"Po co ci szczęście, jeśli możesz być normalna?" Jeanette Winterson

 

"Jedna ze stu najlepszych książek XXI wieku według dziennika „The Guardian”.

„Po co ci szczęście, jeśli możesz być normalna?” – słyszy od matki Jeanette Winterson jesienią 1975 roku, kiedy oznajmia, że jest lesbijką. Nastolatka staje przed dylematem: zostać w domu przy 200 Water Street w robotniczym Accrington lub wyprowadzić się z szeregowca, zamieszkać w starym samochodzie i nadal spotykać się z ukochaną dziewczyną. Wybór jest prosty. Winterson nie chce być „normalna” – chce być szczęśliwa.

W swojej autobiografii brytyjska intelektualistka w poruszający, a zarazem humorystyczny sposób opowiada o dorastaniu i skomplikowanych relacjach z rodzicami, którzy ją adoptowali. O matce z niecierpliwością wyczekującej Sądu Ostatecznego, jej dwóch kompletach sztucznych zębów i rewolwerze w szafce na środki czystości. O ojcu, cichym robotniku, któremu żona nie pozwala kochać córki. O przemysłowym mieście w północnej Anglii, gdzie rytm życia wyznaczają fabryczne dzwonki i kościelne dzwony. O literaturze, która potrafi być najlepszym schronieniem. I przede wszystkim o nieustających poszukiwaniach – rodziny, miejsca na ziemi i samej siebie."

Dobrze opisane trudy i słabości w rodzinie, adoptowanej dziewczynie. Książki odegrały dużą rolę, co jakiś czas autorka wtrącona wiersz. Ciekawa pozycja do refleksji.

"Proza i poezja to dawki lekarstw. Uzdrawiają to pęknięcie, któremu ulega wyobraźnia z winy rzeczywistości."

"Książka to magiczny dywan, który zawozi cię w jakieś inne miejsce. Książka to drzwi. Otwierasz je. Przestępujesz próg. Ale czy wracasz?"

"(...) martwię się, że tyle jest małych dzieci, którymi nigdy się nie opiekowano i dlatego nie mogą dorosnąć."

Ma coś w sobie ta książka, przyciąga i zatrzymuje. Pokazuje, jak ważne są korzenie. Opowieść o ocalającej mocy literatury, dzięki której Winterson nie tylko mogła przetrwać, ale i urodzić się na nowo.

7/10

"Kat Hitlera" Max Czornyj

 

"HISTORIA JOHANNA REICHHARTA, CZŁOWIEKA, KTÓRY WYKONAŁ NAJWIĘCEJ EGZEKUCJI W DZIEJACH LUDZKOŚCI.

CZY MOŻNA GO UZNAĆ ZA ZBRODNIARZA?

A MOŻE KAT ZAWSZE JEST NIEWINNY?

Johann Reichhart pozbawił życia co najmniej 3165 osób. Nie interesowały go ich płeć, wiek ani powód skazania. Nikt przed nim nie zabijał tak szybko i tak skutecznie.

Trudno uwierzyć w makabryczne rekordy, które ustanawiał, a jednak to wszystko wydarzyło się naprawdę. Sposoby wykonywania egzekucji, ich tempo, a także dobór ofiar szokują.

Ta historia nie działa się w średniowieczu. Wciąż żyją świadkowie tamtych czasów.

Wydarzenia w tej książce są oparte na faktach. Prawda bywa bardziej przerażająca od najwymyślniejszej fikcji."

Moim zdaniem jedna z lepszych książek na faktach Czornyja. Świetny psychologiczny portret. W trakcie czytania dreszcze gwarantowane.

"Żałoba to egoistyczne cierpienie na skutek pustki, jaka powstała w nas samych, a nie w kimś, kto odszedł. On zapewne już nie ma problemów."

"Życie jest tylko mgnieniem oka w wieczności śmierci. Niestety, niektórzy zdają się tego nie rozumieć, przez co to - nic nie znaczące - mgnienie oka zamieniają w nieustanne cierpienie."

"Dzieci są nieskończonym wydatkiem, który optymiści lubią nazywać inwestycją. Szczęśliwi są ci, którym inwestycja zwraca się, nim trafią pod ziemię."

Kawał świetnego researchu, który przekłada się na dreszcze i obrzydzenie zbrodniarzem. Max Czornyj snuje opowieść suchym, wyzutym z emocji językiem, takim, jakim był bohater powieści. Chociaż unika drastycznych opisów, to udowadnia po raz kolejny, że rzeczywistość potrafi być bardziej przerażającą od fikcji.

7/10

"Kora. Się żyje. Biografia" Katarzyna Kubisiowska

 

"Ola. Olga. Kora. Jedyna taka biografia.

Nie ma jednej Kory. Każdy z jej bliskich, przyjaciół, znajomych, kto kiedykolwiek z nią się zetknął, mówi o innej osobie.

Kobieta – żywioł. Ikona. Sprawcza, bezkompromisowa, waleczna. Brała z życia, co chciała – pożerała słabych mężczyzn, podziwiała mocne kobiety. Na strachu i samotności zbudowała niewiarygodną siłę.

Katarzyna Kubisiowska jako jedyna miała dostęp do niepublikowanego archiwum Kory: fotografii, zapisków, nagrań. Tylko z nią zgodzili się porozmawiać najbliżsi Kory i opowiedzieli jej historie, które do tej pory nie wyszły poza prywatne kręgi. Autorka, czerpiąc z tych niedostępnych dotychczas źródeł, snuje wciągającą, pełną nieoczekiwanych emocji opowieść pulsującą muzyką i rytmem zmieniających się czasów."

Największym atutem tej biografii jest jej szczerość. Autorka nie unika trudnych tematów. To sprawia, że książka jest prawdziwa i autentyczna.

"Sipowicz mówi, że jeśli Kora w cokolwiek wierzyła, to w przyrodę oraz w dziewczyny - w ich siłę, piękno i mądrość. Stawała po stronie kobiet, broniła ich praw, a przez swoją historię pokazywała innym, że nie można się poddawać."

"Byłam tak nieprawdopodobnie szczęśliwa, gdy upadła komuna, a potem gdy weszliśmy do NATO i do Unii Europejskiej. Odzyskaliśmy wreszcie godność jako Polacy."

Bardzo mnie zaciekawiły wspomnienia z ówczesnego Krakowa, relacja z Psem, czyli Ryszardem Terleckim, a także interpretacje utworów przez komunistyczną cenzurę. Niestety autorka trochę za bardzo podkoloryzowała fakty i to niestety wpłynęło na moją ocenę tej biografii.

6/10

[Kocham ten utwór szczególnie!]

"Ted Bundy. Umysł mordercy" Max Czornyj

 

"Ted Bundy. Najsłynniejszy współczesny seryjny morderca.

Dokonywał masakr. Ukrywał ciała ofiar i pozował je niczym kukły. Odgrywał z nimi makabryczne sceny.

A to tylko początek nieprawdopodobnej historii. Rzeczywistość przerosła najbardziej przerażającą fikcję.

Nigdy nie obcowaliście z tak czystym złem.

Niepowtarzalna narracja pierwszoosobowa przyprawia o dreszcze."

Max Czornyj postanowił wejść w buty Teda Bundy’ego i przedstawić czytelnikom historię tego seryjnego mordercy w pierwszoosobowej narracji. Trudne zadanie. 

"Zapewne znów pojawią się głosy, że książka mojego pióra jest zbyt makabryczna i przekracza jakieś tabu. Potraktuje to jako komplement. To nie książka jest taka. Taki był Ted Bundy."

"Banał goni banał. Właśnie tak wygląda życie większości ludzi. I dokładnie tak wyglądają stosunki między nimi. Pustka, obłuda, pozowanie na kogoś, kim się nie jest."

"Karty na stół. Odkryję przed wami całą prawdę. Boicie się?"

"Życie jest piękne. Mówię wam, należy je jedynie ułożyć po swojemu."

Uwielbiam true crime, historie o seryjnych mordercach bardzo mnie fascynują. Max Czornyj jest jednym z niewielu autorów, który pisząc historie dotyczące przestępców przedstawia je w narracji pierwszoosobowej. Autor również zadbał o to, by czytelnik poznał wszystkie szczegóły bestialstwa i okrucieństwa dokonanego z rąk Bundy'ego. Książka jest o tyle bardziej przerażająca od innych publikacji, gdyż fabuła poprowadzona jest w pierwszoosobowej narracji, więc czytelnik ma wrażenie, jakby słuchał „spowiedzi” seryjnego mordercy. Mi to odpowiada, ale zapewne ta książka nie jest dla każdego.

8/10

"Niewygodna" Patrycja Volny

 

"Odważna, przejmująca i piękna opowieść o wyzwoleniu z przemocy.

Jest dzieckiem, dziewczyną, kobietą. Córką twórcy, którego nazwisko zna w kraju każdy. O dorastaniu w cieniu przemocowego, uzależnionego od alkoholu ojca i trudnych rodzinnych doświadczeniach mówić nie może.

Jest Niewygodna.

Patrycja Volny w autobiograficznej prozie przełamuje tabu nie tylko jako kobieta wychodząca z roli „córki Jacka Kaczmarskiego”. Jej historia to opowieść o poczuciu braku bezpieczeństwa, którego fundamentem powinna być rodzina. O mechanizmach, które powodują, że ukrywamy prawdę o tym, o czym należy mówić głośno. O relacjach z mężczyznami, które nierzadko przynosiły powtórzenie patriarchalnego wzorca znanego z dzieciństwa. O popełnianiu błędów i ich naprawianiu. O próbie bycia sobą w kontekście artystycznej kariery i budowaniu siebie od nowa.

O byciu wolną."

Bardzo chciałam przeczytać tę książkę. To ją w końcu wysłuchałam. Nie jest to dzieło wybitne, ale ciekawe już tak. Myślę, że wiele młodych kobiet uzależnionych od toksycznych relacji odnajdzie się w tej historii.

Przystępując do czytania należy rozdzielić najważniejszą kwestię. To jest książka o Niej - Patrycji, nie o Nim - Jacku Kaczmarskim. Nie rozumiem więc zarzutów w stylu "za mało jest o ojcu". To jest Jej smutna historia, którą opowiedziała w przejmujący sposób, kończąc ją na tym momencie, jaki uznała za echo swojej przeszłości. I nic nikomu do tego. Czytając książkę miałam wrażenie, że jest autentyczna, poruszająca różne struny emocji. Każdy tę książkę odbierze zgodnie ze swoją wrażliwością, emocjami i przeżyciami. Dla mnie była warta poświęconego czasu.

8/10

"Ed Gein" Max Czornyj

 

"Prawda jest bardziej przerażająca od najmakabryczniejszej fikcji

Pierwowzór Leatherface'a z „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną" i Buffalo Billa z „Milczenia owiec".

Jego prawdziwa historia to gotowy materiał na najmroczniejszy horror.

Koszmarne znaleziska w domu Geina przyprawiają o mdłości. Meble obite ludzką skórą, zastawa stołowa wykonana z męskich kości, zasuszone kobiece głowy... A to dopiero początek. Tak jak jedynie początkiem był strój starannie uszyty z fragmentów zwłok.

Ta książka wstrząśnie wami do głębi. Nie będziecie chcieli uwierzyć, do czego zdolny jest człowiek, ale to wydarzyło się naprawdę.

Co sprawiło, że religijny chłopiec stał się seryjnym mordercą? Dlaczego skromny samotnik zaczął dekorować swój dom ludzkimi szczątkami?

Niemożliwe jest usprawiedliwić Geina, ale ta pozycja sprawi, że zrozumiecie jego szaleństwo. Choć czy to w ogóle możliwe?"

Autor, znaczy Max Czornyj, od dawna wzbudza dużo kontrowersji. Bardziej jego książki, niż on sam, wiadomo. Ma tyle samo zwolenników, co przeciwników. Albo się go kocha, albo nienawidzi. Ja niemal wszystkie jego książki mogę w ciemno.

"Unikaj ludzi i nigdy im nie ufaj. Nie spodziewaj się po nich niczego dobrego, bo nawet mimo chrztu są grzeszni."

"Świat potrafi zniszczyć każdego człowieka, bo świat to ludzie."

"Nie powinno się być samotnym, kiedy człowieka wloką na komisariat."

Czytając tę historię, naprawdę chciałoby się wierzyć, że czyta się fikcję, ale prawda jest czasem dużo gorsza od niej… Max Czornyj jest mistrzem wcielania się w postacie największych morderców i zwyrodnialców, jacy chodzili po świecie. A Ed Gein? Aż ciarki przechodzą, że tacy ludzie mogą żyć obok nas. Oraz człowiek zaczyna się zastanawiać, na ile zaburzone relacje z rodzicami (lub z jednym z nich) mogą aż tak wypaczyć młodego człowieka... 

7/10

"Najsłodszy. Autobiografia pisana kciukiem" Michał Figurski

 

"Mów mi Michał. Michał Figurski.

Mam licencję na wszystko. Radio? Proszę bardzo. Gdy mam powiedzieć w porze największej słuchalności, ogłaszając zabójcze wyniki wyborów: „Drodzy Państwo! KURWA MAĆ!” – nie ma problemu. Zorganizować koncert Perfectu w ścisłym centrum, zakorkować Warszawę o ósmej rano w poniedziałek i dogadać się z policją, żeby przed kamerami skuła Grzegorza Markowskiego? Przyjemność po mojej stronie. Poprowadzić program telewizyjny na żywo w trakcie udaru krwotocznego? Do usług.

To wszystko ja. Taki już jestem.

Tylko że to pozór. Mam osiemnaście lat, gdy słyszę wyrok: cukrzyca insulinozależna typu 1. Raz ważę 63 kilogramy, innym razem 136. Niemal tracę wzrok, a moje ciało się rozpada. Impreza trwa jednak w najlepsze, jutra przecież nie ma! Aż w końcu słyszę głos pielęgniarki: – Zamknij się wreszcie! Nie jesteś w telewizji!

Nie żyje się dwa razy, a tryb nieśmiertelności się skończył. W każdej chwili może pojawić się napis GAME OVER.

To moja historia."

Szczera do bólu biografia - pasja i kariera radiowca to jedno, a choroba i jej ignorowanie to drugie. Poza tym na szczególne uznanie zasługuje aspekt edukacyjny. To ważna sprawa.

"W moim życiu wszystko było za głośne, za szybkie i na wczoraj. [...] Żyjąc w tym obłąkanym tempie, nie miałem ani chwili, aby pomyśleć o własnym zdrowiu - tego nie było na liście moich codziennych obowiązków."

"Wylew musiał się zdarzyć, bo byłem na niego skazany, choć właściwiej byłoby powiedzieć, że sam się na niego skazywałem każdego dnia, gdy uciekałem w pracę, nałogi i wszędzie tam, gdzie mogłem ukryć swoją chorobę przed światem i samym sobą."

"Z perspektywy czasu wiem, że nic lepszego niż ten wylew nie mogło mi się przytrafić. Żeby się ratować, musiałem pewną część siebie zabić, wyrzucając toksyczny balast kompleksów, głupoty i braku wyobraźni. Dziś, gdy mam pięćdziesiąt lat, cieszę się każdym swoim upadkiem i życiową trudnością, akceptując fakty i rozumiejąc swój strach."

To jest książka, którą wielu (nie tylko młodych chorych na cukrzycę) powinno przeczytać. Historia o autodestrukcji totalnej. Może niektórymi lektura wstrząśnie, skłoni do działania i zawalczenia o siebie, zanim będzie za późno. Bo nie każdy dostanie drugie życie jak autor.

8/10

"Nikt nie wyjdzie stąd żywy. Historia Jima Morrisona" Jerry Hopkins, Danny Sugerman

 

"Jim Morrison jest najbarwniejszą, najtragiczniejszą i najbardziej niezrozumianą postacią w historii rocka. Był osobowością niezwykłą: gdyby urodził się wcześniej, mógłby poświęcić się badaniom nad leczeniem raka; gdyby urodził się później, byłby bez wątpienia rekinem giełdowym. Całe szczęście, że pozostał dzieckiem swoich czasów: epoki buntu, niezgody na zastaną rzeczywistość i wszechobecnej poezji. Jim Morrison, mimo sukcesów i sławy, jakie zapewniły mu występy z The Doors, był nieszczęśliwy, gdyż czuł się przede wszystkim poetą, zmagającym się z ograniczeniami rockowego kanonu. Wybór, jakiego dokonał pod koniec życia, oraz pochodzące z tego okresu wiersze świadczą, że byłby poetą wielkim na miarę Walta Whitmana. Pozostał poetą niespełnionym, poetą-dzieckiem nieustannie otwierającym drzwi percepcji, które zbyt wcześnie zatrzasnęły się za nim na zawsze."

Od czasu do czasu lubię czytać biografię. Zawsze można dowiedzieć się z nich czegoś, czego nie wiedziało się wcześniej o danej osobie. A Jim Morrison był naprawdę ciekawym człowiekiem.

"Interesuje mnie wszystko to, co wiąże się z przekraczaniem i łamaniem ustalonego porządku, z rebelią, dezorganizacją, chaosem."

"Lubię pić, alkohol rozluźnia ludzi i pomaga w nawiązywaniu rozmowy. To taki hazard; wychodzisz wieczorem się napić, a nie wiesz, gdzie wylądujesz następnego ranka. Może być wspaniale, może nastąpić katastrofa - tak jakbyś rzucał kostką. Różnica pomiędzy samobójstwem a powolną kapitulacją."

"Interesuje mnie film, bo jest on dla mnie najcelniejszym wśród form sztuki odwzorowaniem rzeczywistego biegu świadomości, zarówno w życiu wyobraźni, jak i w codziennej percepcji świata. ... to rodzaj rzeźby na podobieństwo człowieka. W pewien sposób jest to zbliżone do sztuki, gdyż ujmuje energię w pewną formę; z drugiej strony - to obyczaj, czy też powtórzenie, powracający tradycyjnie scenariusz lub widowisko, obciążone pewnym znaczeniem. Ono przenika wszystko. Jest jak gra."

"Mam tak dość tego wszystkiego. Ludzie widzą we mnie gwiazdę rock and rolla, a ja już nie chcę mieć z tym nic wspólnego. Nie mogę już z tym wytrzymać. Chciałbym, żeby mnie nie poznawano - w końcu, co oni sobie myślą; że kim jest Jim Morrison?"

Lektura mnie zaskoczyła, gdyż była bardzo interesująca, a nie spodziewałam się po niej zbyt wiele. Zafascynowała mnie ta mania czytania u Jima. Rozkładał Nietzschego na czynniki pierwsze, na plażowym piasku, wśród ognisk i zaufanych przyjaciół. Był to człowiek o wyjątkowo złożonej osobowości, który żył nieustannie balansując na krawędzi. Świetnie się to czytało.

7/10