie toków, kręci w górach bicze smagające śniegiem, marszczy delikatnie wieczorną taflę jeziora, a w końcu cichnie, roztaczając wkoło spokój i gładkość."
"Śnieg leżał na rzece niczym szept natury. Tsss... mówił. Nie ruszaj się. Teraz jesteśmy tu tylko ty i ja."
"Kocham cię, przyjacielu, ale uważam, że życie stałoby się nieznośne, gdybyśmy byli identyczni."
Bardzo fajny, skonstruowany w nieoczywisty sposób kryminał. Wciąga i pozwala przesiąknąć nordyckim klimatem. Kolejna książka z serii, którą czyta się błyskawicznie. Przepiękna opowieść o czasach dawnych i czasach współczesnych, i o akceptacji inności u młodych ludzi. Świetnie się czyta i nie szkoda na tę powieść czasu, naprawdę.
7/10
Mimo że to kryminał i chodzi o zabójstwo 2 osób (w tym dziecka), to to bardzo poruszający mini serial. Niebanalny pomysł na rozwiązanie zagadki po latach. Serial trzyma w napięciu od początku do końca. Potrafi wzbudzić niepokój.
7/10
Uciekając od mrocznej przeszłości, były policjant Rafał Dzikowski wraz z żoną Weroniką przeprowadza się do świeżo wyremontowanego domu nad jeziorem Chobienickim we wsi Bagniska.
Mieszkańcy wsi są nieprzychylnie nastawieni do nowych przybyszów, a na ścianie domu ktoś pisze sprayem słowo Krwawnica.
Wkrótce na podwórzu wykopane zostają zwłoki dwóch kobiet. Gdy w Bagniskach dochodzi do kolejnych niepokojących zdarzeń, a lokalne wierzenia uderzają bezpośrednio w małżeństwo, Rafał postanawia wziąć sprawy w swoje ręce.
Jakie tajemnice skrywa lokalna społeczność? Kim były kobiety, których zwłoki zakopano na podwórzu? Czy lokalne wierzenia mogą być kluczem do rozwiązania zagadek?
Mieczysław Gorzka zabiera nas w mroczny świat kłamstw i szaleństwa, w którym nic nie jest tym czym się wydaje…"
Mieczysław Gorzka nie zawodzi. Po jego książki można sięgać w ciemno, bez czytania opisu na okładce i opinii - ja się nigdy nie zawodzę.
"Najbardziej nieprawdopodobne historie wcale nie zdarzają się w książkach albo w filmach. Zdarzają się w życiu."
"Jakikolwiek byłby to wiek, ludzie są tacy sami. Boją się nieznanego."
"Lockdown. Złowrogo brzmiące słowo dopiero niedawno zaistniało w oficjalnym obiegu, za to odrazu zaczęto je odmieniać przez wszystkie przypadki. Rafał miał wrażenie, że to inny rodzaj pandemii, który zaczyna z wolna zjadać gospodarkę na szczeblu podstawowym. (...) Kto wie, która pandemia wyrządzi ludziom większe szkody: koronawirus czy lockdown."
"Czasem lepiej powiedzieć prawdę i przeżyć krótkotrwałą burzę, niż skłamać, a po jakimś czasie zmagać się z prawdziwym sztormem."
Kryminał w bardzo dobrym stylu. Niebanalna historia i wartka akcja. Autor potrafi wodzić czytelnika za nos i robił to od samego początku. Jest wszystko to, czego oczekuję od dobrej książki z gatunku kryminału/thrillera - mroczna zagadka, sporo zwrotów akcji i zaskakujące zakończenie. Dobrze się czyta. Warta uwagi.
7/10
Bardzo przeciętny film. Historia z potencjałem, ale jednak czegoś w niej brak, jakiegoś polotu. Zasnęłam w trakcie ze 3 razy i musiałam powtarzać.
5/10
Ładna, czasem krwawa, ale ładna bajka dla dorosłych. Do obejrzenia niemal na raz (mimo 2 sezonów - odcinków nie za wiele). I, co dla mnie najistotniejsze, nie da się go obejrzeć "pod coś" (np. pod sprzątanie albo prasowanie), bo może coś umknąć.
6/10
Mickey Haller, obrońca z urzędu w sprawach karnych, prowadzi biuro na tylnym siedzeniu swojego lincolna. Jego klientami są zazwyczaj motocykliści, oszuści, pijani kierowcy, handlarze narkotyków, recydywiści. Dla Hallera kwestie winy i niewinności schodzą na dalszy plan, liczą się skuteczne negocjacje i manipulacje.
Nieoczekiwanie otrzymuje zlecenie, o jakim marzy każdy prawnik – obrona zamożnego playboya z Beverly Hills oskarżonego o pobicie i gwałt. Z pozoru łatwa sprawa mocno się komplikuje i przybiera nieoczekiwany obrót.
Adwokat będzie musiał się zmierzyć z pewnymi zaniedbanymi sprawami z przeszłości i ponownie zdefiniować swój etyczny kodeks. Gdy Haller zagłębia się w zagmatwaną przeszłość oskarżonego, na jaw wychodzą niepokojące fakty. Mickey zaczyna zdawać sobie sprawę, iż staje oko w oko ze złem w najczystszej postaci. Tym samym sprowadza niebezpieczeństwo na siebie i swoich bliskich..."
Świetna powieść. Jakiś czas temu obejrzałam serial na motywach tej powieści, więc tym bardziej z ciekawością czytałam i szukałam różnic.
"Żaden klient nie budzi takiego strachu jak człowiek niewinny."
Fabuła rozwija się w bardzo dobrym tempie, nie ma przeciągania i przynudzania, a zwroty akcji nie są przekombinowane. Pozycja obowiązkowa dla fanów i miłośników thrillerów prawniczych.
7/10
Davida Baldacci znam z rasowych kryminałów, lubię jego styl pisania i budowania fabuły oraz napięcia. Dlatego postanowiłam sięgnąć po książkę opisywaną jako typowa sensacja. I znów się nie zawiodłam.
"Im człowiek starszy, tym więcej w nim nagromadzonego żalu."
"Nie umiem żyć normalnie, choćbym nie wiem jak się starał."
Szybka akcja, dobrze się czyta, logiczna fabuła, wyjaśnione wszystkie wątki - naprawdę wszystko jest na swoim miejscu i w odpowiednim czasie. Początek nie zapowiadał wartkiej akcji, ale gdy pojawia się druga główna bohaterka powieści, całość przyspiesza i nie zwalnia już do końca. Bardzo dobra powieść na oderwanie się od rzeczywistości.
7/10
"Pewnego dnia Maggie, nastolatka, która niedawno wprowadziła się do miasta, prosi Sue Ann o to, by ta kupiła dla niej i jej przyjaciół trochę alkoholu. Kobieta widzi w tym szansę na zyskanie nowych – młodszych – przyjaciół. Zaprasza ich więc do siebie, by korzystali z jej piwnicy zamiast włóczyć się po mieście. Ale obowiązują zasady: jeden z dzieciaków musi zawsze pozostać trzeźwy, nie wolno przeklinać i wchodzić na górę. Aha, do Sue Ann mają zwracać się "Ma”.
Szybko jednak gościnność Ma zamienia się w obsesję, a spełnienie marzeń nastolatków w koszmar."
Nie powiedziałabym, że to horror, bardziej thriller. Czasem przerażający, ale thriller. Skrzywdzona w szkole średniej kobieta mści się na dzieciakach tych, którzy ją upokorzyli. Trzeba przyznać, że trzyma w napięciu do samego końca.
6/10
Raz - ten serial zaczęłam jeszcze w tamtym roku. Dwa - kiedyś w TV leciał serial "Wallander" (już z dorosłym głównym bohaterem), zawsze w niedzielę, odcinek zazwyczaj trwał 1,5 godziny. To była niedziela i maraton kryminalnych seriali - idealny wieczór pod prasowanie. Mam więc sentyment. I trzy - kocham serię książek Mankella z Wallanderem w roli głównej. W związku z tym miałam obawy, że się zawiodę na tym serialu, ale nie. Świetnie mi się oglądało. I znów świetny skandynawski klimat.
7/10
Bardzo ciekawy mini serial. Znów na motywach powieści Harlana Cobena (a to oznacza, że nie będzie stuprocentowym odzwierciedleniem książki). Gratka dla fanów twórczości Cobena. Z jednej strony szkoda, że to tylko 5 odcinków, ale z drugiej to na plus, że nie rozwleczone w nieskończoność i nie nudzi. Mi się on spodobał bardzo.
7/10
Kiedy Laure dowiaduje się o zdradzie męża, bez zastanowienia przyjeżdża do przyjaciół, na których zawsze może liczyć. Iris i Gabriel nalegają, by Laure czuła się u nich jak u siebie i została tak długo, jak tego potrzebuje. Mijają dni i tygodnie, Laure nosi ubrania Iris, śledzi każdy jej ruch i. wypytuje o niedawną
śmierć chłopaka z sąsiedztwa. Atmosfera nieufności i wzajemnych podejrzeń niebezpiecznie się zagęszcza, piętrzą się sekrety, rodzą oskarżenia.
Jest tylko jedna osoba, która dokładnie wie, co tu się naprawdę dzieje.
Czy sekret, który skrywa, wyjdzie na jaw?"
Nie jest to najlepsza, według mnie, książka autorki. Nie, nie jest zła, ale zdecydowanie są lepsze, które wyszły spod pióra B.A. Paris. Nie jest to powieść, która na długo utkwi w mojej pamięci, ale jeśli będę miała okazję sięgnąć jeszcze po jakąkolwiek książkę Paris to zrobię to bez wahania, ponieważ czysty relaks jest tutaj gwarantowany.
"Mam dar zachowywania pozornego spokoju, kiedy otrzymuję wiadomość najgorszą z możliwych, chociaż strach skręca mi wnętrzności."
"Wszystko wyglądało idealnie spokojnie. Ogarnęło ją przygnębienie; piękna sceneria tylko podkreślała brzydotę, którą czuła w środku."
"Żal jest marnowaniem emocji. Bez względu na to, jak bardzo tego chcemy, nie możemy zmienić przeszłości."
"Musimy przyznać się do popełnionych błędów, ale nie wolno nam pozwolić, by kładły się one cieniem na każdą chwilę naszego życia."
Książka czekała na swoją kolej i jak już po nią sięgnęłam, to miałam poczucie, że autorka jakby straciła coś z tego polotu, z jakim napisała poprzednie książki. Nie było napięcia, tylko nuda. Zakończenie nadrobiło, ale to i tak nie poprawiła ogólnej oceny powieści.
6/10
"Zestawienie TRENDY miesiąca pokazuje, które książki były najczęściej odwiedzane w serwisie lubimyczytać.pl i miały średnią ocenę powyżej 7,0. To internauci kreują zainteresowanie danym tytułem: wchodzą do serwisu zainteresowani np. reklamą, audycją, wywiadem, wzmianką w prasie, radiu lub telewizji. Nie znamy wszystkich powodów, dla których użytkownicy wyszukują akurat dane tytuły, jednak możemy z czystym sumieniem napisać, że kiedy 3 miliony osób odwiedzających serwis miesięcznie wybiera konkretne podstrony książek, to znaczy, że są one popularne.
W zestawieniu TOP 100 znajdują się książki ze średnią ocen powyżej 7,0."
